[Jake Davenport]

because I yearn for a way out

for the hurt, for a way down; for the worst, for the rain clouds
for all I've left for good

Niebo chyliło się nad ziemią groźbą ciężkiej ulewy; kłębiące się nad Toronto od rana chmury nabierały coraz ciemniejszego, coraz bardziej wpadającego w burzową szarość odcienia granatu i tylko kwestią czasu pozostawało, kiedy złamią się pod własnym ciężarem.
Trudno było tylko przewidzieć, czy nadchodzący niewątpliwie deszcz miał okazać się oczyszczeniem, czy karą.

Być może nie zasługiwał na oczyszczenie.
Być może dobre chęci to nie wszystko; być może to za mało.

Park pustoszał; wisząca nad głowami pewność wyroku, niezależnie od jego brzmienia

(oczyszczenie czy kara?)
skłaniała co rozsądniejszych do poszukiwania schronienia: w przytulnych kafejkach nieopodal lub w autobusach i samochodach, mających wieźć do azylu domostw.
Tymczasem kroki mężczyzny

— mężczyzny, którego czoło,
zmarszczone raczej w wyrazie zaabsorbowania niż czego innego
(choć wyglądał, jakby mogło chodzić jednak o coś innego),
chyliło się co chwil kilka nad ekranem telefonu —

prowadziły do parku: w gąszcz alejek o wiele mniej splątanych, niż plączące się po głowie Jake’a myśli: jak zwykle zbyt liczne, zbyt głośne i nieuchwytne zarazem, a jednak w jakiś chaotyczny sposób pchające świadomość ku gorzkiej konkluzji gorzkiemu przeczuciu…

(Pierdolony bohater.)
Minęły już chyba dla niego na dobre czasy, kiedy obcość nowego miejsca nie przytłaczała; kiedy poruszanie się po mapie niepewności tak ekscytowało. Minęła chyba ciekawość. Minął .g ł ó d (…) odkrywania i bycia odkrywanym; jego „jeszcze”, jego „nigdy już, nigdy dość” zamieniły się w .n o w ą. pustkę.
G o r s z ą.

Być może chodziło o to, że zdążył poczuć, że chce gdzieś (do kogoś….?) przynależeć.

Być może odbył już swoją karę.
Być może kolejny raz to już było za dużo.

Być może-…

Popiół z papierosa obsypał mu się na czarny materiał koszulki, zanim zdążył cisnąć niedopałek do najbliższego mijanego kosza na śmieci. Ścieżka zmierzała powoli ku przerzedzeniu zieleniących się drzewek i krzewów; zmierzała ku jezioru, a wraz z nią Jake, krokiem stopniowo coraz mniej pospiesznym, jakby może wątpił,
(być może)
aż w końcu przestrzeń za którymś zakrętem nieco się rozszerzyła.
Jego kurtka, przewieszona przez ławkę; obok niej kobieta, siedząca spokojnie jak posąg. Nie widział jej twarzy — pozostawała zwrócona tyłem do niego, zgodnie z kierunkiem ustawienia ławki patrzącej na taflę wody.

Wsunął telefon do kieszeni spodni. Parę kroków później ułożył dłonie na drewnianym oparciu, po obu stronach kurtki. Na Jolene zerknął z ukosa.
— Długo czekasz…?
(Powinien był przeprosić za spóźnienie, ale nie potrafił, choć była to tak błaha rzecz. Brak kontroli nad czasem, a może raczej brak kontroli nad sobą w czasie uwierał go jednak za bardzo. Przepraszanie zresztą niemal zawsze przychodziło mu z trudem — o ile przyjść naprawdę musiało.)

Nie wiedział, czy jest sens siadać; właściwie nie wiedział w ogóle, czego się spodziewać, dlatego, mrużąc lekko oczy, odbił spojrzeniem przelotnie w górę, na niebo.
Deszcz jeszcze się nie zaczął,

(wyrok .j e s z c z e. nie zapadł)

ale…

— Będzie padać — ostrzegł, mimo że nie musiał — widok chmur robił to sam za siebie.

Być może nie potrafił ostrzec przed czymś innym, być może równie nieuniknionym jak czekająca miasto ulewa.

Jolene Collet

[Jolene Collet]

001.

outfit

Świat Jolene od niedawna stawał się coraz bardziej zniuansowany – poszerzony nagle o wachlarz błędów i uchybień, których przez lata udawało jej się sprawnie unikać, a który ściągał na nią fatum nowych, nieprzyjemnych życiowych wątków z drażniącą wręcz częstotliwością. Zupełnie tak, jakby przez ledwie parę miesięcy od rozstania z mężem, życie chciało nadrobić całą dekadę dotąd łagodnego traktowania jej, zamieniając tym samym szczęśliwy, kobiecy los w kapryśną zbieżność przypadków, z których przestała wychodzić obronną ręką.

Niespodziewanie (nawet dla niej), okazywało się, że nieskazitelność jej wizerunku ma swoją jedną, znaczącą wadę: upadek z wysokiej pozycji społecznej, którą zajmowała przed skandalem, bolał znacznie mocniej. Najgorsze w tym wszystkim pozostawały jednak nie same konsekwencje podjętych decyzji

— na rozstanie z mężem zapowiadało się już znacznie wcześniej,
a plotki o zdradzie tylko przyspieszyły ten proces —

a niejednoznaczność sytuacji i nagła utrata kontroli nad tym, co mówili o niej inni.

Kontury pozorów, które kiedyś zdawały się tak stałe i tak oczywiste jednocześnie — pełne soczystych historii, które sama wokół siebie nabudowała — dziś ścierały się do zupełnej niemal nagości, odsłaniając nie tylko tę bardziej newralgiczną warstwę jej życiorysu...

...przede wszystkim tworzyły nowy kontekst plotek i prawd.

A plotki i prawda — niestety dla niej — tym razem nie dawały się ułożyć po jej myśli. Nieugięte i trwałe w swej formie, pozostawały wciąż w tym samym kształcie, bez względu na to, z jaką determinacją Jolene starała się je zagiąć i ulepić w dłoniach pod swoją modłę.
Szczególnie dotkliwie poczuła to tuż po tym, gdy Jake Davenport udzielił prasie wywiadu.

(Niech Cię, Jake. Naprawdę musiałeś...?)

Swoje słowa wyjaśnień mogła pięknie udekorować uśmiechem, wsunąć sprytnie w kieszonkę charyzmy, by zamydlić oczy mediom, żądnym taniej sensacji. Nad jego słowami nie panowała; j e g o . s ł o w a — niechlujne, pełne chaosu — z łatwością dawały się wetknąć w arkusz dziennikarskich kłamstw i bezwstydnie pomagały prasie tworzyć bzdurne historyjki. Przypominały przy tym korzeń przeszkody, podstawiany pod buty Jolene z niemal bestialską precyzją. Wydawało się jej nawet, że pierwszy raz od dawna każdy jeden jej krok, każdy wyćwiczony przy tym uśmiech, kończy się potknięciem.

Rzeczywistość nieistniejącą martwą gałęzią kompromisów wżynała swe długie macki w każdą jedną szczelinę jej życia, tj. w te drobne pęknięcia prawd, których nie zdążyła załatać na czas, nim ostrza dziennikarskich szuj, widząc strzępy wydartych od Jake'a faktów, stworzyły z nich sprzedajną fikcję. Tym samym, ta sama rzeczywistość sprawiała, że coraz trudniej grało jej się rolę nieskazitelnej modelki, a chcąc tego czy nie, musiała potwierdzić przed wszystkimi najważniejsze:

własną n i e d o s k o n a ł o ś ć.

Tę samą, którą dziś kryła pod głębokim, burgundowym daszkiem czapki.
Jolene Collet doskonale bowiem zdawała sobie sprawę z tego, że nawet idealnie wymalowany makijaż nie pokrywał w pełni jej zmęczenia. Bo nawiększe emocje kryły się nie w jej twarzy, a w błyszczących zwykle oczach. Tych skrzących się gwiazdach energii, które dziś, nieco przygasłe, przypominały znikającą z wolna po wybuchu supernowę.
Nie miała siły kłócić się ze sobą z dziś. Nie chciała nadawać ciału i twarzy powściąganego spokoju, jak zwykła robić to w każdy inny dzień. Szczęka, zaciśnięta twardo w emocjach, wyostrzała rysy nawet w samotności, a może szczególnie w tej właśnie aurze, gdy pod płaszczem gęstniejących chmur, siedziała na ławce w pojedynkę.
Prosto, wciąż dumnie, a jednak z wyraźnie szybującymi w głowie zarzutami i pytaniami, z których to nie potrafiła wybrać jednego dla niej najważniejszego.

Naprawdę nie potrafisz milczeć?
Mogłeś przewidzieć, że wykorzystają słowa przeciw Nam.
Davenport, zanim coś powiesz, policz do trzech.

Myśli, jak ptasie skrzydła podrzucone w lot, wibrowały i wracały do niej w kluczu drażniących ją wniosków, gdy...
...z zamyślenia wyrwał ją jego niski głos, na moment, w zaskoczeniu, podnosząc jej ramiona w górę. Westchnęła cicho, w powolnym manewrze odwracając głowę w kierunku nachodzącego na nią dżwięku. Przy różnicy poziomów (on wyżej, ona na ławce niżej), daszek czapki nawet przy wzniesieniu głowy do góry skutecznie uniemożliwiał jej widzenie dalej, niż do linii męskich barków. Musiała nieco podnieść czapkę, by spojrzeć mu w oczy.

Raz... (Długo. Za długo.)
Dwa... (To pierwsze, o co chcesz zapytać?!)
Trzy... (Będzie padać... i co z tego?)

Zanim słowa znalazły drogę do jej pełnych warg, zagryzła je wdzięcznie, na krótko, nie pozwalając emocjom wyjść poza obwarowanie pociągniętych szminką ust. Wstała przy tym bez słowa z ławki, obchodząc ją niespiesznie. Oczy Jolene, w przeciwieństwie do jego skierowanych ku niebu, łapały przy tym w lot spojrzenia własne gesty, gdy rozpoczęła wolną wędrówkę po ławce.
Palce dłoni przesunęły się po niewygodnej fakturze drewna, pozostawiając w niej wrażenie chłodu i szorstkości (podobnie czuła się dziś wewnętrznie). Wrażenie to było tym bardziej uwyraźnione, że zaraz potem opuszki dotknęły czegoś kontrastowego: jego dłoni.

Męski wierzch skóry był ciepły i gładki.

Zupełnie nie korespondował z ostrzeżeniem przed pogodą. Ona również nie dbała o spójność, gdy przy wibrującej w ciele złości, nachyliła się do niego (a raczej do jego ramienia i szyi, do której sięgała), szepcząc miękko:
— Chodż, przejdźmy się — objęła przy tym jego dłoń, pociągając ją nieznacznie i ruszając (wraz z nim?) w kierunku plażowej ścieżki. Kurtkę pozostawiła na oparciu, licząc na to, że Jake na czas chwyci ją w palce wolnej ręki.

Jake Davenport

[Jake Davenport]

Na niebie nie było zapisanych żadnych instrukcji.
Żadnych odpowiedzi na niewypowiedziane na głos pytania,
żadnych .z n a k ó w;
tylko chmurząca się groźba, wciąż ta sama, choć z minuty na minutę postępująca, wyraźniejsza, głośniejsza w swojej wymownej ciszy.


(Cisza przed burzą.)


Żadnego objawienia.
Odchrząknął niezręcznie, przekręcając głowę i opuszczając czujne oczy na kobiecą sylwetkę; spotkał jej spojrzenie na chwilę przed tym, jak jej dłoń naruszyła spotkała jego dłoń. Wąskie wargi zacisnęły się ze sobą mimowolnie razem ze szczękami, zdradzając spięcie mężczyzny wobec niewinnego gestu. Nieokreślony — nieprzeproszony — czas oczekiwania krążył gdzieś obok, odciskając piętno na mijających teraz sekundach;

(raz…)
uwaga o deszczu nie wołała o reakcję, ale niezaadresowana w żaden sposób dokładała przeciągającemu się milczeniu i zmniejszonej odległości,
i temu niewinnemu gestowi,

(dwa…)
dodatkowego ciężaru — albo tylko Jake, już wcześniej obarczony złymi przeczuciami, odnosił takie wrażenie. Będzie padać — echo własnego głosu odbiło mu się po świadomości w tonie odległego, przetaczającego się leniwie grzmotu, gdy powoli marszczył brwi. Osłonięty cieniem daszka wzrok Jolene przypominał aktualną pogodę…

(trzy…)
a może jedynie odbijał obawy Jake’a
a może jedynie ją odbijał.
Być może-…

...

Pociągnięty za rękę postąpił raz dwa trzy kroki,

(Chodź, Jake.)

tylko po to, by zaraz potem się ocknąć.
— Jolene- — zabrzmiał upominająco, choć nie potrafił już dalej wyartykułować, że nie miał ochoty na spacery. Nie przyszło mu to na myśl w tak prostej formie.
Zatrzymał się twardo — i teraz to on pociągnął za rękę ją, zwracając jej ciało z powrotem ku sobie.


Raz…

Piwne tęczówki opadły znów na kobiecą twarz; na twarzy Jake’a odmalowywało się szukające, surowe w typowym dlań wyrazie niezrozumienie, podczas gdy u niej widział ponownie wyłącznie deszczowe chmury.

(„Idź już, Jake.”)
(…)
Dwa…

Wbrew dziwnej atmosferze otarł opuszką kciuka o wierzch jej dłoni. Jego dłoń mogła wydawać się przyjemniejsza w dotyku w kontraście do chropowatej faktury zmęczonego wiekiem i kanadyjskim klimatem drewna, ale to tyle. To skóra Jolene była prawdziwie miękka, choć wydawała się zimna. Ręce Jake’a były za to rzeczywiście ciepłe.
I żywe. I otwarte.
(…?)


Trzy…

Usta wykrzywił mu specyficzny grymas — jakby pochwycił wreszcie myśl, wokół której dłuższy moment krążył. Jakby .n a r e s z c i e. do niego dotarło;

jakby wreszcie nabrało sensu-…

(„Powinieneś już iść, Jake.”)
(???)


— Mogłaś mnie uprzedzić — podjął z nieskrywanym wyrzutem, puszczając jej dłoń. Swoje obie cofnął do kieszeni; jedna od razu pochwyciła spoczywającą na dnie, kanciastą obudowę zapalniczki. Zippo zaczęła obracać się w palcach niemal samoistnie, poza wolą i poza kontrolą.

Czuł się w jakiś sposób przez nią oszukany; pozostawiony w mroku, pod płaszczem przeoczenia…
czy wyrachowanego pominięcia?
Nie sądził, żeby .t a k a. była — a jednak obraz sytuacji uderzył go i zapiekł
(być może nawet nie w połowie tak bardzo, jak wymierzony na odlew policzek w ufnie nadstawioną do pocałunku twarz, ale ukłuło mimo wszystko; mimo że nie sądził, że coś lub ktoś jeszcze może mu faktycznie sprawić przykrość, choćby i tylko tak symboliczną),
i nie pozwolił odgonić wrażenia, że może po prostu w oczach Jolene nie zasługiwał na tłumaczenia jej zawiłych kontekstów i obcych mu realiów; że jest kimś, kto nie jest wart tego zachodu — bo pewnie i tak byś nie zrozumiał, bo raczej i tak nie staniesz się tego częścią…
(A jednak się stał.)

Zmielił ślinę w buzi, a spojrzenie na moment mu się rozmyło.
Niby skąd mógł .w i e d z i e ć.? Nie śledził przecież w mediach jej życia;

(nawet teraz nie zdawał sobie sprawy, co wyrządziły jego nieprzemyślane słowa,

(jego słowa rzadko kiedy nie były nieprzemyślane)
wydarte z niego siłą zaskoczenia i korzystnością nieprzygotowania;
nie zdawał sobie sprawy, jak takie rzeczy mogą wywrócić czyjąś rzeczywistość
do góry nogami — i że ktoś taki znajdował się właśnie na wyciągnięcie ręki)

miał własne, i, jak się chyba okazywało, osadzone w zupełnie innym świecie.

— Mogłaś mi powiedzieć cokolwiek.
Cokolwiek to miało znaczyć.

Jolene Collet

[Jolene Collet]

Jolene.

W uszach ścierały się twardości głosek, jak części czegoś dla niej obcego, wczepione w ruchliwy cement cudzego języka. Tam, gdzie wcześniej pozostawała przestrzeń na jej niezadowolenie, teraz w odpowiedzi krzepł możliwy sceptycyzm z jego strony. A może zwątpienie? Zawód...? Coś, czego ram nie potrafiła jasno wyznaczyć; czego nie umiała nawet nazwać, pomimo tego, że ton jego głosu pozostawał dla jej uszu wyraźny i jednoznacznie skierowany do niej. Miała problem, by odnaleźć się w tym, bo... nigdy wcześniej nie słyszała, by mówił przy niej w ten sposób – z rezerwą i w pędzie upomnienia,
w uszczypnięciu emocji, które sięgały jej sumienia...

…choć nie wiedziała jeszcze, czym w ich kontakcie zawiniła.

Wiedziała tylko, że gdy Jake zatrzymał się w ledwie parę kroków od ławki, nie była na to przygotowana. Jej drobne ciało, niemal słabe w porównaniu do męskiej tężyzny, wpierw poczuło palący ją opór,

(zaskoczenie gorącą falą spłynęło bowiem od razu do żołądka,
wypalając na niej stygmat emocji, której nie zdążyła w sobie zgasić)

a następnie, w towarzyszącej temu, nieplanowanej uległości, podążyło za nim. Za jego dłonią i wyznaczoną przez niego trajektorią ruchu, którego grot kierował się z powrotem na Jake'a. W całym tym manewrze, podczas którego jej ciało zwróciło się do niego, musiała oprzeć opuszki palców o jego okryty koszulką tors, by nie przewrócić się, ani nie otrzeć się o niego bezwiednie.

Palce miękko ułożyły się na męskiej piersi, na czas amortyzując nie tyle wstrząs fizyczny (jego ruch nie był aż tak gwałtowny, raczej twardy i szybki), co psychiczny, stanowiący jedyny szkielet ratunku przed utratą spokoju i godności.

Zgubiła się.

Przede wszystkim z chwilą, gdy jej zmysły nie potrafiły zespolić ze sobą szorstkości cudzego wzroku z łagodnością łaskotania, gdy pocierał kciukiem po wierzchu jej dłoni.
— Och... — pełen zaskoczenia dźwięk stał się krótkim podsumowaniem tego, co do tej pory mówiło niewerbalnie jej ciało. Nic więcej nie uszło (na ten moment) z jej ust, za to w oczach zbierały się wszystkie dotychczasowe emocje: nierówności myśli i również to, co dotychczas udawało jej się sprawnie przemilczeć, a co teraz natrętnie chciało wtargnąć na język.
Ręka, chwilę temu wciąż na materiale jego koszulki, cofnęła się w zarysowanym dyskretnie dystansie.

Mogłaś mnie uprzedzić miało pewnie podpowiedzieć jej, co złego w ich relacji zrobiła. Zamiast tego zapaliło w niej długo zapomniany lont. Powściągliwość schowała się gdzieś w zgliszczach tej rozmowy, gdy dotarło do niej, że w jego historii, to ona musi być złoczyńcą. (Znów?) Trudno było nie zauwaźyć analogii, gdy cały świat stał w opozycji do niej; oraz kiedy wszystkie znane jej media miały ją za perfidną zdrajczynię i za jednoczesny powód rozpadu idealnego małżeństwa (które dawno już idealne nie było).
Jolene nie chciała krzyczeć (Pomimo tego, że jego słowa dolały oliwy do ognia w i tak już beznadziejnej dla niej sytuacji).
Po prawdzie chciała płakać z bezradności, ale nie zrobiła nawet tego, chowając smutek pod daszkiem czapki. W ostatku wewnętrznej siły zaczerpnęła w płuca świeży haust powietrza, wydzierając z siebie pierwsze, dłuższe słowa:

— Będzie padać... — cofnęła się do jego wypowiedzi z wyraźnym opóźnieniem, jakby chciała w ten sposób skomentować ich rozmowę i tę nachodzącą od początku na powietrze ciężkość, której nie dało się ani przeciąć, ani strącić.
— To naprawdę teraz takie istotne, Jake?

Furtka, którą jeszcze chwilę temu przed nimi otworzyła...

— wspólny spacer, w którym chciała znaleźć uspokojenie
(i być może wspólne porozumienie) —

...właśnie zatrzasnęła się przed nimi.

Mogłaś mnie uprzedzić nie chciało ujść uwadze Jolene; nie chciało się przygasić, ani w niej wyciszyć, gdy patrzyła w jego pełną wyrzutu twarz, jakby głoski tego co mówił, i obraz tego, jak przy tym wyglądał, były w stanie ją . u d e r z y ć.

Zniesławienie przez prasę nie bolało aż tak bardzo. Było przykrym następstwem sławy i świadczyło o medialnym upadku, nie trącało jednak kobiecej dumy. Nie było w stanie wpłynąć na jej samoocenę, ani przekonać ją do tego, że popełniła błąd.. Wiedziała, że media zrobią wszystko, by człowieka upodlić, nawet niewinnego. Co innego Jake. Zniesławienie przez kogoś, komu ufała na tyle, by popić z nim i odkryć się z emocji choć troszeczkę; z kim spotkała się w nadziei na odnalezienie utraconego poczucia szczęścia... budziło w niej niepokój i wątpliwość. Z jednej strony uruchamiało w niej to wszystkie znane jej mechanizmy obronne, które nakazywały jej wyprzeć się wszelkich zarzutów, z drugiej jednak budziły autorefleksję i niepewność.

Ukryła coś przed nim?, pytała się o to, ale nie potrafiła znaleźć kotwicy dla tych słów.

— Powiedziałam cokolwiek — zaprzeczyła zarzutom po sekundowej ciszy.
— Mówiłam, że jestem w mieście od niedawna. Że chętnie spotkam się w starym miejscu i- — zapomnę o teraźniejszości — powspominam... Skąd miałam wiedzieć, że nie czytasz gazet? ... Że nie oglądasz telewizji?!
Przy ostatnim zdaniu, niespodziewanie nawet dla siebie, podniosła głos. Przeklęła się przy tym niemal od razu, odwracając się gwałtownie plecami do niego, mimo że pozostała w miejscu, nigdzie przy tym nie uciekając.
Nie przywykła do spuszczania emocji ze smyczy tak nagle. Musiała wyjść poza radar jego oceniającego wzroku, by nie skruszyć w sobie ostatnich cugów kontroli. Objęła przy tym ciało ciasno w ramionach, dusząc w sobie chęć dalszego wybuchu:
słów,
płaczu,
jęku niezrozumienia.

— Jake... — ratunku.

Imię opadło cicho w przestrzeń, nie wyrażając jednak dalszej prośby.(Co, jeśli cokolwiek, wypowiedziane teraz, to dla niego za mało i za późno?)
Zamknęła oczy bezwiednie, wracając do polegania wyłącznie na sobie.

Jolene.

Stałość głosek, pozostających w myślach, miała przywrócić ją na ziemię.
Nie była jednak pewna, czy równoważą szorstkość cudzej postawy i cudzych słów.

Jake Davenport

[Jake Davenport]

Mogłaś mi powiedzieć .c o k o l w i e k…
Czegokolwiek nie powiedziałaby jednak teraz, nie miało to już znaczenia — a przynajmniej zdawać się tak mogło w obliczu ostrego spojrzenia, które od dłuższej chwili z zacięciem mierzyło kobiece lico.
Dokładnie to spojrzenie Jake dzielił z siostrą i ojcem; dokładnie tak patrzyli tylko Davenportowie: z wyrokującym ostrzeżeniem, z nieprzejednaną surowością; tak hardo, jakby nic nie było w stanie ich ugiąć, osłabić, odciągnąć od wydanego osądu, choćby cały świat trząsł się w posadach.
Leanne i ojciec rzeczywiście potrafili tacy być:
stąpający twardo po ziemi,
bezwzględni
chłodno, racjonalnie kalkulujący,
zdecydowani i do bólu (nieważne czyjego) konsekwentni;
Jake nierzadko myślał, że dzielili ze sobą wyłącznie to spojrzenie — a cała reszta dzieliła ich.

Spojrzenie Jake'a zresztą może i nabierało z łatwością tego dziwnego ciężaru, ale równie łatwo porzucało cel i fokus; rozmywało się, jakby w jednej chwili tracił kontakt z otaczającą go rzeczywistością, albo przeskakiwało na coś innego, jakby ten poprzedni obiekt ciążącej uwagi nigdy tak naprawdę nie był na tyle istotny, jak przez moment wyglądało jakby nawet najpoważniejsza rzecz nie była zdolna zbyt długo zawiązać na sobie jego skupienia w obliczu byle błahego bodźca — i tak oto uniósł oczy ponownie ku niebu, z niejakim zaskoczeniem odnotowując po raz kolejny te same chmury, to samo zagrożenie ulewy.
Skrzywił się;
wymowna cisza odpowiedziała na pytanie Jolene, którego sedna Jake chyba nie zrozumiał. Gdy kierował wzrok z powrotem na kobietę, próżno było szukać w nim poprzedniej intensywności — i poprzedniej .o b e c n o ś c i;

„Idź już, Jake…”
bardziej słuchał tonu jej głosu niż kolejnych słów, choć jedno z nich przebiło się przez zasłonę rozproszenia z zaskakującą wyraźnością — zanim nieoczekiwane uniesienie nie kazało się ocknąć. Być.

(„Chodź, Jake.“)

Napływ emocji — jej emocji — zadział się gdzieś poza nim, ale teraz oto stały przed nim jego efekty, a właściwie stał jeden, odwrócony tyłem i nietypowo
(przynajmniej nietypowo jak na nią — zawsze elegancko wyprostowaną, z uniesionym podbródkiem w wyuczonej, dodającej każdej minie szlachetności manierze)
zgarbiony w silniejszej niż duma próbie samoukojenia.


C h c i a ł -…


Powspominać…

Może mylnie odczytał wtedy jej intencje; może nieświadomie przełożył na nią własne, bo samemu było mu z nimi zbyt

S A M O T N I E
żałośnie i głupio.
Zbyt naiwnie.
Zbyt gorzko;
niewygodnie, choć nie umiał zrozumieć dlaczego; chciał .t y l k o. metaforycznie (…?) dotknąć kogoś czegoś znajomego w tym wciąż obcym mieście, które miało być jego niespecjalnie wzniosłym nowym początkiem.

Być może chciał też coś znajomego .p o c z u ć.
Powoli, sztywno, wysunął dłonie z kieszeni.

To zdawało się takie proste:
objąć kruche dziewczę, przyciągnąć mocno do siebie i nie puszczać; zamknąć w szczelnym oparciu ramion, w cieple i czułości chwili. W niewypowiedzianej obietnicy: przy mnie nic ci się nie stanie, jesteś bezpieczna — już dobrze;

nieważne, że na nic nie potrafiłby dać gwarancji

stać się na moment znowu? jej pierdolonym bohaterem — wszystko to podszeptywała pusta przestrzeń wokół przygarbionej sylwetki.

Objąć. Ukoić.
Dostać coś w zamian.


…mieć do niej swoje pretensje;
c h c i a ł. prawdy,

ale przede wszystkim chyba chciał jakiejś sprawiedliwości, chociaż nie wiedział nawet, jak ta miałaby wyglądać, jaki przybrać kształt — i jak on miałby próbować ją wyegzekwować, kiedy Jolene w jednej chwili stała się taka bezbronna i słaba.
Słabość uderzała przecież w jego słabą strunę.

— No, już… — mruknął bez przekonania, układając dłoń na skulonym ramieniu: ostrożnie, jakby dawno zapomniał, jak z taką słabością należało się obchodzić, by jej nie skrzywdzić, nie naruszyć w nieodpowiednim miejscu. By nieopatrznie nie doprowadzić do gorszego — do płaczu.

Co miał jej powiedzieć?

— Chodź, usiądź może.

…

Palce mężczyzny ześlizgnęły się po tweedowym materiale płaszcza do ugiętego łokcia. Przez moment miał zamiar znów ją pociągnąć, choć delikatniej; gestem raczej zachęcić niż zmusić do zwrócenia się z powrotem ku niemu ławce. Zamiast tego po krótkim zawahaniu opuścił i zabrał rękę. Dłoń potarła niedbale czoło, potem pokryty zarostem policzek.
Wtedy spadła na niego pierwsza kropla deszczu — tak drobna, że prawie nie poczuł jej uderzenia o skórę, ale stało się —

ostrzeżenie w końcu miało ich dosięgnąć.

Jolene Collet

[Jolene Collet]

Choć nie starała się przywiązywać do tego większej wagi – i ignorowała ten stan z uporczywością dzieciaka, który wyrzuca z głowy wszystko, co zdaje mu się niewygodne – chmury nad nimi już od dłuższego czasu zbierały się ponad ich głowami ciężką, melancholijną kaskadą barw. Spomiędzy ich kłębów przebijały szarości, resztki błękitu i głębokie granaty – jakby wraz z narastającym napięciem tego spotkania, tutaj, na plaży, przy samotnej ławce pośrodku niczego, a zarazem tak blisko wszystkiego co jej znane w Toronto, obłok ich uczuć gęstniał nad ich głowami nieuchronnie, niefortunnie. Zupełnie poza jej kontrolą.
Nie chciała, by tak to wyglądało –
smętnie, nieprzewidywalnie.

Z niespodziewanym napięciem, które dało się wyczuć w każdej cząsteczce powietrza, szczególnie tego wtłoczonego w przestrzeń między nimi;
Z dozą nieznanego jej dotąd uczucia, przylepionego jak plaster miodu do serca;

w atmosferze ciągłego niedopowiedzenia, przez które przestawała być sobą.

Nie wiedziała, jak się w tych niejednoznacznych uczuciach obracać. Niepewność właśnie kłaniała się u niej niżej od rozsądku, a głowa goniła desperacko za porządkiem, nie znając sprawdzonych procedur na tego rodzaju doświadczenie. Nie potrafiła obcować z jego . c h a o s e m. Miała wręcz wrażenie, że jednym zdaniem, wyciągniętym z rękawa bez wyraźnego ostrzeżenia, wybił ją z rytmu rozmowy na dobre.

Mogłaś powiedzieć cokolwiek.
Wciąż nie wiedziała, co na to odpowiedzieć...
...wciąż nie wiedziała też, czy to, co odpowiedziała dotychczas – i to, co zrobiła w ich spotkaniu – wystarczało.

Czuła, że poddaje się sumieniu. Nie czuła tylko tego, do jakich efektów ją to prowadzi. Ten jeden raz nie potrafiła więc odnależć drogi do skupienia, ani drogi do rozwiązania własnych problemów (własnych rozsterek). Rozstrzelone w niej myśli, jak spłoszone z legowiska mrówki, nie znajdowały jednego konkretnego miejsca do spoczynku, za to jak na złość jej, pociskiem impulsu przestrzelone przez wszystkie warstwy obronne, docierały do najbardziej newralgicznej części jej mózgu, by rozedrzeć jej spokój dogłębnie.

Tutaj – w jej głowie – każdy ruch, każde słowo, i każdy gest miał znaczenie.
Każdy z nich mógł zranić. ...

Westchnęła głęboko, względnie cicho i spokojnie, choć z absolutną dezaprobatą, wypełniając tym samym płuca otrzeźwiającą dawką powietrza, nadętego od świeżości, ale również chłodnego od burzy, zbliżającej się do nich milowymi krokami.

— Budujesz fundament pod małżeństwo przez lata... — wciąż plecami do niego przerwała ciszę ze swojej strony, przybierając bardziej bezpieczną narrację, w której własne doświadczenia umiejscowiła jakby obok siebie, by móc się odpowiednio od nich zdystansować — ...a potem coś w tej podstawie pęka, coś delikatnie się rozkrusza... i nie wiesz, jak streścić, gdzie i kiedy nastąpiło to pierwsze pęknięcie.

Palce na ramieniu, choć tkwiły na nim przez krótką chwilę, dopiero teraz prawdziwie ją dotknęły. Dopiero pod presją jego spojrzenia, ale również jego bliskości, która właśnie objawiała się pod postacią ślizgających się na materiale opuszków palców, zdała sobie sprawę z tego, dlaczego w ogóle wcześniej nie mówiła o rozstaniu: nie miała zielonego pojęcia, od czego zacząć. Ale także nie potrafiłaby jasno określić, kiedy się skończyło.
Jak się skończyło. .
— Chyba dlatego nic Ci nie mówiłam. Nie było czasu... żeby ująć to wszystko w słowa, i po prawdzie, nie było też czasu, żebym mogła ująć koniec małżeństwa nawet w myślach. Wciąż nie wiem, co dokładnie się stało.

Wzruszyła ramionami, nie reagując na sugestię zajęcia ławki, ani nawet na pierwsze krople deszczu, zraszające glebę, policzek Jonathana, czy ramię jej płaszcza. Zamiast tego odwróciła się nieco bardziej ku niemu, zajmując pozycję profilem do Jake'a, by móc na niego spojrzeć, a jednocześnie, by nie stracić pozycji do ewentualnej ucieczki. Ramiona, zaciśnięte wokół własnego ciała, rozlużniły się nieco, gdy uśmiechnęła się do niego blado.

— Nie wiedziałam, że nie wiesz o moim rozstaniu z mężem...

Z góry założyła, że właśnie o to mu chodziło, gdy wspominał o tym, że mogła mu powiedzieć cokolwiek. Dopiero chwila autorefleksji i odbicie niezrozumienia w oczach Jake'a (lub coś, co odczytała jako niezrozumienie) uświadomiło ją w tym, że może problem leżał znacznie głębiej.

— Czy może... nie wiedziałeś, że miałam męża? — dopytała w nagłym oświeceniu.

Jake Davenport

[Jake Davenport]

Jonathan Davenport nie był dobrym powiernikiem dla trudnych, osobistych wyznań — nie wiedział, jak należało obchodzić się z czyimiś wrażliwościami; jak w ogóle się wobec nich zachowywać, ale przede wszystkim: co mówić w odpowiedzi.
Bo ludzie przecież zwykle oczekiwali słów po swoich słowach.

Potrafił objąć łagodnym spojrzeniem i chwilą pochmurnej troski każdą ranę. Potrafił traktować najbrzydsze blizny jak najbardziej oczywiste części ciała. Potrafił nawet przyjść z nieproszonym pomocnym gestem w chorobie czy innym potrzasku. Nie miał w sobie jednak za grosz dobrych rad; brakowało mu instynktu pocieszyciela…
Brakowało mu dobrych słów — po prostu;
Jonathan Davenport nie był bowiem człowiekiem słów

(które zbyt łatwo dawały mu się rzucać na wiatr i zapomnieć na wieki wieków amen, albo mimo usilnych prób nie mogły się uformować z nieuchwytnych impulsów myśli… albo czasem nie wybrzmiewały .w c a l e, choćby huczały w głowie najgłośniej, jak się da, choćby cisnęły się na język jak szalone),

tylko czynów.

(Jakiekolwiek by one nie były — rzeczywiście o nim świadczyły.)

(Tak one, jak ich brak.)
I oto deszcz powolutku, nieśmiało wręcz (zwłaszcza jak na drzemiącą w gęstych, ołowianych chmurach potęgę) rozgaszczał się w parku (jakby może nie chciał zaskakiwać delikatnych liści i źdźbeł trawy swoją mocą; jakby witał się z nimi czule w akcie najwyższej uprzejmości, zanim stopniowo pochłonie całą okolicę),
a Jake nie wiedział, co powiedzieć;

(nie wiedział też, co o tym wszystkim myśleć)
( Z N O W U )

liczył na to, że Jolene nie liczy na niego, że coś doda — coś prostszego, coś bardziej przyziemnego niż jej zagubienie. Coś-…
„Nie wiedziałam, że nie wiesz o moim rozstaniu z mężem…”
Pokręcił nieznacznie głową i tylko zrobił do tego dziwną minę, jakby coś mu się gdzieś nie zgadzało — choć w rzeczywistości to on się nie zgadzał: na własną reakcję, kotłującą się w pętach symbolicznej samoświadomości i jeszcze bardziej lichej samokontroli. Czuł wstrzymany odruch wiercący się pod powierzchnią skóry,
utopiony w rozrzedzonej na języku ślinie.
Prawie do końca przełknął ją razem z oburzeniem, które nasączyło się do ust ze skaleczenia jego dumy. I z rozczarowaniem, które kiełkowało na nietrafnie poczynionym przez kobietę założeniu.

Prawie.

„Czy może... nie wiedziałeś, że miałam męża?”
...
— To… też — mruknął, łypiąc na jej profil spod ściągających się niebezpiecznie brwi.
Minęło kilka sekund ciszy, podczas których wypowiedziane przez kobietę zdania uderzyły w niego tak, jak wrak utopionego statku osiada na dnie morza — bez wielkiego impetu, a jednak wzburzając całe hałdy zalegającego tam wcześniej spokojnie piachu.
— Serio, Jolene? — prychnął. — Myślałaś, że każdy śledzi twoje życie? Przecież chyba nie mogłaś być taka naiwna? — W tonie Jake’a słychać było szczerość niedowierzania; poruszone emocje podniosły głos i przyspieszyły kolejne słowa: — Ja nawet nie wiedziałem, że jesteś-… że piszą o tobie jakieś gazety…? Że tylu ludzi obchodzi, co robisz-… i z kim…? To nawet nie jest chyba normalne.

Obrócił twarz w kierunku przeciwnym od niej — i wyglądało to tak, jakby w następnej chwili miał odwrócić się cały i ruszyć w stronę ławki, zabrać swoją kurtkę i odejść. Zamiast tego jedynie włożył rękę z powrotem do kieszeni.
Palce zaczęły znów nerwowo obijać o metalową obudowę zippo.

— Mogłaś mnie uprzedzić — powtórzył z podobnym jak wcześniej, pełnym wyrzutu naciskiem — że taki jest teraz twój świat. I że jak posiedzę z tobą przy jednym stole w barze żeby powspominać, a potem tylko odprowadzę cię kulturalnie do domu, to już zaraz ktoś będzie mnie szukać i o ciebie wypytywać. Nie chcę, żeby ktokolwiek mnie szukał i o cokolwiek pytał, rozumiesz?
Przekręcił głowę ponownie ku Jolene. Właściwie nie musiała rozumieć, bo i on nie tłumaczył się przesadnie ze swoich powodów i motywów — a tej jednej tajemnicy musiał nauczyć się strzec tak, jak niczego innego.
Nie wybrał Toronto z zamiłowania do wielkich miast z ich wielkim tłokiem. Chciał się poczuć swobodniej; chciał poczuć, że jego otoczenie nie zwraca uwagi na każdy jego ruch, bo jest już i tak przesycone osobami i historiami.
Chciał się poczuć mniejszy wobec ogółu.
Chciał, żeby anonimowość wybaczyła mu błędy przeszłości, które prześladowały go w rodzinnym miasteczku: w wiedzącym wzroku siostry, ale też, paradoksalnie czasami znacznie mocniej, w nieświadomych spojrzeniach całej reszty.

— Mogłaś powiedzieć cokolwiek — zaznaczył znowu, znowu krzywiąc się tak, jakby ktoś go właśnie uderzył w brzuch. — A nie powiedziałaś mi niczego, i to było, kurwa, nie fair, nie uważasz?!

( R o z u m i e s z-…? )

Bo gdyby .w i e d z i a ł, może na pewno (…?) (…) by się wycofał jeszcze zanim światło skierowanych na nią reflektorów mogło odbić się na nim.

Jolene Collet

[Jolene Collet]

Pierwsze krople deszczu nie miały dla niej większej wartości, spojone z chwilą zakładką ciężko grzmiącej pogody, i wciśnięte w szereg innych dźwięków, wolno pokrywały wilgocią przestrzeń, ale nie wbijały się w meandry jej myśli. W każdym razie nie na długo. Potrafiła zignorować ciążący na ramionach tonaż deszczu i mokrzejący daszek, który nasączał się leniwie deszczówką wraz z tymi kroplami, które dosięgały właśnie gleby, pachnąc petrichorem – ozonem i świeżo wytrąconymi z ziemi olejkami roślinnymi. Cząsteczki woni gładziły ją przy tym po policzkach i po nosie. Wchodziły w nozdrza gładką falą zmysłu.

Ta część ich spotkania wręcz ją uspokajała.

Świeżość powietrza, ostrego, lekko metalicznego przez mnogość wyciągniętych z przestrzeni związków chemicznych, miała w sobie łagodną naturę – przypominała rozpulchniający płuca, odświeżający haust oddechu.
Również szelest liści, targany przez ruch wiatru, nie wytrącał jej z równowagi.

Tylko jedna rzecz
(lub jeden człowiek) był w stanie wpłynąć na nią z n a c z ą c o.

Jake Davenport nie dawał się ignorować.
Tępe uderzenie w ciele i wezbrany w płucach tlen na widok męskiego niezadowolenia urwał się w przedziwnie chaotycznym rauszu niepokoju. Drobny szturm na ciszy alarmował, że coś zaraz nadejdzie, i niechybnie weźmie ją pod swoją jurysdykcję: wybrzuszone w niej emocji, dyskretnym mrowieniem oblekło członki dosłownie chwilę później, ściągnęło także skórę w agresywnym wręcz napięciu.

Jake Davenport nie znał litości.
Mruknięcie ze strony mężczyzny prawdopodobnie świadczyło o rozrzewionych w nim emocjach i luzujących się supłach cierpliwości, zwykle wątłych i skromnie zaplecionych, a dziś, w niezapowiedzianym poruszeniu, zagrożonych ich urwaniem. Rozluźnione i wręcz niebezpiecznie nietrwałe, nie stanowiły stabilnego fundamentu dla jego nastroju. Tak odczytywała widziany u kolegi stan.

(Może nigdy nie miał filtra?
Może wcześniej tego nie widziała?)

Teraz, patrząc na ściągnięte brwi mężczyzny i to w jaki sposób usta układały się w głośne prychnięcie. Jak obuwie przesuwało się szorstko po rogowatościach piasku, mroziła ją groźba nadchodzących zmian. Ta niewypowiedziana konieczność przemianowania znajomości z w coś znacznie mniej trwałego, znacznie mniej miłego. — Jake... — jej własne słowa zawiesiły się pomiędzy cudzymi pretensjami. Pretensjami, które odbite przez podniesiony ton głosu mężczyzny i szarpnięte w teraźniejszości rozmyły kruchą próbę wyjaśnień. Westchnęła cicho, podkładając na ławce płaszcz i siadając na nim w nagłej zmianie decyzji odnośnie zajmowanej pozycji.
Chłód uderzył w nią ze zdwojoną siłą, najpierw w formie prądu zimnego powietrza, obiegającego ramiona i odkryty grzbiet. Następnie, nawet silniej, za sprawą postawy Jake'a.

Chyba nie mogłaś być aż tak naiwna?
Nie była nadwrażliwa. Nie starała się brać . w s z y s t k i e g o . do siebie, a jednak naleciałości ich kontaktu nie przygotowały jej na tę rozmowę. Pełną wyrzutu i ostrych słów. Sztych oskarżenia utknął więc pomiędzy jej żebrami, wprawiając Jolene w wyraźny dyskomfort. Nie fizycznie, bo ten rodzaj bólu byłaby w stanie sprawnie zignorować. Problem stanowił ucisk w okolicach serca i wciąż towarzyszące jej uczucie tego, że jakkolwiek niewinne miała intencje (obronę samej siebie i swojej godności), nie wystarczały one, by zaspokoić jego żądzę doinformowania. Nie starczały nawet, by sama wierzyła w to, że wcześniejsza decyzja o przemilczeniu sytuacji z mężem była słuszna (może to ona się myliła? Może miała obowiązek obnażyć się ze wszystkiego w imię wyższego dobra?). Widziała przy tym, jak ostrze cudzej oceny odnajduje w niej każdą rysę i każdą wątpliwość, które przez ostatnie miesiące tak skrzętnie ukrywała nawet przed samą sobą. A to... sprawiało, że nie była w stanie dłużej się bronić.

Zacisnęła szczękę, pozwalając na to, by wiatr poruszył pojedynczym pasmem ciemnych włosów, a następnie przylepił się jej do policzka. Nie poprawiła natrętnego kosmyka. Zamiast tego wyprostowała się odrobinę, jakby samą postawą mogła wstrzymać w sobie dumę, która jeszcze jakimś cudem – jako ostatnia – nie rozsypała się pod ostrością jego słów. To nawet nie jest chyba normalne zadźwięczało jej w głowie mimo tego z niespodziewaną mocą. Zsunęła przy tym wzrok na kieszeń ubrania rozmówcy, szybko, instynktownie, domyślając się, co mężczyzna trzymał pod palcami.

— Możesz zapalić, jeśli chcesz...

Kontrastujące z mogłaś mnie uprzedzić, pełnym wyrzutu, jej słowa miały w sobie ciche przyzwolenie i szokująco naturalną jak na tę sytuację empatię, której nie dało się oszukać. Nie dało się jej zagrać.

Jolene nie chciała być przeszkodą dla jego potrzeb.
Znała nad wyraz dobrze świat, w którym ludzkie oczekiwania stanowiły gruby fundament, na którym często budowało własne życie. Sama to robiła, uzależniając wizerunek od innych osób. Doskonale zdawała sobie sprawę również z tego, w jakich zawalinach konwencjonalnego gruzu można było wylądować, gdy pomimo monstrualności konstrukcji, jeden błąd był w stanie zawalić całość. Pozornie tylko potężną, i złudnie kuszącą luksusem.
— Teraz już wiesz. Teraz możesz odejść — ...jak inni, dodała cicho, powściągliwie.
Daszek czapki, nieco przesunięty przy ściągnięciu płaszcza, zasunęła głębiej na szybko ziębniejącą przy jej delikatnej cerze twarz, wdychając przy tym wilgoć powietrza. Czuła na sobie jego wzrok, ale dała sobie dodatkowe parę sekund swobody, nim dała się mu złapać w uwiąź druzgocąco surowej oceny.
Raz...
dwa...
trzy...

Podniosła talerze orzechowych tęczówek na męską, niemal zaciśniętą w irytacji szczękę... zwróciła uwagę na napięcie mięśni wokół jego twarzy... wreszcie również odważyła się zatrzymać spojrzeniem na jego oczach. Nie odniosła się jednak do kolejnych słów oskarżeń. Nie zgadzała się z nimi, ale była na tyle dojrzała lub na tyle zrezygnowana, by nie prowokować Jake'a do wzmożonej złości. Nie była odpowiedzialna za to, w jaki sposób media szkalowały jej bliskich. Nie mogła być. Nie znała nikogo, kto udźwignąłby ciężar działań całego show biznesu. Wszystkich nieczystych zagrywek i natręctw dziennikarskich szuj.
— Każde spotkanie... z każdym kogo znam... na każdym etapie życia... — mówiła wolno, ostrożnie, z delikatnie wyczuwalnymi pauzami między słowami, które miały za zadanie uporządkować nieco targające nią emocje... sprawić, że wypowiedź nie będzie brzmiała niepewnie, czy żałośnie słabo.
— Myślisz, że powinnam tłumaczyć się za każdym razem?
— ...ludziom, bez względu na zażyłość?
— Mam na przykład tłumaczyć się koledze ze studiów, na którego wpadnę przypadkiem na ulicy i ktoś akurat zrobi mi z nim zdjęcie? Czy może koleżance ginekolożce, z którą siedzę na kawie, kiedy tabloidy uznają, że pewnie ukrywam niechcianą ciążę? — Przykłady były czysto hipotetyczne, miały jednak uświadomić mu skalę tego, o co ją prosi.
— A może każdemu dupkowi, którego spotykam w kameralnym miejscu i któremu wydaje się, że świat kręci się wokół niego i został perfidnie wmanipulowany w medialną intrygę? To będzie według Ciebie fair?

Ostatni scenariusz był już zdecydowanie bardziej osobisty i bardziej oskarżycielski, wycelowany w niego, choć nie mówiła wprost, jak bardzo zabolały ją jego słowa.

Jak bardzo – w istocie – były nie fair,
ale wobec niej.
— Nie jestem wróżką, Jake. W ogóle nie powinno mnie być w Toronto tego dnia, miałam być w Windsor i wiedziały o tym media. Gdybym przewidziała, że ktoś zrobi nam zdjęcie i zacznie Cię nękać, UPRZEDZIŁABYM — zaznaczyła, odbijając zarzut odnośnie tego, co powinna, a czego nie powinna robić. Zagryzła zaraz na moment usta, tracąc przy nim kontrolę. Znów. Jego niecierpliwość musiała magicznie przelać się do czarki jej temperamentu, wprowadzając w niej nieuprzejmy chaos. Omal przy tym nie prychnęła w złości – pewnie by to zrobiła, gdyby nie nacisk zębów na wargę.

...

— Jak nie chcesz żeby ktokolwiek Cię pytał i szukał, to nie powinniśmy dziś rozmawiać. Tak po prawdzie, nie powinniśmy wcale. Swoją kurtkę już masz.

Słowa wybrzmiały na sam koniec gorzko.

Skrzyżowała ramiona, w obronnym geście. Dreszcz zimna przeszedł jej przez ciało sekundę później, gdy nie tylko zdała sobie sprawę z tego, jak żałośnie miało skończyć się dzisiejsze spotkanie, ale również doszedł jej świadomości fakt, że w ciągu tych ledwie paru minut rozmowy, przemokła już doszczętnie.

Usta siniały pod działaniem nagle obniżonej temperatury.
I nie chodziło jedynie o ich lodowaciejące nastroje.

Jake Davenport