[River Cross]

001

Było zbyt zimno, żeby ślęczeć na zewnątrz. Dlatego ślęczała na zewnątrz. Nie mogła się skupić w czterech ścianach, potrzebowała odetchnąć nieświeżym powietrzem dużego miasta. Wyszła z domu i wsiadła w pierwszy autobus, jaki podjechał na jej ulicę. Usiadła na wolnym miejscu, założyła na uszy słuchawki i wbiła wzrok w przemykające za oknem widoki. W ogóle nie docierało do niej, na co patrzyła. Nawet nie wiedziała, w jakim tempie leciał czas. Je myśli krążył w każdym kierunku, poza tym właściwym. Nie zdziwiła się specjalnie, gdy z zamyślenia wyrwał ją kierowca, który przyszedł dać jej znać, że będzie zaraz zjeżdżał na zajezdnię i powinna wysiąść.
Nie planowała przyjeżdżać aż do Guildwood. Ale skoro już tu była, to musi skorzystać z okazji. Może tutaj uda jej się porządnie pooddychać? Albo zobaczyć coś ciekawego? Oby, bo inaczej ją popierdoli do reszty. Ruszyła na oślep przed siebie, nadal bez żadnego planu. Na pewno zrozumie, że dotarła do celu, gdy po prostu go zobaczy.
Zatrzymała się przy metalowej drabince prowadzącej na dach. To chyba był jakiś sklep z pasmanterią. Na pewno nie miała ochoty wchodzić do środka, więc może po prostu wdrapie się na górę? Tak, to brzmiało interesująco. Dotknęła zimnych szczebli. Nie były śliskie, nie powinna zrobić sobie krzywdy. A zresztą! To wcale nie było tak wysoko, co najwyżej dwa piętra. Może półtora? Z góry też trudno było jej to ocenić. Przeszła po płaskim dachu, szukając na nim czegoś, na czym mogłaby zawiesić oko. Metalowe kominy nie wyglądały interesująco. Walające się w kącie niedopałki i butelki były jeszcze gorsze. Westchnęła ciężko i już chciała schodzić, kiedy jej wzrok przykuł zakład pogrzebowy. Budynek stojący na przeciwko miał w sobie coś, czego nie była w stanie jeszcze zidentyfikować. Może to przez to, że patrzyła na niego z tej perspektywy? Trochę jak nieboszczyk w połowie drogi. A to był już calkiem niezły pomysł.
Bez strachu usiadła po turecku na brzegu dachu tak, by mieć dobry widok na wejście do zakładu. Wyjęła z plecaka szkicownik. Przerzuciła kilka rzeczy, by odkryć, że nie wzięła ze sobą ołówków. Wymamrotała kilka przekleństw, zanim dokopała się do długopisów. To jej musi wystarczyć.
Zaciągnęła się papierosem, przyglądając się niedokończonemu rysunkowi. Dodała widokowi nieco uroku, dorysowując postaci wnoszące do środka trumnę. Poszerzyła trochę drzwi, bo nie była pewna, czy w tych przednich trumna w ogóle by się zmieściła. Drzwi od zewnątrz niezręcznie przytrzymywał jakiś mały chłopiec. Całość była surowa, ostre kreski mocno osadzały rysunek w gęstej rzeczywistości. Czegoś tu jeszcze brakowało i nie chodziło tylko o szlify końcowe.
— No weź mnie zostaw, nie mam żadnego żarcia — mruknęła do mewy, która usilnie próbowała ją zaczepiać, krążąc dookoła. Dawno by jej coś dała, ale naprawdę nie miała czego. Machnęła szkicownikiem, chcąc przestraszyć ptaka. Problem w tym, że mewa wpadła na podobny pomysł. Trzepnęła skrzydłami, zaskakując tym River. Notes wypadł jej z rąk i poszybował w dół, o mało nie uderzając w łeb jakiejś dziewczyny stojącej obok wejścia.
— Kurwa mać. — Westchnęła krótko, wsuwając długopis do kieszeni. Wyjęła papieros z ust. Wsunęła między wargi dwa palce i gwizdnęła głośno, chcąc zwrócić na siebie uwagę stojącej na dole brunetki.
— Ej! Nic ci nie jest? To nie był atak, możesz mu zaufać. Trafiłabym, gdybym chciała — zawołała głośniej w jej stronę i machnęła ręką, żeby dziewczyna na dole nie miała żadnych wątpliwości, że głos słyszany z góry, to tylko Cross, a nie wzywające ją bóstwa.
— Dasz radę mi go odrzucić? — dodała, gasząc papieros o beton obok siebie. Jeśli nie będzie musiała od razu stąd schodzić, to tylko lepiej dla niej. Przecież jeszcze nie skończyła.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

Właśnie przed chwilą wyszła z zakładu pogrzebowego, gdzie spędziła kolejne godziny na doprowadzaniu ciała pewnej starszej kobiety do stanu, w którym mogłaby zostać zaprezentowana rodzinie przed odprawieniem pogrzebu.
Oczy bolały ją od światła jarzeniówek, które wisiały na zapleczu, a na dłoniach wciąż czuła nieprzyjemne wrażenie, które pozostawiły po sobie lateksowe rękawiczki, które była zmuszona zakładać do pracy. Nie cierpiała ich, ale nawet jako lekarz byłaby zmuszona do tego, aby je stosować, więc lepiej aby zaczęła się powoli przyzwyczajać.
Słońce, na które wyszła było zresztą wcale nie lepsze. Również atakowało zdecydowanie zbyt intensywnie przewrażliwiony wzrok. Była potwornie zmęczona i rozdrażniona. Najchętniej od razu poszłaby do pobliskiego sklepu spożywczego, w którym mogła sobie kupić oranżadę, coś słodkiego dla podwyższenia poziomu cukru we krwi i chyba mogła wracać do domu.
Miała już konkretny plan. Chciała po prostu zalec w łóżku, włączyć sobie na spotify playlistę z utworami Sisters of Mercy i może poczytać zbiór opowiadań Edgara Allana Poe, który leżał od jakiegoś czasu na jej biurku. To brzmiało jak idealny sposób na spędzenie wolnego popołudnia. Była też pewna, że w lodówce z pewnością było coś, co mogłaby sobie odgrzać. Idealnie.
Szkoda tylko, że jak zwykle wszechświat musiał jej pokazać jeden wielki środkowy palec w momencie, gdy miała już jakieś plany oraz nadzieje na dobrą rozrywkę i odrobinę spokoju. Nie przypuszczał na pewno tego, że z nieba spadnie ogromny szkicownik, który niemalże trafił ją w głowę. Nie miała pojęcia o jego istnieniu i jedynie zrządzeniem losu stała niecałe kilka centymetrów od miejsca, w którym uderzył mocno o chodnik.
Uniosła głowę, gdy tylko usłyszała donośne gwizdnięcie. Uniosła głowę, aby spojrzeć w jego kierunku, ale chociaż głos brzmiał jej niezwykle znajomo to nie była w stanie stwierdzić do kogo mógł on należeć. Widoczne ponad dachem budynku słońce skutecznie utrudniało jej rozpoznanie postaci, która właśnie schylała się ku niej z krawędzi budynku.
- Jak ci zależy to zejdź po niego - odkrzyknęła, podniósłszy szkicownik, który chwilę wcześniej mógł przyprawić ją o wstrząśnienie mózgu.
Nie zamierzała nim rzucać na taką wysokość. Mało tego biorąc pod uwagę właściwości zeszytu to rzucenie nim precyzyjnie na większą odległość wydawało się być niemal niemożliwe. Zresztą nawet jeśli mogłaby to zrobić to czemu by miała? Chyba naprawdę robiła się zanadto drażliwa...

River Cross

[River Cross]

Psucie komukolwiek planów na odpoczynek nie leżało w jej naturze. No, może czasami. Ale na pewno nie jakiejś obcej dziewczynie, która najzwyczajniej w świecie przemykała z punktu A do punktu B, w żaden sposób nie wpływając na świat River. Byłaby pierwsze do demolowania wieczoru, gdyby tylko zachowała się nieodpowiednio, ale trudno karać ją za samo istnienie. Dobrze, że jednak w ten łeb nie dostała. Znając życie, zrobiłoby jej w to jakiś dziwny sposób krzywdę i trzeba byłoby ją zabrać do lekarza. Może doprowadziłyby do najdziwniejszego przecięcia papierem w historii?
Dziewczyna jednak nie dość, że okazała się wyjść z sytuacji w pełnym zdrowiu, to jeszcze miała w sobie energię na buntowanie się. Cross zmarszczyła brwi, obserwując, jak podnosi jej szkicownik. Po cholerę w ogóle go dotykała, skoro nie chciała kooperować w jej genialnym planie? Trafiła jej się jakaś podejrzana jednostka. Niedobrze.
— W porządku. Bądź tak miła i go nie ukradnij przez ten moment, okej? — zawołała, podnosząc się niechętnie. Spojrzała w dół, oceniając własne szanse. Jak dużo kości była w stanie złamać? A może, jakby wylądowała na nieznajomej, to wyszłaby z tego cało? Ale wtedy już na pewno trzeba byłoby ją zabrać do lekarza. Powrót na drabinkę był bezpieczniejsza opcją.
Stanęła wreszcie pewnie na chodniku, ciesząc się, że nic tu nie było akurat oblodzone. Sama się prosiła o jakąś tragedię, ale to nie dzisiaj. Poprawiła plecak na ramieniu i ruszyła na przód budynku, przy którym ciągle powinna czekać jej niedoszła ofiara.
Podeszła bliżej, ciesząc się, że nie będzie musiała wszczynać za nią pościgu. Na pewno by nie odpuściła. Z wielu rzeczy dałaby się obrabować, ale na pewno nie ze szkicownika. Z daleka oceniała własne szanse. Była wyższa, miała dłuższe nogi, na pewno sprawnie by ją dopadła. Płuca palacza nie byłby przecież żadną przeszkodą.
— Uczciwa, ale durna. Trzeba było kraść. Wiesz, ile kasy zgarnęłabyś za moje szkice? — zawołała, zanim jeszcze pokonała dzielącą je odległość. Trochę przesadzała. Niewiele tam było rysunków bezpośrednio powiązanych z jej komiksami. A nawet, gdyby było, to też, by złodziejce nie pomogło. River nie była najbardziej rozchwytywaną rysowniczką lat dwudziestych. Jeszcze.
Wyciągnęła rękę w jej stronę, domagając się oddania swojej własności, zanim jeszcze zbliżyła się na taką odległość, by przekazanie było w ogóle możliwe. Uśmiechnęła się z wdzięcznością, nie chcąc wychodzić na kompletnie bezduszną. Wiedziała, że to wszystko było jej winą i może nawet powinna przeprosić za to zamieszanie. Uśmiech musiał wystarczyć.
Zatrzymała się tuż obok, uważnie się jej przyglądając. Wwiercała się nią spojrzeniem, analizując ten dziwacznie znajomy widok. Potrzebowała kilku sekund, by wszystkie punkty w jej głowie się połączyły, tworząc nazwisko stojącej na przeciwko dziewczyny.
—Pieprzona Ruelle Isadora Prescott. Strasznie cię przepraszam. Jakbym wiedziała, że to ty, to postarałabym się trafić. — Pokręciła głową z rozbawieniem. Jak na kogoś, kto nie rozpoznał jej od razu, przypomniała sobie imponującą liczbę szczegółów na jej temat. Drugie imię i co jeszcze? Może data urodzenia? Właściwie to z jakiegoś dziwacznego powodu też ją pamiętała, ale przecież nie będzie się tym chwalić. Przesunęła powoli spojrzeniem po całej jej sylwetce ponownie, tym razem oceniając ją z bliska. Nie zastanawiała się, która z nich wygrałaby pościg. Uważnie i bez skrępowania szukała zmian, jakie zaszły w niej przez ostatnie lata.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

To jedno niespodziewane zdarzenie było wystarczające do tego, aby zdecydowanie przekreślić jej nadzieje na to, że ten dzień będzie przyjemny. Jeszcze nawet nie wiedziała jak kiepska mogła to być sytuacja, bo chociaż głos wołający do niej z dachu wydawał się być cholernie znajomy to jednak na ten moment nie mogła go jeszcze połączyć z żadną osobą, którą by kojarzyła. Zresztą pomimo pracy w zakładzie pogrzebowym nie spodziewała się tego, że będzie dręczona przez własne duchy z przeszłości. Bardziej stawiałaby na kontakt z duchami zmarłych, których dotykała własnymi rękami.
Praktycznie od zawsze wiadome było, że Ruelle jest specyficzna. Słyszała to od dziecka. Zamknięta w sobie, dziwna, niepasująca do swoich rówieśników. Czemu zareagowała w ten, a nie inny sposób, gdy tylko omal nie oberwała notatnikiem i czemu w ogóle podniosła go z ziemi i na tym poprzestała? Nie miała najmniejszego pojęcia. Trochę jakby coś kazało jej zrobić właśnie to, a nie co innego. Może jednak sterowała nią jakaś tajemnicza siłą?
- Serio masz mnie za złodziejkę? - prychnęła, bo gdyby chciała to pewnie już dawno wzięłaby nogi za pas z własnością dziewczyny, a nie durnie tkwiła pod budynkiem, czekając na to, aż wielbicielka dachów zejdzie na jej poziom.
Musiała odczekać chwilę. Nie słyszała całe szczęście żadnych dźwięków świadczącej o rozgrywającej się gdzieś w tle tragedii. Nikt nie spadł do podstawionego za sklepem kontenera ze śmieciami, żadnej wywrotki. Całe szczęście nie znała też myśli dziewczyny, które naprawdę mogłyby ją sprowokować do tego, aby zgotować dużo gorszy los dla szkicownika niż upadek z wysokości, gdzie mógł ucierpieć w skutek kontaktu z brudną nawierzchnią.
- Jesteś przekonana, że ktoś chciałby sobie tym wytapetować pokój? - spytała, unosząc brew w pewnym niedowierzaniu. - Musiałabyś trafić na jakiegoś zdesperowanego nerda.
Nie przyglądała się nawet uważniej rysunkom, ale nie sądziła, aby ktokolwiek był w stanie aż tak bardzo cenić sobie jakieś randomowe szkice wykonane w zwyczajnym notatniku. W końcu jaka była szansa na to, że w taki sposób pozna jakąś wielką i szanowaną artystkę?
Potrzebowała czasu a to, aby móc dokładnie przyjrzeć się nieszczęśliwej rysowniczce. Normalnie może nawet wyciągnęłaby ku niej rękę z notatnikiem, ale zamiast tego zastygła z jej skarbem w uniesionej dłoni.
Zdecydowanie ją znała. Musiała jedynie poczekać na to, aż w końcu neurony się aktywują i przypomną jej o dziewczynie, której nie widziała od naprawdę długiego czasu. Ostatnio, gdy miały ze sobą kontakt Azjatka wydawała się być niższa i nieco bardziej pulchna.... Chociaż może to było jej własne wyobrażenie? Pamięć mogła płatać jej figle. Niemniej na pewno nieco się zmieniło od tamtego czasu.
- Cholerna River Cross - wypowiedziała z nie mniejszą niechęcią, gdy tylko dopasowała odpowiednie personalia do stojącej przed nią osoby. - Co to się stało, że wyszłaś na powierzchnię ze swojej jaskini?
Gdyby tylko wiedziała od początku, że to o nią chodzi to jeszcze bezczelnie przeszłaby po tym szkicowniku, idąc w swoją stronę. Nie miała zdecydowanie w swoim planie na dzień użerania się z pewną River Cross.

River Cross

[River Cross]

Wiele czynników mogło jej zasugerować, że nie trafiła na jakąś kompletnie losową dziewczynę, która zniknie z jej pamięci szybciej niż się w niej pojawiła. Szlajanie się w okolicy zakładu pogrzebowego było jednym z nich. A może po prostu wybrała się na wycieczkę, chcąc zbliżyć się nieco do natury – na tyle, na ile pozwalało Toronto? To też było dziwaczne. Od początku była bojowo nastawiona. River powinna być przyzwyczajona. Sama była pierwsza do bitki, również tej słownej. Większość przypadkowych przechodniów unikała konfrontacji słownych, nie pojmując, co Cross widzi w nich takiego zabawnego. Ona nie bała się odbić piłeczki, mimo że nawet jeszcze nie zdążyły się sobie porządnie przyjrzeć. No i sam fakt, że w ogóle coś ciągnęło ją do prowadzenia tej rozmowy. Najprościej byłoby zejść na dół i zgarnąć swoją własność bez słowa, nie zaszczycając dziewczyny nawet jednym spojrzeniem. A jednak coś w kościach podpowiadało jej, że powinna się odewać.
Była jednak głucha na te wszystkie podpowiedzi od losu. Z rzeczywistością zderzyła się dopiero zatrzymując się tuż obok Prescott. Nie była pewna, kiedy ostatnio miały jakąkolwiek szansę pogadać. Dawno, to na pewno. Nie liczyła przypadkowych spotkań, bo to mijało się z celem. Kojarzyła, że jakiś rok temu widziała ją przechodzącą przez ulicę, gdy jechała gdzieś autobusem. Jej pamięć zbyt skrupulatnie przechowywała tak nieistotne wydarzenia. Ruelle wtedy jej raczej nie zauważyła, nie było czasu się sobie przyglądać, nie było też odpowiednich warunków. Teraz było dużo prościej. Dziewczyna stała na przeciwko, właściwie na wyciągnięcie ręki. Cross zyskała perfekcyjną możliwość przeanalizowania jej sylwetki i twarzy. Robiła tak przecież nawet z przypadkowymi przechodniami, to co dopiero z taką, która okazała się bardzo znajomym przechodniem.
— Pierwsza rada, nigdy nie nazywaj osób, które są jakkolwiek tobą zainteresowane zdesperowanymi. Rozumiem, że wydaje ci się to trafne, ale to wyjątkowo pizdowate, wiesz? — prychnęła z rozbawieniem. Jej fani zdecydowanie nie byli zdesperowani! No dobrze, może niektórzy. Ale tak to już bywa z tymi obrzydliwymi nerdami. Cross uwielbiała ich za to skrajne oddanie swoim skrajnie nietypowym pasjom.
— To się nazywa sztuka. Pamiętasz? To takie, na którym się kompletnie nigdy nie znałaś — wyjaśniła powód wygramolenia się z jaskini, wskazując dłonią na swój szkicownik, który Prescott wciąż ściskała w palcach. Troszkę koloryzowała. Nigdy nie uważała jej za głupią, ale pamiętała, że kiedyś była doskonałym materiałem do dyskusji. Ich kłótnie na temat zasadności patosu Saturna pożerający własne dzieci i histeryczności buntu Raskolnikowa zajmowały w jej nastoletnim sercu specjalnie miejsce.
— Jak chcesz autograf, to wystarczy poprosić — dodała i machnęła ręką ponaglająco w stronę szkicownika, chcąc go jak najszybciej odzyskać.

Ruelle I. Prescott