[Adeline Covington]

007

Czas w dobrym towarzystwie zawsze upływał zdecydowanie zbyt szybko. Mimo późnej pory i przyjemnego szumu w głowie spowodowanego sporą ilością drinków, Ade świetnie bawiła się wśród znajomych, toteż niechętnie przystała na pożegnanie, gdy ostatnia para postanowiła zebrać się do wyjścia. Pogrążona w rozmowie, wyszła za nimi z baru, jeszcze chwilę rozmawiając z Mindy i Danielem pod drzwiami wejściowymi, stanowczo sprzeciwiając się temu, by mieli nadrabiać kilometry, żeby podwieźć ją do domu. Powtarzanie wszystkim, że było w porządku i niepotrzebnie się nią przejmowali, weszło jej w nawyk. Jej szeroki uśmiech i zapewnienia wypowiadane ze zdecydowaniem i lekkością w głosie skutecznie przekonały parę do kapitulacji i powrotu do domu. Tylko rudowłosa zdawała się wiedzieć, jak bardzo niekomfortowo czuł się człowiek, będąc jak piąte koło u wozu.
Dopiero, kiedy została sama, uderzył ją chłód wieczoru. Ruszyła chodnikiem przed siebie, postanawiając zrobić sobie spacer i przewietrzyć trochę obciążoną alkoholem i myślami głowę. Kolejny chłodny powiew wiatru sprawił, że opatuliła się mocniej skórzaną kurtką, która wydała jej się troszkę za luźna. Przez głowę przeszła jej myśl, czy naprawdę była aż tak pijana czy schudła w jeden wieczór jeszcze bardziej? Zaraz jednak zganiła się w duchu, bo przecież to był oversize.
W zamyśleniu włożyła ręce do kieszeni, dłonią napotykając na coś metalowego i w tym samym momencie usłyszała brzęk. Przystanęła zaskoczona, wyciągając zawartość kieszeni, otwierając szerzej oczy na trzymany w dłoni pęk kluczy, który z pewnością nie należał do niej. Mimowolnie przeszył ją nieprzyjemny prąd po kręgosłupie. Cholera, czy ona właśnie kogoś okradła? Przyjrzała się w pośpiechu kurtce i poszczególnym jej elementom, z coraz większą grozą zaczynając sobie zdawać sprawę z tego, że wcale nie przypominała tej, którą wzięła z domu. Chyba była bardziej… męska?
— Kurwa - przekleństwo wymsknęło jej się pod nosem, kiedy stała przez chwilę w bezruchu, myśląc gorączkowo, co robić. Gdyby chodziło tylko o kurtkę to może nie rozważałaby powrotu na miejsce, ale znalezione w niej klucze tylko zwiększyły w niej wyrzuty sumienia. Ich posiadacz najpewniej nie dostanie się do swojego domu.
Słysząc za sobą śmiechy dochodzące sprzed lokalu, który chwilę temu opuściła, ostatecznie odwróciła się na pięcie, postanawiając wrócić, a w jej głowie zaczęły kłębić się myśli. Może jeszcze właściciel wierzchniej części garderoby siedział przy barze? Oby nie wkurwił się na nią za bardzo. I oby nie był jakimś podejrzanym gościem z gangu motocyklowego. W sumie nie wiedziała, co było gorsze. Pewnie połączenie obu opcji.
Z delikatnym opóźnieniem zarejestrowała mężczyznę, który zmaterializował się przed nią dosłownie znikąd. Pod wpływem impetu nieco się zachwiała na szpilkach i momentalnie poczuła, jak ogromna dłoń łapie za jej nadgarstek. Dopiero silny uścisk i spojrzenie trochę starszego od niej typa pozwoliło jej zrozumieć, że przestąpił jej drogę świadomie.
— Gdzie idziesz, laleczko? - Chrapliwy głos i oddech przesączony alkoholem sprawiły, że skrzywiła się z obrzydzeniem.
— Puść mnie, palancie - warknęła, próbując wyrwać rękę. Niestety, dłoń nieznajomego zacisnęła się na jej nadgarstku mocniej, przyciągając ją bliżej. Na twarzy typa pojawił się paskudny uśmiech.
— Taka ładna dziewczyna, a taka niemiła. Bądź grzeczna, przecież dopiero się poznajemy - mruknął, zbliżając swoją cuchnącą alkoholem twarz, a przez jej ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Cofnęła się na tyle, na ile pozwolił jej uścisk.
— Zostaw mnie, albo zacznę krzyczeć - ostrzegła, patrząc hardo mężczyźnie prosto w oczy, w których rozbłysło coś niepokojącego. To nie wróżyło niczego dobrego.

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

005.

Powrót w rodzinne strony był powiewem świeżości w jego życiu. Nawet jeśli dla niektórych mogło to oznaczać porażkę, to dla Nico była to szansa na nowy start. Nie traktował tego jako czegoś negatywnego, może dlatego, że niezbyt przejmował się opinią innych ludzi, skoro sam miał świadomość, że cel jego powrotu był ważniejszy niż jakiekolwiek pogłoski o nieudanej karierze czy znudzeniu się przygodą, o której tak bardzo marzył. Nowy rozdział jego życia dopiero się rozpoczynał, nie więził się w rodzinnym Oakville, bo zdążył już zaaklimatyzować się w Toronto, nieco poznając osiedlowe uliczki, wybierając swój ulubiony sklep osiedlowy i opracowując najwygodniejszą trasę na spacer ze swoim psem. Brakowało mu jedynie wisienki na torcie, jaką było zdecydowanie się na własne lokum, jednak póki co korzystał z dobrodziejstwa brata, pomieszkując w jego pensjonacie, po pracy pomagając mu w remoncie, a wieczorami korzystał z wielkomiejskiego życia, odświeżając stare znajomości, a także zawierając te nowe. Poniekąd żył właśnie dlatego — przeprowadzka na studia do Nowego Jorku nauczyła go jeszcze większej otwartości do ludzi. Nie miał z tym nigdy problemu, jednak było to coś zupełnie innego. Znalezienie się w zupełnie nowym otoczeniu, wśród zupełnie obcych ludzi, nigdy nie było łatwe. Mógł liczyć, że ktoś wykona krok w jego kierunku, wciągając do jakiejś paczki i będzie mieć z góry wszystko załatwione, jeśli chodziło o jakiekolwiek relacje, jednak wolał sam wyjść z inicjatywą, chcąc samodzielnie zawalczyć o swój los i wybrać ludzi, z którymi najlepiej będzie mu przebrnąć przez długie lata edukacji. Wtedy łaknął świeżości, potrzebował bodźców, aby odwrócić swoją uwagę od złamanego serca i drastycznie zakończonego związku, którego w tamtym momencie nie zaczął nawet przepracowywać.
Dziś było podobnie; potrzebował odwrócenia uwagi od natrętnych myśli związanych z pewną brunetką, która po raz kolejny pojawiła się w jego życiu. Potrzebował wytchnienia od analizowania ich spotkania, wspomnienia pięknych oczu i radosnych iskierek, których dopatrywał się jak za czasów ich młodości. Brzmiało to absurdalnie, bo przecież Nico nie był starym zgredem, jednak czasy jego związku z Lilian to było zdecydowane szczeniactwo. Wtedy wydawało mu się, że był panem swojego życia, a tak naprawdę gówno o nim wiedział. Teraz było (nieco) mądrzejszy, choć emocjonalnie znowu rozbity, bo bliskość z Davenport mąciła mu w głowie, mimo że uparcie wmawiał sobie, że przecież mogli się przyjaźnić.
Wyjście ze znajomymi z pracy skończyło się szybciej niż przypuszczał i zastanawiał się, czy nie powinien zostać w barze, zagadując do dwóch ładnych dziewczyn, które kątem oka dostrzegł przy stoliku pod ścianą. Szybko z tego zrezygnował, nie mając nastroju na pijackie podrywy i gdy zaczął zbierać się do domu, zauważył, że nigdzie nie mógł znaleźć swojej kurtki. Nie przywiązałby do tego ogromnej wagi, w końcu to była tylko rzecz materialna, jednak fakt, że znajdowały się w niej klucze do jego obecnego lokum, nieco ostudziło jego luzackie podejście do sytuacji. Rozejrzał się po osobach wychodzących z lokalu, czy nikt nie miał jej na sobie bądź nie trzymał cudzej ramoneski w ręce, w międzyczasie próbując sklecić w swojej głowie wymówkę, którą zaserwuje Leonidasowi, kiedy poinformuje go, że zgubił nie tylko klucz do swojego pokoju, ale i do drzwi wejściowych pensjonatu. Zaczął zastanawiać się, czy gdy najstarszy z rodzeństwa wywali go z chaty, to powinien szukać schronienia u pośredniego brata, Marka, bądź u rodziców. I z tymi rozmyślaniami wyszedł z lokalu, rozglądając się po nieznajomych, odkrywając smutną prawdę, że na nic zdały się jego poszukiwania kurtki. I był tego pewien do momentu, w którym nie stanął przy ścianie, grzebiąc coś w telefonie i wtedy usłyszał nerwową dyskusję między rudowłosą dziewczyną, a jakimś nachalnym byczkiem. Spojrzał w ich kierunku, zirytowany faktem, jak chłopak odzywał się do kobiety, po czym dostrzegł, że ofiara sytuacji dodatkowo miała na sobie jego kurtkę. Czy to nie było idealne określenie do upieczenia dwóch pieczeni na jednym ogniu? Ocali damę w opałach i jednocześnie nie będzie musiał dzisiaj spać na wycieraczce. Choć drugi powód zdecydowanie był dodatkiem; nawet gdyby nie miał w tym swojego osobistego interesu, to prawdopodobnie również zainterweniowałby w tę przepychankę słowną. Czy to raz dostało się w mordę? Rosenhall był dobrym człowiekiem i nie przeszedłby obojętnie obok ludzkiej krzywdy, a na pewno nie w momencie, gdzie brak jego reakcji przyczyniłby się do tego, że mógłby mieć na sumieniu pewną piękną rudowłosą istotę.
— Lepiej ty bądź grzeczny i ją kurwa zostaw w spokoju — odezwał się, podchodząc do tej dwójki i szarpiąc ramię mężczyzny, przez co wypuścił z dłoni nadgarstek dziewczyny. Nicolaosowi towarzyszyło dziś jedynie połowa jego szczęścia; pomimo że sam byczek albo nie miał wybitnego cela, albo nie był zbytnio trzeźwy, to odwracając się do niego z pięścią, nie uderzył w niego z całą siłą, ale jednak wystarczająco, aby nieco rozwalić mu wargę. — Misiaczku, po co ta agresja — zadrwił, stając przed rudowłosą, odgradzając ją osiłka. Mógłby mu oddać, ale czy potrzebował bójki przed barem?
— Wypierdalaj, szczeniaku, nie wtrącaj się w swoje sprawy — warknął w jego kierunku, zdecydowanie zdenerwowany tym, że ktokolwiek śmiał mu przeszkodzić w podbojach tej nocy. Już podnosił rękę, aby odepchnąć od swojej dzisiejszej zdobyczy, jednak Nico gestem zatrzymał ten ruch, ciesząc się, że lata chodzenia na siłownię i dźwigania ciężarów w końcu się przydały.
— Powtórzę, zostaw ją w spokoju — rzucił opanowany, twardym spojrzeniem patrząc w oczy mężczyzny. — Spróbuj jeszcze raz dotknąć moją kobietę, a skończy się bycie miłym — dodał, samemu chwytając ją za nadgarstek, żeby lekko pociągnąć dziewczynę za sobą. — Idziemy — odezwał się do niej, wymijając faceta i z tyłu głowy trzymając kciuki, aby się na niego nie rzucił. Nie żałowałby swojej decyzji, jednak wolał dziś mocniej nie oberwać. Póki co nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że delikatnie krwawił z wargi; trzymała go adrenalina i irytował się tą całą sytuacją oraz wyzwiskami wypowiadanymi z ust pijanego oblecha, które towarzyszyły im na odchodne. Zarzucił dziewczynie rękę na ramiona i schylił się do jej ucha, co z perspektywy osób trzecich mogło wyglądać, jakby całował ją w skroń.
— Zaufaj mi, nie rzucę się na ciebie za rogiem — odezwał się cicho, bo póki co to chciał odciągnąć ją z zasięgu wzroku nieznajomego, tym bardziej skoro nadal czuł na ich plecach czyjeś spojrzenie. — Wszystko w porządku? Zrobił ci krzywdę? — zadał jej dwa, kluczowe pytania. Bo może jednak powinien spuścić mu manto?

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Czy agresja, jaką słychać było w głosie rudowłosej, była odpowiednim narzędziem do walki z nachalnym typem? Najwyraźniej tylko wzbudzała w nim irytację, którą próbował ukryć za uśmiechem i kolejnymi groźbami. Szarpanie się z wyraźnie silniejszym mężczyzną również na niewiele się zdawało. Adeline jednak działała pod wpływem impulsu. Znalazłszy się w niebezpiecznym towarzystwie jakiegoś nieznajomego prycha, momentalnie zmroziło ją na tyle, że nie zastanawiała się nad tym, co robiła, po prostu chcąc znaleźć się jak najdalej od niego.
Rozsądek w jej głowie szeptał jej cicho, że nie powinna go prowokować, ale też alkohol w jej organizmie wzmagał w niej poczucie, że nie powinna przed kimś takim pokazywać swojej słabości. Zawsze była sama i radziła sobie ze wszystkim, nie lubiła robić z siebie ofiary, co tym bardziej motywowało ją do podjęcia działań typu krzyk albo walka w samoobronie… gdyby tylko typek nie wykręcał jej tak nieznośnie nadgarstka. Na szczęście, miała jeszcze na sobie cieniutkie szpilki, które z chęcią mogłaby wbić w stopę faceta. Tak więc patrzyła na niego hardo, nie chcąc pokazać czającego się w jej napiętych mięśniach strachu i obmyślając w głowie całkiem rozsądny plan, kiedy usłyszała czyjś męski głos.
Nagle wszystko zaczęło dziać się bardzo szybko. Szturchnięcie mężczyzny w ramię przez jej wybawcę poskutkowało uwolnieniem ręki Adeline, przez co natychmiast sama odskoczyła o dwa kroki, zwiększając dystans między nią a oblechem. Ten zaraz odwinął się, żeby wcelować w twarz jej obrońcy, aż dziewczyna bezwiednie na moment wstrzymała powietrze, przystając sparaliżowana, a serce zadudniło jej w uszach jak oszalałe. Jeszcze tylko bójki mi brakowało, jęknęła w myślach przerażona, zwłaszcza, gdy usłyszała z ust ciemnowłosego chłopaka drwinę, która, jak już domyślała, mogła typa jedynie bardziej sprowokować. Rozsądnie byłoby pewnie cofnąć się jeszcze dalej, a najlepiej uciec z miejsca zdarzenia. Skutecznie zatrzymywał ją w miejscu fakt, że nie lubiła być źródłem problemów i nie chciała mieć swojego obrońcy na sumieniu. O ile nie wpadła z deszczu pod rynnę.
Kolejny złowróżbny błysk w oczach natręta sprawił, że instynktownie schowała się za plecami wybawcy, chcąc uniknąć jakiegokolwiek kontaktu z oprychem. Dopiero teraz zaczęła odczuwać pieczenie nadgarstka, które spotęgował strach w momencie, gdy facet znów podjął próbę przechwycenia jej, na szczęście - bezskutecznie. Zacisnęła nerwowo szczęki i potarła rękę, spoglądając ostrożnie na obu mężczyzn, pod wpływem bijącego od młodszego chłopaka opanowania utwierdzając się w przekonaniu, że może jednak wiedział, co robił?
Jednak na określenie moja kobieta drgnęła nieznacznie, tracąc pewność, czy rzeczywiście było to tylko formą obrony czy próbą przejęcia kontroli nad sytuacją. Nie zdążyła zareagować, kiedy chłopak złapał ją za nadgarstek. I może zaprotestowałaby przed tym, ale w tym chwycie wyczuła znaczącą różnicę - to nie był władczy odruch, było w tym coś delikatniejszego, co w połączeniu ze spojrzeniem, które podłapała na ułamek sekundy, sprawiło, że bez wahania ruszyła za nim, omijając jej stręczyciela szerokim łukiem. Na rzucane w ich kierunku wyzwiska skrzywiła się, mimowolnie przyspieszając, żeby dorównać brunetowi kroku.
W tej chwili myślała tylko o tym, żeby znaleźć się jak najdalej stamtąd. Dlatego, kiedy jej towarzysz objął ją ramieniem, uderzył ją zapach męskich perfum i bijące od niego ciepło, wywołując w niej nieoczekiwany dreszcz. Jakby tego było mało, chłopak pochylił się w jej stronę, a gorący oddech odbił się na jej policzku i szyi, przez co na ułamek sekundy, mimo chłodu wieczoru, zrobiło jej się gorąco. Zaufaj mi, nie rzucę się na ciebie za rogiem, jego niski tembr głosu dotarł do jej uszu, pozwalając jej wreszcie zaczerpnąć głębiej powietrza. Czy to rozsądne, żeby uciec od jednego mężczyzny po to, by poddać się kolejnemu? Bądź co bądź, brunet dobrze odgrywał swoją rolę. W odpowiedzi postanowiła przytaknąć głową i objęła go w pasie, a nawet nieco przyległa do niego ciałem, wszystko po to, by się do niego dostosować.
— Nie, oprócz trochę obolałego nadgarstka nic mi nie jest - powiedziała w końcu trochę ciszej, niż się tego spodziewała, jednocześnie starając się przywrócić trzeźwość umysłu po napięciu wywołanym przez niemiłe zdarzenie, które jeszcze trzymało się gdzieś w jej drobnym ciele. Dopiero teraz zaczynały dochodzić do niej ewentualne konsekwencje tego zdarzenia, gdyby chłopak nie postanowił zareagować i aż wzdrygnęła się na samą myśl o tym. — Dziękuję za ratunek. I troskę - przyznała pospiesznie, unosząc nieznacznie kącik ust. — Wydawało mi się, że mam wszystko pod kontrolą - wyznała, ściągając nieco brwi, zupełnie nie przejmując się swoją otwartością. Zachowywałaby się znacznie ostrożniej, gdyby miała ku temu powody. Tymczasem nieznajomy swoją niemal rycerską postawą i autentyczną troską naprawdę wzbudzał w niej zaufanie, o które sam ją przed chwilą prosił.
Zerknęła na niego, mogąc teraz przyjrzeć mu się nieco uważniej, a jej wzrok niemal od razu padł na usta.
— Za to Ty krwawisz - zauważyła, a jej brwi uległy jeszcze większemu ściągnięciu. — Pokaż mi się - mówiąc to, bez namysłu przystanęła i sięgnęła dłonią do jego twarzy, ujmując ją za policzek i zwracając ku sobie, żeby mogła ocenić uszkodzenia. Dla postronnych ten gest mógł być wyrazem czułości, o czym przekonała się, kiedy zrozumiała, jak nagle blisko siebie się znaleźli. A ona wpatrywała się w jego usta. Automatycznie podniosła swoje zielone tęczówki wyżej, na brązowe oczy. Ładne oczy.
— Chyba obejdzie się bez szycia - stwierdziła lekkim tonem, ostatecznie odsuwając się po to, by otworzyć małą torebeczkę, którą miała przełożoną przez ramię, niewidoczną na pierwszy rzut oka pod trochę przydużą kurtką. — Ale przyda Ci się chusteczka - mruknęła, ostatecznie wręczając mu wspomniany przedmiot, starając się już nie naruszać jego przestrzeni. Delikatnie wyjrzała zza jego pleców, bezwiednie okrywając się cieplej kurtką. — Myślisz, że już sobie poszedł? - zapytała z nieznacznym niepokojem, zastanawiając się, czy rzeczywiście warto było wracać. Miała ku temu jeden powód, który właśnie otulał jej ramiona.

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

Niecodziennie miał okazję ratować damy w opałach od nachalnych typków pod klubem, więc sam działał pod wpływem impulsu, reagując w danej chwili i na bieżąco szukając wyjścia z tej sytuacji. Najważniejszym krokiem było oddzielenie dziewczyny od natręta, co udało mu się wykonać dość sprawnie, a reszta… reszta była przypadkiem wymyślonym na poczekaniu. Osiłek mógłby go skopać, mógł wdać się z nim w bójkę, choć pocieszała go myśl, że z pewnością oszczędził sobie problemów, aby zaraz nie zostać zgarniętym przez ochronę baru. Ktoś musiał czuwać nad porządkiem, prawda? Choć gdyby pomyśleć o tej całej sytuacji, to stróż prawa z pewnością przysnął na monitoringu, przekonany, że nic pilnego dziś się nie wydarzy.
Buzująca w jego żyłach adrenalina nieco opadła i zdarzenia dzisiejszego wieczora zdawały się do niego w stu procentach docierać. Nadal nie miał świadomości, że dostał w wargę, z której nieznacznie sączyła się krew, ale przynajmniej wiedział, że udało mu się wyjść bez większego potrzasku. Spojrzał nieco w dół na dziewczynę, która obejmował nienachalnym gestem; nie chciał wzbudzać w niej strachu. bo tak mogłaby pomyśleć z perspektywy niedawnych zdarzeń. Musiał jednak mieć w sobie coś przekonującego, skoro rudowłosa objęła go po chwili w pasie, dostosowując się do szopki, którą postanowił odegrać i niby spokojnym, ale jednak zdecydowanym krokiem, odchodzili od miejsca potyczki.
— Pokaż — rzucił, wyciągając w jej kierunku drugą rękę, aby mogła wyciągnąć do niego bolący nadgarstek. Lekarzem nie był, żadnym innym specjalistą również, ale za dzieciaka nabijał sobie hurtowe ilości siniaków, że już z wyprzedzeniem był w stanie ocenić, czy nie obtukł sobie kolana zbyt mocno i czy znowu jego mama nie będzie narzekać na to, że cały posiniaczony chodzi do szkoły. — Nie ma problemu, cieszę się, że nic ci nie jest — odpowiedział, również posyłając jej delikatny uśmiech. — Liczę, że ktoś dostrzegł tę sytuację i zaraz się ona nie powtórzy — mruknął, bo w zasadzie typ nie został unicestwiony. Choć sprzeczka zdecydowanie nie mogła obyć się bez echa, może wreszcie ochrona zejdzie z drzemki na monitoringu i odpowiednio spacyfikuje typa. — Nie chcę cię martwić, ale średnio to wyglądało, jakbyś miała to pod kontrolą. — Uniósł lekko brew. Mocny uścisk na jej nadgarstku można było dostrzec od boku i nie trzeba było czuć go bezpośrednio na ręce, aby to potwierdzić. Chłop ważący o wiele więcej od niej, będący o dwie głowy wyższy, bez problemu przerzuciłby sobie ją przez ramię i tyle by ją wszyscy widzieli. — A nawet gdybyś miała pod kontrolą, to wolałbym dostać zjebę niż później zastanawiać się przez pół nocy, czy wszystko w porządku i czy nie zignorowałem czegoś złego — przyznał. Czy robił to też dla swojego spokoju psychicznego? Z pewnością. Rudowłosa mogła mieć po prostu tak toksyczną relację, ale tego akurat nie potrafił ocenić bez ingerencji. Jak widać, miał gdzieś dobrą intuicję; a może był wyczulony przez sprawy własnej siostry? No i nie chciał spać dzisiaj na wycieraczce. Tak, klucze, musi pamiętać.
— Hm? — mruknął, marszcząc brwi, gdy oznajmiła mu o krwawieniu. Automatycznie dotknął jednego i drugiego łuku brwiowego, ale nie kojarzył, aby dostał jakikolwiek cios. Zmusiła go do przystanięcia, ujmując jego twarz w dłonie, a Nico automatycznie skupił spojrzenie na jej zielonych tęczówkach, które uważnie lustrowały jego buzię. Nie robił żadnego oporu, dawał kręcić głową w każdą stronę jaką chciała, dalej przyglądając jej się bez skrupułów. Skupiony wzrok na jego ustach sprawił, że uśmiechnął się głupio, a zaraz zmrużył oczy. Chyba obejdzie się bez szycia. — A co chcemy szyć? — zapytał, zaraz odbierając od niej chusteczkę i dociskając ją do określonego miejsca; nie przytrzymał długo, bo zaraz odsunął materiał. Krew. Cudownie. — Idealnie na rodzinny obiad — westchnął. Nie żałował, ale już mógł przygotowywać sobie historię, którą poczęstuje rodzinę przy stole. Zwrócił uwagę, jak opatulała się kurtką; chociaż był pożytek z tego, że mu ją zabrała. Podążył za jej spojrzeniem w kierunku baru i lekko wzruszył ramionami. — Kto wie, może wszedł do środka, a może go wreszcie spacyfikowali — odpowiedział, ale nadal nie uważał, aby było to odpowiednio bezpieczne miejsce na gdybanie o jego przeciwniku. — Tak czy inaczej, z pewnością nie wyparował z okolicy. Odprowadzę cię. Mieszkasz gdzieś niedaleko? — zapytał, jakby znali się dłużej niż piętnaście minut i w ogóle nie pomyślał o tym, że dziewczyna mogłaby nie chcieć dzielić się z nim taką informacją. Nico miał serce na dłoni, pomagał innym i nawet nie pomyślałby, żeby ją skrzywdzić. Flirtować? Jak najbardziej, aczkolwiek nastrój średnio pasował, aby mógł zacząć ją podrywać, co było wielką stratą, bo dziewczyna była piękna.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Rudowłosa z kolei nie codziennie miała styczność z takimi natrętami, choć biorąc pod uwagę jej szczęście, zdarzało jej się nazbyt często znajdować w niebezpieczeństwie. Zupełnie, jakby nieświadomie wiecznie kusiła los. Mimo to wpadnięcie z jednych męskich ramion w drugie nie wzbudziło w niej jeszcze większego poczucia zagrożenia, niż jakie czuła przed chwilą, gdy na jej nadgarstku zaciskała się silna dłoń cuchnącego alkoholem agresywnego nieznajomego. Ciemnowłosy, którego po chwili objęła za ramię, wydawał się jej trochę bardziej godny zaufania. A przynajmniej miała nadzieję, że nie okaże się być wilkiem w owczej skórze.
Bez namysłu wyciągnęła w jego stronę rękę, żeby mógł ją obejrzeć. Dopiero teraz, w świetle lampy ulicznej dostrzegła czerwone ślady po zaciskających się na jej nadgarstku palcach napastnika i skrzywiła się nieznacznie. W połączeniu z piekącym bólem nie zapowiadało się to zbyt optymistycznie i już przeczuwała, że będzie musiała w najbliższym czasie zakładać coś z długim rękawem. Siniaki po tym zdarzeniu zdecydowanie nie wskazywały na jej siłę i kontrolę sytuacji, jakie powinna okazywać w pracy, a nie miała najmniejszej ochoty nikomu zdradzać szczegółów tego wieczoru.
— Mogło być gorzej - skwitowała ostatecznie, bo nie takie rzeczy już przetrwała. Mogła zostać zaciągnięta do ciemnej uliczki czy gdziekolwiek, gdzie tamten oblech miał zamiar zmusić ją do posłuszeństwa. Dlatego tym bardziej czuła się winna podziękowania swojemu wybawcy. — Ja też. W ogóle myślę, że ten zwyrol powinien dostać nauczkę - przyznała z wyczuwalną w głosie pogardą. Przerażało ją, co mógł zrobić nie tylko jej, ale i następnej dziewczynie, która mogłaby nie mieć tyle szczęścia. Z drugiej strony Ade wolała w tym momencie nie narażać się na kolejne spotkanie z typem. Poza tym było jej już wystarczająco głupio, że w sprawę została wciągnięta kolejna osoba i wolała ugryźć się w język, niż wrócić i po raz kolejny kusić los. Owszem, bywała nierozsądna, ale jednak gdzieś tam jej instynkt samozachowawczy działał.
— Hmmm… nie znasz przypadkiem kogoś, kto udzieliłby mi kilku lekcji samoobrony? - podniosła wyżej brew, spoglądając na niego ukradkiem. Jej uniesiony kącik ust wskazywał na żartobliwy ton wypowiedzi, ale kryło się za tym całkiem poważne postanowienie - powinna zdecydować się na takie lekcje, dla swojego własnego dobra, bo najwyraźniej nie zawsze dało się wygrać potyczkę słowami i hardym zachowaniem. — Aż tak byś się przejmował jakąś kompletnie obcą laską? - zapytała z wyraźnym zaciekawieniem, zastanawiając się w myślach, czy naprawdę trafił się jej rycerz w lśniącej zbroi? Było to miłą odmianą od facetów, z którymi ostatnio miewała styczność. Może i potrafili czarować, ale nigdy nie byli bezinteresowni. Zawsze mieli w tym cel, jeden, konkretny, po spełnieniu którego każde wracało do codzienności jakby nigdy nic.
A co chcemy szyć? Zarówno pod wpływem tego pytania, jak i poprzedzającego go głupiego uśmiechu, mimowolnie kąciki jej ust rozszerzyły się w rozbawieniu.
— Wargę. Rycerska brawura jest jak najbardziej na miejscu - stwierdziła z pełnym przekonaniem, spoglądając na chusteczkę, którą brunet na chwilę docisnął do rany i następującą po tym reakcję. — Zwykle też nie popieram bójek, ale myślę, że powinni być dumni, że stanąłeś w czyjejś obronie - uznała spokojnie, wzruszając przy tym ramieniem. Może to nie był najlepszy sposób rozwiązywania konfliktów, ale właściwie na szczęście nie doszło do niczego więcej, a mężczyźnie udało się załagodzić sytuację. — A jeśli będziesz potrzebował jakiegoś poświadczenia to w razie czego jestem do usług - dodała po chwili już lżejszym tonem, w którym czaiły się żartobliwe nuty. — I tak jestem Twoją dłużniczką - uśmiechnęła się przelotnie, zanim powędrowała wzrokiem za niego, przypominając sobie, jaki miała cel w powrocie do baru. Dopiero jego odpowiedź sprawiła, że powróciła spojrzeniem ponownie na ciemnowłosego i ściągnęła nieznacznie brwi. Nie podobała jej się wersja napotkania tamtego typa ponownie, ale wyrzuty sumienia względem kurtki dawały o sobie znać. Na tej rozterce zatrzymała się myślami odrobinę dłużej, dlatego dopiero po chwili dotarła do niej propozycja odprowadzenia.
— Nawet nie znam imienia swojego wybawcy - zauważyła z udawanym wyrzutem, choć drgnięcie kącików jej ust całkowicie zdradzało jej grę. Pomysł sam w sobie nie był zły, ale nic o nim nie wiedziała. — Poza tym nie mogę - mruknęła z wahaniem. - Powinnam tam wrócić, zanim oskarżą mnie o złodziejstwo - przyznała, wywracając przy tym oczami. Czy liczyła przy okazji na odzyskanie swojej ulubionej kurtki? Możliwe. — I choć w pomarańczowym uniformie byłoby mi do twarzy to wolałabym jednak nie trafić dziś za kratki - podparła się rękami o biodra i udała zasępienie tylko po to, by zaraz mimowolnie parsknąć śmiechem. Ostatnio zbyt często wyobrażała sobie siebie w tej sytuacji. — Ale może to - ruchem dłoni zatoczyła krąg, wskazując na wejście do baru - było ostrzeżeniem, że jednak nie warto ryzykować? - uniosła wyżej brew, patrząc na towarzysza wyczekująco, ciekawa jego zdania. Czy był w stanie wyciszyć jej wyrzuty sumienia?


Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

Nico był chłopakiem, którego strasznie denerwowała niesprawiedliwość losu oraz znęcanie się nad słabszymi. Tego typu sytuacje były właśnie tego przykładem; wielki osiłek, wykorzystujący swoją przewagę nad dziewczyną, która mimo swoich szczerych chęci, czasami nie ma wystarczającej siły, aby odeprzeć atak. Jednocześnie wkurzała go ludzka znieczulica, bo nie każdy uczyniłby krok w jej kierunku, interweniując i próbując w głowie usprawiedliwić siebie oraz sytuację, zazwyczaj zrzucając to na kłócącą się parę. Rosenhall wolał dostać opierdziel niż potem wracać do domu i mieć wyrzuty sumienia, czy nie zostawił kogoś bez grama pomocy. Może był zbyt empatyczny, niektórzy niejednokrotnie mu mówili, że taka empatia przekłada się na naiwność, ale zaraz wzruszał ramionami, nie sądząc, że akurat ta druga cecha go w jakikolwiek sposób definiowała.
Czerwone ślady wezbrały w nim pewne pokłady gniewu i najchętniej cofnąłby się, aby wymierzyć mu jeden a porządny cios w głupią twarz. Brzydził się przemocą, naprawdę, i wiedział, że przemoc rodzi przemoc oraz prędzej takie zachowanie przyniosłoby mu więcej problemów niż plusów, jednak czasami dobrze byłoby oddać takim osobom to, co sami wyrządzili drugiej osobie. Chociaż niestety, tego pajaca pewnie by to zbytnio nie ruszyło.
— Mogło, ale i tak jest jebanym gnojem — mruknął, przejeżdżając lekko palcami po jej zaczerwienionym nadgarstku, po czym lekko opuścił jej rękę na swoje miejsce. — Wiesz co, zadzwonię na 911, może ktoś się tym zainteresuje — rzucił zaraz, kiedy dziewczyna powiedziała, że koleś powinien dostać nauczkę. Wybrał numer i gdy połączono go z operatorem, opowiedział całą sytuację, podając miejsce i obawę, że ów mężczyzna może zaczepiać kolejne dziewczyny, a także poinformował, że nie są już na miejscu potencjalnego przestępstwa, ale z daleka widzi, że cały czas typ się tam kręci. To było najbardziej rozsądne rozwiązanie tej sytuacji, bez dodatkowego angażowania ich w ten pojedynek. W końcu były odpowiednie służby, które się tym zajmowały, aby zwykli obywatele nie narażali bardziej swojego życia. — Nawet jak wcisną go na dołek, to będzie mieć jakąkolwiek nauczkę. Chociaż mam nadzieję, że zainteresują się tym na tyle, że obejrzą kamery. — I że w ogóle jakakolwiek nagrała to zajście. Wtedy będą mieć niepodważalny dowód jego czynów, a nie tylko zgłoszenie telefoniczne i ewentualne zeznanie świadków, którzy w międzyczasie palili przy wejściu.
— A wiesz że znam? No dobra, może to nie jest samoobrona, ale uczy dzieci boksu. Pewnie macie podobny poziom, a zawsze będziesz znała kilka ruchów, żeby komuś przywalić — odparł z rozbawieniem, dając jej nikły przytyk, ale tylko w przyjaznym tonie i na podstawie ocenienia jej… kontrolowania sytuacji. Cięty język był skuteczną bronią, ale nie zawsze — dzisiaj miała tego porządną lekcję. — Obca czy nie obca, nikt nie zasługuje na krzywdę — rzucił, wzruszając ramionem. — Gdybyś powiedziała, że mam się odwalić i nie wtrącać w cudze sprawy, to poszedłbym z przeświadczeniem, że po prostu jakaś para się ze sobą kłóciła. Wiesz, lepiej tak niż doprowadzić do nieszczęścia przez ignorancję — wyjaśnił jej swój punkt widzenia jako osoba z empatią i wystarczającą brawurą oraz pewnością siebie, aby po prostu zainterweniować. Zawsze mógłby obrócić to w jakiś żart, dostać nieprzychylne spojrzenie i wesoło wróciłby do domu, mając poczucie, że świat nie był taki zły, jak mu się wydaje. Cóż, jednak był.
Westchnął niepocieszony, bo rozwalona warga to ostatnie o czym marzył, ale czego nie robi się, aby zdobyć pochwałę i słowa jak rycerska brawura? Wypiął dumnie klatę, chociaż jedynym uhonorowaniem jakie dostał za to, był metaliczny posmak krwi w buzi. — O tak, z pewnością. Mama będzie dumna, a bracia zapytają, dlaczego nie przyprowadziłem ciebie razem ze sobą — zaśmiał się, choć pewnie jego rodzicielka zmartwi się niepotrzebnie, co w jej obecnym stanie zdrowotnym nie było wskazane. Będzie musiał wymyślić do tego ładną historię, która odwróci jej uwagę od głównego skutku, czyli rozwalonej wargi. — Dobrze wiedzieć, będę pamiętać, aby w odpowiedniej chwili wysłać swoich lichwiarzy po dług — parsknął, choć kompletnie niczego nie oczekiwał od niej w zamian. Był to… obywatelski obowiązek. Tak, tak najlepiej można było to nazwać.
— Nico — odparł na jej zarzuty, zaraz zerkając na nią kątem oka. — A dłużniczka to…? — dopytał, bo również chciał wiedzieć, z kim miał do czynienia. Aby urozmaicić swoją historię o imię pięknej rudowłosej albo następnym razem przywitać się z nią po imieniu, jeśli kiedykolwiek dane będzie im jeszcze się ze sobą zobaczyć. — O złodziejstwo? — zapytał, marszcząc lekko brwi. Miał podejrzenia, o co mogło jej chodzić, jednak nie chciał ostentacyjnie spoglądać na swoją kurtkę. Może jednak zarąbała coś jeszcze? Może po prostu była kleptomanką i po chwili dopiero dochodziło do niej to, co uczyniła? — Nie wiem, jak obronię cię przed wrzuceniem za kratki… to już będzie zdecydowanie cięższe zadanie, ale możemy spróbować — rzucił z rozbawieniem. Jeśli umiała szybko biec… zawsze mogli uciec. Chociaż i jemu by się pewnie za to oberwało; bo chyba nikt, kto nic nie przeskrobał, nagle nie zaczyna uciekać przed policją, prawda? — To zdecydowanie można potraktować jako znak. W końcu mówi się, że nic nie dzieje się bez przyczyny — zasugerował, zaraz myśląc nad rozwiązaniem. Jego kurtka to najmniejszy problem, może zostawiła tam również coś swojego. — Możemy zrobić tak, że znajdziemy sobie zajęcie na najbliższą godzinę, aby uniknąć spotkania tego gnojka albo żeby nie trafić w sam środek akcji i wrócimy się tam z powrotem. Co ty na to? — zasugerował. Był weekend, noc była jeszcze młoda — zdecydowanie Toronto oferowało jakieś atrakcje dla ludzi żądnych nocnych przygód.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Telefon na policję był zdecydowanie dobrym wyjściem z sytuacji. Kiedy brunet dawał władzy anons, mogła mu się przyjrzeć uważniej. I musiała przyznać przed samą sobą, że chłopak, na oko nieco młodszy od niej, był naprawdę przystojnym, a do tego dobrze wychowanym obywatelem. Mogła jedynie cieszyć się w duchu, że trafiła akurat na niego. Z każdą chwilą przy nim napięcie w jej mięśniach wywołane nieprzyjemnym starciem sprzed chwili, teraz ulatniało się, a jego miejsce zaczął przejmować spokój i poczucie bezpieczeństwa. Kiedy skończył rozmawiać, uśmiechnęła się delikatnie na słowa o nauczce.
— Dziękuję jeszcze raz - powiedziała cicho, a w jej głosie pojawiło się coś cieplejszego. Szczerego. — Za siebie i w imieniu całej mojej płci. To było naprawdę dobre posunięcie — popatrzyła na niego uważnie, odrobinę dłużej, niż wypadało, chcąc się upewnić, że przyjmie ten wyraz wdzięczności. Imponował jej swoją postawą, bo nie każdy postąpiłby w tak właściwy sposób. Na świecie zaczynało brakować takich mężczyzn. Znała kiedyś kogoś podobnego. Wbrew powszechnemu przekonaniu, że łobuzy kochali najbardziej, to ci szlachetni wzbudzali w niej największą słabość.
— Podobny poziom co dzieci? — uniosła wysoko brew, jakby upewniała się czy dobrze usłyszała. Przez chwilę patrzyła na niego wyraźnie zaskoczona tą niespodziewaną uszczypliwością, ale czający się w kącikach ust rozbawiony uśmiech wskazywał na to, że nie brała jego słów do siebie. Miał w tym trochę racji - nie miała przy sobie nawet gazu pieprzowego. Powinna się w niego zaopatrzyć. Wcześniej tak sparaliżował ją strach, że nawet nie pomyślała o chociażby przydepnięciu nogi faceta szpilką. — Dzieci też uczą się, jak jednym ruchem poskładać natrętów na placu zabaw? — próbowała być poważna, ale raptem po sekundzie parsknęła śmiechem na samo wyobrażenie tej sytuacji. Właściwie całe to porównanie jej do dzieci było komiczne. — Dobra, przekonałeś mnie. Lekcja boksu też mi się przyda - uśmiechnęła się do mężczyzny, licząc na to, że później podzieli się swoim kontaktem.
Nikt nie zasługuje na krzywdę. Słysząc te słowa, pokiwała głową z aprobatą, zupełnie się z nim zgadzając. — Oczywiście, że tak. To się ceni — przyznała ze szczerym uznaniem na wspomnienie o ignorancji. Naprawdę była mu wdzięczna za ratunek, zwłaszcza, że przeliczyła się z własnymi siłami. Czasem rzeczywiście bywała mało rozsądna, nie chciała więc już myśleć o tym, co by było gdyby.
Dlatego zmiana tematu na bardziej żartobliwy przywróciła w niej trochę swobody. Dumnie wypięta klata i następny komentarz Nico skwitowała parsknięciem śmiechem. — Ach, no tak, wypadałoby sprawdzić, czy opłacało Ci się narażać — mrugnęła do niego zawadiacko na wzmiankę o przyprowadzeniu jej do jego braci. W tym momencie, z procentami we krwi była wręcz przekonana, że było to całkiem słuszne podejście. I że mogłaby nawet wziąć taką ofertę na poważnie. W ramach długu, oczywiście. — Lichwiarzy? Chyba wolałabym osobistą wizytę — mruknęła, ściągając przy tym brwi. Z tonu jej głosu ciężko było stwierdzić, czy mówiła poważnie, czy jedynie żartowała. Fakt był taki, że kimkolwiek był jej towarzysz, wyglądał na porządnego faceta. A jego uśmiech był doprawdy uroczy.
— Clem - przedstawiła się bez zająknięcia. Teoretycznie nie kłamała, nazywając się ksywą, do której zwykle mówili do niej tylko najbliżsi. Czasem przedstawiała się też w ten sposób nieznajomym, by zachować swoją anonimowość. Tym razem, ucząc się na błędach tego wieczoru, było to bezpieczne zagranie. — Taaak - przytaknęła, z nieznacznym zakłopotaniem zawijając kosmyk rudych włosów za ucho. — Wzięłam coś przez przypadek i teraz to ja będę miała kogoś na sumieniu - zmarszczyła zabawnie nos, zdając sobie sprawę, jak życie bywa przewrotne - Nico poczuł się zobowiązany stanąć w jej obronie, podczas gdy ona próbowała zachować resztki człowieczeństwa, wracając się w celu oddania kurtki. W jednym i drugim przypadku gdyby nie zareagowali, gryzłoby ich sumienie. — Uważaj, co oferujesz, bo jeszcze zaraz dam się namówić - pogroziła mu palcem tylko po to, żeby zaraz zaśmiać się z własnych słów. Styczność z policją zawsze ją przerażała, ale z drugiej strony pociągała ją nuta niebezpieczeństwa na tę możliwość. Jej ostrzeżenie było zatem bardzo uczciwe. Następna sugestia mężczyzny, że nic nie działo się bez przyczyny wydała jej się bardzo trafna, ale dopiero, gdy zaproponował powrót na miejsce po godzinie, chwilę zastanowiła się nad możliwymi opcjami. Bo naprawdę wypadało, żeby tam wróciła. — No dobra, zobaczmy, co się dzieje za rogiem i spróbujmy nie wpaść znowu w kłopoty — z rozbawieniem i ruszyła w ruchu przeciwnym do baru. Dłonie schowała w kieszeni kurtki, palcami napotykając mały metalowy przedmiot. Musiała go pilnować za wszelką cenę.
Zdążyli jednak ujść tylko kilka kroków, kiedy nagle zza rogu wypadła jakaś wystraszona dziewczyna w miętowej kurtce i dwóch warkoczach na głowie. Rozejrzała się nerwowo za siebie i przeklęła pod nosem, a ujrzawszy Ade i Nico, podbiegła w ich stronę.
— Pilnuj tego i za nic im nie oddawaj! - Wcisnęła rudowłosej białą kopertę, nawet się nie zatrzymując, i pobiegła dalej.
Covington przystanęła zszokowana i przesunęła wzrokiem z koperty na swojego towarzysza, nie bardzo wiedząc, co się właśnie wydarzyło. W tej samej chwili zza tego samego zakrętu wychynęli dwaj mężczyźni.
— Ej, widzieliście dziewczynę w zielonej kurtce? — zapytali wyraźnie spięci. Adeline przyspieszyło tętno. Instynktownie schowała kopertę za siebie, całkowicie przecząc własnym słowom sprzed chwili, żeby nie wpadali w kłopoty.
— Niee - pokręciła stanowczo głową i zerknęła na Nico z nadzieją, że potwierdzi jej wersję. Ostatecznie odetchnęła z ulgą, kiedy z ust chłopaków wyrwało się przekleństwo i ruszyli w dalszą pogoń, najwyraźniej już na oślep. Przez chwilę odprowadzała ich wzrokiem, aż zniknęli jej z oczu. Wtedy wróciła niebieskimi tęczówkami do Nico.
— Co tu się właśnie odjebało? — ściągnęła brwi z zakłopotaniem pomieszanym z rozbawieniem, by następnie wyciągnąć przedmiot przed siebie. Na zewnętrznej stronie zamiast danych była podobizna lisa. Przekręciła go na drugą stronę i zmrużyła oczy wyraźnie zaintrygowana odręcznym napisem na odwrocie.
— Otwórz tutaj, jeśli masz wystarczająco dużo odwagi, by przeżyć tę noc - przeczytała na głos, a po plecach przeszedł jej dreszcz emocji. Uwielbiała wyzwania. — Brzmi jak coś dla mnie - uśmiechnęła się łobuzersko, po czym bez wahania otworzyła kopertę. W środku znajdowała się wyłącznie kartka.

Jeśli to czytacie to znaczy, że Olivia prawdopodobnie znowu zgubiła kopertę.
Witajcie w Midnight Fox Run.
Od tej chwili tworzycie drużynę.

Wasze pierwsze zadanie:
Wejdźcie do najbliższej całodobowej pralni.
Zatańczcie razem do ostatniej odsłuchanej piosenki z playlisty jednego z Was.

Podniosła wzrok na bruneta, a w jej oczach rozbłysły iskry.
— Robimy to. To przecież kwestia życia i śmierci! — zarządziła i rozejrzała się po okolicy. Nie znała jej zbyt dobrze, ale nie to było teraz ważne. Najważniejsze, to znaleźć pralnię.

Nico Rosenhall

[Nico Rosenhall]

— Cieszę się, że mogłem pomóc — stwierdził, kiwając lekko głową. Nico był dobrze wychowanym dzieckiem, najmłodszy z całej czwórki, więc poniekąd wychowywał się sam, ucząc się na błędach starszego rodzeństwa. Dodatkowo miał siostrę, więc też poniekąd myślał o niej i o tym, że nie chciałby, aby i ją spotkała taka sytuacja. Dlatego przyjął tę wdzięczność, nie tylko od niej, ale od całej płci pięknej w imieniu Ade i miał nadzieję, że sprawa zostanie potraktowana bardzo poważnie, a ludzka znieczulica w przyszłości nie będzie aż tak doskwierająca.

— Chyba że masz gdzieś schowany pod kurtką czarny pas karate, to przepraszam. Przynajmniej tam pod klubem nie wykazałaś się swoimi zdolnościami — odpowiedział, dalej tym samym, rozbawionym tonem i cieszył się, że jego towarzyszka miała do siebie dystans, a przynajmniej po jej mimice nie wyglądało, aby wzięła do siebie jego słowa i miała zaraz się odwrócić, odchodząc od niego w siną dal. Nie mogła… znaczy, mogła, ale Nico bardzo by nie chciał, bo nadal nie odzyskał swoich kluczy. Parsknął śmiechem, słysząc o składaniu natrętów przez dzieciaki. — Wiesz, trzeba umieć pokazać, gdzie jest czyje miejsce w piaskownicy — dodał, kiwając z rozbawieniem głową na boki. — Słuchaj, możemy się umówić, że jeśli dasz mi swój numer, to prześlę ci namiary — zaproponował, uważając to za całkiem sprawne posunięcie. — Nie podrywam cię, żeby było jasne. To tylko czysto biznesowe myślenie — dorzucił, uspokajając ją, ale… czy to nie była jednak forma flirtu? Czy nie mógł jej od razu podać numer do trenera, zamiast na około prosić najpierw o kontakt do niej? Kto wie, czy kiedyś nie będzie mu on potrzebny?!

Jego bracia z pewnością pomyśleliby, że oszalał przyprowadzając obcą dziewczynę z ulicy, ale może zrozumieliby bardziej, gdyby wyjaśnił, że tak naprawdę zawdzięczała mu życie! No dobra, może nie aż tak dramatycznie, chociaż kto wie, jaka byłaby dalej sytuacja. Zaśmiał się na jej słowa — była naprawdę zabawna, jej poczucie humoru mógł zrzucić na procenty, jednak Nico zawsze uważał, że żeby być śmieszny po pijaku, to na trzeźwo również trzeba mieć zdolności, nawet jeśli ukryte i głęboko zakopane. — Osobista wizyta? — zapytał równie poważnie. — Dobrze, odnotuję to w swoim kalendarzu — dodał i naprawdę byłby w stanie spotkać się z nią w innych warunkach. Wyglądała na starszą, ale była piękna i na dodatek naprawdę urocza. Nico nie opierał się pięknym kobietom, więc i tutaj nie miał zamiaru zgrywać niedostępnego, a jedynie cieszyć się swobodą, jaką mieli między sobą.

— Clem jako imię samo w sobie czy to skrót? — zapytał zainteresowany, bo dziewczyna ze swoim imieniem jeszcze bardziej wydawała się być interesująca. — Miło mi poznać — dodał po chwili, uśmiechając się do niej łagodnie. — Jeśli przez przypadek, to myślę, że ta osoba powinna wybaczyć. — On by wybaczył. A skoro to chodziło o jego kurtkę, to można uznać, że Adeline dostała już rozgrzeszenie, tym bardziej jeśli widział po niej prawdziwą skruchę w tym temacie. Fakt, że chciała szybko wrócić do baru i oddać “zdobycz”, sprawiało, że sam Rosenhall zaczął ponownie wierzyć w dobro ludzi. Odzyskanie kluczy do pensjonatu ograniczy mu naprawdę sporo problemów oraz gniewu starszego brata, który nie będzie zmuszony do wymiany wszystkich zamków. Ten czas mogli teraz wykorzystać inaczej, na pewno jeszcze lepiej!

Naprawdę cieszył się, że nie postanowiła olać jego propozycji i przystała na opcję z ruszeniem przed siebie, aby poszukać atrakcji na dzisiejszy wieczór. Na tym etapie mógłby już się jej przyznać, że on był właścicielem kurtki, ale kurczę, naprawdę nie chciał już kończyć tego wieczora, tym bardziej jeśli jego towarzyszka była naprawdę przemiłą osobą. Przejdą się kawałek, a później jej powie — to był dobry plan, choć z pewnością przy okazji zacznie ją przepraszać za to, że jeszcze dodatkowo ją przeciągnął, być może marnując jej czas.

Ciężko stwierdzić, co dokładnie miało właśnie miejsce. Wymienił spojrzenie z Clem, po czym spojrzał na kopertę, którą trzymała w dłoniach. Punkt dla niej za szybką reakcję, że schowała kopertę za swoje plecy. Czy odpowiedzialne było kłamać i jeszcze chcieć zajrzeć, co znajdowało się w środku? — Pobiegła w tamtą stronę — odpowiedział, wskazując im zupełnie obcy kierunek, na co mężczyźni kiwnęli głową i pobiegli w drugą stronę dzielnicy. Odprowadzili ich spojrzeniem, po czym spojrzał na płomiennowłosą dziewczynę. — Dobrze, że szybko zareagowałaś. Jeszcze zabraliby nam ten list — westchnął, zaraz słysząc, jak czytała widniejący na białym papierze napis. Stanął przed nią, aby nieco osłonić ją przed widokiem z ulicy, gdyby mężczyźni nagle z powrotem się tutaj zmaterializowali. Zaraz przesunął się na tyle, aby spojrzeć od boku na papier i przeczytać jego zawartość. — Jezu, pralnia całodobowa. Ale to jest zajebiste — westchnął, rozglądając się. Nie podważał tego, że nie powinni tego robić. Nawet żadne z nich nie pomyślało, aby wygooglować nazwę i upewnić się, w czym biorą udział. Obydwoje byli w końcu wstawieni i z pewnością od razu zaakceptowali to jako coś kompletnie bezpiecznego i normalnego; a przynajmniej jako rozrywkę, która może już się nigdy nie pojawić. — Czekaj, zerknę na mapie — rzucił, wyszukując pralnię i okazało się, że była za rogiem, oddalona o jakieś niecałe trzysta metrów do nich. — Jest, chodź! Nie możemy zwlekać! — powiedział z ogromnym zaangażowanie w sprawę, w jednej dłoni trzymając telefon, a drugą chwytając dziewczynę za nadgarstek, żeby pobiec zgodnie z wytyczoną na urządzeniu drogą.

Wbiegli do pralni, w której akurat nikogo nie było — no tak, mało kto robił pranie w środku nocy! Pół lokalu miało na ścianach ogromne okna, przez które wszystko było widać z zewnątrz, więc nie było to wspierające w przełamaniu się, aby nagle zacząć tu tańczyć, jednak nie miało to znaczenia — liczyło się wykonanie zadania. — Myślisz, że będzie tutaj gdzieś ukryta kartka? Czy może ten pan, co siedział przed wejściem, jest odpowiedzialny za wydawanie kolejnych poleceń? — zastanowił się, spoglądając na dziewczynę, po czym wszedł w aplikację spotify, aby zerknąć, która piosenka była jego ostatnią. — Jennifer Lopez, On The Floor. — Kurde, był to potencjalnie dobry strzał, aby móc tu potańczyć. — A ty co masz? Da się tu w ogóle jakoś zgasić światło, można wtedy zrobić efekt jak w klubie! — wyłączyć światła, włączyć jakiś filmik z kolorowymi ekranami i mieliby własną, prywatną imprezę; chociaż w gruncie rzeczy, świecące ekrany monitorów przy pralkach dawały również wystarczająco dobry klimat, aby mogli się poczuć nieco lepiej niż w randomowej pralni.

Adeline Covington

[Adeline Covington]

Skinęła nieznacznie głową, uśmiechając się delikatnie na jego odpowiedź. Jak na jej gust, był zdecydowanie zbyt skromny, bo to, czego dokonał, było naprawdę bardzo w porządku podejściem. Bieg jej myśli zmienił się w momencie, gdy przeszli na temat jej nieudanej formy samoobrony, z której Nico nadal sobie lekko żartował. Nie miała mu tego za złe, a właściwie nawet odpowiadał jej tym poczuciem humoru. Żartobliwa atmosfera była przyjemną odmianą dla wydarzeń sprzed paru chwil, dzięki którym napięcie z jej ramion opadło już całkowicie.
— Zamroczył mnie odór tamtego gościa — ściągnęła brwi z udawaną powagą, która zaraz przerodziła się w czysty śmiech, gdyż była całkowicie świadoma tego, jak absurdalnie to brzmiało. Na szczęście posiadała do siebie całkiem spory dystans, choć nie spodziewała się okazać go wobec nieznajomego. Zapewne w innych okolicznościach, bez alkoholu krążącego w jej żyłach i przyjemnie kołyszącego jej głowę, w pracy, gdzie musiała dawać z siebie wszystko, byłoby zupełnie inaczej. Brunet jednak był wyjątkowo uroczy w tym, co robił. Dlatego szczerze zaśmiała się na jego uwagę o piaskownicy. Ale na jego propozycję odnośnie numeru telefonu w pierwszej chwili wywindowała brwi ku górze, na chwilę rozchylając wargi w zaskoczeniu. Przy tym spoglądała na niego z pewnym uznaniem, bo to był naprawdę bystry ruch. — Ach, no tak, oczywiście — pokiwała głową z rozbawieniem jaśniejącym na jej twarzy, gdy zaraz mężczyzna wyjaśnił jego intencje. Nie do końca wierzyła w ich czystość, ale jego uśmiech był zadziwiająco przekonujący. — Dobra, daj mi swój telefon — powiedziała po chwili wahania, wyciągając do niego rękę. — W końcu desperacko potrzebuję tych lekcji, prawda? — dodała zaraz, przekrzywiając znacząco głowę na bok i unosząc kąciki ust z łobuzerskim uśmiechem. Podanie nieznajomemu swojego numeru telefonu nie było niczym złym, prawda? Takiemu przystojnemu, warto zauważyć.
Musiała przyznać, że wyjątkowo dobrze szła im gra między żartem a skrywanym pomiędzy słowami drugim dnem. I mimo faktu, że znali się dopiero od paru chwil, rudowłosa nie mogła oprzeć się wrażeniu, że, wbrew na oko jakiejś nieznacznej różnicy wieku, naprawdę znaleźli wspólny język. Na osobistą wizytę przytaknęła z typową dla niej pewnością siebie, finalnie uśmiechając się, gdy postanowił odnotować to w kalendarzu. — Ale mam nadzieję, że to nie jest tak, że wraz z upływem czasu dług rośnie? — ściągnęła brwi z udawanym zatroskaniem, kiedy przyszła jej do głowy ta natrętna myśl. Wizja ponownego spotkania właściwie nie brzmiała źle. Miała wobec niego dług, który mógł odebrać, kiedykolwiek chciał. Pytanie tylko, co będzie chciał w zamian.
— Clem, od Clementine — odpowiedziała, a na jej twarzy mimowolnie wstąpił rozbawiony uśmiech. — I tak, lubię klementynki — dodała zaraz, nie potrafiąc powstrzymać się przed tą uwagą, licząc na to, że nie spostrzegnie się co do jej małego fortelu. — Mnie również — skinęła na niego głową w przyjaznym geście, a jej oczy na moment się roziskrzyły. Zaraz jednak w kwestii tej nieszczęsnej kurtki zmarszczyła uroczo nos. — Taką mam nadzieję — westchnęła nieznacznie. Pomimo żartów i dystansu do siebie oraz na tę sytuację, naprawdę nie chciała mieć na sumieniu jakiejś niewinnej osoby. Oby więc posiadacz kurtki był tak wyrozumiały jak Nico!
Wydarzenia, które miały miejsce chwilę później, w pierwszej chwili mocno skonsternowały Adeline, ale nagły zastrzyk adrenaliny nie pozwolił jej na kompromitację. Zaangażowała się w sytuację bez chwili wahania. Rozsądek i alkohol stanowczo u niej nie współgrały. Ale za to list tak ją zaintrygował, że musiała do niego zajrzeć. I przekonać się, że stanowczo było warto. Po chwili już ze śmiechem i ekscytacją w oczach pozwoliła się pociągnąć mężczyźnie w kierunku, które wskazywała mapa, by zaraz znaleźć swój pierwszy cel.
Lokal nie wyglądał na duży, ale dwie alejki między urządzeniami dawały im spore miejsce do popisu. Duże szyby z widokiem na ulicę sprawiały wrażenie ekranu telewizji, ale dla Ade nie miało to żadnego znaczenia. — Nie wiem, ale myślę, że warto się rozejrzeć — pokiwała głową z pełnym zaangażowaniem, po czym podparła się dłonią o jego ramię, żeby zerknąć mu przez ramię i sprawdzić jego traf. Na widok znajomej piosenki na jej ustach zawitał szeroki uśmiech. — A więc to tak nastrajasz się na wyjście do baru? — zagadnęła zaczepnie i z pewnym uznaniem w głosie za to, że nie był to jakiś typowo męski, smutny rap. Piosenka zdecydowanie miała potencjał. Na jego pytanie wyciągnęła z torebki swój telefon i przystanęła w skupieniu, żeby znaleźć historię swoich piosenek. Gdy jej spojrzenie padło na Where is my husband Raye, skrzywiła się nieco zakłopotana i odruchowo przyłożyła telefon do piersi, a drugą machnęła lekceważąco z nadzieją, że nie udało mu się zajrzeć w jej ekran. — J Lo będzie idealna. Włączaj! — zarządziła entuzjastycznie, chowając telefon z powrotem do torebki i rozglądając się w poszukiwaniu włącznika do światła. — Jest! — krzyknęła i poderwała się, żeby wyłączyć jarzeniówki. Gdy w pomieszczeniu pociemniało, a jedyne światła padały z ulicy, nagle zrobiło się klimatycznie.
W międzyczasie po pralni poniosły się pierwsze nuty On the floor, w trakcie których rudowłosa ruszyła tanecznym krokiem po jednej z alejek między pralkami, z każdą chwilą coraz bardziej wczuwając się w energię piosenki i nucąc pod nosem doskonale znany tekst piosenkarki. Z każdym krokiem zbliżała się do Nico, dopasowując się do rytmu, by ostatecznie złapać go za rękę i dać porwać ich znakomitej zabawie. Taniec wyzwalał w niej tę wolność i swobodę, na którą rzadko kiedy mogła pozwolić sobie w życiu codziennym, więc poruszała swoim ciałem, bawiąc się tak, jakby jutra miało nie być.
Uśmiech nie schodził jej przy tym z ust i aż musiała stwierdzić w myślach, że w zasadzie nie liczyło się, gdzie się bawiło, ale z kim. I jak na warunki, które dawała pralnia, chwilowe skrępowanie na początku po chwili całkowicie się ulotniło. W pewnym momencie podczas obrotu nieco zawirował jej świat, więc gdy mężczyzna przyciągnął ją do siebie, wpadła na niego i zaśmiała się cicho sama z siebie, po czym wsparła się dłonią o jego klatkę piersiową. Teraz był bliżej, niż wcześniej, ale czując bijące od niego ciepło, zapach męskich perfum i widząc ten jego czarujący uśmiech, czuła się przy nim wyjątkowo bezpiecznie. Nie mogła przecież zapomnieć, że stanął w jej obronie, prawda?
— Nie wiem, kto wymyślił tę grę, ale chyba zna się na rzeczy — przyznała, spoglądając na niego z iskrami w oczach, sama nie wiedząc, czy pomiędzy słowami powinien wyczytać coś więcej. Mimo wszystko, im dłużej tańczyła tak blisko niego, tym bardziej uderzała ją myśl, jaki był przystojny. — Dziękuję za taniec — uśmiechnęła się figlarnie, gdy muzyka dobiegła końca. I gdy tak na niego patrzyła, kątem oka dostrzegła za nim biały prostokąt z lisem przyczepiony magnesem do jednej z pralek.
— Patrz, jest następna wskazówka — wskazała brodą w tamtym kierunku, sugerując Nico, by ją otworzył. W środku znajdowało się kolejne zadanie.

Spoiler

Jedno z was wybiera kierunek.
Idźcie przed siebie dokładnie siedem minut.
Następnie znajdźcie grupę ludzi i włączcie się do rozmowy, przez dwie minuty udając ich znajomych.

Nico Rosenhall