ODPOWIEDZ
28 y/o
Dungeons & Dummies
162 cm
podcasterka actual play show oraz edytorka Toronto Sun
Awatar użytkownika
What does your human bard do?
Active Perception Check
That's a Natural 20
Let's fucking go
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Naprawdę ją porąbało, że zgadzała się na coś podobnego. Abby już dawno dałaby jej naprawdę ostry opierdol i być może dlatego właśnie nie mówiła jej, że spotyka się na cmentarzu z kompletnym randomem, który do niej zagadał na tinderze. To brzmiało jak przepis na rolę w dokumencie o seryjnych mordercach. Tylko, że w roli ofiary. Była jednak gotowa na wszelką ewentualność.
W kieszeni spodni poza telefonem miała jeszcze przezornie scyzoryk, który kiedyś dostała od ojca, a w kieszeni kurtki gaz pieprzowy, który… też dostała od niego. Nie ma to jak zapobiegliwy tatuś. W dodatku udostępniała swoją lokalizację współlokatorce, więc co mogło pójść nie tak? Nawet paralizator dokupiła. Tak na wszelki.
Czuła się jakby szła na wojnę, a nie na randkę z tindera. Niech Alex będzie przeklęty za to, że postanowił jej zainstalować apkę i zmontować na niej konto. W końcu gdyby nie Hall to ten gość w życiu by się do niej nie odezwał i nie dostawałaby teraz ataków paniki przez to, że się z nim umówiła w środku nocy na pobliskim cmentarzu, bo facet ma fetysz zawstydzania kobiet, a do tego uznał, że takie miejsce do niej pasuje. To jednak brzmiało bardzo podejrzanie, gdy się o tym myślało.
Powinna po prostu odmówić mu i dać kosza. To byłoby w zasadzie najlepsze dla wszystkich, ale nie… Zamiast tego musiała po prostu przytaknąć i teraz tkwiła w tej sytuacji. Brawo, Lindberg. Zero instynktu przetrwania.
Furtka skrzypnęła, gdy przez nią przechodziła. Była stara, a całe szczęście nikomu nie chciało się jednak jej zamykać na noc. Sprawdziła jeszcze godzinę na wyświetlaczu telefonu i skupiła się na odszukaniu swojej przedziwnej randki, która miała gdzieś na nią czekać. Dostała dokładne instrukcje odnośnie miejsca spotkania i miała nadzieję, że nie zostanie przywitana szpadlem oraz nożem pod żebra.

Lysander Westhall
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Powinien poważnie zastanowić się nad własnym zachowaniem, serio. Ostatnio odnosił wrażenie, że działa na siebie wyjątkowo destrukcyjnie i podejmuje decyzje, których do tej pory nie brałby nawet pod uwagę. Jak chociażby założenie Tindera. Wszystko z winy Mikhaila, który na ich ostatnim spotkaniu zaczął poruszać temat aplikacji i rzucać komentarzami, że Lysek powinien spróbować. No i spróbował, w wyniku czego przesunął w odpowiednią stroną kilka naprawdę dobrze wyglądających przedstawicielek płci pięknej, równie wiele odrzucając. Przynajmniej przez internet nie musiał mówić nikomu co kierowało jego decyzją, ale umówmy się - świat był brutalny i jeśli coś komuś nie odpowiadało w drugiej osobie nie było co liczyć na szczęśliwe zakończenie. Ba, Westhall ogólnie w takowe przestał wierzyć po kolejnych rozczarowaniach, które o dziwo nie miały niczego wspólnego ze sferą uczuciową.
Wpatrywał się chwile w telefon rejestrując, czy faktycznie miejsce spotkania padło na cmentarz. Owszem, idealnie pasowało do niewiasty, ale cholera, czy nie mógł zaproponować czegoś mniej creepy, żeby ta nie pomyślała, że ma więcej wspólnego z seryjnym mordercą, niż z byłym żołnierzem, za którym ciągnęło się całkiem sporo traum?
Teraz, kiedy wszystko zostało przypieczętowane, nie miał nawet sposobności, by się wycofać i jedyne, co mu pozostało to udanie się do miejsca wiecznego spoczynku licząc, że sam nie padnie ofiarą jakiejś psychopatki, która na ładną buzię wabiła naiwniaków.
Ubrał się stosunkowo normalnie - pokusił się nawet o założenie jaśniejszej kurtki, by całkiem nie zlewać się z otoczeniem. Kusiło, było to jeden z nawyków, który wykształcił w wojsku, jednak teraz chciał wzbudzić zaufanie, a nie stać się obserwującym cieniem.
Na miejscu spotkania znalazł się pierwszy tak, jak ustalili i oparł się o ścianę pobliskiej krypty, żeby być lepiej widocznym. nie mogła go przegapić podobnie, jak on nie mógł przegapić jej, kiedy tylko się znajdzie. O ile przyjdzie, ponieważ w Internecie wiele było osób, które coś obiecywały, by później wycofać się bez słowa. Może to wcale nie byłoby taką złą opcją?
Uśmiechnął się na widok zbliżającej się postaci, która poruszała się jednak nader bezpiecznie. Przed oczami pojawiły się urywki z misji, na której był z przyjaciółmi - podobnie poruszali się na terenie wroga. Potrząsnął głową. Nie czas i miejsce na to.
-Jednak przyszłaś. Zacząłem się zastanawiać, czy ostatecznie się nie wystraszysz i nie postanowisz mnie zignorować - powiedział do niej, kiedy znalazła się w odległości, z której mogła go normalnie usłyszeć. - Jak wiele broni ze sobą przyniosłaś? - zainteresował się.


Erika Lindberg
28 y/o
Dungeons & Dummies
162 cm
podcasterka actual play show oraz edytorka Toronto Sun
Awatar użytkownika
What does your human bard do?
Active Perception Check
That's a Natural 20
Let's fucking go
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie miała pojęcia, czego powinna się spodziewać po tej randce. Ani dokładniej po mężczyźnie, który zaciągnął ją na cmentarz. Może to był jakiś żart, który jednak zaczął się urzeczywistniać. Mógł też założyć, że ze względu na jej styl to było najlepsze miejsce spotkania, które pasowałoby do jej zainteresowań. Wiedziała, że powinna jednak dodać coś do tych zestawów kości w opisie, aby to nie brzmiało, jakby wykopywała nieboszczyków z nekropolii w wolnym czasie. No, ale już trudno.
Mimo wszystko wolała zachować ostrożność. Niby jedynie drażnili się ze sobą sugestiami, że Lysander może być seryjnym mordercą, który zwabia do siebie dziewczyny przez tindera, aby potem je zamordować i potencjalnie zgwałcić, bo w końcu najwięcej zabójstw miało jakieś podłoże seksualne. Trudno powiedzieć, czy niechcący Lys wyszedł na takiego creepa, czy może to Erika przesadziła z konsumowaniem contentu true crime? Taka opcja była również prawdopodobna.
Całe szczęście mężczyzna przynajmniej jakoś się wyróżniał ubiorem. Z drugiej strony, skoro nikogo nie było wokół to kto mógłby to zauważyć? I tak źle i tak niedobrze. No, ale skoro już tu przyszła to wypadało się zbliżyć do niego i przynajmniej postarać się skorzystać jakoś z tego, że już oboje byli w umówionym miejscu.
— A to już będziesz musiał sprawdzić w czasie rewizji osobistej — uśmiechnęła się do niego zaczepnie, gdy tylko zapytał o broń. — Oczywiście, że przyszłam. Obiecałam coś, a poza tym byłam ciekawa, co to za facet, który zaprasza mnie do tego, aby się szlajać po cmentarzu.
W dodatku był przystojny, więc chyba urok osobisty zadziałał i zaczynał ją ściągać na manowce. Naprawdę miała kiepski instynkt przetrwania. Jednak powinna skorzystać z propozycji Gabrieli i wziąć ze sobą broń palną. Albo samą Gabrielę. To był nawet lepszy pomysł, bo przynajmniej wysługując się Blais, nie ryzykowałaby przypadkowego postrzelenia się w czasie próby samoobrony.

Lysander Westhall
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Przez chwilę przyglądał się jej uważniej. Nie należał do osób, które szczególnie dobrze odnajdywały się w randkowych realiach. Ostatnie lata nauczyły go raczej oceniania potencjalnego zagrożenia niż szukania wspólnego języka z nowo poznanymi kobietami. A jednak Erika wydawała się całkiem interesującym przypadkiem. Miała poczucie humoru, nie sprawiała wrażenia przesadnie onieśmielonej jego obecnością i, co chyba najważniejsze, nie uciekła jeszcze na drugi koniec cmentarza, chociaż na to mógłby z łatwością znaleźć odpowiedź - jeśli miała ze sobą jakąś broń, posiadała znaczną przewagę i nie musiała się obawiać o swoje bezpieczeństwo.
Chyba oboje igrali ze śmiercią nie wiedząc czego powinni się spodziewać.
-Czyli zaczynamy z grubej rury, odpowiada mi to. Nigdy nie byłem przesadnie cierpliwy - odpowiedział i zmierzył ją spojrzeniem, nie omieszkując przeciągnąć wzrokiem po całej jej sylwetce. Była ładna, nie szło tego nawet ukryć. I miała w sobie coś mrocznego, ale tego się spodziewał - jaka inna panna zgodziłaby się na randkę na cmentarzu? Kto wie, czy tu nie spał. - Słowność nie jest domeną osób, które korzystają z portali randkowych. I jak ostatecznie wypadł ten facet? Nadal wyglądam na creepera, który zaciąga w takie miejsca niewinne niewiasty? - zainteresował się, uśmiechając przy tym. Już sam początek ich rozmowy był specyficzny, czemu więc nagle miałby zmienić jej kierunek.
Niespodziewanie gdzieś za ich plecami rozległ się nagły, metaliczny huk. Dźwięk odbił się echem od kamiennych nagrobków, a następnie zniknął wśród drzew. Lysander zareagował niemal automatycznie. Uśmiech zniknął z jego twarzy, a spojrzenie powędrowało w kierunku, z którego dobiegł hałas. Odruchowo przesunął się nieco przed Erikę, jednocześnie próbując zlokalizować źródło dźwięku. Przez kilka sekund nasłuchiwał. Nic. Żadnych kolejnych odgłosów, żadnych kroków. Tylko wiatr poruszający gałęziami i szelest opadających liści. A może niekoniecznie?
-Może umarłym nie podoba się, że tu przyszliśmy? Albo któryś jest zazdrosny, że to mi w udziale przypadło randkowanie z tak interesującą niewiastą - szepnął do niej, ponownie zerkając w stronę miejsca, z którego dobiegł hałas. Spiął się wewnętrznie, uwydatniając nawyk, który opanował w czasie wojskowej służby - wiecznie gotowy, wiecznie czujny. - Jeśli masz przy sobie broń, to nie zaszkodzi sprawdzić co to było, hm? - uśmiechnął się do niej. I chociaż żartował, nie miał najmniejszego zamiaru pozwolić jej się narażać. Dlatego ruszył pierwszy, wiedziony ludzką ciekawością.

Erika Lindberg
28 y/o
Dungeons & Dummies
162 cm
podcasterka actual play show oraz edytorka Toronto Sun
Awatar użytkownika
What does your human bard do?
Active Perception Check
That's a Natural 20
Let's fucking go
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Z pewnością mężczyzna miał szczęście, bo nie trafił na typową dziewczynę chodzącą na randki. Erika była specyficzna. Zapewne pod więcej niż jednym względem. Być może właśnie tego potrzebował Lysander, aby odnaleźć się w tym świecie zawierania nowych znajomości, które potencjalnie nie musiały się ograniczać wyłącznie do koleżeństwa. Lindberg była go zwyczajnie ciekawa, ale nie nastawiała się na nic konkretnego. Nie miała oczekiwań, nie miała też planów, które chciała zrealizować. Po prostu zależało jej na spędzeniu czasu w jakiś ciekawy sposób, a to chyba już jej zapewnił.
— A jednak wydajesz się mieć niezłą samokontrolę skoro dalej tam stoisz — rzuciła jeszcze zaczepnie, przyglądając mu się uważnie, bo skoro sama była lustrowana spojrzeniem blondyna to mogła się odwdzięczyć mu tym samym.
Był od niej znacznie wyższy. Możliwe, że także znacznie umięśniony, ale trudno było jej ocenić sylwetkę przez materiał kurtki. Bardziej mogła sugerować się tym, że wymodelowana szczęka i ostrzejsze rysy twarzy świadczyły o braku nadmiaru tłuszczu na reszcie ciała, a na pewno nie wyglądał na wychudzonego. Czemu jednak zaczęła go sobie wyobrażać bez koszulki? Tego nie wiedziała. Chociaż, dobrze. Wiedziała. Bo był wyjątkowo przystojny i chyba jej norweskie geny odezwały się głośno w potrzebie stworzenia nowych przedstawicieli rasy aryjskiej. Cholerne hormony.
— Cóż, ja jestem słowna, a typ? Przyszedł, ale dalej się zastanawiam, kim on właściwie może być — odpowiedziała, przekrzywiając jeszcze nieco głowę niczym psy, które musiały czasami spojrzeć na człowieka z innej perspektywy, gdy do nich mówił.
Nie spodziewała się tego nagłego huku. Niemal podskoczyła w miejscu, chociaż starała się pozornie zachować spokój. Serce przez moment biło jej jak oszalałe. W tej jednej chwili też doskonale mogła zrozumieć, że jednak nie natrafiła na żadnego creepa i szubrawca. Od razu rozpoznała intencje Sanda. Automatycznie wkroczył w przestrzeń między nią, a potencjalnym zagrożeniem. Coś zmieniło się w jego sylwetce i nastawieniu, ale do końca nie była w stanie powiedzieć, co mogło za tym stać.
— Jest z ciebie romantyk, co? — zapytała jeszcze, gdy tylko podsunął jej potencjalne wyjaśnienie dla tego hałasu. I to paranormalne. — Nawet nie zażartowałeś na temat tego, że panie przodem?
Jasne, że raczej nie chciałaby iść jako pierwsza i mieć go za plecami, ale zawsze mógł jeszcze nieco się z nią podroczyć. Nie chciała też na pewno zostawać sama między tymi grobami. Dlatego też ruszyła za nim w kierunku, z którego dobiegł hałas. Wydawało się, że jego źródło znajdowało się gdzieś w rejonach cmentarnego śmietnika.

Lysander Westhall
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Z całą pewnością była specyficzna, ale akurat na ten aspekt Lysander nie narzekał. Nie lubił nudnych i przewidywalnych osób podobnie, jak nie robiło na nim wrażenia, kiedy dziewczyna na siłę starała się przypodobać swojej randce tracąc przy tym poczucie własnego jestestwa. Erika wydawała się być przeciwieństwem takich kobiet i prawdę powiedziawszy było mu to na rękę, bo bycie sobą przychodziło jej naturalnie i swobodnie. Nie było w tym imponowania, nie było wyuczonej pruderyjności, którą każdy chciał ociekać. Była lekkość i flow, jakby to nazwał.
-Staram się chociaż trochę uchodzić za dżentelmena. Nie odbieraj mi tej chwili, brutalem i neandertalczykiem stanę się nieco później - odpowiedział, puszczając jej oczko, jakby własnymi słowami sugerował coś znacznie bardziej intensywnego, niż zaledwie komentarze rzucane na przemian. Był facetem, nikt nie mógł mieć mu za złe, że czasami jego myśli uciekały w stronę obrazów, z których zakonnice z pewnością nie byłyby dumne.
Uśmiechnął się lekko, jakby z satysfakcją, kiedy tak go wzrokiem obrzuciła z góry do dołu. Czyli udało mu się ją zainteresować nawet, jeśli tylko wyglądem. Zawsze to jakiś początek. Bo czy nie na tym opierali się ludzie umawiający się przez neta? Chodziło o wygląd, chodziło o chwilowe doznania bo jakoś nie wierzył, żeby nagle ktoś miał szukać kandydata na męża czy żonę. Liczyła się zabawa i badanie własnych granic oraz mierzenie się z nieznanym i być może nawet niebezpiecznym.
-A kim byś chciała, żeby się okazał? Bo ciężko powiedzieć, czy sprosta wszystkim wymaganiom - skomentował. Zabawnie było mówić o sobie w trzeciej osobie, chociaż nie stosował tych praktyk często. Ba, chyba nigdy mu się nie zdarzyło, albo było to tak dawno, że zapomniał. o to nie było trudno bo tylko nieprzyjemnych wspomnień nie potrafił z głowy wywalić.
Lysander nie odpowiedział od razu, jedynie zerknął przez ramię na Erikę, kiedy usłyszał jej komentarz. Kącik jego ust uniósł się nieznacznie. Nie miał pojęcia, czy kobieta próbowała go sprowokować, czy po prostu taki miała sposób bycia, ale musiał przyznać, że całkiem dobrze się przy tym bawił. Nie przypominała kobiet, z którymi miał okazję spotykać się w przeszłości, a już na pewno nie tych, które oczekiwały od niego przesadnej romantyczności i wyuczonych komplementów.
- Nie chciałem odbierać ci całej przyjemności z oglądania moich pleców - skomentował nonszalancko. Skoro sama raczyła go zaczepkami nie widział powodu, czemu sam miałby z tego rezygnować. Zaraz jednak skupił się na potencjalnym zagrożeniu, uważnie lustrując wzrokiem otoczenie. Czujność - jej nigdy nie można było porzucić.
W miarę jak zbliżali się do śmietnika, jego spojrzenie uważniej przeczesywało okolicę. Metalowe kontenery stały nieco na uboczu, częściowo zasłonięte przez stare drzewa i krzewy. Wokół walało się kilka worków z liśćmi, a jeden z pojemników najwyraźniej nie został poprawnie zamknięty. Lysander zatrzymał się kilka kroków przed nim, nasłuchując. Przez moment panowała cisza, po czym coś ponownie zaszeleściło w środku.
-Jeśli to duch to mam chociaż nadzieję, że będzie miał ciekawą historię do opowiedzenia. Śmierć ze starości lub na zawał to raczej słaba wymówka - mruknął do dziewczyny, która się z nim zrównała. W następnej sekundzie z kontenera wyskoczył czarny kot, który z głośnym miauknięciem przemknął między jego nogami. Westhall odruchowo cofnął stopę, a potem parsknął śmiechem. - Proszę, cmentarny strażnik nie jest zadowolony z naszego towarzystwa - pokręcił lekko głową, odczuwając jednak ulgę.

Erika Lindberg
28 y/o
Dungeons & Dummies
162 cm
podcasterka actual play show oraz edytorka Toronto Sun
Awatar użytkownika
What does your human bard do?
Active Perception Check
That's a Natural 20
Let's fucking go
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Z pewnością Erika należała do dziewczyn z gatunku specyficznych. Mogło to nie odpowiadać wielu osobom, ale na pewno stanowiła odpowiednie towarzystwo dla tych, którzy pragnęli pewnej odmiany i ciekawego towarzystwa. Chociaż dla każdego ciekawe było coś zupełnie innego. Niemniej na razie nie wydawało jej się, aby jej osoba była niemiła Lysandrowi. No, ale nie zdołali się jeszcze wystarczająco poznać przez te kilka chwil.
— To jest obietnica czy groźba? Bo nie wiem na co się nastawiać — odparła, nie biorąc sobie zbytnio na poważnie takich słów, bo wciąż ich rozmowa pozostawała w wyjątkowo żartobliwym tonie.
Same myśli nie były niczym złym, bo i Lindberg często zbaczała umysłowo w różne rejony. Nie była w końcu taka święta. Istotne było tylko to, aby w stosunku do drugiej strony zachowywać się w porządku i nie robić niczego, co mogłoby zostać przez nią zdecydowanie źle odebrane. Czy nie była to całkiem dobra zasada, którą można było się kierować w życiu? Szkoda, że więcej osób tak nie postępowało.
— Na pewno nie chciałabym, żeby był seryjnym mordercą lub gwałcicielem... Nie mam większych wymagań, ale miło, gdyby okazał się fajnym facetem z poczuciem humoru i jakimiś zainteresowaniami — odpowiedziała po krótkiej chwili namysłu, gdy musiała rozważyć wszelkie za i przeciw wszelkich dostępnych opcji.
Z grubsza pewnie potrafiła się dogadać w ten czy inny sposób z naprawdę wieloma osobami, ale jak każdy miała swoje granice. Na razie jednak Sand wydawał się być całkiem sympatycznym jegomościem i o ile wkrótce nie zacznie opowiadać się za paleniem na stosach konkretnych grup społecznych to całkiem możliwe, że jednak dogadają się całkiem dobrze ze sobą.
Romantyczka była z niej żadna. Była bardziej w typie tej jednej kumpeli, która może stałe się z tobą droczyć. Można było z nią porozmawiać praktycznie o wszystkim, była gotowa do żartów oraz spędzania wspólnie czasu na zwyczajnych rzeczach i dziwnych przygodach. Nie była na pewno kimś, kto nadawał się na typowe randki. Inaczej nie przyszłaby na cmentarz do nieznajomego faceta.
— Dziękuję za tę możliwość. Są naprawę niesamowite — przytaknęła, zamierzając się dostosować do jego wspaniałych żartów, które mimo wszystko ją całkiem bawiły.
Nie wyrywała się do przodu. Posłusznie stąpała za nim, ale przy okazji starała się upewnić czy na pewno nic nie czai się na cmentarzu wokół nich… lub za nimi, bo to był całkiem popularny motyw w horrorach, ale niczego takiego nie dostrzegła. Wciąż jednak mogła się poszczycić tym, że zabezpieczała tyły.
Cmentarne śmietniki nie były niczym nadzwyczajnym. Jakie były każdy widział, ale nie dało się zaprzeczyć temu, że to nietypowe poruszenie wywołało pewien dreszcz, który ją przeszedł wzdłuż kręgosłupa. Nie podobało jej się to wszystko.
Całe szczęście był to tylko czarny kot. Niektórzy uważali, że przynosili pecha, ale dla Eriki były one zwyczajnie puchatymi kuleczkami mięciutkiego futra. Nawet by takiego wymiziała, ale delikwent uciekł gdzieś pomiędzy ich nogami.
— Zadowolony z wyników śledztwa? — zapytała z rozbawieniem, zrównując się w końcu z mężczyzną i zadzierając delikatnie głowę, aby móc mu spojrzeć w oczy z tej niewielkiej odległości. —Właśnie na takie atrakcje liczyłeś, zapraszając mnie na cmentarz?
Czuła się naprawdę coraz swobodniej w jego towarzystwie. Chyba po prostu miał w sobie coś, co ją uspokajało.Może była to jego rycerskość i niewymuszony urok dżentelmena? Chociaż nie wyglądał zbytnio na takiego.

Lysander Westhall
Ari
Nie lubię narzucania mojej postaci reakcji i zachowania oraz dopisywania do jej rzeczy czy sterowania nią w jakikolwiek sposób bez konsultacji.
ODPOWIEDZ

Wróć do „St. John's Anglican Church”