ODPOWIEDZ
34 y/o
NAJLEPSZY PRZYJACIEL
164 cm
psychoterapeuta w CAMH
Awatar użytkownika
Rock on, ancient queen
Follow those who pale
In your shadow
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Dzisiejsza pogoda za oknem nie sprzyjała spacerom czy chociażby wyjściu z domu. Było szaro, zimno i ponuro, ale Mara była świadoma, że czekali na nią pacjenci, którym starała się pomóc, kiedy jednocześnie nie była w stanie pomóc samej sobie. Zagubiona we własnym życiu, niespełnionych oczekiwaniach wobec mężczyzn, upadającej pewności siebie i ledwie iskrzącej chęci do pracy. To ostatnie ją trzymało chociaż było raz lepiej raz gorzej. Szczególnie kiedy z rana auto nie chciało jej odpalić, więc zmuszona była wziąć taksówkę, aby zdążyć na umówioną wizytę z pierwszym pacjentem.
Dzień się dłużył nieubłaganie spędzony całkowicie na terapiach indywidualnych. Miała wrażenie, że dawniej łatwiej jej było odcinać grubą kreską życie prywatne od zawodowego, lecz w ostatnim czasie ta granica wyraźnie się zatarła. Nie chodziło już o kwestię chodzenia do łóżka z niektórymi, ale zwykłe wysysanie energii. Pomału traciła ten zapał, by pomagać innym, a czuła się bardziej przytłoczona i tłamszona ich problemami. Czuła, że musi coś z tym zrobić. Musiała coś zmienić, ale pytaniem pozostawało co?
Pewnie wychodząc z pracy powinna była wziąć ponownie taksówkę tak jak dzisiaj rano. Uznała jednak, że ewentualnie ominie korki wybierając metro oraz będzie mogła wykorzystać ten czas na przeczytanie książki. Wsiadła do wagonu jedynie pobieżnie zwracając uwagę, że było prawie puste. Szybkie spojrzenie na zegarek - dochodziła dwudziesta, więc raczej i tak już na drogach pewnie nie było takiego ruchu. Zajęła miejsce i skupiła się na treści, pozwalając, aby fabuła ją wciągnęła na tyle, że wyrwało ją dopiero gwałtowanie zahamowanie pociągu w środku tunelu. Nagle główne światło zgasło, a włączyło się oświetlenie awaryjne, które dawało raczej półmrok.
- Ja pierdolę. Co tu się odpierdala?!- usłyszała głośny, wyraźnie wkurzony męski głos, któremu dodatkowo zaczęło towarzyszyć uderzanie w szybę drzwi do wagonu. Spojrzała w tamtym kierunku, ale zaraz poderwała głowę w stronę płaczu dziecka. Okazało się, że wśród pasażerów jest także matka z małym synkiem, który na oko mógł mieć nie więcej niż dwa lata. Jego przerażony płacz ścisnął momentalnie Marę za serce. Dlatego zwróciła się wyraźnie poirytowana w kierunku zdenerwowanego mężczyzny. - Najwyraźniej kolejna awaria prądu. Proszę się uspokoić, na pewno zaraz ruszymy- powiedziała spokojnie, acz stanowczo zamykając książkę i chowając ją do torebki. - Jestem spokojny!- krzyknął ponownie jeszcze bardziej wzburzony niż dotychczas, co wywołało jeszcze większe przerażenie wśród dziecka, a wobec tego Lakefield nie mogła przejść obojętnie. Wstała więc i niewiele myśląc podeszła do awanturnika stając obok niego i próbując przywołać w sobie bardziej terapeutyczne usposobienie. Chciała uspokoić sytuację, a nie ją eskalować, bo nie wiadomo było na jak długo tu wszyscy utknęli. - Stresuje pan dziecko, więc jeszcze raz grzecznie proszę o spokój. Możemy wspólnie oddychać i liczyć do dziesięciu- uniosła obie otwarte dłonie do góry nie chcąc go dotykać, lecz mając nadzieję, że mała gestykulacja pomoże mu skupić się na liczeniu i oddechu. Jednak się przeliczyła. - Odpierdol się ode mnie wariatko!- krzyk był donośniejszy, lecz nie to było w tym najgorsze. Mara już widziała unoszącą się pięść, więc instynktownie nie chcąc powtórki z rozrywki, zamknęła oczy i schyliła głowę. Tym sposobem pięść mężczyzny uderzyła o szybę , która roztrzaskała się w drobny mak.


Lysander Westhall
smerffi
Brak zaangażowania
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Odnosił wrażenie, że w ostatnim czasie ludzi ogarnęła jakaś mania. Wystarczyły braki w dostawie prądy, żeby niemal sparaliżować miasto. Od kilku dni miasto przypominało jeden wielki dom wariatów. Ludzie tracili cierpliwość, krzyczeli na siebie, przepychali się i zachowywali tak, jakby nagle skończył się świat. Być może zresztą w ich głowach właśnie tak było, a sam Westhall wiedział jak potężna potrafiła być siła umysłu.
Brak poprawnie działającej sygnalizacji świetlnej sprawiał, że Lysander miał kupę roboty ciesząc się, że w ostatnim czasie postanowił na próbę zatrudnić kolejnego pracownika, którym okazała się być kobieta. Nie ukrywał, że początkowo podszedł do niej sceptycznie, bo nie wyglądała na kogoś, kto znał się na naprawianiu samochodów, ale szybko przekonał się, że panna miała łeb na karku. i był jej za to wdzięczny, bo te wszystkie stłuczki powoli doprowadzały go do szewskiej pasji. Czy aż tak trudno było się rozejrzeć, kiedy wiedziało się, że sygnalizacja może w każdej chwili paść?
Zmęczony po naprawdę pracowitym dniu wiążącym się ze wspaniałym utargiem, skierował się w stronę metra. Sam nie wiedział co go podkusiło, żeby nim jechać - może to chęć udowodnienia sobie, że wspomnienia i przeżycia nie miały nad nim władzy. Chciał pokonać własne lęki korzystając z tego, że teraz znacznie mniej osób poruszało się tym środkiem transportu. Niczym głupiec nie wziął pod uwagę, że i tutaj, kilkanaście metrów pod ziemią, może zabraknąć prądu, który był potrzebny by w ogóle matro się poruszało.
W chwili, w której pociąg gwałtownie zahamował, odruchowo złapał się jednego z uchwytów. Miał nadzieję, że to tylko chwilowa przerwa, jakiś techniczny problem, który za moment zostanie rozwiązany. Nadzieja ta dość szybko zaczęła jednak ustępować miejsca irytacji. Wyciągnął telefon, ale ekran nie przyniósł mu żadnych dobrych wiadomości. Zresztą nawet gdyby miał zasięg, niewiele mógłby zrobić. Pozostawało czekać, czego szczerze nienawidził. Szczególnie w sytuacji, w której nie miał najmniejszej kontroli nad tym, co działo się wokół niego. I nie pod ziemią, w ciasnym wagonie metra, z którego nie było żadnej możliwości wydostania się na własną rękę.
Kiedy usłyszał pierwsze przekleństwa dobiegające z drugiego końca wagonu, przewrócił jedynie oczami. Kolejny spanikowany idiota, który najwyraźniej uznał, że im głośniej będzie wyrażał swoje niezadowolenie, tym szybciej pociąg ruszy. Nie zamierzał się wtrącać, to nie była jego sprawa. Miał wystarczająco dużo własnych powodów do niezadowolenia, żeby jeszcze zajmować się cudzymi. Zaraz jednak jego uwagę przykuł damski głos, który zwrócił się do awanturnika - Mara Lakefield. Ostatnia osoba, której spodziewałby się spotkać w takich okolicznościach, a której towarzystwo nigdy nie było mu na rękę. Początkowo nawet uniósł kącik ust, słysząc propozycję wspólnego oddychania i liczenia do dziesięciu. Było w tym coś tak absurdalnie pasującego do jej charakteru, że nie sposób było tego zignorować, a on sam zdawał się na chwilę zapomnieć o własnej irytacji.
Zaledwie kilka sekund później zobaczył unoszącą się pięść, instynktownie poderwał się z miejsca, ale nie zdążył zareagować, zanim rozległ się ogłuszający trzask rozbijanej szyby. Przez wagon przetoczył się krzyk, ktoś zaklął, a dziecko ponownie zaniosło się płaczem.
-Koleś, masz nierówno pod sufitem? Na ludzi będziesz rękę podnosił? Dla własnego dobra polecam się uspokoić, bo moje pięści są zdecydowanie celniejsze - zmarszczył brwi, podchodząc do napastnika, który rzucił się w przypływie paniki na Marę. Może i nie był jej fanką, ale też nie miał zamiaru pozwolić, żeby ktoś ją na jego oczach atakował. - A ty, Lakefield, przyciągasz same kłopoty. Twoja usilna potrzeba niesienia pomocy kiedyś cię zgubi - zwrócił się do dawnej koleżanki ze szkoły, lustrując, czy nic jej się nie stało. - Wszystko w porządku? - wolał się upewnić.

Mara Lakefield
34 y/o
NAJLEPSZY PRZYJACIEL
164 cm
psychoterapeuta w CAMH
Awatar użytkownika
Rock on, ancient queen
Follow those who pale
In your shadow
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiżeńskie
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Zdecydowanie ludzie wariowali, gdy nagle odcinało się im dostęp do wszelkiego rodzaju dóbr. A prąd? Należał do tych podstawowych, bo przecież bez niego nie mogli się skontaktować z innymi, nie mieli dostępu do internetu czy nie mogli korzystać z urządzeń elektrycznych. Nie działało także metro, sygnalizacja świetlna, windy… Nagle ludzie zdawali sobie sprawę jak podstawową funkcję w ich życiu spełniał prąd. Dobrze, że przynajmniej mieli (jeszcze) dostęp do wody. Bez tych dwóch dóbr na pewno wybuchłaby wojna, a tego każdy wolałby uniknąć. Pewnie szczególnie Lysander.
Mara nie miała pojęcia przez co przeszedł Westhall w ostatnim czasie, ale udało jej się skontaktować z kilkoma żołnierzami, aby zebrać materiały do swojej pracy o PTSD. W dodatku była także doświadczonym terapeutą, więc mimo wszystko zdawała sobie świetnie sprawę o traumie czy atakach paniki. Może dlatego słysząc paniczny płacz dziecka i krzyk dorosłego mężczyzny, momentalnie ponownie weszła w buty panny Lakefield - psychoterapeutki z CAMB biegnącą z chęcią pomocy. Pewne rzeczy robiła już instynktownie i ciężko było nad tym zapanować. Jak właśnie nad propozycją wspólnego oddychania. Jej głos był łagodny i spokojny, chociaż w głębi była poirytowana kolesiem, który z miejsca się awanturował, chociaż metro dopiero się zatrzymało. Obawiała się jednak, że jeżeli nie zdusi jego paniki jak najszybciej, udzieli się ona pozostałym pasażerom, a to już doprowadziłoby do katastrofy. Chciała jedynie powrócić szybko i bezpiecznie do domu bez przygód po drodze. Najwidoczniej los miał dla innej plany.
Tym razem zauważyła zmierzającą w jej kierunku rękę, więc zdążyła zrobić unik, aby nie dostać w głowę jak poprzednim razem. Szyba rozleciała się w drobny mak tuż nad jej głową i czuła jak kawałki szkła wplątują się w jej włosy i upadają na skórę jej dłoni. Jednak tym się nie przejmowała, będąc w pierwszym odruchu najzwyczajniej w świecie przerażona. Tak - Mara Lakefield również się bała. A teraz stanęła oko w oko nie tylko ze spanikowanym, ale i z agresywnym człowiekiem, a co gorsza - nie miała żadnej możliwości ucieczki. Nie pocieszał ją fakt, że nie była sama w wagonie, bo zdawała sobie sprawę jaka znieczulica potrafiła panować wśród społeczeństwa. W dodatku nie wiedziała, kto dokładnie się znajdował jeszcze poza matką z dzieckiem. Co gorsza - nie wiedziała czy awanturnik nie wyjmie zaraz jakiegoś noża bądź innego niebezpiecznego narzędzia, więc tak - rudowłosa spanikowała. Dlatego od razu nie podniosła głowy, aż nie usłyszała znajomego głosu. Jej szybko bijące serce momentalnie nieco zwolniło, a ramiona się rozluźniły, gdy zdała sobie sprawę, że jednak nie ma aż tak przejebane. Nie tylko nie jest sama z inną kobietą, ale jest też wśród nich mężczyzna, który miał odwagę stanąć w jej obronie. Nie sądziła tylko, że będzie nim właśnie Lysander. Ten sam mężczyzna, który to on ostatnio podniosł na nią rękę. Niechcący! Ale jednak!
Spojrzała na niego wyraźnie przerażona i oszołomiona całą sytuacją. - Tak, chyba tak- mruknęła wpatrując się wciąż w niego jakby musiała się utwierdzić, że na pewno tutaj jest i na pewno właśnie nieco uratował jej tyłek. Nie zwróciła nawet uwagi, że na jej dłoniach pojawiły się drobne ślady krwi po zdarciach od szkła. - Nie tylko ja przyciągam kłopoty, skoro Ty również tutaj jesteś- dodała może nieco przekornie, ale bez żadnej złośliwości w głosie. Po prostu stwierdzała fakt.
- Ja pierdolę- nagle ich rozmowę przerwał ponowny krzyk awanturnika. Mara zerknęła w jego kierunku i zobaczyła zakrwawioną rękę. - On krwawi!- ktoś krzyknął z głębi wagonu, ale nikt nie podszedł do faceta, by pomóc. Po tym jak naskoczył na Marę, to nie mogła im się dziwić.
- Kłopoty kłopotami, ale ludziom trzeba pomagać- westchnęła i ponownie spojrzała na blondyna, dając mu do zrozumienia, że nie potrafi przejść obojętnie, gdy ktoś jej potrzebuje. Tak już miała- nie potrafiła inaczej. To było zaczytane w jej DNA- w końcu jej rodzice byli lekarzami. - Mam nadzieję, że Twoje groźby na niego podziałały, bo nie mogę odpuścić- dodała wskazując głową na mężczyznę, który przed chwilą się awanturował, a teraz siedział w odosobnieniu trzymając przed sobą rękę, z której spływały strużki krwi. Nie prosiła Lysandera o pomoc. Nie chciała? Nie miała odwagi? Wstydziła się? Ciężko stwierdzić, ale czuła potrzebę wytłumaczenia, dlaczego właśnie minęła go i odeszła.
Widok czerwonej cieszy jej nie odstraszał. Przynajmniej do niedawna, kiedy przyszło jej zszywać Michaela. Wtedy zdała sobie sprawę, że jednak pobranie krwi, a zszywanie rozciętej, krwawiącej rany to jest znaczna różnica. Do tego jeszcze należy dodać, że Graham nie był jej obojętny, więc w tym wszystkim dochodził też strach o bliską osobę. Dzisiejszy pasażer był jej z kolei całkowicie obojętny, ale nie na tyle, aby mogła go zostawić samego z wyraźnie paskudną raną i ryzykiem, że szybko nie otrzyma należytej pomocy. Dlatego schowała strach i dumę do kieszeni i kucnęła na ziemi przed nim. Odstawiła torebkę obok, a dłonie trzymała blisko przy sobie, by je widział. - Pozwolisz mi opatrzeć rękę? Na razie chciałabym tylko zerknąć czy nie zostały w niej resztki szkła, dobrze?- spytała łagodnie próbując złapać z nim kontakt wzrokowy. Jednocześnie myślami zastanawiał się co jej będzie potrzebne i co może zdobyć w obecnych warunkach - płyn do dezynfekcji? Od czasu pandemii większość ludzi ma go przy sobie. Pęsetka? Może wygrzebie w kosmetyczce. Bandaż? Najwyżej wykorzysta apaszkę, którą kupiła w zeszłym tygodniu. - Mogę?- dopytała, gdy początkowo nie otrzymała odmowy i powoli wyciągnęła dłoń w jego kierunku, aby złapać zakrwawioną dłoń i się jej przyjrzeć.



Lysander
smerffi
Brak zaangażowania
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Spanikowany mężczyzna działał mu w jakiś sposób na nerwy. Być może dlatego, że dostrzegał w nim siebie, kiedy ogarniało go paniczne uczucie, ktoremu starał się przeciwstawić. Potrafił niemal wyczuć ten uścisk w klatce piersiowej, który odbierał oddech oraz racjonalne myślenie sprawiając, że człowiek kierował się instynktami, nad którymi nie był w stanie zapanować. To podobieństwo i przekonanie, że właśnie to dzieje się z mężczyzną sprawiało, że gdzieś w środku czuł irytację. Nie powinien mu się dziwić, ale też nie miał zamiaru usprawiedliwiać przejawu agresji, kiedy na około było tak wiele niewinnych osób.
Widział, jak szkło z rozbitego okna upada na Marę - nawet pomimo niechęci do jej osoby nie miał zamiaru być obojętny. Wbrew wszystkiemu nie czerpał przyjemności z patrzenia, jak drugi człowiek cierpi. To nie zmieniło się nawet po tym, jak wiele osób zginęło z jego ręki na froncie.
Kucnął przy niej sprawdzając, czy nie dostała szkłem nigdzie bardziej. Nie dostrzegł jednak krwi lejącej się strumieniami, co przyjął z ulgą - nie obawiał się czerwonej cieczy, jednak większa ilość wywoływała w nim niekontrolowane reakcje niesione za sprawą wspomnień.
-Ja jestem tutaj z czystego przypadku, Lakefield. I pragnę zauważyć, że to nie na mnie ktoś łapę podniósł, omal nie rozwalając mi głowy - odpowiedział zaczepnie, unosząc lekko jedna z brwi. Działała mu na nerwy, to miało się jeszcze długo nie zmienić. A jednak pomimo tego wcale nie przeszkadzała mu prowokacyjna rozmowa, którą prowadzili. Było w niej tak wiele znajomego, dzięki czemu sam czuł się lepiej w zaistniałej sytuacji, w której wyobrażenie walącego się tunelu było coraz intensywniejsze.
-Zamknij papę, człowieku - warknął do jegomości, który ponownie postanowił się odezwać. Jakby chociaż na chwile nie mogł się przymknąć, racząc ich odpowiednią dawką ciszy. Zaraz jednak zerknął na rudowłosą, kiedy ponownie zapragnęła pomóc awanturnikowi. Lysander nie był szczególnie zaskoczony jej odpowiedzią. Właściwie mógłby się założyć o całkiem pokaźną sumę pieniędzy, że nawet gdyby facet przed chwilą próbował odgryźć jej rękę, Mara i tak znalazłaby powód, żeby wyciągnąć do niego pomocną dłoń. Ta kobieta miała chyba wbudowany jakiś cholernie wadliwy mechanizm, który nie pozwalał jej odpuścić, nawet jeśli sytuacja wyraźnie tego wymagała. Z jednej strony potrafił to docenić, z drugiej zaś miał wrażenie, że prędzej czy później wpakuje ją to w naprawdę poważne tarapaty.
- Nie wiem, czy bardziej podziwiać twoją odwagę, czy zastanawiać się, czy przypadkiem nie brakuje ci piątej klepki - mruknął, odprowadzając ją wzrokiem, kiedy minęła go i ruszyła w stronę mężczyzny. Nie miał zamiaru jej zatrzymywać, choć przez moment przemknęła mu przez głowę myśl, że może jednak powinien. Facet przed chwilą próbował ją uderzyć, a teraz siedział z rozciętą ręką i wciąż wyglądał, jakby niewiele brakowało, żeby ponownie stracił panowanie nad sobą.
Westhall westchnął ciężko, przeczesując dłonią włosy. Nie zamierzał zostawiać Lakefield samej, szczególnie że w wagonie znajdowało się jeszcze kilka osób, które najwyraźniej postanowiły przyjąć strategię pod tytułem nie widzę, nie słyszę, nie mam z tym nic wspólnego. Przesunął się więc nieco bliżej, stając w takiej odległości, żeby w razie potrzeby móc zareagować. Skrzyżował ręce na piersi i spojrzał na mężczyznę, który początkowo nieufnie przyglądał się Marze, ale ostatecznie wyciągnął w jej kierunku zakrwawioną dłoń.
- Tylko bez gwałtownych ruchów, kolego. Chyba wystarczy nam już atrakcji na dzisiejszy wieczór - rzucił ostrzegawczo, nie spuszczając z niego wzroku. Dopiero kiedy upewnił się, że facet nie zamierza ponownie urządzać przedstawienia, przeniósł spojrzenie na rudowłosą. Dopiero teraz zauważył drobne ślady krwi na jej dłoniach i kawałki szkła, które wciąż tkwiły w jej włosach. Skrzywił się lekko, bo choć sam nie należał do ludzi szczególnie przejmujących się drobnymi skaleczeniami, to jednak nie podobało mu się, że dziewczyna najwyraźniej zupełnie je zignorowała. - Lakefield, zanim zaczniesz ratować cały świat, może najpierw zajmij się sobą? Masz szkło we włosach i rozcięte ręce - wyrzucił z siebie. Jak można było być tak niereformowalny? Altruizm był polecany, ale w oczach Lysandera to była jawna przesada.
Nie minęło wiele czasu, kiedy gdzieś z przodu wagonu rozległ się charakterystyczny dźwięk, a chwilę później pociąg szarpnął i powoli ruszył. Pośród pasażerów dało się słyszeć zbiorowe westchnienie ulgi. Ktoś nawet zaczął klaskać, co Westhall skwitował jedynie przewróceniem oczami. Najwyraźniej wystarczyło kilka minut spędzonych pod ziemią, żeby zwykła jazda metrem stała się powodem do świętowania. Sam również poczuł jednak, jak napięcie nieco opuszcza jego ramiona.
Ta myśl nie zdążyła nawet na dobre zagościć w jego głowie, kiedy pociąg ponownie szarpnął, tym razem znacznie gwałtowniej. Lysander ledwie zdążył unieść głowę, zanim wagon zatrzymał się z takim impetem, że stojący pasażerowie polecieli do przodu, a z kilku miejsc dobiegły przekleństwa i okrzyki zaskoczenia. Sam instynktownie wyciągnął rękę, próbując złapać się metalowego uchwytu, ale nie przewidział jednego - Mara, która najwyraźniej również straciła równowagę, wpadła prosto na niego. Odruchowo objął ją w pasie, co niestety nie uchroniło ich przed bolesnym upadkiem na podłogę. Poczuł na sobie ciężar jej ciała i nieprzyjemny ból w lewym barku. Wydał z siebie zduszony jęk, spoglądając na leżącą na nim kobietę.
-A wystarczyło zaprosić na kawę, zamiast tak się rzucać - odpowiedział, uśmiechając się lekko, kiedy jego wzrok wodził po jej twarzy znajdującej się blisko jego własnej.

Mara Lakefield
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”