[teddy darling]

086.

W końcu nastał ten wiekopomny moment, kiedy uznała, że najwyższa pora wrócić do randkowania. Lepszego momentu chyba nie będzie. Nie oznaczało to oczywiście, że zamierzała od razu rzucać się na głęboką wodę i szukać kogoś, z kim mogłaby znowu planować wspólną starość. Chciała po prostu dać sobie szansę na coś nowego i przekonać się, czy wciąż pamięta, jak to właściwie jest chodzić na randki.
Cała sytuacja z Bonnie była zresztą doskonałym przykładem na to, że czasami wystarczy jeden niefortunny zbieg okoliczności, żeby wydarzyło się coś całkiem przyjemnego. Wymiana kolejnych wiadomości sprawiła, że Teddy zaczęła zastanawiać się, czy nie przenieść tej znajomości poza ekran telefonu. Dziewczyna okazała się na tyle intrygująca, że zwykłe pisanie przestawało wystarczać. Miała ochotę sprawdzić, jak dogadają się na żywo. A może ta cała chemia istniała wyłącznie dzięki autokorekcie i odpowiednio dobranym emotikonom? Postanowiła zaprosić ją gdzieś, zanim zdąży wymyślić sobie kolejne sześćdziesiąt siedem powodów, dla których lepiej jeszcze trochę poczekać.
Nie zamierzała jednak proponować kolacji ani wyjścia do kina, bo równie dobrze mogłyby odhaczyć wszystkie najbardziej przewidywalne randkowe pomysły z listy i mieć to głowy. Darling chciała czegoś mniej oczywistego. Właśnie wtedy natrafiła na wydarzenie, podczas którego uczestnicy mogli spróbować fluorescencyjnego bodypaintingu. Malowanie ciała specjalnymi farbami, które pod wpływem światła ultrafioletowego zaczynały świecić w ciemności, wydawało jej się wystarczająco nietypowym pomysłem. Zdecydowanie ciekawszym niż oglądanie filmu, który jedna z nich i tak na pewno już widziała. Poza tym Bonnie była malarką, więc istniało całkiem spore prawdopodobieństwo, że taka propozycja przypadnie jej do gustu. Darling co prawda nie miała pojęcia, czy dziewczyna miała ochotę zostać żywym płótnem i jak zapatruje się na malowanie po cudzym ciele, ale właśnie na tym polegały niespodzianki!
Na miejscu zjawiła się chwilę przed czasem. Dopiero wtedy dotarło do niej, że zaczyna się stresować. Nie jakoś bardzo, ale jednak. Był to ten rodzaj zdenerwowania, kiedy człowiekowi na czymś zależało i jednocześnie nie miał pojęcia, czego się spodziewać. Co jakiś czas wracała myślami do tego, co powinna powiedzieć na powitanie i czy przypadkiem nie zacznie gadać jak najęta. To ostatnie było zresztą całkiem możliwe.
Dostrzegła ją już z daleka. Dobrze, że wcześniej wysyłały sobie swoje zdjęcia i przynajmniej wiedziały, że żadna z nich nie jest napalony pięćdziesięciolatkiem. Zeszła po kamiennych schodkach w dół i zatrzymała się naprzeciwko dziewczyny. Teraz denerwowała się jak cholera. Dlaczego tak się denerwowała? Czuła potrzebę powiedzenia jej jakiegoś komplementu, ale nic w jej głowie nie brzmiało dobrze. Bo co miała powiedzieć. Że wygląda tak, jak na zdjęciach, a na nich już była piękna?
— Mają beznadziejnie oznaczone wyjścia ewakuacyjne — wypaliła, zanim zdążyła pomyśleć. — Widziałam z drugiej strony, że neonowe tabliczki w ogóle się nie podświetlają, a powinny, bo gdyby coś się stało, to... — urwała, łapiąc się na tym, że gada bzdury. — Cześć, Bonnie — uśmiechnęła się i wyciągnęła do niej rękę. A może powinna ją przytulić?

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

I’m just an outline - sketchy but fine.
Oh, colour me in.
If green is chasing the hills over miles,
if blue is pursuing the sky,
see if the red of your heart doesn't mind,
where you begin to colour me in.

Życie uczuciowe Bonnie było… na tamten moment właściwie nieistniejące.
Dawno nie była w żadnym związku. Ostatni skończył się niemalże tragedią(!), bo była pewna, że zginie, po tym jak w łóżku z facetem, zostali przyłapani przez jego małżonkę. Od tamtego czasu nie miała za bardzo szczęścia na tym polu. Może to wszechświat mścił się na niej za to, że świadomie wdała się w romans z kimś, kto był żonaty? A może od zawsze miała pecha? Zdarzały się jej wprawdzie przygody i przelotne znajomości, ale nigdy nie była ich wielką fanką. Marzyła o miłości rodem z komedii romantycznych, a i tak zawsze była “tą drugą”, tą na chwilę i nigdy tą na całe życie.
Często żartowała, że “przeszła już całego tindera” i jej zdaniem to nie miała tam czego szukać. Sądziła, że aplikacje randkowe zabijają w ludziach romantyzm, więc zaczęła się ich wystrzegać. Była ślepo zapatrzona w wizje poznania kogoś zupełnym przypadkiem. Na ulicy, w kawiarni, czy w sklepie spożywczym - gdziekolwiek. Wyobrażała to sobie nie raz! Ten moment, gdy nieznajomy (albo lepiej - nieznajoma!) zagapia się i wpada na nią… albo stojąc przy półce sklepowej, sięga nagle po ten sam produkt co ona, ich dłonie się dotykają, więc spoglądają na siebie i zakochują się w sobie bez pamięci! No dobra, z tą miłością od pierwszego wejrzenia to zdecydowanie przesada. Po prostu chodziło o to, że nie chciała szukać nikogo na siłę, a raczej wolała pozwolić, by miłość sama ją znalazła. Wierzyła, że nawet na takiego pechowca jak ona, przyjdzie kiedyś czas.
Jak na marzycielkę i romantyczkę przystało, Bonnie miała dość bujną wyobraźnię, ale nawet ona nie przewidziała tego, co finalnie przyniosła nieszczęśliwa pomyłka Teddy. Wymiana wiadomości z nią - oczywiście już po wyjaśnieniu całego nieporozumienia - była naprawdę przyjemna. Miller jednak nie przypuszczała, że będą smsować ze sobą przez kilka dni, a tym bardziej, że doprowadzi to do randki. Propozycja strażaczki ją ucieszyła i zgodziła się na spotkanie bez większego zastanowienia, bo w sumie co złego mogło się wydarzyć? W najgorszym wypadku, mogły odkryć, że na żywo nie dogadują się tak dobrze, jak podczas pisania albo że podobały się sobie wzajemnie wyłącznie na zdjęciach. Nic wielkiego! Dla Bonnie nie byłaby to pierwsza taka sytuacja, tak więc prawdopodobnie kolejna porażka nie zrobiłaby już na niej większego wrażenia.
To jednak nie tak, że nie wiązała z tym spotkaniem żadnych nadziei i że nie była podekscytowana - bo była i to bardzo. Teddy była urocza i interesująca. Umiała ją rozbawić, podtrzymać rozmowę i szybko sprawiła, że Bonnie wyczekiwała momentu, kiedy zobaczy na wyświetlaczu swojego telefonu jej imię. Czemu więc miałaby się z nią nie spotkać? Darling zrobiła na niej naprawdę dobre wrażenie. Zaskoczyła ją tym, że jako pierwsza wyszła z taką inicjatywą, w dodatku wszystko sama zaplanowała, a cała randka miała być dla niej niespodzianką. Czy to nie ideał kobiety?
Trochę się stresowała. Miała nadzieję, że nie zrobi z siebie kompletnego głupka i nie dostanie jakiegoś nerwowego słowotoku. Martwiła się też o to czy spakowała na przebranie odpowiednie ciuchy, a to jedyne informacje jakie dostała odnośnie atrakcji, którą wymyśliła Teddy.
— Zboczenie zawodowe, co? — spytała, gdy kobieta stała już naprzeciwko niej. Z jakiegoś powodu, nie mogła opanować szerokiego uśmiechu, który wkradał się jej na twarz — H-hej… Teddy — odpowiedziała, zawahawszy się lekko, gdy zobaczyła jak Darling wyciąga rękę w jej stronę. Skinęła głową i grzecznie uścisnęła jej dłoń. Od razu po tym, skierowały się do środka, gdzie Bonnie wreszcie została wtajemniczona w to, czym miały się zajmować. Pomysł bardzo przypadł jej do gustu, o czym nie ommieszkała wspomnieć swojej towarzyszce. Nigdy wcześniej nie próbowała fluorescencyjnego bodypaintingu, ale zgadywała, że poza farbami, nie różni się on za mocno od zwykłego malowania po ciele, w czym miała już wprawę, bo często bazgrała po własnych nogach i rękach. Nikt jednak nigdy nie ofiarował jej siebie jako płótno.


teddy darling

[teddy darling]

Bonnie ujęła ją tym, że była zabawna, niesamowicie urocza i - co bardzo ważne - zadawała pytania. Naprawdę chciała ją poznać, zamiast przez całą rozmowę opowiadać wyłącznie o sobie. Wykazywały wzajemne zainteresowanie, dzięki czemu wymiana wiadomości była lekka i przyjemna. Płynnie przechodziły z jednego tematu w drugi, a Darling mogłaby przysiąc, że coś między nimi zaklikało. Nieczęsto czuła się w taki sposób, dlatego tym bardziej nie chciała zapeszyć. Może to wynikało z tego, że przez telefon było jakoś łatwiej? Nie musiały patrzeć sobie w oczy ani zastanawiać się nad odpowiedzią pod presją natychmiastowej reakcji. Mogła spokojnie zebrać myśli, odpisać coś zabawnego, a jeśli palnęła głupotę, zawsze istniała szansa, że Bonnie nie zdążyła jeszcze jej przeczytać. Stąd jednak brały się też jej obawy. Bo co, jeśli na żywo okaże się, że wcale nie mają sobie tyle do powiedzenia? Że w którymś momencie zapadnie niezręczna cisza i trzeba będzie ratować sytuację jakimś wyjątkowo beznadziejnym żartem? Albo, co chyba gorsze, Darling nie spodoba się Miller wizualnie? Niby widziały się na zdjęciach, ale przecież fotografie nie zawsze oddawały to, jak ktoś wygląda w rzeczywistości. Poza tym można było wybrać takie ujęcie, na którym człowiek wyglądał o kilka punktów atrakcyjniej. Oczywiście sama nie stosowała tych sztuczek i nie podejrzewała o nie Miller.
Uścisk był krótki, ale Teddy od razu zarejestrowała, że dziewczyna miała ciepłą i delikatną dłoń. Zdecydowanie miększą od jej własnej, bo opuszki palców strażaczki były nieco stwardniałe od obsługi ciężkiego sprzętu gaśniczego i wykonywania różnych prac, które raczej nie sprzyjały posiadaniu dłoni godnych pianistki. Zauważyła również, że były właściwie tego samego wzrostu, dzięki czemu żadna nie musiała zadzierać głowy przy powitaniu.
— Podejrzewałaś coś? — zapytała, kiedy weszły do pomieszczenia, w którym mogły się swobodnie przygotować do zajęć. — Mówiłam, że to nie będzie galeria, ale trochę skłamałam — przyznała, zrzucając z siebie kolejne warstwy ubrań. Wyjęła z torebki krótki top i spodenki, czyli właściwie zestaw, w którym równie dobrze mogłaby wybrać się na siłownię. Nie odsłaniała zresztą o wiele więcej niż zazwyczaj. Jednocześnie bardzo starała się nie zerkać w stronę Bonnie, ale nic nie mogła poradzić na to, że była wzrokowcem! Oczy same uciekały jej tam, gdzie nie trzeba. Jeszcze tego brakowało, żeby została przyłapana na gapieniu się i wyszła na jakąś napaloną podglądaczkę!
— Podobno później jest jakaś taneczna impreza w ciemnościach, ale nie musimy na niej zostawać — zastrzegła natychmiast. Niespecjalnie radziła sobie na parkiecie, ale nie zamierzała jednak odbierać dziewczynie możliwości zabawy. Jeśli Miller będzie miała ochotę uczestniczyć w imprezie, to oczywiście chętnie jej potowarzyszy. A jeśli nie, mogły potem skoczyć coś zjeść. Nie ma to jak zwieńczenie randki żarciem z podejrzanej budki.
— Obiecaj, że nie będziesz śmiać się z moich bohomazów — poprosiła, naciągając top przez głowę. Zaraz jednak uśmiechnęła się szeroko. — Żartuję, możesz się nabijać. Jedyne, co potrafię rysować, to karykatury kolegów z jednostki — dodała, bo jedyne farby, z jakimi miała do czynienia, to te, którymi malowała ściany, kiedy odświeżała loft po wyprowadzce swojej byłej. Nie żeby te ucierpiały podczas rozstania, ale Teddy potrzebowała jakiejś zmiany. Niektórzy obcinali włosy, a ona remontowała mieszkanie.

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Mimo że na randkę zgodziła się od razu, to jednak zastanawiała się nad tym, czy to przypadkiem nie za szybko. Mogły przecież dać sobie jeszcze trochę czasu, poznać się lepiej i dopiero wtedy zdecydować się na dalszy krok. Bonnie była jednak zbyt ciekawa tego, czy kobieta będzie tak samo słodka i czarująca na żywo, jak dotychczas przez telefon. Musiała to sprawdzić. Z każdą kolejną godziną, zbliżającą do ich spotkania, robiła się coraz bardziej niecierpliwa. Nawet będąc w pracy, zerkała co chwila na telefon, wyczekując wiadomości od Teddy. To było miłe uczucie, szczególnie że wydawało jej się, że strażaczka podziela jej ekscytację i zainteresowanie. Sama ją przecież przekonywała (właściwie nie musiała), że to dobry pomysł i nie ma na co czekać.
Pierwsze wrażenie było bardzo pozytywne, choć trzeba przyznać, że Miller trochę się zmieszała przy tym powitaniu. Uścisk dłoni był taki oficjalny! Zupełnie nie pasował jej do randki, ale starała się to sobie wytłumaczyć tym, że przecież widziały się po raz pierwszy. Nie każdy musiał czuć się komfortowo z przesadnym kontaktem fizycznym już na wstępie. Na przytulasy może przyjdzie jeszcze pora?
— Nic a nic! Totalnie zbiłaś mnie z tropu tym ubraniem na zmianę — odpowiedziała, wyjmując z torby podobny strój, który według wcześniejszych wytycznych Teddy, miał odsłaniać jak najwięcej ciała.
— W sumie to nie skłamałaś, bo nie będziemy oglądać dzieł sztuki. Same się nimi staniemy. Naprawdę super pomysł! — pochwaliła jej niespodziankę raz jeszcze i odwróciła się do niej tyłem, gdy Darling zaczęła się rozbierać. Nie chciała wprawić jej w zakłopotanie, czy wyjść na jakiegoś zboczeńca, bo najprawdopodobniej nie powstrzymałaby się od tego, by zatrzymać na niej wzrok dłużej, niż powinna. To znaczy, pewnie w ogóle nie powinna.
— Możemy zostać, jeśli tylko będziesz chciała — odpowiedziała, pośpiesznie naciągając na tyłek swoje sportowe szorty. Sama również nie była jakąś królową parkietu ani w ogóle imprezowym zwierzem, ale nie miała nic przeciwko temu, by w tym uczestniczyć. Zależało jej po prostu na tym, by spędziły razem fajnie czas i nie ważne czy po wszystkim miały pójść tańczyć w ciemnościach, czy zjeść kebaba.
Odwróciła się w jej stronę dopiero, gdy się przebrała i od razu pokręciła głową na jej słowa z szerokim uśmiechem.
— Nie będę się nabijać, słowo! Zresztą uważam, że akurat do tego nie trzeba być żadnym Picasso. Musisz po prostu puścić wodze fantazji! — stwierdziła optymistycznie, przekonana o tym, że to nie może być nic trudnego. Cóż, najwyżej skończy z wymalowanymi na skórze podobiznami strażaków ze sto trzydziestej drugiej!
Wchodząc na salę, gdzie miało odbywać się wydarzenie, dało się usłyszeć spokojną, elektroniczną muzykę. Wnętrze zdobiły neony, a światło lamp uv, rozmieszczonych w każdym zakątku, odbijało się od jaskrawych ubrań i dekoracji. Bonnie od razu spodobał się klimat tamtego miejsca. Zanim w ogóle zaczęły - do czego malarka bardzo się paliła - prowadzący zrobił prezentację na temat farb, demonstrując przy tym jak reagowały na ultrafioletowe światło. Miller spojrzała na swoją towarzyszkę z miną mówiącą “a nie mówiłam?”, gdy mężczyzna zachęcał do zabawy, podkreślając, że nie trzeba wcale mieć żadnych plastycznych zdolności.
— Najpierw ja maluję ciebie, czy ty chcesz zacząć? — spytała, gdy organizator skończył swoje krótkie szkolenie i wszyscy ruszyli po farby — O, zobacz! Są też pędzelki. Czy wolisz palcami?


teddy darling

[teddy darling]

Praca w straży nauczyła ją cierpliwości. Była wystarczająco zdeterminowana, żeby pisać z Bonnie nawet przez kolejne dwa miesiące, jeśli właśnie tyle miałoby zająć im umówienie się na randkę. Na szczęście z wymienionych wiadomości wywnioskowała, że obie miały na to ochotę. Teddy w żaden sposób nie naciskała, ale też nie próbowała odwodzić dziewczyny od tego pomysłu. Właściwie to nawet rozwiała jej wątpliwości, zapewniając, że spotkanie wcale nie było aktem desperacji. Nie chciała, żeby Bonnie miała poczucie, że robi coś wbrew sobie albo podejmuje decyzję pod wpływem presji. Zależało jej na tym, żeby obie czuły się z tym dobrze. Miała jednak ogromną nadzieję, że dziewczyna nie rozczaruje się jej osobą, kiedy w końcu spotkają się na żywo. Przez telefon Darling mogła sprawiać wrażenie odważniejszej, bardziej wygadanej i zabawniejszej, niż była w rzeczywistości. A co, jeśli w oczach Bonnie wyjdzie na totalną nudziarę? Nie, na pewno nie. Musiała w końcu przestać myśleć o sobie w taki sposób! Gdyby faktycznie była taką chodzącą beznadzieją, nie miałaby tylu znajomych, a kobiety nie lgnęłyby do niej jak ćmy do światła. Może i nie była najbardziej przebojową osobą na świecie, ale potrafiła sprawiać, że inni dobrze czuli się w jej towarzystwie.
Dopiero po fakcie uświadomiła sobie, że ten uścisk dłoni był pierwszym fakapem tego wieczoru. I pewnie nie ostatnim. Pozostawało mieć nadzieję, że Bonnie nie uzna jej za kompletną pokrakę, zanim jeszcze zdążą na dobre rozpocząć randkę. Może jakoś zdoła wynagrodzić dziewczynie tę drobną wpadkę, oddając jej swoje ciało? W ramach stworzenia na nim prawdziwych dzieł sztuki, oczywiście! W końcu właśnie po to tutaj przyszły. Teddy nie miała nic przeciwko temu, żeby zostać żywym płótnem, a jeśli przy okazji Miller będzie mogła wykazać się artystycznie, to tym lepiej.
— Mówiłam, że organizuję najlepsze randki — mrugnęła do niej porozumiewawczo, ale zaraz pokręciła głową. — A tak serio nie miała pojęcia, czy nigdy wcześniej robiłaś czegoś podobnego — powiedziała. I tak właściwie dalej nie miała takiej pewności. Bonnie była artystką. Jaka była szansa, że do tej pory nie brała udziału w takim wydarzeniu? Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. — O boże, chyba nie pomyślałaś, że zabieram cię na jakiś aerobik? — wypaliła, orientując się, jak dziewczyna mogła odebrać te ubrania na zmianę. A przecież Darling doskonale zakodowała sobie, że nie była ze sportem za pan brat.
Och, czyli Miller również nie była jakimś imprezowym zwierzęciem? Wyglądało na to, że to kolejna cecha, która je łączyła. Po wszystkim wspólnie zdecydują, czy chcą bawić się dalej, czy może wolą gdzieś się przejść, rozświetlając na kolorowo torontońskie ulice. Gdyby tylko było trochę cieplej, fluorescencyjne malunki byłyby o wiele bardziej widoczne, a one mogłyby paradować po mieście z odsłoniętymi ramionami i brzuchami. Zawsze mogły jednak zostawić sobie trochę farby na policzkach czy czole.
— No dobra, ale wolałabym cię nie oszpecić. Nie chcę, żeby kojarzyły ci się ze mną jakieś paskudne habazie na udzie — zastrzegła, jednocześnie mając z tyłu głowy, że musi się trochę postarać.
Dokładnie w taki sposób wyobrażała sobie klimat wydarzenia. Kolorowe neony natychmiast przyciągnęły jej uwagę Tak, jak grająca w tle muzyka. A mimo to i tak nie potrafiła odwrócić wzroku od Miller. Skarciła się za to dopiero wtedy, gdy mężczyzna rozpoczął krótką prezentację. Nie mogła tak się na nią bez przerwy gapić, bo naprawdę wyjdzie na skończoną kretynkę!
Czy wolisz palcami?
Teddy zastygła z miną skretyniałego karpia. Szybko spojrzała na pędzelki, a potem znowu na dziewczynę.
— Możesz zacząć. I mogą być palce. Albo pędzelek? To już sama musisz zdecydować — odparła pospiesznie, dziękując w duchu za to, że w tych ciemnościach nie widać jej czerwonych uszu. A może jednak było widać i świeciły się jak jarzeniówki? — Gdzie chcesz zacząć? Oddam ci się cała. To znaczy, oddam ci moje ciało. W sensie możesz pomalować mnie całą. Najpierw ramiona? — gdyby mogła, zapadłaby się pod ziemie i już nigdy spod niej nie wyszła.

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Ostatnie czego chciała, to wyjść na desperatkę, a w dodatku w oczach kobiety, która tak szybko wzbudziła jej zainteresowanie. Nie odczuła z jej strony żadnej presji! Bonnie również zależało na tym spotkaniu, tak samo jak i na tym, by zrobić dobre pierwsze wrażenie na strażaczce. Istniało przecież ryzyko, że gdy totalnie się zestresuje, to ogarnie ją - niestety typowy dla podobnych sytuacji - nerwowy słowotok i palnie jakieś głupstwo! Uspokajała się jednak myślą o tym jak dobrze rozmawiało im się przez telefon. Czemu miałoby nie przełożyć się to na spotkanie twarzą w twarz? Chyba niepotrzebnie panikowała zawczasu.
— Pojawiła się taka myśl — przyznała rozbawiona. Oczywiście gdyby Darling zabrała ją na aerobik, czy inne sportowe zajęcia, podeszłaby do randki z równie dużym entuzjazmem. Czego się nie robi, byle tylko komuś zaimponować! Bonnie była gotowa do poświęceń — Cieszę się jednak, że nie będziemy ćwiczyć. Co prawda połowa mojej szafy to piękne sety na siłownię, ale kupione zostały chyba głównie tylko po to, żeby mi się wygodniej siedziało na kanapie. Żaden ze mnie sportowy świr — dodała, mając nadzieję, że przez to wyznanie nie zostanie skreślona już na wstępie.
— Nie oszpecisz mnie! — zaprotestowała natychmiast nie mogąc powstrzymać znów krótkiego śmiechu — Nie myśl o tym czy to będzie ładne, czy brzydkie. Po prostu się baw!
Nie wiedziała gdzie ma podziać oczy. Światła neonów i pozostałe elementy dekoracji na sali w połączeniu z klimatyczną muzyką, świetnie współgrały. Nawet pracownicy galerii, którzy organizowali to wydarzenie, idealnie wkomponowali się w wystrój, mając na swoich ciałach wymalowane finezyjne wzory. Wszystko to zrobiło na Miller bardzo pozytywne wrażenie. Sama nigdy nie wpadłaby na to, by zabrać dziewczynę na randkę w podobne miejsce, więc tym bardziej doceniała niespodziankę, jaką zrobiła jej Teddy. Musiała teraz koniecznie wymyślić coś, co temu dorówna! Zakładając oczywiście, że Darling zechce spotkać się z nią ponownie.
Po krótkim namyśle, złapała kilka pędzelków o różnej wielkości. Nie zarejestrowała zupełnie tego, że powiedziała wcześniej coś głupiego, co mogło się nieprzyzwoicie skojarzyć i wywołać taką reakcję strażaczki. Może i dobrze, bo znów zaczął by zżerać ją stres. Wypowiedź Teddy i te przejęzyczenia już jej jednak nie umknęły, ale uśmiechnęła się tylko pod nosem, uznając że może lepiej będzie tego nie komentować, tak perfidnie łapiąc ją za słówka.
— Bardzo chętnie pomalowałabym cię całą, ale obawiam się, że nie mamy tyle czasu. Może kiedy indziej — rzuciła, co od razu zaczęło podsuwać jej do głowy najróżniejsze pomysły. Chciała też przy okazji delikatnie zasugerować, że miała ochotę na kolejną randkę, mimo że ta pierwsza jeszcze się nie skończyła.
— Tak, zacznijmy od ramion — powiedziała, wciąż stojąc przy stole, na którym były wyłożone wszystkie niezbędne przybory. Wybór kolorów był mocno ograniczony, ale to akurat mały problem dla Bonnie, szczególnie, że dostępne były też też małe, plastikowe paletki, na których można było wymieszać z łatwością farby. Jeszcze zanim sięgnęła po resztę potrzebnych jej rzeczy, zwróciła się do Teddy z pytaniem — Chcesz wybrać co namaluję, czy wolisz poddać się całkowicie mojej fantazji?
Właściwie miała już kilka wizji na to jak mogłaby ozdobić ciało Darling, ale była otwarta na sugestie.


teddy darling

[teddy darling]

Nie powinna aż tak się stresować. To była przecież tylko randka. Dlaczego więc czuła się, jakby znowu miała siedemnaście lat i nie wiedziała, jak zagadać do dziewczyny, która jej się podobała? Pewnie dlatego, że Bonnie nie dość, że była zabawna, mądra i piekielnie utalentowana, to w dodatku bardzo ładna. Wszystko razem sprawiało, że Teddy wyjątkowo zależało na tym, żeby wypaść w jej oczach jak najlepiej. Chciała być tą fajną, a przecież nie musiała niczego udowadniać. Miller zgodziła się z nią spotkać, więc chyba nie było aż tak źle. A żeby rzeczywiście wypaść cool, musiała przede wszystkim przestać się tak spinać. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić.
— Słucham cię i nie zorganizowałabym pierwszej randki gdzieś, gdzie ci się nie spodoba — zaznaczyła, wracając do tego, o czym pisały. Darling zapamiętała, że Bonnie ze sportem nie było po drodze. I to było w porządku! Właściwie strażaczka tylko raz spotykała się z kobietą, która tak jak ona miała fioła na punkcie aktywności fizycznej. Początkowo wydawało jej się to całkiem niezłym układem. W końcu mogły razem trenować, motywować się i dzielić czymś, co obie lubiły. Szybko jednak okazało się, że wspólna pasja ma też swoją ciemniejszą stronę. Zaczęły ze sobą rywalizować dosłownie we wszystkim, nawet wtedy, kiedy nie było ku temu żadnego powodu. W pewnym momencie to przestało być zabawne, a zaczęło męczyć. Dlatego nie uważała, żeby w każdej relacji koniecznie trzeba podzielać wszystkie zainteresowania. Od podciągania się na drążku miała kolegów z remizy.
Bonnie miała rację. Teddy powinna przestać tyle myśleć i po prostu dobrze się bawić. Nie po to zorganizowała im taką super atrakcję, żeby teraz za każdym razem przejmować się, czy znowu nie palnęła jakiegoś głupstwa. Przecież jeśli miała bredzić bzdury, to i tak będzie to robić, niezależnie od tego, jak bardzo postara się nad sobą panować. To trochę jak z próchnicą -dziury w zębie i tak nie unikniesz, jeśli jest ci pisana. A ona miała przypadłość, że bardzo często wydurniała się przy ludziach, bo najpierw mówiła, a dopiero później zastanawiała się, czy aby na pewno powinna tak powiedzieć. Czasami wychodziło jej to całkiem uroczo, innym razem miała ochotę rozpłynąć w powietrzu. Albo najlepiej umrzeć.
— To znaczy, że nie wyjdę stąd cała w farbie? Szkoda — westchnęła i przysunęła się bliżej Bonnie, nadstawiając prawe ramię. — Hej, nie mogę dawać artystce wytycznych! No i czy to ty nie powiedziałaś przed chwilą, że mam się tym bawić? W takim razie zabaw się moją ręką. Cholera no — Darling przycisnęła palce drugiej dłoni do nasady nosa. — Namaluj mi coś, co do mnie pasuje — zreflektowała się, patrząc Miller prosto w oczy. Utrzymywanie kontaktu wzrokowego nigdy jej nie peszyło. Zawsze uważała to za oznakę szacunku wobec rozmówcy i nie widziała powodu, żeby nagle zaczynać uciekać spojrzeniem gdzieś w bok. Jeszcze tego brakowało! Wystarczyło, że nieświadomie pakowała się w kolejne dwuznaczności. A może to wcale nie był przypadek? Może umysł płatał jej figle i podsuwał słowa, które miały sugerować coś, o czym Teddy absolutnie nie powinna teraz myśleć? Nie, przecież nie była taka!
Przyglądała się uważnie, jak dziewczyna przesuwa pędzelkiem po jej skórze, zostawiając na ramieniu pierwsze kreski. Na razie trudno było odgadnąć, co właściwie z nich powstanie, ale nie dało się nie zauważyć, że Bonnie poruszała dłonią płynnie i pewnie.
— Pachniesz jak brzoskwinia — zauważyła, bezwiednie zaciągając się zapachem jej włosów. Przy tak niewielkiej odległości nie było to szczególnie trudne. — W sensie ładnie bardzo. Lubię brzoskwinie — dodała, zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, jak mogło to zabrzmieć. Przecież nie powiedziała niczego dziwnego! Po prostu lubiła owoce, okej?!

Bonnie Miller