[Matteo Carissoni]

Po ostatniej mszy archikatedra św. Michała powoli zaczynała pustoszeć. Matteo nie wychodził jednak razem z ostatnimi wiernymi. Został jeszcze chwilę w środku, pomagając przy kilku drobiazgach, zamieniając parę słów z tymi, którzy akurat mieli coś do powiedzenia, a później przeszedł jeszcze przez boczne części kościoła. Nie było tego szczególnie dużo. Kilka drzwi do sprawdzenia, światła, które powinny być wyłączone, szybkie upewnienie się, że wszystko zostało zamknięte tak, jak trzeba. Przebrał się w luźniejsze ciuchy. Trochę mu zajęło, ale dał radę. SAM.
Normalny wieczór. W końcu wyszedł przed budynek i poprawił rękawy koszuli, zanim ruszył chodnikiem wzdłuż kościoła. Koloratka nadal tkwiła na swoim miejscu, chociaż po całym dniu miał już wrażenie, że trochę za bardzo przypomina mu o tym, że oficjalnie jest teraz księdzem, a nie facetem, który najchętniej wróciłby na plebanię, rzucił się na kanapę i odpalił jakiś mecz. Albo jakiegoś tiktoka, przesuwając palcem po ekranie bez celu przez kilka godzin. Z drugiej strony sam sobie narzekał. Przecież właśnie lubił takie wieczory. Bez pośpiechu, bez telefonów od proboszcza z pytaniem, gdzie znowu się podział, bez kolejnych rzeczy do załatwienia na już. Można było przejść się dookoła budynku i zwyczajnie odetchnąć.
Po kilkudziesięciu metrach wyciągnął telefon. Był trochę uzależniony, ale był tylko człowiekiem, prawda? Miał prawo do słabości! Ekran rozświetlił mu twarz, kiedy sprawdził powiadomienia. YouTube. Kilka nowych komentarzy pod ostatnim materiałem. Przeprowadzał rozmowę z dentystą, wyznawcą judaizmu. Całkiem ciekawy materiał pod względem religijnym, ale sama postać stomatologa dawała wiele do życzenia. Przeżarty politycznie. Jeden z użytkowników po raz kolejny pytał, kiedy wreszcie zaprosi do podcastu mechanika. Matteo zatrzymał się na chwilę przy murze i odpisał, że „pracuje nad tym”, chociaż prawda była taka, że jeszcze nawet nie miał konkretnego mechanika na oku.
- Pracuję nad tym… - powtórzył pod nosem i pokręcił głową. - Brzmi profesjonalnie. Chyba...
Kliknął jeszcze kilka odpowiedzi. Ktoś napisał, że ostatni odcinek był najlepszy. Ktoś inny zapytał, czy naprawdę zna się na samochodach, bo „ksiądz i mechanika to dziwne połączenie”. Na to Matteo odpowiedział już krócej. Nie na tyle, żeby rozebrać silnik i potem pamiętać, gdzie były wszystkie części. Tego przynajmniej był pewien. Schował telefon i ruszył dalej, tym razem wolniejszym krokiem. Przeszedł na drugą stronę budynku, rzucając przy okazji okiem na wejście i okolice. Wszystko wyglądało normalnie. Żadnych otwartych drzwi, wybitych szyb czy innych rzeczy, które wymagałyby jego uwagi. Nawet śmieci było zaskakująco mało. Był monitoring, ale jak to bywa z takimi rzeczami – jak się coś dzieje to nigdy nie działa.
Matteo zatrzymał się na moment przy bocznym wejściu i nacisnął klamkę. Zamknięte. Nie potrzebował wiele do szczęścia. Telefon ponownie zawibrował mu w kieszeni. Tym razem Instagram. Wyjął go z lekkim westchnieniem, bardziej z przyzwyczajenia niż z jakiegoś szczególnego zainteresowania. Przejrzał kilka powiadomień, polubił parę komentarzy i odpisał na jedno pytanie dotyczące kolejnego odcinka podcastu. Ktoś pytał, czy goście są wcześniej przygotowywani do rozmów.
Nie. I właśnie dlatego czasami jest ciekawiej.
Wrzucił odpowiedź i od razu zauważył kolejne powiadomienie. Zerknął. Potem jeszcze raz.
- Okej, poczekam.
Uśmiechnął się pod nosem i pokręcił głową, po czym przysiadł na murku niedaleko głównego wejścia. Właściwie powinien przestać patrzeć w telefon. Wyszedł przecież na spacer, a nie na kolejną sesję scrollowania. Niestety, był pochłonięty odpisami, bo jego „popularność” może i nie była zbyt duża, ale miał swoją grupę, społeczność, która dzielnie brała udział w życiu kanału.
Czas mijał. Spokojnie, z telefonem w ręce i dupskiem na murku. Miał wystarczająco dużo niespodzianek w swoim życiu. Na szczęście nic nie zapowiadało, że dzisiejszy wieczór będzie inny. Ksiądz miał wrażenie, że ogarnął wszystko. Wyłączył ekran i wsunął telefon do kieszeni, ale gdy tylko to zrobił to znowu rozległ się dźwięk powiadomienia i wibracja.
- Boże, daj mi siłę - mruknął do siebie z rozbawieniem. Pokręcił głową na boki. - Przecież to tylko Instagram. Ile można?
Nie zmieniał swojej pozycji, wyjął telefon i znowu zaczął patrzeć co się dzieje w internecie. Powinien już dawno być na kolacji.

Oscar Malone

[Lycoris Reagan]

Mógł śmiało powiedzieć, że to był dobry dzień. Po raz pierwszy od dawna nie musiał buszować po śmietnikach w poszukiwaniu jedzenia, bo udało mu się coś KUPIĆ. Tak, nie zarypał ze sklepu, nie robił żadnych machlojek. Wszedł jak prawilny obywatel do środka, wybrał produkty (oczywiście te najtańsze, bo chciał, żeby starczyło mu na więcej) i za nie zapłacił, odzyskując tym samym resztki godności i człowieczeństwa, które powoli tracił. Nie ukrywał, że było to przyjemne uczucie, a to wszystko dzięki temu miłemu siedemdziesięcio letniemu staruszkowi, który pozwolił mu skosić u siebie trawnik, płacąc mu za to dwadzieścia dolarów. Kwota może nie była porażająca, ale dla Oscara ten jeden banknot był niczym wczesny prezent na święta, którego w domu nigdy nie otrzymał. Chyba, że wliczało się w to zamykanie w ciemnej piwnicy, ewentualnie kolejne wymierzane razy, których pozostałości maskowały te poprzednie blizny.
Nic dziwnego, że teraz był po prostu zadowolony, ciesząc się z tych małych rzeczy, które napawały nadzieją. Na nowo odzyskał wiarę, że uda mu się odszukać brata, bo skoro nie umrze z głowy, to nic innego nie stało na przeszkodzie. Poza snem, bo ten jednak uporczywie go ścigał. Był zmęczony i zdawał sobie sprawę, że jak najszybciej musi poszukać miejsca, gdzie dość bezpiecznie będzie mógł się glebnąć bez uczucia, że zaraz ktoś go napadnie, by wziąć jego jedzenie i pozostałe pieniądze, bo oczywiście nie wydał wszystkiego na raz! W głowie szybko pojawiła się wizja kościoła (a tak serio to dostrzegł gdzieś w oddali majaczący krzyż, który uświadomił mu, że takie miejsca istniały). Czy było gdzieś bezpieczniej, niż pod opieką samego Boga Wszechmogącego. Albo innego bóstwa, bo kościoły i religie bywały różne, a Malone się na tym nie znał.
Skierował się zwolna w stronę jakiegoś najbliższego, bogato wyglądającego, licząc, że wrota nie będą zamknięte. Nie znał panujących zasad, ale wydawało mu się, że w razie konieczności wierni mogli zawsze udać się do domu bożego, żeby się pomodlić, prawda? On co prawda miał inne zamiary, bo liczył na kawałek wygodnej podłogi, a może i jakąś ławkę, żeby zaznać trochę spokojnego snu, ale nadal mógł nazywać się wiernym, jeśli tego by od niego wymagano. Bo w samego Boga przestał wierzyć już dawno, kiedy zdał sobie sprawę, że nawet on go porzucił, zostawiając na pastwę rodziców będących również jego katami.
Kiedy znalazł się znacznie bliżej, podziwiając oświetloną przez latarnie budowlę, dostrzegł, że nieopodal wejścia, na murku siedział mężczyzna. Zadbany i zaraz, czy to był ksiądz? No pięknie, z nim to Oscar z pewnością rozmawiać nie chciał, bo nie w smak było mu teraz jakiekolwiek tłumaczenie się. Chciał jedynie odpocząć, nic wielkiego.
Widząc, że ten zajęty był telefonem (wtf, czy im w ogóle można było ich używać, przecież pełne były grzechu), postanowił przemknąc obok niego niezauważenie, tyłem jakoś włamując się do kościoła. Grzech grzechem, ale serio był zmęczony.
Niestety, plan wziął w łeb w momencie, w którym się potknął, a puszki, które trzymał w rękach, wypadły uderzając o grunt i robiąc takiego hałasu, jakby co najmniej w dzwon obok nich uderzono. No to tyle jeśli chodziło o niewidzialność, bo już widział jak mężczyzna księdzem zwany obraca się w jego kierunku.
-Yyyyy… - właśnie tak rozmowny był oscar w momencie, kiedy przyłapano go na czymś, czego robić nie powinien.

Matteo Carissoni

[Matteo Carissoni]

Matteo siedział na murku już zdecydowanie dłużej, niż pierwotnie planował. Telefon praktycznie przykleił mu się do ręki, a palec przesuwał po ekranie z taką częstotliwością, jakby od tego zależało przetrwanie ludzkości. Odpisywał na kolejne komentarze, zostawiał polubienia, czasem zatrzymywał się na dłużej przy czymś, co faktycznie go zainteresowało. Najwięcej samozaparcia wymagały jednak komentarze typowo zaczepne. Kilka razy napisał odpowiedź, przeczytał ją jeszcze raz i kasował, zanim zdążył wysłać. Nie dlatego, że nie miał nic do powiedzenia. Wręcz przeciwnie. Miał aż za dużo. Problem polegał na tym, że internet miał tę cudowną właściwość, że nawet najbardziej rozsądny człowiek po pięciu minutach dyskusji z obcą osobą zaczynał zachowywać się jak idiota.
- Nie odpisuj. Po prostu nie odpisuj - mruknął do siebie, wpatrując się w ekran.
Jeszcze przez kilka sekund walczył sam ze sobą, aż w końcu zablokował telefon i wsunął go do kieszeni. Westchnął cicho, oparł dłonie o krawędź murku i rozejrzał się po placu przed katedrą. Było spokojnie. Właśnie tak, jak lubił najbardziej po całym dniu. Żadnych ludzi kręcących się przy wejściu, żadnego telefonu od proboszcza, żadnego „Matteo, możesz jeszcze…”. Przez chwilę naprawdę miał zamiar po prostu posiedzieć i nacieszyć się ciszą. No, miał.
Głośny huk dobiegający gdzieś z boku sprawił jednak, że aż podskoczył. Odruchowo wyprostował się na murku jakby go coś w dupę ugryzło i spojrzał w kierunku dźwięku. Zacisnął pośladki odruchowo. Przez pierwszą sekundę pomyślał, że coś spadło. Później, że może ktoś przewrócił jakiś metalowy element przy wejściu. Dopiero kiedy dostrzegł kilka puszek rozrzuconych po ziemi i stojącego obok nich mężczyznę, wszystko zaczęło układać mu się w całość. Matteo przez moment po prostu patrzył, próbując zrozumieć, co właściwie widzi. Facet najwyraźniej próbował przemknąć gdzieś obok wejścia, a teraz stał z miną człowieka, który właśnie został przyłapany na czymś, czego zdecydowanie nie powinien robić.
- Yyyyy…
Odpowiedział tak samo. Sam spanikował trochę. Matteo uniósł lekko brwi. Przyłożył dłoń do kieszeni z telefonem by sprawdzić czy na pewno jest na swoim miejscu. To był odruch, okej? Zerknął jeszcze raz na puszki, potem na drzwi, a na końcu znowu na mężczyznę.
- Wiesz, że główne wejście jest jakieś pięć metrów stąd?
Wskazał dłonią na drzwi, jakby właśnie udzielał komuś niezwykle praktycznej informacji. Dopiero po chwili uśmiechnął się pod nosem, bo cała sytuacja była zwyczajnie absurdalna. Pokręcił głową na boki by otrzeźwieć.
- Nie musisz się włamywać. Katedra jest otwarta.
Nie zrobił z tego wielkiej sprawy. Żadnego podniesionego głosu, żadnego „co pan tutaj robi?”, żadnego grożenia policją. Matteo sam nie wiedział, czy bardziej bawiła go ta sytuacja, czy fakt, że ktoś najwyraźniej uznał boczne wejście za lepszą opcję niż zwykłe przejście przez główne drzwi.
Wskazał ponownie na wejście, tym razem robiąc przy tym pół kroku w bok, żeby zostawić mężczyźnie swobodną drogę.
- Serio. Możesz wejść normalnie. Nikt cię nie będzie zatrzymywał.
Przez chwilę jeszcze stał w miejscu, zerkając na porozrzucane puszki. Nie wyglądało to jak próba kradzieży. Raczej jak bardzo nieudana próba przemknięcia się niezauważonym. Matteo pokręcił lekko głową, po czym dodał już z wyraźnym rozbawieniem:
- Chociaż przyznaję, wejście z efektem specjalnym masz opanowane. Może jakiś replay? Nagram to.


Oscar Malone

[Lycoris Reagan]

Huk, który miał miejsce tuż po tym, jak upuścił te cholerne puszki, rozbrzmiał niczym jakiś wystrzał lub wybuch bomby w ciszy panującej na około. Oczywiście, że w całej swojej ostrożności Oscar musiał wykazać się niezdarstwem. Jak to w ogóle możliwe, że im bardziej się starał zachować anonimowość, jak również nie dać się złapać, z miejsca zdradził swoją obecność nieznajomemu mężczyźnie, który okazał się byc księdzem? I weź tu człowieku teraz wyjaśnij mu, że wcale nie planował robić włamu do domu bożego, tylko zbiegiem okoliczności przechodził obok, zbliżając się zupełnie nieświadomie do bocznego wejścia? Nawet w jego głowie podobne wymówki i usprawiedliwienia brzmiały dziecinnie żałośnie. Aż wstyd było je wypowiadać na głos; wystarczyło tego upokorzenia.
Zerknął na swój prowiant, później po raz kolejny na samotną postać, która uparcie się w niego wpatrywała, jakby oceniając poziom zagrożenia prezentowany przez Malone. Cóż, tu mógł byc spokojny - Oscar nijak nie nadawał się na żadne zagrożenie, chyba, że swoje własne, bo już nie raz przekonał się, że był swoim największym wrogiem jeśli chodziło chociażby o podejmowane decyzje.
-Yyyyy… - powtórzył po raz kolejny, idąc w jego ślady wykazując się elokwencją i świetną znajomością języka angielskiego. Proszę, jakie miał bogate słownictwo, tak mógł porozumiewać się niemal z każdym, kogo spotkał. Wtedy mógł być pewien, że z całą pewnością zostanie wzięty za jakiegoś tumana; może dzięki temu wcale nie zasłuży na kolejny wpierdol od ulicznych gangów walczących o terytorium z bezdomnymi.
-No fajnie, ale ja wcale nie szedłem do głównego wejścia… proszę księdza - rzucił, dodając na końcu formę grzecznościową. Chyba tak powinien się do niego zwracać, prawda? W sumie nie był religijny - przestał, kiedy uświadomił sobie, że Bóg, który miał go niby kochać, ostatecznie go porzucił, zostawiając w rękach rodziców, którzy piekło na ziemi mu urządzili. Nie był w stanie uwierzyć, że czuwało nad nim bóstwo. Bo co, może sprawdzało jego wytrzymałość albo to, czy był godny dostąpienia błogosławieństwa? Niech sobie w kaktusa wsadzą takie testy, które skończyły się traumą i urazem psychicznym. - I wcale się nie włamywałem! Nie jestem taki. Ja po prostu tędy przechodziłem. Z zakupami, co nie - odpowiedział, chociaż to też nie brzmiało najlepiej. Był beznadziejny w zmyślaniu i kłamaniu na poczekaniu, chociaż przynajmniej nie musiał udawać, że faktycznie te rzeczy kupił - miał ze sobą rachunek, jakby ktoś chciał go o coś posądzić. Pierwszy raz od dawna był ze soba zgodny i nie chciał, by ktoś mu tę chwile odebrał.
Słysząc zaproszenie, które wysnuł w jego stronę, poczuła się dziwnie przybity. Czy tak właśnie wyglądała dobroć wysłanników bożych, czy tak kapłanów? Jeśli tak, to teraz Oscar miał wyrzuty sumienia, że go okłamał oraz że w ogóle faktycznie chciał się tu włamać, byleby tylko się przespać.
-A kto powiedział, że ja w ogóle potrzebuję tam wejść? - skrzywił się, jakby odczuwał potrzebę obrony siebie i swojej godności, która utracił w momencie pierwszej kradzieży. Z tego nie miał zamiaru się jednak księdzu tłumaczyć. - Jakie kurwa nagram? - wymsknęło mu się. Aż spojrzał na swojego rozmówcę z niedowierzaniem. No bo o czym on do cholery mówił?! Jakieś dziwne fetysze miał, czy o co chodziło? Jeśli tak, to Malone nie chciał brać udziału w żadnych podejrzanych filmach, które później krążyłyby pomiędzy parafiami.

Matteo Carissoni

[Matteo Carissoni]

Matteo przez chwilę patrzył na niego z lekko uniesionymi brwiami, jakby próbował zdecydować, czy właśnie usłyszał najbardziej pokrętne tłumaczenie próby wejścia do katedry w swoim życiu, czy może jednak powinien dać chłopakowi kredyt zaufania. Ostatecznie parsknął cicho pod nosem. „Z zakupami, co nie” brzmiało tak niewinnie, że aż podejrzanie. Tym bardziej że Matteo zdążył już zauważyć, że facet był młody. Cholernie młody. Nie wyglądał jak ktoś, kto właśnie planował napad stulecia, ale zdecydowanie wyglądał jak ktoś, kto miał bardzo konkretny powód, żeby nie korzystać z głównego wejścia. Carissoni nie zamierzał jednak robić z siebie detektywa. Nie znał go, nie wiedział, co się działo, a przede wszystkim nie miał pojęcia, dlaczego ten człowiek tak bardzo starał się coś ukryć. Mógł nie mówić prawdy. Ba, Matteo był prawie pewien, że nie mówi całej prawdy. Tylko co z tego? Każdy miał jakieś swoje powody, czasem głupsze, czasem poważniejsze. Nie jemu było je oceniać.
- Dobra, dobra. Nie włamywałeś się. Przyjmijmy tę wersję wydarzeń - powiedział z rozbawieniem, unosząc obie dłonie w geście kapitulacji. - Nie będę pisał raportu. „Podejrzany osobnik z puszkami próbował dostać się do katedry, ale został zatrzymany przez księdza uzbrojonego w telefon”.
Pokręcił głową, samemu rozbawiając się własnym pomysłem. Dopiero po chwili przypomniał sobie, że właściwie nadal stoją tutaj jak dwóch ludzi, którzy przypadkiem spotkali się pod kościołem i obaj nie do końca wiedzą, co dalej. Matteo wyprostował się więc i poprawił lekko kołnierzyk koszuli.
- Tak w ogóle Matteo. Matteo Carissoni. Nie musisz mówić do mnie „proszę księdza”. Brzmi trochę tak, jakbym miał zaraz wyciągnąć notatnik i zacząć sprawdzać, kto odrobił pracę domową z religii. Mów po imieniu. Będzie łatwiej.
Uśmiechnął się lekko i wskazał głową na puszki leżące jeszcze na ziemi. Nadal wyglądało to wszystko trochę komicznie, ale nie zamierzał już tego ciągnąć. Zresztą ten tekst o nagrywaniu chyba faktycznie wymagał wyjaśnienia, bo mina chłopaka sugerowała, że Matteo właśnie powiedział coś kompletnie oderwanego od rzeczywistości
- Z tym nagrywaniem... spokojnie. Nie mam żadnych dziwnych pomysłów - rzucił od razu, zanim jego rozmówca zdążył sobie dopowiedzieć coś jeszcze gorszego. - Mam podcast. Rozmawiam z ludźmi o ich pracy, życiu, różnych historiach. Czasem wrzucam krótkie filmiki z takich sytuacji jak ta. I uwierz mi, „ksiądz siedzi przed katedrą, facet próbuje przemknąć bokiem, gubi puszki i robi wejście jak do filmu akcji” kliknęłoby się całkiem nieźle.
Przez moment przyglądał mu się jeszcze z uśmiechem, po czym wzruszył ramionami.
- Internet lubi takie rzeczy. Im bardziej absurdalne, tym lepiej. A ja lubię, jak ludzie się śmieją, więc... dasz radę powtórzyć?
Rzucił śmiejąc się, ale nie liczył na to, że faktycznie coś z tego wyjdzie. Zrobił kilka kroków w stronę głównego wejścia, ale nie ruszył dalej, zostawiając chłopakowi przestrzeń. Spojrzał jeszcze raz na otwarte drzwi, potem z powrotem na niego. Tym razem bez żartu, choć nadal z tym samym spokojnym wyrazem twarzy.
- Ale jeśli serio nie chcesz wchodzić, to okej. Nie będę cię ciągnął za rękę. - zawahał się na sekundę. - Jeśli po prostu nie masz ochoty iść tam sam albo coś cię stresuje, mogę z tobą chwilę posiedzieć. Pogadamy. Bez przesłuchania, bez pytań o życiorys i bez testu z Biblii.
Kącik ust drgnął mu lekko.
- Tylko jedna rzecz jest ważniejsza od tego całego włamania, puszek i mojego potencjalnego hitu na Instagramie.
Matteo zerknął na chłopaka, a potem na jego zakupy.
- Jesteś głodny? Gosposia pewnie coś zrobiła.

Oscar Malone

[Lycoris Reagan]

To było niezręczne, nawet cholernie bardzo - kiedy stał tak, z puszkami rozwalonymi na ziemi (miał nadzieję, że jednak żadna się nie uszkodziła, bo nie chciał marnować jedzenia, które udało mu się kupić), a ksiądz wpatrywał się w niego niczym w najdziwniejszy okaz w ZOO. No przepraszam, ale aż tak specyficzny Oscar nie był - owszem długie włosy opadały mu na połowę twarzy (dobrze, że udało mu się je ostatnio myć i nie zwisały ciężkimi lepkimi strąkami, bo wstyd byłby jeszcze większy) i może miał na sobie zbyt duże ubrania z plamami w niektórych miejscach, ale poza tym we własnych oczach prezentował się zupełnie normalnie. Jego zdaniem nie było sensu, żeby aż tak uważnie go lustrować i wprawiać w jeszcze większe zakłopotanie, które po chwili objawiło się delikatnym rumieńcem na policzkach. Żenada do potęgi boskiej, chyba mógł tak pomyśleć?
Na jego kolejne słowa parsknął śmiechem. Dobrze, że nie dowalił jakimś głośniejszym, bo chyba nie wypadało, niemniej ten tekst o raporcie zwyczajnie go rozśmieszył. Kto by pomyślał, że księża mimo wszystko mają poczucie humoru inne, niż takie biblijne i kontrolowane.
-Przed Bogiem i tak nic się nie ukryje, co nie? - zauważył po chwili, odgarniając loki z czoła. Kiedyś będzie go stać na fryzjera, a wtedy dowali sobie taką fryzurę, że ludzie będą patrzyli na niego z zainteresowaniem innym niż to, które mieli w oczach patrząc na zapuszczonego bezdomnego. Reklama prost wspaniała, zwłaszcza dla kogoś, kto wcale nie chciał być widziany. Życie nauczyło go, że niewidzialność to najbardziej przydatna z umiejetności.
-Yyyy… - wyrzucił z siebie i chyba stanie się to jakąś jego domeną, od której będzie zaczynał każde zdanie, które wprawiało go w stan zbliżony do szoku, a już z pewnością mijało się z zasadami, które on znał. - Że do księdza tak po imieniu? No dobrze, skoro tak, to Oscar jestem. Ale Róży nie posiadam - stwierdził. Nic się przecież nie stanie, jeśli zdradzi jak się nazywa, prawda? W razie czego to w Toronto z pewnością znajduje się mnóstwo osób o tym imieniu.
Schylił się, zbierając puszki, którym dokładnie się przyglądał. Nawet odetchnął z ulgą, że żadna z nich nie ucierpiała, bo chyba by się tutaj zapłakał. Może nie faktycznie, ale serce by go z pewnością zabolało.
- Ksiądz z podcastem? I że Kościół się na to zgadza? - spytał z jawnym zaciekawieniem. Był dziwny, naprawdę nie przypominał postaci, z którymi miał do czynienia w swoim życiu. U niego w miasteczku nawet katecheta był obsesyjnie zapatrzony w Biblię, przykazania i inne brednie, do których sam Malone nie miał głowy. On wiarę w Boga porzucił kiedy zaczynało się w domu robić gorzej. - Ja to jednak podziękuję. Nie chcę być gwiazdą internetu, ale mogę poprosić kogoś, kto dla pana… dla ciebie to odegra - rzucił, bo jakoś nie uśmiechało mu się, by cały internet później komentował na głos, że ksiądz się brata z bezdomnym. sto słowo sprawiało, że czuł się podle, a czytanie o tym zdecydowanie by nie pomogło.
Stał chwilę niepewnie, bo mimo własnych słów naprawdę to chciał tam wejść. Odpocząć sobie chwileczkę bez obawy, że coś go zaatakuje albo deszcz na głowę spadnie. Może powinien się tu zaszyć na dłużej? zaproponować, że będzie sprzątał, albo pomagał gdzie się tylko da w zamian za kawałek kąta, w którym mógłby się rozłożyć? Skoro to Dom Boży, a Bóg kochał wszystkich niezależnie do okoliczności.
-No, jedzenia które przygotowała gosposia nie można odmówić. To byłoby bardzo niekulturalne - skinął głową, jakby chodziło tylko o to, kiedy wchodził za nim do wnętrza kościoła. - I no ten… dziękuję - wyrzucił z siebie, kiedy znaleźli się w środku. - Jaka rzecz jest ważniejsza? - spytał, przypominając sobie o czym wcześniej wspomniał. Bo próby rozmowy o nim samym nawet nie chciał komentować.

Matteo Carissoni

[Matteo Carissoni]

Oscar był bardzo nieufny wobec księdza, ale sam Carissoni nie miał powodów by mieć podobne zachowanie wobec niego. Każdy człowiek był inny i danie szansy komukolwiek było czymś naturalnym dla wikarego. Nie oceniał, nie podważał drogi jaką druga osoba obrała. Każdy miał w życiu problem, każdy miał szczęście, ale najważniejsze było, że każdy miał w sobie dobro, które Matteo lubił w każdym człowieku.
- No widzisz. Czyli jednak potrafimy się dogadać - rzucił Matteo, kiedy Oscar przedstawił się już normalnie. - Oscar bez róży. Szkoda. Już miałem przygotowaną przemowę o tym, że każdy facet powinien dostać kiedyś kwiatka.
Uśmiechnął się pod nosem i kucnął przy kilku puszkach, które nadal leżały na ziemi. Nie zamierzał przecież stać nad nim jak ochroniarz i patrzeć, jak ktoś zbiera własne zakupy. Podniósł jedną z puszek, obejrzał ją z każdej strony i podał Oscarowi. Potem sięgnął po kolejną. Na szczęście wyglądało na to, że żadna nie ucierpiała podczas tego spektakularnego wejścia.
Wyprostował się i zerknął na Oscara, po czym ruszył spokojnie w stronę wejścia. Tym razem już głównego.
- A co do Boga... no tak. Bóg Ojciec jest wszechwiedzący. Przed Nim raczej ciężko się schować. Możesz wejść bocznymi drzwiami, przez okno, kanałami, możesz nawet próbować przebrać się za figurę świętego. I tak będzie wiedział, że to ty.
Pchnął drzwi i przepuścił Oscara przed sobą, po czym wszedł razem z nim do środka. W katedrze było znacznie ciszej niż na zewnątrz. Kilka świateł nadal się paliło, gdzieś dalej było słychać ciche odgłosy pracy, ale większość ludzi dawno już wyszła. Matteo ruszył niespiesznie przez nawę, kierując się w stronę bocznego przejścia prowadzącego dalej.
- Chociaż słyszałem kiedyś takie teorie, że w innych wiarach i niektórych miejscach Bóg podobno przymyka oko na pewne rzeczy. Na przykład jak ktoś jest w kopalni i akurat bardzo chce mu się schabowego... - zawiesił głos, jakby naprawdę próbował sobie przypomnieć szczegóły. - Nie wiem, czy to oficjalna doktryna którejkolwiek religii, więc nie wpisuj tego do żadnego podręcznika teologii.
Parsknął śmiechem i pokręcił głową. Sam nie był pewien, skąd mu się wzięło to skojarzenie. Pewnie internet. Internet był odpowiedzialny za zdecydowanie zbyt wiele rzeczy, które wiedział. Nie miał zamiaru też nikogo urazić takim tekstem, bo nie oceniał ludzi po wyborze wiary. Bóg był jeden, ale to jak niektórzy na siłę pragnęli unikać odpowiedzialności...
- Podcast to naprawdę nic wielkiego. Proboszcz czasem marudzi, ale jeszcze mnie nie wyrzucił. To chyba znaczy, że robię coś dobrze. Albo po prostu nie ma siły się mnie pozbyć. Ewentualnie ktoś musi mu pomagać i nie ma chętnych.
Zaśmiał się cicho. Minęli jeden z bocznych ołtarzy. Matteo wskazał go dłonią, bardziej odruchowo niż z zamiarem robienia Oscarowi wycieczki po katedrze.
- Tutaj czasem siedzę, kiedy mam coś do przemyślenia. Chociaż dzisiaj już zdecydowanie skończyłem myśleć. Miałem być na kolacji jakieś pół godziny temu, ale oczywiście musiałem siedzieć z telefonem jak ostatni idiota i kłócić się z ludźmi w internecie.
Po chwili dotarli do drzwi prowadzących w stronę plebanii. Matteo otworzył je i przepuścił Oscara pierwszego. Jeszcze zanim znaleźli się w środku, wrócił do wcześniejszego tematu.
- A ta ważniejsza rzecz, o której mówiłem... - przypomniał sobie i uniósł palec w górę. - Jedzenie. Oczywiście, że jedzenie. Jeśli człowiek jest głodny o tej porze, to nie ma ważniejszej sprawy. Możemy rozmawiać o Bogu, życiu, sensie istnienia, twoich puszkach albo moim beznadziejnym poczuciu humoru. Ale najpierw jemy. Najlepiej coś dobrego. Najlepsze jedzenie pod słońcem.
Taka była prawda. Nikt nie potrafił gotować tak jak gosposia w Świętym Michale. Nawet jego mama i włoskie dania nie mogły się równać z kuchnią parafialną.
Weszli do plebanii. Matteo odsunął się trochę, robiąc mu miejsce, i wskazał ręką wnętrze.
- No. Zapraszam. Czuj się swobodnie.
Zatrzymał się jeszcze na moment przy drzwiach, jakby nagle przypomniało mu się, że dla kogoś, kto dopiero co spotkał obcego księdza, wejście z nim do środka może wcale nie być tak oczywiste, jak jemu się wydawało. Spojrzał więc na Oscara i uśmiechnął się spokojnie.
- Żeby było jasne... nie musisz się mnie bać. Nic ci tutaj nie grozi. Nikt cię nie porwie, nie zamknie w pokoju i nie będzie przetrzymywał w piwnicy. Nawet proboszcz nie będzie pytał jakie miałeś oceny w szkole.
Zrobił krótką pauzę.
- Właściwie... nie mamy nawet piwnicy, w której dałoby się kogoś porządnie przetrzymywać. Więc jesteś bezpieczny.

Oscar Malone

[Lycoris Reagan]

Cała ta sytuacja wydawała mu się dziwnie absurdalna. No bo kto by pomyślał, że próbując zrobić włam na Kościół (to już w ogóle brzmiało jak jakaś herezja), Oscar ostatecznie skończy gadając z księdzem, który wcale jak ksiądz nie brzmiał. On nawet tak nie wyglądał, bo księża to trochę mu się kojarzyli z takimi obleśnymi typami, starszymi wiekiem, którzy głoszą głupie kazania do masy słuchaczy. A ten? Był młody, przystojny i jakiś taki wyluzowany. To tym bardziej wzbudziło jakieś irracjonalne podejrzenia i nieufność.
-Kwiatki są fajne. Pewnie miło jest jak się takie dostaje - powiedział jedynie, chociaż wcale nie musiał. Brzmiało to niemal tak, jakby był dziewczyną, a Malone po prostu podobały się takie rzeczy, wielkie mi halo. Nie widział niczego złego w dostawaniu ładnych prezentów w postaci kolorowych rośli. O, sam miał w pamiętniku zasuszoną stokrotkę, którą kiedyś dostał zupełnie przypadkiem od swojego przyjaciela.
Skinął głową, kiedy zaczął mu pomagać ze zbieraniem jedzenia w puszkach. To było miłe. Bo przecież mógł je kopnąć, żeby poleciały dalej i utrudnić chłopakowi zebranie ich. Albo mógł je zniszczyć. Ludzie byli różni, a podejrzliwość wobec nich trochę u oscara wzrosła po tym, jak zaczął więcej na ulicy przebywać.
Podążał za nim niespiesznie, rozglądając się po wystroju. Podobał mu się, chociaż wiadomo, że ostro zalatywał religią. Były witraże, były figury i droga krzyżowa, której nigdy nie umiał. Z tego wszystkiego tak się zagapił, że potknął się o jakiś próg, ewentualnie własne nogi, bo to też mu się zdarzało i wyrżnął głową w plecy księdza podążającego przed nim. Coraz lepsze to wrażenie robił, nie ma co.
-Um… przepraszam - wyrzucił z siebie czując, jak się czerwienię. Zaraz będzie koloru tej zupy pomidorowej, która znajdowała się w jednej z puszek. aż dziw, że znowu ich nie porozrzucał, bo jakoś tak niepewnie trzymał w rękach. - Twarde ma ksiądz te plecy. Masz… no nie przyzwyczaję się - skomentował, bo mówił zawsze kiedy się zestresował. A teraz stresował się bardzo. Może to dlatego, że był raczej ateistą, który wtargnął do domu dzieci bożych?
-A może proboszcz cię lubi? No bo… trochę fajny się wydajesz - wzruszył ramionami, nieprzerwanie krocząc za nim, tym razem uważając gdzie stawia stopę. - Po co się z nimi kłócisz? To trochę taka syzyfowa praca, bo nie da się wygrać z takimi ludźmi. No bo… oni przez internet wiedzą wszystko a w rzeczywistości to różnie bywa - stwierdził, pociągając nosem. Zaczynał mieć katar z tego wszystkiego. Jeszcze mu brakuje, żeby się pochorował, chociaż biorąc pod uwagę jak słabą odporność miał i tak długo udało mu się wytrzymać bez przeziębienia.
-Jedzenie jest fajne. Moim najlepszym ostatnio była jakaś sałatka ziemniaczana, którą dał mi taki jeden pan. Co prawda była przeterminowana, ale nadal smakowała fajnie - podzielił się z nim. O ciepłym to on mógł pomarzyć, przynajmniej codziennie, bo sporadycznie coś mu się tam udało wycisnąć od ludzi.
Zatrzymał się w progu kolejnego pomieszczenia, które wydawało mu się, sam nie wiedział, jakieś takie intymne? Albo mu się odpaliły te wszystkie powiedzenia na temat księży, młodych chłopców i w ogóle. Wspaniale, właśnie takich mu myśli było trzeba, kiedy człowiek dobrej woli zapraszał go na kolację. Trochę to niewdzięczne, nie.
Zaraz na słowo “piwnica” spiął się cały, przypominając sobie tę, w której zamykała go matka, kiedy nie miała już siły go bić. Aż wzdrygnął się na obraz ciemności, poczucie chłodu i przejmującej wilgoci. Trauma długo miała z nim pozostać.
-Nie lubię piwnic, to już wolę być przetrzymywany w szafie - skrzywił się, ostatecznie wchodząc do środka. No bo przecież nic złego nie mogło mu się stać. - Dziękuję. Naprawdę - rzucił i nawet zwiesił głowę, bo faktycznie był mu wdzięczny. Zapłaciłby, gdyby miał. - Ja to jakoś odpracuję no bo… nie ma nic za darmo, nie?

Matteo Carissoni

[Matteo Carissoni]

Z tymi kwiatkami Matteo się nie spodziewał takiej odpowiedzi. Przez chwilę patrzył na Oscara z autentycznym zaciekawieniem, jakby właśnie dowiedział się czegoś ważnego o człowieku, którego znał od całych kilku minut. Właściwie nie widział w tym niczego dziwnego. Sam uważał, że kwiaty to całkiem przyjemny prezent, a już na pewno lepszy niż kolejna para skarpetek albo kubek z napisem, którego nikt nie rozumiał.
- No właśnie! I wcale nie trzeba czekać na walentynki czy inne święta. Tak po prostu, bez okazji. Wyobraź sobie, że wracasz do domu, a tu ktoś czeka z bukietem. Od razu lepszy dzień. Chociaż, umówmy się, jeśli ktoś przyniesie mi róże, to będę miał problem z wyjaśnieniem proboszczowi, dlaczego dostałem romantyczny prezent. Jeszcze zacznie podejrzewać, że prowadzę jakieś podwójne życie.
Zaśmiał się pod nosem i ruszył dalej, przekonany, że przez najbliższe kilka minut uda im się już spokojnie dotrzeć na plebanię. Naiwność. Powinien był wiedzieć, że w towarzystwie Oscara nie można zakładać tak optymistycznych scenariuszy. Nie zdążył nawet dobrze pomyśleć o tym, co zostało na kolację, kiedy poczuł nagłe uderzenie w plecy. Zrobił pół kroku do przodu, odruchowo napinając ramiona, i obejrzał się przez ramię. Przez sekundę nie bardzo wiedział, co się wydarzyło, ale widok Oscara z puszkami w rękach i miną człowieka, który właśnie popełnił kolejną zbrodnię przeciwko ludzkości, szybko wszystko wyjaśnił.
- Okej, wow. Ledwo się znamy, a ty już na mnie lecisz? - wypalił z rozbawieniem. - Mogłeś chociaż zapytać, czy jestem wolny w sobotę. Albo zaprosić mnie na kawę. Takie wpadanie na plecy to jednak dość bezpośrednia metoda podrywu.
Roześmiał się, widząc jego zakłopotanie, i machnął ręką, żeby dać mu do zrozumienia, że nic się nie stało.
- Spokojnie, nic mi nie jest. A z tymi plecami to nie przesadzaj, bo jeszcze zacznę chodzić z wypiętą klatą i opowiadać wszystkim, że mam świetną postawę. Wystarczy, że już jeden człowiek w tej katedrze uważa się za eksperta od wszystkiego. Nie potrzebujemy drugiego.
Puścił mu oczko i odwrócił się z powrotem, tym razem zwalniając odrobinę kroku. Nie chciał, żeby Oscar znów zaliczył bliskie spotkanie z jego kręgosłupem. Jeszcze trochę i faktycznie będzie musiał mu wystawić rachunek za usługi rehabilitacyjne. Oczywiście płatny w puszkach.
- A proboszcz? Myślę, że mnie lubi. Przynajmniej tak długo, jak nie przynoszę mu kolejnych pomysłów, które wymagają dodatkowej roboty.
Matteo wzruszył ramionami, zerkając na Oscara.
- Chociaż czasami mam wrażenie, że gdyby mógł, zamknąłby mnie w jakimś pokoju z Biblią i kazał siedzieć cicho, dopóki nie przestanę wymyślać nowych rzeczy. Ale wtedy musiałby znaleźć kogoś, kto robiłby całą resztę, więc chyba jeszcze trochę mnie toleruje.
Kiedy Oscar wspomniał o internetowych kłótniach, Matteo prychnął z rozbawieniem. Trafił w samo sedno.
- Wiem! I właśnie dlatego nie powinienem tego robić. Człowiek siada sobie spokojnie, chce tylko sprawdzić, co ludzie napisali pod filmem, a po pięciu minutach już tłumaczy jakiemuś typowi, że nie, nie jestem opłacany przez Watykan, żeby promować spisek dotyczący kosmitów.
Pokręcił głową, jakby nadal nie mógł uwierzyć w niektóre komentarze, które zdarzało mu się czytać.
- Najgorsze jest to, że czasami nawet nie chodzi o to, żeby kogoś przekonać. Oni chcą się kłócić. Możesz im przedstawić pięćdziesiąt argumentów, a oni i tak odpowiedzą, że masz się obudzić. I co ja mam wtedy zrobić? Obudzić się bardziej?
Zerknął na Oscara z szerokim uśmiechem, po czym przyłożył dłoń do piersi, udając śmiertelnie poważnego.
- Ale dziękuję. Naprawdę. Właśnie usłyszałem od ciebie bardzo mądrą radę i zamierzam się jej trzymać. Przynajmniej przez następne dwadzieścia minut. Potem zobaczymy.
Dopiero wzmianka o sałatce ziemniaczanej sprawiła, że Matteo wyraźnie spoważniał, choć nie na tyle, żeby zniknął mu z twarzy uśmiech. Przeterminowana? Przez moment miał ochotę zapytać, jak bardzo przeterminowana i czy Oscar przypadkiem nie skończył później z bólem brzucha, ale powstrzymał się. Nie chciał, żeby zwykła rozmowa nagle zmieniła się w serię pytań, na które chłopak wcale nie miał ochoty odpowiadać. Zamiast tego skrzywił się teatralnie.
- Sałatka ziemniaczana? To akurat brzmi dobrze. Ale ta przeterminowana część już trochę mniej. Nie mówię, że jedzenie automatycznie staje się trucizną następnego dnia po upływie terminu, ale jednak wolałbym, żebyś nie musiał ryzykować życiem dla porcji ziemniaków. Mamy tutaj zdecydowanie lepsze perspektywy kulinarne.
Przez chwilę zastanawiał się, czy powinien powiedzieć coś jeszcze, ale ostatecznie zostawił temat. Oscar sam opowiedział o sałatce, więc Matteo przyjął to jako zwykłą anegdotę. Nie zamierzał wyciągać z niej żadnych wniosków na temat jego sytuacji. Jeszcze nie. W końcu nie każdy, kto jadł coś przeterminowanego, potrzebował natychmiastowej interwencji księdza, lekarza i trzech pracowników opieki społecznej. Czasami ludzie po prostu mieli kiepski dzień i kiepską sałatkę.
Gdy dotarli do pomieszczenia przy plebanii, Matteo przepuścił Oscara przodem i dopiero wtedy zauważył, że wzmianka o piwnicy chyba nie była najlepszym pomysłem. Nie umknęło mu to krótkie spięcie, które przemknęło przez sylwetkę chłopaka, ani jego mina, kiedy wspomniał, że wolałby być zamknięty w szafie. Nie znał przyczyny i nie zamierzał zgadywać. Mógł jedynie uznać, że temat najwyraźniej nie należał do ulubionych.
- Dobra, zanotowane. Piwnice odpadają, szafy też raczej nie będą częścią naszej dzisiejszej oferty noclegowej - rzucił lżej, starając się nie robić z tego wielkiej sprawy. - Mamy za to krzesła, stół i całkiem przyzwoite jedzenie. Na początek chyba wystarczy.
Na jego podziękowanie odpowiedział krótkim skinieniem głowy. Nie potrzebował wielkich słów ani zapewnień, że Oscar kiedyś mu się odwdzięczy. Właściwie nie bardzo rozumiał, dlaczego chłopak w ogóle o tym wspomniał.
- Ej, spokojnie. Nie musisz niczego odpracowywać. To nie jest hotel, w którym zaraz dostaniesz rachunek za kolację, a potem jeszcze opłatę za korzystanie z krzesła.
Uśmiechnął się i odsunął jedno z krzeseł przy stole.
- Serio, Oscar. Zaprosiłem cię na jedzenie, bo pomyślałem, że może masz ochotę coś zjeść. Nie ma w tym żadnego haczyka. Nie musisz mi niczego obiecywać ani udowadniać, że zasługujesz na talerz.
Dopiero po chwili dotarło do niego, jak poważnie zabrzmiała ostatnia część wypowiedzi, więc odchrząknął i wrócił do swojego zwykłego tonu.
- Poza tym, gdybym miał pobierać opłaty za każdą osobę, którą nakarmię, musiałbym prowadzić księgowość. A ja ledwo ogarniam własne rachunki. Wyobrażasz sobie? „Dwie kanapki, jedna zupa, trzy minuty rozmowy o sensie życia - razem czterdzieści dolarów”. Proboszcz dostałby zawału, a ja musiałbym szukać nowej pracy.
Wskazał na krzesło jeszcze raz, tym razem z nieco bardziej zachęcającym uśmiechem.
- Siadaj, zanim znowu wpadniesz na mnie i będę musiał doliczyć konsultację ortopedyczną. Zaraz sprawdzę, co zostało do jedzenia. I obiecuję, że jeśli znajdę sałatkę ziemniaczaną, to najpierw sprawdzę datę. Nie chcemy przecież, żebyś pomyślał, że tutejsza kuchnia to jakaś sekta, która próbuje cię otruć.
Matteo ruszył w stronę kuchni, ale zatrzymał się jeszcze w przejściu i odwrócił głowę w stronę Oscara.
- A tak na poważnie, możesz tu spokojnie posiedzieć. Nie musisz się spieszyć ani wymyślać powodów, dla których powinieneś już iść. Dzisiaj nikt cię stąd nie wyrzuca. Najpierw zjemy, a potem zobaczymy, co dalej. Pasuje?

Oscar Malone