[April Finch]

Miała wielką ochotę aż zacząć podskakiwać albo klaskać z tej radości, że będzie ją miała tylko dla siebie, ale to byłoby strasznie durne. Znaczy strasznie w stylu April. A przecież June taka nie była. To poważniejsza dziewczyna, taka dużo bardziej cool, a nie rozhisteryzowana durnota. Dlatego skinęła tylko głową, pozwalając wnętrznościom podskoczyć z tej całej radości, której nie mogła przesadnie wypuścić na zewnątrz.
— Faktycznie bardzo mi na tobie zależy — przyznała, nieco przekręcając jej słowa. Za bardzo wychodziło z niej to bycie April, cholera. Z każdą kolejną godziną chyba coraz bardziej. Narzeczona wzbudzała w niej tyle pozytywnych emocji, że nie była w stanie zbyt długo pozostawać totalnie nonszalancką i niezakochaną do szaleństwa. A nawet gdyby już teraz jej nie kochała, to po tym wieczorze na pewno byłaby ugotowana. W towarzystwie Tiffany też czuła się bardzo dobrze, nawet w momentach, gdy próbowała dać jej kosza, bo przecież byłby świetnymi kumplelkami, jeśli nie było im pisane przespanie się ze sobą.
Czekała cierpliwie, aż Tiff wymyśli, gdzie najlepiej będzie przenieść randkę. Mieszkanie odpadało, to już widziały. Wszystko przez tę głupią narzeczoną. Była bardzo ciekawa, w jaki sposób Tiffany oczarowuje swoje potencjalne partnerki. June była gotowa, by być potraktowana jak każda inna laska, byle tylko spędzić z nią więcej czasu. Da się złapać na wszystkie głupie sztuczki, w sumie co jej szkodzi? Dawno już nie uwodziła jej aż tak wyjątkowa kobieta, więc była gotowa iść w to w ciemno. Na szczęście propozycja Tiff nie okazała się niczym okropnym. Może jednak June nieco by się zawahała, gdyby usłyszała, że idą na przykład na silent disco albo do baru z małżami? Z jakiegoś dziwnego powodu żadna z tych aktywności nie była w jej stylu. Wtedy dopiero mogłaby się wynudzić i musiałaby się porządnie zastanowić, czy na pewno chce zrobić dla tej obcej laski absolutnie wszystko. Alarm został jednak zażegnany, zanim na dobre się rozpoczął.
— Ale ja już mam widok na najpiękniejsze fragmenty Toronto — zaznaczyła, puszczając do niej oczko. June nie należała do najbystrzejszych, więc niektóre z jej chwytów musiały być wyjątkowo tanie! Ale przecież wcale nie zmyślała. Nie było opcji, żeby Tiff pokazała jej jakieś lepsze widoki, ale no trzeba dać jej szansę, żeby popróbowała.
— Bardzo chętnie tam z tobą pojadę — dodała, żeby Tiff nie pomyślała, że ten głupkowaty komplement jakkolwiek wiązał się z odmową. Przeciwnie! Właściwie to była już prawie gotowa. Chciała podnieść się z miejsca i ruszyć do drzwi, kiedy nagle wyrosła obok nich kelnerka i postawiła przez April kieliszek z kolorową zawartością. Spojrzała na nią zaskoczona.
— Mówiła coś o tym, żebyś piła ostrożnie, bo to ma ci rozmiękczyć myśli, a nie sprawić, żebyś zapomniała? Sorry, nie pamiętam, jestem tu jedenastą godzinę — westchnęła ciężko, ruchem głowy wskazując w stronę baru, po czym odeszła od nich, by zająć się sprzątaniem stolika gdzieś w kącie, zanim Finch w ogóle wpadła na jakiekolwiek pytanie doprecyzowujące. Obejrzała się, by znaleźć winowajcę i dość szybko zauważyła machającą do niej Rory. Uniosła więc kieliszek w geście toastu, wyzerowała jego – jak się okazało – słodką zawartość i podniosła się z krzesła.
— No to prowadź, Tiffany — poprosiła, kierując się w stronę wyjścia z baru. Nie miała pojęcia, gdzie są najlepsze punkty widokowe i jak najszybciej dostać się tam o tej godzinie bez wydania fortuny na Ubera.

Ty znasz metodę by mnie podejść, jednym ruchem bioder. Masz w sobie to, kobieto z piekła rodem

[teddy darling]

Zdecydowanie bardziej odpowiadała jej oryginalna wersja April. June była w porządku, ale zdecydowanie bardziej wpisywała się w gust Tiffany niż Teddy. Obie miały w sobie tę samą nonszalancję i łatwość udawania, że nic ich nie rusza. Darling nigdy nie była aż tak dobra w obojętność. Mimo wszystko z całych sił próbowała wczuć się w swoją rolę. W końcu po to tutaj była, prawda? Szkoda, jeśli porzuciłaby wszelkie pozory już w chwili, gdy tylko dostrzegła narzeczoną. Cała ta starannie budowana fasada rozsypałaby się w kilka sekund, a ona już leżałaby rozkraczona na barze. Batman z pewnością nie byłby zachwycony takim pokazem braku samokontroli.
Zazwyczaj dziewczyny zachwycały się panoramą miasta z punktu, do którego zabierała je strażaczka. Punktu G, naturalnie. Darling parsknęła śmiechem na własną myśl, taka była z siebie dumna! Ale klasyczny punkt widokowy też wcale nie wydawał się złym pomysłem. Było coś przyjemnego w siedzeniu gdzieś na wzniesieniu, z dala od miejskiego zgiełku i patrzeniu na migoczące setkami świateł miasto, które rozciągało się pod stopami. Teddy lubiła takie miejsca. Tiff też. Pytanie, czy June je polubi. April nigdy tam nie zabrała, no bo to był przecież sposób na podryw, a one kiedyś się wzajemnie nie podrywały. Najlepiej byłoby tam zajechać motocyklem, a nie Uberem, wtedy to już każda typiara była strażaczki!
— Bałamutka — skomentowała w reakcji na jej komplement. Dobrze, że Tiffany była odporna na takie teksty, inaczej marny byłyby jej los. — W takim razie zwijajmy się stąd — dodała, podnosząc się z miejsca.
Nie spojrzała w kierunku baru, gdy kelnerka przyniosła szota, który najpewniej był specjalną dedykacją od Rory. Nie było sensu. Narzeczona i tak prawdopodobnie nie zauważyłaby zazdrości, nawet gdyby Teddy stanęła naprzeciwko i oznajmiła jej to wprost. Dlatego postanowiła nie być zazdrosna. W końcu i tak nie miała żadnych powodów, żeby zachowywać się jak skończona kretynka. Rory była tylko częścią tej całej zabawy. Jedną z wielu osób kręcących się po lokalu. Postawienie komuś kieliszka alkoholu niczego nie oznaczało. Ludzie bez przerwy robili takie rzeczy! A skoro Finch przyzwyczaiła się do faktu, że Darling nigdy nie okazywała zazdrości, to niech tak pozostanie. Tak dla wszystkich będzie lepiej.
Grzecznie poczekała, aż April opróżni kieliszek z zawartości alkoholu i przepuściła ją przodem. Przechodzą obok baru czuła na sobie spojrzenie Rory, które wypalało jej dziurę w marynarce, ale nic sobie z tego zrobiła. Mogła bardziej się postarać, a wtedy może to ona podziwiałaby z June widoczki.

koniec

kiedy mówi, że mnie nie chce, nie rozumiem, czego ona może chcieć