[coven bremers]

001.

Przyszła do pracy jak zwykle - trochę spóźniona, ale nie na tyle, żeby wywołać komentarze. Szefowa jedynie spojrzała na nią znad lady, poinformowała, że na zapleczu czeka nowa dostawa i wróciła do swoich zajęć. Faktycznie, w pomieszczeniu obok leżało kilka worków z ubraniami, które miały trafić na sklep. Coven zaczęła je rozpakowywać metodycznie, choć jej metoda była znana tylko jej samej. Część rzeczy od razu trafiała na wieszaki, część do naprawy, a część odkładała na bok z myślą, że wyjaśni to później, co w jej przypadku oznaczało, że albo wróci do tego za godzinę. Albo nigdy.
Nawet nie zauważyła, kiedy czas tak zleciał i sklep zaczął się zapełniać klientami. Wtedy musiała wyłonić się zza zaplecza i zająć obsługą. Zwykle nie narzucała się, ale też nie unikała kontaktu. Właściwie chętnie lgnęła do ludzi i robiłaby to ciągle, gdyby nie upomnienia pani Wilson, która nie lubiła, gdy Bremers za za bardzo spoufalała się z klientami. Dlatego pomagała, jeśli ktoś potrzebował pomocy. A jeśli ktoś wyglądał na zagubionego, podsuwała kilka rzeczy bez zbędnych pytań. Czasami dodawała tylko, że coś może do czegoś pasować i zostawiała decyzję drugiej osobie. Ku jej własnemu zaskoczeniu, jej sugestie często trafiały w punkt! W międzyczasie wracała na zaplecze, żeby kontynuować rozpakowywanie dostawy. Praca była powtarzalna, ale Coven nie miała z tym problemu - lubiła rzeczy, które nie wymagały zbyt wielu decyzji naraz. Dawało jej to poczucie, że przynajmniej niczego nie spierdoli. Szefowa tylko sporadycznie przechodziła obok i sprawdzała, co robi, ale rzadko wtrącała się w jej sposób działnia. Doświadczenie nauczyło ją, że poprawianie Bremers zwykle kończy się tym, że sklep wygląda gorzej, a dochód spada.
W przerwie Coven wyciągnęła telefon i wcisnęła się w róg sklepu, żeby przejrzeć cotygodniowe nowości muzyczne na Spotify. Kawałki, które wpadały jej w ucho, zaznaczała jako ulubione, a jak będzie mieć więcej czasu, powrzuca je do odpowiednich playlist. Podniosła wzrok znad ekranu akurat kiedy przy wieszaku z koszulami kręciła się młoda kobieta, którą skądś kojarzyła, ale nie miała pojęcia skąd. Może właśnie stąd? Second hand cieszył się popularnością i miał tutaj stałych bywalców. Równie dobrze mogła kojarzyć ją zewsząd indziej, ale no zabijcie ją, Bremers nie potrafiła sobie przypomnieć.
— Dzień dobry! — rzuciła, podrywając się z niskiego stołka, najwyraźniej uznając, że klienta potrzebuje pomocy. — Szukasz czegoś konkretnego? — zagadnęła, zaczesując palcami włosy, które za nic w świecie nie chciały dzisiaj współpracować. No trudno, najwyżej będzie wyglądać jak debil. W sumie to żadna nowość. — Interesuje cię jakiś konkretny wzór albo kolor? Na końcu jest świeżutki towar z porannej dostawy. Te kraciaste wyglądają naprawdę fajnie — podrzuciła z uśmiechu, chcąc podeprzeć się nonszalancko o sąsiadujący wieszak z topami. Oczywiście zrobiła to z tak dużą pewnością siebie, że nie trafiła i zachwiała się żałośnie, z ledwością utrzymując równowagę. Nie dała jednak niczego po sobie poznać i wyprostowała się błyskawicznie, udając, że tak ma właśnie być i że to coś, co wyglądało jak paraliż mózgowy, było totalnie zamierzone.

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Dni wolne od pracy nie przytrafiały się Bonnie często. Odzwyczaiła się od nich do tego stopnia, że gdy w końcu jakiś nadchodził, to zupełnie nie wiedziała co ze sobą zrobić. Szef doznał chyba jakiegoś nagłego olśnienia - dotarło do niego, że zbyt długo harowała dzień w dzień i przydałaby jej się może chwila oddechu. Miller wprawdzie była pracowita, ale nie sądziła, że kiedykolwiek będzie trzeba ją zmuszać do skorzystania z urlopu. W ostatnim czasie przywykła do tego, że każdy jej dzień wyglądał tak samo - od rana kawiarnia, wieczorami malowanie. Rutyna, która powinna ją męczyć i doprowadzać do szaleństwa, o dziwo zaczęła przynosić jej spokój. Coraz rzadziej widywała się z bliskimi, o randkowaniu już nie wspominając. To drugie akurat martwiło ją znacznie mniej, biorąc nawet pod uwagę to, że na ślub siostry musiała się wybrać w pojedynkę. Wbrew temu co na początku sobie myślała, jakoś to „upokorzenie” przeżyła.
Trzydziestoletnia Bonnie Miller zaczynała dojrzewać. Lepiej późno niż później.
Wiedziała, że jeśli nie obudzi się z samego rana i nie wyjdzie z domu jeszcze przed południem, to utknie w nim na cały dzień - albo gnijąc bezsensownie w łóżku albo pracując nad obrazem. Choć zdążyła zaakceptować nudę rutynę i ciężką harówkę, to nie mogła pozwalać sobie na takie depresyjne dni! Zaraz po porannym ogarnięciu się do względnie zadowalającego stanu, opuściła mieszkanie bez żadnego konkretnego planu. Będąc prawie całkowicie bez kasy, nie miała zbyt wielu możliwości jeśli chodzi o rozrywkę. Przez chwilę zastanawiała się nad pójściem do kina - może Lucas zdołałby ogarnąć jej darmowy bilet albo chociaż jakąś pracowniczą zniżkę? Całkiem niezła opcja.
Nogi jednak zaprowadziły ją w inne miejsce (chociaż w sumie to bardziej koła, bo oczywiście wskoczyła na rower). Wylądowała w swoim ulubionym lumpeksie. Do tej pory zwiedziła już chyba wszystkie w całym Toronto, ale ten się wyróżniał. Zawsze udawało jej się tam wyszperać coś fajnego, mieli uczciwe ceny i w dodatku miłą obsługę. Tak, miła obsługa. W szczególności ta jedna dziewczyna, która - nie ma się co czarować - zapadła jej w pamięć. Miller była jednak beznadziejnym przypadkiem, pozbawionym uroku i umiejętności flirtowania - zwłaszcza z kobietami. Chociaż miała kilka dobrych ku temu okazji, to nigdy nie próbowała jej nawet zagadać, nie wspominając już o podrywaniu. Przyjęła więc dobrze sobie znaną i niezwykle prostą taktykę podziwiania z daleka, wiedząc doskonale, że to prowadzi absolutnie donikąd.
Po wejściu do środka, od razu rozejrzała się po wnętrzu. Nie zauważając brunetki, która stała gdzieś ukryta w kącie, przeszła szybko do przeglądania ciuchów. W ten dzień tygodnia zwykle mieli dostawy - Bonnie o tym pamiętała i najwyraźniej nie tylko ona, bo przez sklep przewijało się naprawdę sporo osób. Miała nadzieję, że uda jej się znaleźć chociaż jedną rzecz, która poprawiłaby jej nastrój. Była w stanie poświęcić kilka dolców na ten szczytny cel.
Odwróciła się natychmiast, słysząc powitanie.
— Dzień dobry, hej! — odpowiedziała, chyba trochę bardziej entuzjastycznie niż zamierzała, gdy tylko zobaczyła do kogo należał ten głos.
— W sumie to nie-… — urwała nagle, gdy dziewczyna znów się odezwała, po czym odruchowo zerknęła na koniec wieszaka i skinęła głową, w ogóle nie zauważając tego jak zabawnie się zachwiała.
— Uwielbiam kraciaste flanele. Przypominają mi nastoletnie czasy — Jezu… Bonnie nie była szczególnie religijna, ale to nie przeszkadzało jej w przywoływaniu w myślach imienia Chrystusa, za każdym razem, gdy z jej ust padało takie wyznanie albo inna głupota. Powiedziała to w taki sposób i z tak przesadnym sentymentem, jakby wcale nie miała trzydziestu lat, ale co najmniej sześćdziesiąt — Znaczy, no… tak się kiedyś ubierałam, ale nadal mam do nich słabość, mimo że są niemodne — I pewnie nigdy nie były - dokończyła znów w myślach i posłała brunetce blady uśmiech albo coś co miało go przypominać.
Przez moment miała wrażenie, że czuje na sobie czyjeś spojrzenie. Przeniosła wzrok w stronę kas i dostrzegła wychylającą się z zaplecza kobietę, która przyglądała się im dość intensywnie.
— Słuchaj, masz pewnie masę innych obowiązków, więc jakby co, to nie musisz tracić na mnie czasu, poradzę sobie — zapewniła, już nieco bardziej rozluźniona i z pogodniejszym wyrazem twarzy — Sprawdzę szybko co macie nowego i znikam.


coven bremers

[coven bremers]

Kojarzyła tę dziewczynę - bywała w sklepie dość często i w sumie można ją było uznać za stałą klientkę. Coven dałaby jej jakiś rabat, gdyby w lumpeksach tak to działało. Pani Wilson nie była jednak największą zwolenniczką upustów. Uważała, że i tak mają bardzo tanio, a w wybrane dni można trafić na naprawdę dobre promocje. Na przykład w środy obowiązywała oferta dwóch rzeczy w cenie jednej, a w czwartki wybrane wybrane ubrania kosztowały po pięć dolarów za sztukę. Nawet Bremers, która nie była żadnym matematycznym mózgiem, wydawało się ro całkiem uczciwym układem! Co z tego, że za niektóre przecenione ciuchy nie dałaby złamanego centa, ale zawsze znalazły się jakieś bezguścia.
Ale dziewczyna stojąca między wieszakami zdecydowanie do takich nie należała i Coven nawet nie próbowała wciskać jej byle czego. Jej styl był na pewno… jakiś. Nie należał do kategorii tych wyzywających ani takich, które zapamiętuje się na miesiąc, ale umiała się ubrać. W każdym razie nic się ze sobą nie gryzło, a to już przecież połowa sukcesu!
— Bzdura! Flanele zawsze są w modzie. Zwłaszcza te w kratę — pokiwała głową w przekonaniu, że doskonale wie, o czym mówi. — Na przykład len. Albo jeans. Chociaż jeans, to chyba bawełna? Musiałabym sprawdzić na metkach. Nawet sztruks ostatnio wraca do łask — dodała, przypominając sobie, jak jedna kobieta po pięćdziesiątce, która była opatulona samymi drogimi markami, wparowała do sklepu i wykupiła wszystkie sztruksowe spodnie.
Na stwierdzenie, że miała pewnie dużo roboty, Coven machnęła tylko ręką.
— Szefowa powtarza, że rozmowy z klientami też należą do moich obowiązków. O ile nie spoufalam się z nimi za bardzo, cokolwiek to znaczy — wzruszyła lekko ramionami. Nie do końca rozumiała, co pani Wilson ma na myśli. Nie chciała, żeby Bremers była z nimi zbyt blisko? A co ona myślała, że zacznie obściskiwać się na zapleczu albo w przymierzalni? To znaczy, mogłaby, ale lubiła tę pracę i nie chciała wylecieć na zbity pysk. W sumie nie miała pojęcia, co innego mogłaby robić w życiu. Na niczym się nie znała i w niczym nie była dobra. A tutaj przynajmniej sprawdzała się na swoim stanowisku. Segregacja ubrań była całkiem łatwa, a klienci ją lubili.
I Coven nagle zapragnęła, żeby dziewczyna również ją polubiła.
— No dobra, to czego szukasz? Każdy przychodzi tu z jakimś założeniem, a potem przy okazji wpada mu w ręce tysiąc innych rzeczy. Beże, khaki i błękity to zdecydowanie twoje kolory — stwierdziła, omiatając ją wzrokiem od góry w dół. — Nie zrozum mnie źle, na pewno we wszystkim wyglądać perfekcyjnie, ale beż pasuje ci do oczu, khaki podbija ich kolor, a błękit daje fajny, chłodny kontrast — wyjaśniła, zawsze sugerując się paletami w swojej głowie. Wiadomo, że biel, szarość i czerń zawsze działały, ale Bremers zawsze starała się wyciągnąć z tego coś więcej. Ojciec twierdził, że wygaduje jakieś głupoty, ale kiedy powiedziała mu, że dobrze mu w czerwieni i granacie, to dziwnym trafem w jego szafie pojawiły się t-shirty i koszulki polo właśnie w takich odcieniach.
Przestąpiła z nogi na nogę i znów spojrzała na nieznajomą, która wcale nie była taka nieznajoma, bo przecież widywały się tutaj wcześniej. Przynajmniej Coven miała nadzieję, że nie pomyliła jej z kimś innym, jak to miała w zwyczaju. Tym lepiej, że nie znała jej imienia, bo na pewno przekręciłaby je już na starcie!

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Gdyby ją zapytano, to pewnie nie potrafiłaby jednym prostym słowem opisać swojego stylu. Właściwie to nie wiedziała czy w ogóle jakiś ma. Na co dzień zależało jej znacznie bardziej na wygodzie, niż na tym, by wyróżnić się z tłumu. Nie przykładała też za dużo wagi do tego, czy coś co nosiła było na czasie. Po pierwsze - w ogóle jej to nigdy nie interesowało. Nie była jedną z tych kobiet, które przeglądały modowe pismaki albo śledziły nowinki w internecie, by wiedzieć jak się ubrać. Po drugie - trendy zbyt szybko przemijały. Pogoń za nimi, Bonnie uważała za bezsensowną, bo przecież jednego dnia coś mogło być na topie, a kolejnego odchodziło już do lamusa. Co za absurd!
Istnieje też oczywiście możliwość, że była na to wszystko po prostu… za biedna. Cóż, bycie totalnie spłukanym potrafi mocno wpłynąć na życiowe priorytety. Dla Millerówny, pozostanie modowym guru było na samym końcu tej listy.
Bywało też jednak, że mimo tych przekonań, lubiła ładnie wyglądać. Lubiła wystroić się, gdy była ku temu okazja - w końcu nie na każdą okoliczność można było pojawić się w stylówce a la Adam Sandler! O dziwo, wszystkie jej stylizacje jakoś zawsze ze sobą współgrały - nawet z typowym dla niej podejściem „nakładam na siebie to, co się nawinie”.
— To zapewne znaczy tyle, że możesz pomóc mi w wyborze koszuli, ale pewnie nie powinnaś podawać mi swojego numeru — rzuciła pierwsze wyjaśnienie jakie przyszło jej do głowy, zanim w ogóle zdążyła je dobrze przemyśleć. Mimo wszystko, miała jednak cichą nadzieję, że dziewczyna ma totalnie gdzieś to, co na ten temat myślała jej szefowa.
— Nie szukam niczego konkretnego. Przyszłam sprawdzić nowości i tylko jeśli coś mnie totalnie powali na kolana, to to kupię — oznajmiła zdecydowanie i kiwnęła kilka razy głową, jakby to siebie przede wszystkim próbowała do tego przekonać. Do zakupów należało podchodzić z rozsądkiem! — No wiesz, bycie odpowiedzialnym dorosłym i te sprawy — wywróciła oczami i zaraz uśmiechnęła się do niej szeroko.
Tak naprawdę w kwestii finansów nie była aż tak nierozważna, jak się mogła czasem przedstawiać. Za każdym razem, zanim zdecydowała się na jakiś zakup - niezależnie od ceny - zastanawiała się nad nim po kilka razy. Potrafiła się kontrolować. Musiała, bo inaczej przez resztę miesiąca żarłaby gruz.
Uniosła lekko brwi, widząc jak urocza nieznajoma mierzy ją wzrokiem od stóp do głów.
— Nie spodziewałam się tego, że przy okazji załapię się na ekspresową analizę kolorystyczną! Miłe zaskoczenie… ale nie pobierasz za to dodatkowej opłaty, co? — zaśmiała się krótko, będąc wyraźnie pod wrażeniem wiedzy, czy może bardziej - zmysłu estetycznego dziewczyny. Zdecydowanie się tam marnowała!
— Tak w ogóle, jestem Bonnie — przedstawiła się nagle, zerkając znów zapobiegawczo w stronę kas i zaraz odezwała się znów, tym razem już nieco ściszonym głosem — Ale może darujmy sobie uścisk dłoni, bo twoja szefowa nadal nam się przygląda. Sądzę, że kontakt fizyczny na pewno uzna za zbytnie spoufalanie się.


coven bremers

[coven bremers]

Wychodziła z założenia, że żeby ubierać się modnie, wcale nie trzeba wydawać fortuny. Najlepszym dowodem była ona sama. Większość rzeczy, które nosiła, pochodziła z lumpeksów, a mimo to potrafiła wyglądać tak, jakby kompletowała garderobę w drogich butikach. Zresztą, czy sprawiała wrażenie osoby, którą stać na markowe fatałaszki? Raczej nie. Nigdy nie należała do tych dziewczyn, które dostawały wszystko nowe i idealnie dopasowane. Przywykła do tego już w dzieciństwie. Przez lata chodziła w ubraniach odziedziczonych po starszym bracie. Rękawy były za długie, spodnie zbyt szerokie, a bluzy wisiały na niej jak na wieszaku. Później los zakpił z niej jeszcze bardziej, bo młodszy brat przerósł ją o dobre dwie głowy i część jego rzeczy również trafiała do jej szafy. Można więc powiedzieć, że przez większą część życia nosiła ubrania po kimś.
Być może właśnie dlatego Coven nauczyła się patrzeć na ciuchy inaczej niż większość ludzi. Nie interesowały jej metki ani ceny. Liczył się fason, kolor, materiał i odrobina wyobraźni. Potrafiła znaleźć wśród sterty niepozornych ubrań prawdziwe perełki, a potem zestawić je tak, że nikt nie zgadłby ich pochodzenia. Dla niej moda nie miała nic wspólnego z zasobnością portfela. Za to prawdziwą sztuką było dostrzegania potencjału tam, gdzie inni widzieli tylko używane rzeczy!
— Nie chcesz mojego numeru? — wypaliła głupio, w ogóle nie wyłapując aluzji, że dziewczyna po prostu dbała o to, żeby pani Wilson nie wywaliła jej na zbity pysk. — Och — minęła chwila, zanim w końcu załapała, o co chodzi. — Czyli chciałabyś mój numer, ale nie weźmiesz go tylko ze względu na moją szefową? — spojrzała w prawo, gdzie zwykle kręciła się kobieta w wieku zbliżonym do jej ojca. Stała między wieszakami, pewnie sprawdzając czy Bremers dobrze wywiesiła metki z cenami. Kręciła przy tym głową, a to z kolei oznaczało, że chyba jednak coś pomieszała.
Wróciła wzrokiem do flanelowych koszul. Miała jednak nadzieję, że znajdzie się wśród nich coś, co powali klientkę na kolana. Może nie dosłownie, bo wtedy trudno byłoby ją wyturlać ze sklepu i pani Wilson miałaby kolejny powód, żeby się czegoś przyczepić, ale byłoby fajnie, gdyby dziewczyna znalazła dla siebie coś odpowiedniego.
— Odpowiedzialni dorośli też czasem mogą zaszaleć. Poza tym, no sama tylko spójrz! Za trzydzieści dolców ubierzesz się u nas od stóp do głów — w tym miejscu wykonała zamaszysty gest ręką, zachwalając dostępny towar. Szczególności ten z nowej dostawy! Złapała za beżową koszulę w delikatną, szarą kratę i dostawiła ją do nieznajomej. — Przymierz tę. Obiecuję, że nie wezmę za to żadnych ekstra opłat — zachęciła z uśmiechem. W końcu mówiła, że beże są wśród jej kolorów! W takich momentach czuła się trochę, jak Garrick Ollivander, który pomaga wybrać nowym uczniom Hogwartu pierwsze różdżki.
Nieznajoma nagle przestała być totalną nieznajomą, bo właśnie zdradziła swoje imię. I chociaż na co dzień Bremers miała problem z ich zapamiętywaniem, to imię Bonnie wryła sobie w mózg tak mocno, że na pewno nie pozbędzie się go tak łatwo.
— Coven — przedstawiła się i w pierwszych odruchu chciała podać jej rękę, jednak szybko ją cofnęła. Chyba faktycznie nie powinna robić takich rzeczy w zasięgu wzroku pani Wilson. — Już u nas bywałaś, prawda? — przyjrzała jej się uważnie, licząc na to, że nie wyjdzie na skończoną kretynkę i nie pomyliła jej z kimś innym.

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Najwyraźniej była w błędzie sądząc, że trzeba zarabiać kupę szmalu, żeby wpasować się w trendy. W jej mniemaniu moda to hobby wyłącznie dla bogatych snobów - podobnie jak golf albo (co akurat bolało ją najbardziej) kolekcjonowanie dzieł sztuki. Bycie modnym łączyła automatycznie z markowymi ciuchami i ludźmi wyjętymi z okładki Vogue albo paryskich pokazów. A przecież liczyło się coś więcej! Dużo ważniejsze od ubrań, na których logo aż biło po oczach, było posiadanie własnego stylu. Akurat tego swojej rozmówczyni nie mogła odmówić.
— Nie, tego nie powiedziałam, ja-… — urwała nagle, widząc po minie dziewczyny, że pospieszyła się z tym pytaniem, ale po chwili pojęła co Miller miała na myśli.
Jej oczy rozszerzyły się lekko, ale tylko przez moment, bo bezpośredniość brunetki trochę ją zaskoczyła. Uśmiechnęła się zaraz znów, niepewna tego czy byłoby bezpiecznie odpowiedzieć twierdząco na to pytanie.
— Chciałabym, czemu nie — Jasne, że bym chciała! - wzruszyła przy tym ramionami, choć w swojej głowie nie brzmiała już tak nonszalancko.
Bez zastanowienia, pokręciła głową przecząco, gdy dziewczyna zapytała o powód dla którego Bonnie zadeklarowała, że nie powinny wymieniać numerów. Tak naprawdę miała gdzieś jej szefową, choć oczywiście nie chciała być przyczyną zwolnienia z pracy. To nie brzmi jak dobry początek znajomości.
— Jeśli nie masz nic przeciwko lekkiemu łamaniu zasad… — zaczęła tajemniczo i po chwili uniosła ręce na wysokości klatki piersiowej, jakby mówiła „co złego to nie ja” — Ja cię nie podkabluję — zapewniła ciszej, zauważając tylko kątem oka jak starsza kobieta krąży między wieszakami. Całą uwagę skupiła jednak zaraz na dziewczynie, której bez słowa oddała kontrolę i pozwoliła wybrać coś, w czym jej zdaniem Miller wyglądałaby dobrze.
— Ładne imię. Takie… magiczne — westchnęła zaraz, zażenowana swoimi własnymi słowami, jednak nie przestawała się do niej uśmiechać. Była pewna, że Coven słyszy podobne teksty za każdym razem, gdy się komuś przedstawia. Chociaż to i tak lepsze niż zapytanie czy jej matka była wiedźmą!
Rozmawianie z pięknymi kobietami ciężko jej szło. Nie wiedziała czemu, ale było dla niej dużo trudniejsze niż próba flirtu z facetem. Im bardziej chciała zrobić dobre wrażenie, tym bardziej się stresowała i zaczynała pleść głupoty. Na szczęście jednak, mimo zawstydzenia, utrzymywała kontakt wzrokowy.
Nawet nie zerkając w dół, skinęła głową z uśmiechem, gdy dziewczyna podeszła bliżej i przystawiła do niej koszulę. Bonnie od razu posłusznie ją wzięła, jednak nie było sensu, by chowała się z tym do przebieralni. Zdjęła z siebie jeansową kurtkę i zarzuciła ją na stojak, by móc założyć koszulę na swój biały, obcisły top. Była odrobinę za duża, ale właśnie to jej się w niej podobało.
— Och, tak! I to nie raz. Jeśli dobrze kojarzę, to chyba obsługiwałaś mnie kilka razy przy kasie — niepotrzebne kłamstwo, bo przecież pamiętała, że tak właśnie było — Rękawy są za długie, ale może będzie wyglądać nieźle, gdy je podwinę — stwierdziła, walcząc przez chwilę z guzikami przy mankietach, po czym wyciągnęła ręce w jej stronę — Mogłabyś…? Chyba że to niedozwolone?


coven bremers

[coven bremers]

Trudno było stwierdzić, czy Coven miała jakiś jeden styl, którego się kurczowo trzymała. Lubiła i nie bała się eksperymentować, to na pewno! I miała dobre oko do szczegółów. Wystarczyło, że tylko tym okiem rzuciła i już wiedziała, jakie dodatku będą albo właśnie nie będą pasować do danego ubioru. Na początku wszystko opierało się na metodzie prób i błędów, ale z czasem nabyła wprawy. I to do tego stopnia, że zaczęła doradzać innym, a inni zaczęli ją o te rady prosić sami z siebie. Może Bremers minęła się z powołaniem i powinna zostać jakąś projektantką mody? Albo chociaż zawodową stylistką?
— Poważnie? — uniosła wysoko brwi, jakby reakcja dziewczyny ją zaskoczyła. Bo zaskoczyła! A przecież nie powinna być w takim szoku. Kto nie chciałby numeru od kogoś takiego, jak Coven? — Poczekaj, daj mi swój telefon — poprosiła, a kiedy Bonnie wręczyła jej komórkę, od razu utworzyła nowy kontakt, wklepując ciąg cyfr. Mało tego, pozwoliła sobie otworzyć aplikację Instagrama, wyszukać w niej swój profil i zaobserwować go z konta nowej znajomej. — Gotowe. Wystarczy, że puścisz mi strzałkę. Widziałam na twoim profilu jakieś obrazy. To twoje dzieła? — zainteresowała się, a oddając telefon, zerknęła z ukosa na panią Wilson, która absolutnie nie była zainteresowana tym, co robi jej ulubiona pracownica. No dobra, z tą ulubioną, to za dużo powiedziane. Na pewno jedyna!
Matka Coven zdecydowanie była wiedźmą. Albo przynajmniej czarownicą, skoro tak zniknęła z jej życia z dnia na dzień. Taką właśnie pokazała jej magiczną sztuczkę - wyszła z domu i już nigdy nie wróciła. Niezłe czary!
— Dzięki, nigdy nie myślałam o tym w taki sposób — odparła zgodnie z prawdą. — Kiedyś chciała sprawdzić jego pochodzenie i wczytałam coś o sabacie. Jak zapytałam ojca, skąd w ogóle im się to wzięło, to podobno z jakiejś gazety o wróżbach i horoskopach. Wierzysz w horoskopy? — zapytała, znów z zaciekawieniem przyglądając się Bonnie. Nie uważała, żeby plotła głupoty. Była bardzo miła i wydawała się zaangażowana w rozmowę. Z kolei sama Coven nie złapała się na tym, żeby paplała trzy po trzy. Dziwne, bo pewnie tak właśnie było. Zawsze dużo gadała, niekoniecznie z sensem, ale jakoś tak się złożyło, że chciała wywrzeć na tej dziewczynie jak najlepsze wrażenie. Czy jej się to uda? Na dwoje babka wróżyła. Albo Bonnie stwierdzi, że Bremers jest całkiem fajna, albo uzna ją za skończoną kretynkę.
— Tak właśnie myślałam, że gdzieś cię już widziałam. Gdzieś, to znaczy właśnie tutaj — przyklasnęła w dłonie, zachwalając zarówno siebie, jak i koszulę, którą dziewczyna zarzuciła na ramiona. — Klasa sama w sobie. Wyglądasz zajebiście — pokiwała energicznie głową. Nie no, ta koszula była strzałem w dziesiątkę! — Nie mam w swojej umowie nic o zakazie podwijania rękawów — zaśmiała się krótko i ujęła mankiety, żeby równo złożyć materiał na przedramionach. — Musisz to zobaczyć — pociągnęła ją w stronę dużego lustra. Teraz Bonnie mogła obejrzeć się z każdej strony i przekonać, jak świetnie prezentowała się beżowo-szara koszuli.

Bonnie Miller

[Bonnie Miller]

Bonnie nie była pewna czemu dziewczynę tak bardzo zaskoczyła jej odpowiedź, bo przecież tylko kompletny głupiec nie zwróciłby na nią uwagi i nie skorzystałby z okazji na zdobycie jej numeru. Poza tym, Coven do tej pory sprawiała wrażenie osoby, która doskonale wie, że jest atrakcyjna - nie zadufanej, ale po prostu pewnej siebie. Miller była przekonana, że takie sytuacje zdarzają się jej bez przerwy i potrafiła sobie wyobrazić tych wszystkich desperatów, którzy płaszcząc się przed nią, błagali o numer telefonu i odrobinę uwagi. Jej samej na szczęście wyszło to dość naturalnie, ale kto wie jak odbierała to nowa znajoma. Istniało oczywiście prawdopodobieństwo, że wcale nie była zainteresowana kobietami i stąd to zdziwienie, ale przecież Bonnie nie zamierzała zapytać jej o to wprost!
Coven potrafiła przyciągnąć uwagę i skupić ją na sobie tak skutecznie, że zaraz, na jej prośbę, rozmówczyni podała jej swoją komórkę bez żadnego zastanowienia. Musiała jej się naprawdę podobać, bo normalnie nie zrobiłaby tego tak ochoczo. Właściwie to wolałaby popełnić harakiri nożem do masła, niż pozwolić komuś na to, by grzebał w jej telefonie. Nie zareagowała nawet wtedy, gdy dziewczyna, ot tak, odpaliła Instagrama! To naprawdę coś. Nie natrudziła się przy tym zbytnio, a zdobyła numer i profil na insta za jednym zamachem. Zdecydowanie należało to uznać za sukces!
— To zależy. Podobają ci się? Bo jeśli tak, to… tak, są moje — zaśmiała się, a po odebraniu telefonu od razu puściła jej strzałkę, by również mogła zapisać sobie jej numer. Przez chwilę słuchała z zainteresowaniem i wciąż z uśmiechem - nie tym typowym dla niej, zbyt szerokim i przyklejonym do twarzy na siłę, ale szczerym i delikatniejszym niż zwykle. Miała słabość do gadatliwych osób i to nie tylko dlatego, że jej samej słuchanie wychodziło znacznie lepiej niż mówienie.
Na pytanie o horoskopy, otworzyła lekko usta, wahając się nad odpowiedzią.
— Szczerze mówiąc, to niespecjalnie… — przyznała, ostrożnie dobierając słowa. Nie mogła przecież powiedzieć, że uważała to za stek bzdur, na wypadek gdyby Coven była jedną z tych lasek, które jarają się astrologią — Jestem spod znaku Ryb i w sumie to chyba na tym kończy się moja wiedza o horoskopach. A ty? Wierzysz w to, że wszystko jest zapisane w gwiazdach? — spytała, przechylając lekko głowę. Nawet gdyby odpowiedź była twierdząca, to pewnie i tak by jej to nie odstraszyło.
Zaśmiała się znów cicho, słysząc pochwały z ust Coven. Nie potrafiła sobie przypomnieć kiedy ostatni raz ktoś powiedział jej, że wygląda zajebiście, ale nie sądziła też że dziewczyna blefuje tylko po to, by coś sprzedać. Zresztą zaraz zaciągnęła Miller przed lustro, by sama się mogła przekonać o prawdziwości jej słów.
— No, no… wygląda dobrze, nie kłamałaś — odezwała się, przyglądając się swojemu odbiciu — Jesteś pewna, że nie minęłaś się z powołaniem? Dobrze, że mam już na ciebie namiary. Gdy będę sławna i bogata, to wiem już do której stylistki powinnam się zgłosić — puściła jej oczko, wciąż patrząc na nią w lustrze, po czym w końcu odwróciła się w jej stronę — Ale skoro dziś mam okazję skorzystać z twoich usług za darmo… to w co jeszcze byś mnie ubrała, Coven?


coven bremers

[coven bremers]

Nieczęsto proszono ją o numer telefonu w lumpeksie, pewnie stąd jej reakcja. Przez sklep przewijało się głównie mnóstwo kobiet w średnim wieku oraz mężczyzn, którzy najlepsze lata młodości mieli już dawno za sobą. Miała wrażenie, że większość jej rówieśników wciąż nie odkryła uroku takich miejsc. Nadal woleli zostawiać połowę wypłaty w sieciówkach, kupując dokładnie te same ubrania co wszyscy inni, zamiast poświęcić trochę czasu na znalezienie czegoś naprawdę ciekawego. Dlatego sytuacja, w której podaje między wieszakami swój numer telefonu, była dla Bremers czymś co najmniej nietypowym. Nic dziwnego, że potrzebowała chwili, żeby zorientować się, że to dzieje się naprawdę!
— Bardzo mi się podobają! — wypaliła natychmiast. Co z tego, że widziała instagramowy profil Bonnie przez jakieś dziesięć sekund. — To znaczy, nie znam się na malarstwie i nie przyjrzałam się dokładnie, ale na pewno nie wyglądały na bohomazy — stwierdziła, jakby jednak była prawdziwą znawczynią sztuki. Prawda była taka, że gdyby dziewczyna pokazała je dwie, krzyżujące się kreski otoczone jakimiś esami floresami, to też byłaby zachwycona i uznałaby, że to najprawdziwsze dzieło, a Bonnie ma wybitny talent. A może była jakąś wielką artystką, o której istnieniu Bremers nawet nie wiedziała?
Na nieszczęście nowej znajomej, Coven była jedną z tych szurniętych lasek, które jarają się astrologią. Wierzyła w zabobony i że ludzkie losy są zapisane w gwiazdach. Nigdy tego przed nikim nie ukrywała i nie uważała, żeby to było coś głupiego. Przede wszystkim nigdy nikomu nie wyrządziła tym krzywdy. Wprawdzie spławiła kiedyś jedną dziewczynę spod znaku Skorpiona i dała kosza pewnemu chłopakowi, który był Koziorożcem, ale to nie jej wina, że nie byli kompatybilni i wolała zaoszczędzić im rozczarowań.
— Jestem Lwem — wypięła dumnie pierś, jakby to było jakieś wielkie osiągnięcie życiowe. — Mój tata to Ryby, dogadujemy się całkiem nieźle — stwierdziła po chwili namysłu, próbując sobie przypomnieć, czy zna jeszcze jakieś inne Ryby. Była jednak przekonana, że skoro miała tak dobry kontakt z własnym ojcem, to z Bonnie na pewno będzie podobnie! — Może nie uważam, że wszystko ma na nas wpływ, ale znaki zodiaku na pewno mocno odzwierciedlają nasze charaktery — wyjaśniła pokrótce, żeby nie wypaść w oczach dziewczyny na skończoną kretynkę. Bardzo chciała, żeby Bonnie miała ją za miłą, otwartą i w ogóle cool. Może nie za mądrą, bo przecież nie mogła udawać kogoś, kim nie była.
Kolejne słowa potwierdziły, że Bonnie nie była nikim sławnym. Jeszcze! Czyli Coven nie musiała obawiać się, że miała kapuściany łeb i jako jedyna nie miała pojęcia o jej istnieniu. Przyklasnęła w dłonie, zadowolona z reakcji dziewczyny, której koszula ewidentnie przypadła do gustu.
— Mogę być twoją stylistką już teraz — odparła wesoło i pociągnęła ją za rękaw w stronę kolejnego wieszaka. — Musimy ci znaleźć jakieś spodnie i dodatki — oznajmiła i zmrużyła lekko oczy. Potrzebowała chwili, żeby stwierdzić, jaki dół będzie najlepiej pasował do flaneli. — Przymierz te szerokie. A potem te obcisłe — zdjęła z wieszaka dwie pary jeansów, które wcisnęła w ramiona Bonnie. — A ja poszukam paska. I może jakiejś chusty, którą będzie można wpleść wpleść w szlufki. Nie wiem, co będzie lepsze. Zobaczymy! — pokiwała głową i zanim w ogóle dziewczyna zdążyła zareagować, już prowadziła ją w stronę jednej z trzech przymierzalni, które mieściły we wnęce za wysokim filarem.

Bonnie Miller