Zaraz jak tylko zobaczyła tego zielonego drinka to sobie upiła kiwając barmanowi z uznaniem, bo to smaczne bardzo było! —
Nie wiem o co ci chodzi, przecież wyglądacie bardzo romantycznie! — na tamta chwile, na tamten moment najwyraźniej wszystko się zgadzało skoro powiedzieli sobie tak, a to jak jest w rzeczywistości to tam mniejsza o to! W rzeczywistości to mieli ślub na papierze, ale nie ma takiego wagonu, którego nie da się odpiąć i na pewno wszystko sobie w czasie ogarną. Wendy to pewnie nawet nie ogarnęła, że to tak całkiem legitnie i na poważnie, za to bardzo poważnie potraktowała słowa Williama. —
No to nas kiedyś zapoznaj! Ja lubię poznawać ludzi, może chciałby pojechać na Burning Man? Ja bym chciała, a nie mam z kim — zagadała oczywiście z nadzieją, że William ogarnie na tyle, że zaproszenie też jego dotyczy. Zaproszenie to za wiele powiedziane, o luźna propozycja. Wyrwanie z miasta dobrze by jej zrobiła, niby czasu dużo ale warto to sobie zaplanować.
No ale już nie było czasu skupiać się na przyjemnościach bo wtargnął temat drażliwy, od którego też powinna chyba odpocząć i wyrwać się na jakiś festiwal, ale najpierw należało go przegadać. Najlepsze to się okazało, że nie miała już jednego słuchacza, a dwóch i to jakich wspierających! Zaraz człowiekowi jakoś lepiej na sercu się zrobiło. —
Dzięki! — odparła z takim tonem, jakby chciała dodać jeszcze
prawda? no bo jej włosy były zajebiste, a to że zużywała przy tym sporo szamponu to doprawdy s z c z e g ó ł. I w sumie trochę się zafiksowała na tych słowach barmana, bo może nie dostrzegała tego jaki Peter jest tak naprawdę? Co jeśli w związku był właśnie taki pedantyczny i zaborczy, że wyliczałby jej nawet zużywanie pasty?! Jak ona jest tym typem co chaotycznie miętosi tubkę z pastą, zamiast ładnie równiutko wyciskać. —
No ja właśnie nie wiem o co mu chodzi? Strasznie się odpalił nie wiem czy to przez to, że minął się w progu z Matthewem, a to był sam ranek no to wiesz — przekręciła znacząco oczami bo wiadomo, że u niej nocował —
ale z jednej strony wyskoczył na mnie, że nie mogę być wiecznie w situationshipach i że sabotuję wszystkie swoje związki, a przy tym się uczepił Goodmana, jak mu powiedziałam, że nam w sumie spoko jest. No zgłupiałam, to mam być w związku czy mam nie być, o chuj chodzi — nie było w tym logiki, a z Goodmanem to był taki związek, że nie związek ale mniejsza o to. I poza tym jak ona brzydko mówiła to to tak śmiesznie brzmiało, zupełnie jej nie pasowało. —
Ooooo, no właśnie, po co się ograniczać! — przytaknęła na to całowanie o którym wspomniał barman i upiła trochę shreka ze szklanki. —
I wiesz co Will, teraz to ja już sama nie wiem czego chcę. Myślałam, że wiem ale potem mnie typ wkurzył i już sama nie wiem — no bo taka była prawda, a z Wendy to tak naprawde było różnie bo szybko łapała zajawkę, ale też bardzo łatwo można było ją wystraszyć i sprawić, że się wycofywała. Jeden zwał to sabotażem, inny ucieczką, a ona mechanizmem obronnym. Przecież się nie będzie masochistycznie wystawiać na zranienie prawda? —
Wkurzyłam się i mu wygarnęłam, że jak mam być w związku to chce full pakiet, fajerwerki, uniesienia zaskoczenia, romantyczne gesty, wielkie kurwa filmowe nie wiadomo co, ale ma być, bo ja się ograniczać nie zamierzam i ma to być coś wielkiego, a dopóki tego nie mam to nie zamierzam się w nic na siłę pakować, a on do mnie, że to jakaś bajeczna wizja, a on tylko szuka stabilizacji i że tego nie rozumiem — wyznała i rozłożyła ręce tak jakby coś się właśnie rozjechało. —
Wizje się nam mocno rozjeżdżają, na to wygląda — mówi się trudno i płynie się dalej, choć zawodu nie kryła.
William N. Patel 
͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Odkładam telefon na blat, szukając wzrokiem barmana, a kiedy wpada mi w oko to w pierwszej chwili nie wiem czy powinienem zostać czy jednak uciekać, bo to był ten sam koleś, z którym się kiedyś przelizałem na bani po pigułach i wszyscy już o tym kurwa wiedzieli. Nasze spojrzenia się krzyżują, więc jest już za późno na angielskie wyjście, co więcej przebiega mi przez myśl, że wcale nie dziwne, że się skusiłem, skoro był tak zajebiście przystojny, a w tym kowbojskim kapeluszu to już w ogóle. Niemniej przestaję wisieć na barze, w zamian usadzając dupsko na wysokim krzesełku, ale podbija do mnie i pyta co dzisiaj? A ja, żeby mi zrobił jakiś virgin drink, bo tak się składa, że nie piję - Dopisz mi do rachunku Madoxa - kiwam głową. On na to, że jak za hajs szefa to mi takiego mocktaila dopierdoli, że mi gacie same przez głowę zlecą, po czym uśmiecha się trochę flirciarsko i puszcza mi zalotne oczko. Właściwie teraz to co Madoxa to i moje, a skoro już zeszliśmy na temat Noriegi to się pytam czy dotarły już do niego wieści. Kręci głową, w międzyczasie wrzucając do szejkera kolejne smakołyki. Wyciągam usta w uśmiechu, opowiadając mu o moim ślubie z Madoxem i w pierwszej chwili to ma takie gały, że chyba nie dowierza, to pokazuję mu nawet filmik i obydwoje ciśniemy bekę. Kątem oka obserwuję jednak drzwi wejściowe, w oczekiwaniu na znajomą sylwetkę i kiedy pojawia się na horyzoncie, to macham do niej jedną ręką - Wendy, tutaj! - wołam ją do baru, zwracając się jeszcze do gościa za ladą - Jej drinki też dopisuj do rachunku Madoxa - puszczam mu oczko, po czym obydwoje parskamy śmiechem.
![tulipan [wiosenny wisielec]](./images/flair/tulipan_wisielec.svg){kind=small}
![kwiat wiśni [wiosenny wisielec]](./images/flair/kwiat_wi__ni_wisielec.svg){kind=small}
