[Shanae Wyatt]

# 003

— Ja się chyba zastrzelę… — mruknęłam pod nosem, kiedy opadłam bez sił na środku pokoju z porozrzucanymi wokół rzeczami. Ubrania, podręczniki, buty, plecaki (nie mylić z torebkami, bo te zawsze są idealnie wyeksponowane na specjalnie przygotowanych dlań półkach) i w samym centrum ja — zrozpaczona, zdruzgotana i bez wiary w sens istnienia. Leżąc na plecach ze wzrokiem wbitym w sufit, wygrzebałam z kieszeni bluzy telefon i szybko pożaliłam się przyjaciółce, że to na pewno jest najgorszy dzień w moim życiu. Mam serdecznie dosyć i jeśli mnie zaraz piorun nie trzaśnie, to umrę ze zgryzoty. To jeden z nielicznych wolnych dni, kiedy mogłam wreszcie wyrwać się z domu nie do szkoły, nie na trening, a poślizgać się w centrum z dziewczynami i jakieś dziwne zrządzenie losu zdecydowało, że to najwyższa pora, by być nieszczęśliwą. Za jakie grzechy? Czy to dlatego, że nie dałam na teście z francuskiego ściągać pryszczatemu Davidowi? A może za mały napiwek zostawiłam przedwczoraj w kawiarni, chociaż widziałam, że barista ewidentnie się starał, gubiąc między zamówieniami? Czy jednak dlatego, że w myślach mało pochlebnie skomentowałam wygląd Betsy, która przyszła ostatnio w poplamionym uniformie na trening zespołu? To niemożliwe, przecież nie jestem żadną wredną i roszczeniową mendą, żeby mnie tak bezlitośnie karać! Jestem miłą i uczynną osobą, zawsze (a przynajmniej często!) życzę innym wszystkiego, co najlepsze i unikam wszelkich konfliktów. A może to ta sławna karma i zrobiłam coś okrutnego w poprzednim życiu?
Poderwałam się na równe nogi i poprawiłam brzeg sportowej koszulki, zestawionej z legginsami. Doskoczyłam do okna, sięgając wzrokiem ku niebu. Do którego z bogów powinnam składać modły? Który z opiekuńczych duchów mnie teraz wysłucha, kiedy ja, biedna, muszę mierzyć się z tak straszliwą sytuacją?! Powinnam sięgnąć do najwyższej instancji, do kosmosu, całego wszechświata!
— Galen! — zawołałam, mając nadzieję, że mój głos dosięgnie kuzyna, nawet jeśli będzie na drugim końcu mieszkania. Tutejsze przestrzenie miały setki metrów, więc wcale bym się nie zdziwiła, gdyby nie dość, że był za daleko, to jeszcze słuchał muzyki, albo rozmawiał przez telefon. Kimże jednak jestem, by się poddawać? — GAAAALEEEN! — Tak, teraz musiał mnie usłyszeć, innej wersji zdarzeń nie dopuszczałam do świadomości. To niemożliwe, by był zajęty jakimiś biznesowymi sprawami, Galen może i zarządzał potężną firmą, obracającą milionami dolarów, ale właśnie dlatego nie musiał przynosić roboty do domu. Na takim szczeblu miał od tego ludzi i wystarczyło, że kontrolował ich co jakiś czas, sprawdzając, jak idą postępy, samemu mając czas na własne zainteresowania. A przynajmniej tak chciałam widzieć pracę biznesmena, pozbawioną wielkich trosk.
Odstąpiłam kilka kroków od okna, jeszcze jednym krytycznym spojrzeniem omiatając bałagan, jaki powstał w szale poszukiwań i westchnęłam ciężko, wychodząc z pokoju, by znaleźć kuzyna.
— Widziałeś moje łyżwy? — spytałam płaczliwym tonem, odnajdując go wreszcie. — Nigdzie nie potrafię ich znaleźć. — Mogłam to olać, mieć głęboko w poważaniu byle przedmiot, który można było kupić w dowolnym sklepie sportowym. Ale te były sprawdzone, przetestowane, moje ulubione i nie chciałam ot tak się poddać.

Galen L. Wyatt

[Galen L. Wyatt]

61.

I thought I was done with teenage problems.
Turns out they just moved in.

Galen właśnie siedział sobie na kanapie, w swoich eleganckich spodenkach od jakiegoś drogiego projektanta mody, nieskazitelnej, białej koszuli, pod krawatem, z tymi wymuskanymi, pięknymi włosami, w drogich butach, z laptopem na kolanach. Wyglądał jak ten facet wyjęty z pisma dla biznesmenów, który właśnie sprawdza w komputerze zestawienia giełdowe, albo odbywa jakieś ważne spotkanie z drugim końcem świata. Prawda jest taka, że oglądał jakieś randomowe konta na Instagramie i lajkował sobie fotki co ładniejszych panienek. Niby nic ważnego, a jednak brwi miał ściągnięte, minę skupioną, jakby tu się ważyły losy świata, albo jego firmy. A on tylko starał się, żeby nie polubić jakiejś, którą już na przykład znał, którą zaliczył, albo próbował.
Pierwsze Galen zignorował kompletnie. Może przez przypadek jej się wcisnęła zielona słuchawka... Tylko, że przecież Shanae wcale do niego nie dzwoniła, tylko go wołała. A może nie jego? Może ona krzyczała Glen? Jest tutaj jakiś Glen?
Obejrzał się po salonie, ale nawet nie wstał.
Drugie GAAAALEEEN, sprawiło, że postukał palcami w podłokietnik kanapy, spojrzał na swój bajecznie drogi zegarek. Czy ona nie powinna być w szkole, czy coś?
Jeszcze wstukał szybko na klawiaturze jakiś komentarz pod zdjęciem jakiejś instagramowej gwiazdeczki i powoli zamknął komputer. Położył go obok na kanapie. Miał tam iść?
A jeśli ona mu powie, że skończyły jej się tampony, albo coś takiego? Albo będzie z nim chciała rozmawiać o chłopakach? Galen kompletnie nie wiedział czego ma się po niej spodziewać. Czasy nastoletnie miał już dawno za sobą, myślał, że problemy nastolatków go już nie dotyczą. A jednak chyba się mylił.
Już miał wstać, ale jego kuzynka wypadła z pokoju, a Galen usiadł sztywno na brzegu kanapy, kiedy tylko zobaczył jej minę. Jak zaraz mu powie, że jakiś chłopak ją rzucił? To co, jako jej starszy braciszek ma go iść zbić?
Na szczęście chodziło o łyżwy i Wyatt odetchnął z niemałą ulgą, wstał z kanapy wygładzając swoją nieskazitelną koszulę.
- A gdzie ostatnio były? - zapytał głupio, bo chyba jakby go widziała, to by nie pytała? A może pytała?
Przeczesał palcami te miękkie, idealnie ułożone włosy.
- Wczoraj była Lucita, jeśli leżały gdzieś na wierzchu, to sprawdź w szafie - rzucił jakby nigdy nic. A w tym apartamencie mogło być z piętnaście szaf. I Galen chyba sobie to właśnie uświadomił, bo jego niebieskie tęczówki spoczęły na twarzy dziewczyny.
- A nie możesz kupić nowych? - to chyba było najlepsze i najprostsze rozwiązanie, a przynajmniej dla Galena. Szybsze niż przetrzepywanie tych wszystkich szaf.
- Albo sprawdź w korytarzu, tam gdzie są moje rzeczy sportowe - więcej pomysłów nie miał. On ich przecież nie ruszał, bo Galen nigdy po sobie nie sprzątał, a jeszcze miał to robić za kogoś? Za niego robiła to Lucita. Albo jakaś inna pomagaczko-pokojówka. Może powinien zatrudnić kogoś jeszcze, kto byłby od pilnowania rzeczy Shanae? Nie był to chyba taki głupi pomysł, skoro sama nie potrafiła nad tym zapanować. Tylko co on ma wpisać w wyszukiwarkę? Ogarniaczka nastolatkowych rzeczy? Pomoc do nastolatki? Opiekunka dla nastoletniej kuzynki?

Shanae Wyatt

[Shanae Wyatt]

Przejście do trybu codziennego z niemalże obcymi ludźmi nie stanowiło wielkiego problemu. Z tante Alice niespecjalnie się wcześniej znałam, ale zdawała się jakoś bliższą osobą, niż cousin Galen. Może dlatego, że zdarzało jej się wisieć na telefonie z moją szanowną rodzicielką przez długie godziny i widywałam ją często na wyświetlaczu tegoż, gdy mrużyła okrutnie oczy, jakby miało jej to pomóc w dostrzeżeniu szczegółów na ekranie. Ubolewałam wtedy strasznie, że nauczyłam maman, jak włączyć opcję video, bo z uporem maniaczki chodziła po całym domu, pokazując swojej siostrze każdy świeżo zakupiony sprzęt. Czy towarzystwo Galena powinno być jakoś mniej wygodne? Wiedziałam o nim niemal tyle, co nic, poza wydartymi z prehistorii wzmiankami o rodzinnych przyjęciach, na których pojawiał się i znikał szybciej niż kelnerzy z tacami. Nie mieliśmy wielu wspólnych wspomnień, tylko parę grupowych zdjęć i cudze anegdoty, które dopiero teraz miały szansę zamienić się w coś prawdziwego.
Gdzie były? Gdzie były?! Czy on wziął sobie za punkt honoru doprowadzenie mnie do szewskiej pasji? Niewykluczone, faceci chyba mają to do siebie, że lubią innych wkurzać dla zwykłej rozrywki. Na pewno mogę tak powiedzieć o chłopakach ze szkoły, ci z drużyny też miewają swoje momenty, kiedy rozpraszają się na treningach, puszczając te idiotyzmy z telefonu, czy strzelając do siebie z ręczników.
— W moich rzeczach były — jęknęłam, siląc się na to, by nie brzmieć płaczliwie. Nie chciałam załamywać się z takiego błahego powodu. Przedmiot to przedmiot, po co się przywiązywać, skoro lubią się gubić? Tak jak teraz, kiedy byłam pewna, że widziałam je podczas wyprowadzki z Guildwood, że były gdzieś wśród stosu pudeł i walizek, jakże niezbędnych do przeżycia w nowym miejscu. Wraz z toną butów, torebek, czy kolorowych skarpetek z głupimi wzorami. — Nie mogę kupić nowych, te były moje ulubione. — Nie chciałam dopuścić do siebie myśli, że można zrobić inaczej, niż wytrwale szukać swojej zguby.
Stanęłam wpół drogi, kiedy kolejne wskazówki Galena zaczęły tworzyć w mojej głowie coś na kształt zwarcia. Wzrokiem sięgnęłam ukrytych w korytarzu szaf, z których każda wydawała się identyczna. Po otwarciu drzwiczek uderzył mnie zapach świeżego prania i środka odkażającego, który zresztą używam do swoich butów treningowych. Bez większego entuzjazmu, acz z cieniem nadziei wysunęłam kilka szuflad, szukając znajomych kolorów i kształtów — bezskutecznie. Ściągnęłam zaraz brwi, dochodząc do ciekawego wniosku:
— Pozwalasz mi przeglądać swoje rzeczy? Co, jeśli znajdę jakieś niewygodne sekrety? — Bardziej był we mnie podziw, niż ekscytacja potencjalnym znaleziskiem. Tajemnice były super i chętnie poznałabym kilka szczegółów z życia cousin, ale żeby specjalnie przegrzebywać jego garderobę, czy biurko? A co jeśli był jakimś wielkim superzłoczyńcą albo innym Batmanem? Od kiedy z nim mieszkałam, nie zauważyłam, by odwiedzał go jakiś przydupas, ale może miał sekretne przejście, o którego istnieniu jeszcze nie wiedziałam? Eh, tak się kończy rozmawianie z Audrey i chłonięcie opowieści o bohaterach i mutantach, że zaczynam dostrzegać takie podejrzane rzeczy. A może po prostu sobie wmawiam?
— W której szafie? Nie widzę — podniosłam jeszcze raz głos, by mieć pewność, że mnie usłyszał. — Pomóż mi! — Nie wiem, jak robi to Lucita, bo nie jest jakoś szczególnie ode mnie wyższa, ale jeśli układała cokolwiek na wyższych półkach, musiała mieć wspomaganie, czyli też supermoce (albo drabinkę, ale ta nie pasowała do tego obrazka). Spojrzałam z ukosa na Galena, przyglądając się idealnie wyprasowanej koszuli i jeszcze piękniej układającym się włosom — gdzie szukać oznak nadnaturalnych zdolności?

Galen L. Wyatt