[Pilar Noriega]

trigger warning

przekleństwa w ilości dużo

Dała mu tyle czasu, ile tylko potrzebował.
Siedziała na zimnych schodach, czując, jak wiatr mrozi skórę, zaciskając Madoxa mocno w swoich ramionach. Nie miała pojęcia przez co przechodził. Mogła sobie jedynie wyobrażać. Pilar nigdy nie musiała opłakać nikogo bliskiego, nigdy nie miała nawet rodziny, za którą mogłaby zatęsknić. Wiedziała jak to jest mieć pustkę po tym, czego nigdy się nie miało, pragnienie, żeby wiedzieć jak to jest, ale nigdy nikogo nie straciła. NIe w taki sposób, jak Noriega swojego najwierniejszego przyjaciela.
Psy były pięknymi stworzeniami. Wiernymi. Z nienagannym instynktem. Potrafiły wywąchać zagrożenie, stawić się za swoimi ludźmi i dbać o nich, nawet jeśli to były drobne gesty. Chociaż to co przez te wszystkie lata dla Madoxa zrobił Sombra w żądnym stopniu nie było małe. To były czyny, na które nie zdobyliby się nawet jego prawdziwi, najlepsi przyjaciele. Ile razy William odwracał się od niego? Ile Riczi poświeciłby dla swojego kuzyna? A pies był. Zawsze. Gotowy oddać za niego nawet życie.
Głaskała plecy swojego męża, czując jak pod nią drżał. Nie wiedziała, czy płakał. Swoją brodę miała opartą na jego głowie, a spojrzenie wpatrzone gdzieś w dal. Pilar na pewno uroniła kilka łez. Kochała tego psa, jakby był jej. Był obecny przy każdej jednej kłótni, jaką odbyli w mieszkaniu, jak wtedy gdy kłócili się o Galena, a Madox chciał ją zostawić. Albo kiedy jebła głową o stół i na moment go zapomniała. Patrzył na to wszystko gdzieś z boku, zawsze przy swoim właścicielu. Piękna relacja. A teraz już jej nie było.
Podnieśli się dopiero, kiedy Noriega był na to gotowy. Ruszyli na ostatnie pożegnanie. Szła obok niego, mocno ściskając go za rękę. Wiedziała, że teraz potrzebował po prostu wsparcia, że morały mogła zostawić sobie na jakiś inny dzień, chociaż ją też kurewsko gryzło to, co się stało. A najbardziej to, że tak po prostu w sekundę zmienił plany i pojechał sobie bez niej. I tu nie chodziło o to, żeby brał ją nawet ze sobą, ale fakt, że nawet nie powiedział jej, gdzie jedzie, nie powiedział, co planował. I gdyby spalił się w tym samochodzie albo gdyby naprawdę coś mu się stało… Nigdy by mu nie wybaczyła. Sobie też nie.
Ciężko patrzyło się na to wszystko z boku, ale Noriega okazał się wyjątkowo dzielny. Pogłaskali dobermana po raz ostatni, spędzili przy nim chwilę, a obsługa pozwoliła im zostać tak długo, jak tylko potrzebowali. Następnie podpisali wszelkie potrzebne dokumenty i znowu znaleźli się w aucie. W środku unosił się zapach krwi. Pierdolonej śmierci, która wwierciła się w tapicerkę. On też wcale nie wyglądał lepiej, kiedy szarpał pasem, cały upaćkany we krwi. Widziała, jak jego smutek przechodzi w gniew. Jak jego nastrój kompletnie się zmieniał. Tylko czy to był moment na te rozmowy? Właśnie teraz?
— Poczekaj, daj — rzuciła spokojnie, nachylając się nad pasem, żeby go zapiąć, próbując jakoś przeciągać wszystko w czasie, ale kiedy tylko Madox szarpnął ją za rękę, tak że prawie poleciała na jego klatkę piersiową, uniosła na niego równie ogniste spojrzenie. Bo w niej też to wszystko siedziało. Kumulowało się jeszcze od magazynu. Warczał na nią, wytykał jej pieprzony hipokryta, że z ludźmi Luny nie ma żartów, a ona czuła, jak zaraz jej się uleje.
— Żartujesz sobie kurwa ze mnie?! — odpyskowała mu momentalnie, wyszarpując się z jego uścisku. — Powiedział kurwa ten, który kazał nam się nie wychylać — no i się zaczęło… — Możesz mi kurwa powiedzieć, jak jechanie do pierdolonego lasu, nie mówiąc o tym nikomu, nawet nie konsultując tego ze mną, do jebanych gangusów miało się do nie wychylania się? — krzyczała. Już nie potrafiła tego trzymać w środku. Skoro i on wolał przysłonić smutek i żałobę po Sombrze gniewem, ona nie miała zamiaru długo być mu dłużna. A w Pilar akurat siedziało kurewsko dużo emocji. — Chcesz, żebym została wdową DWA DNI PO ŚLUBIE?! — wydarła się na niego. To już nawet nie był po prostu krzyk. Wyrzuciła to z siebie z taką goryczą, że musiał to poczuć nawet na własnej skórze. Aż zadrżała, a jej oczy momentalnie się zaszkliły. Łatwo mu było tam jechać, wiedząc, że ona była bezpieczna u Almy, a co miała powiedzieć Pilar? Co miała sobie myśleć, kiedy rzucił jej tylko pierdolonego smsa nie martw się o mnie i słuch po nim zaginął? Pierdolony egoista. Gdyby ona odwinęła mu taki numer, pewnie by ją zatłukł. Zamartwiał się. Wariował. Ale Madox jak zwykle patrzył na wszystko tylko i wyłącznie przez czubek własnego nosa.
I teraz też przemawiała przez niego wyłącznie zemsta.
Nie myślał trzeźwo.
— Nikogo kurwa nie odjebiesz — warknęła na niego, nachylając się w jego kierunku i łapiąc go za żuchwę, żeby patrzył jej prosto w oczy. — A jak już, to masz to wziąć kurwa na chłodno, a nie znowu wykonać jakiś bezmyślny ruch. Widziałeś co mu zrobili, widziałeś co kurwa stało się z twoim klubiem. Myślisz, że kim ty jesteś? Pierdolonym Bogiem? Że ty sam jeden jesteś w stanie po prostu odpierdolić jednego z najgroźniejszych ludzi w całym Toronto? Człowieka, który ma pod sobą całą jebaną armie pająków z pistoletem i zajebiście dobrego cela? — nawijała jak nakręcona. Słowa po prostu wylatywały z niej jak z karabinu, a ona sama napierdała na niego coraz bardziej, do tego stopnia, że już prawie na nim siedziała. Ciało miała całe pospinane w pieprzonej panice. Bo Pilar w przeciwieństwie do niego zawodowo snuła scenariusze i umiała ocenić ryzyko, a to co on miał w głowie, to co chciał zrobić, to jak działał impulsywnie, to jedyne gdzie mogło go zaprowadzić to do grobu. A ona nie miała zamiaru na to pozwolić. — Rozumiesz kurwa, estúpido, że ja nie chce cię stracić? — głos się jej złamał. Nie wiedziała, jak z nim rozmawiać. Jakich argumentów użyć, żeby przemówić mu do rozsądku. Nie raz na własne oczy widziała, jak ludzie pchani zemstą polegali na własnej zabawie. Jak potrafili impulsywnie się w coś wpakować, a potem nie mieli już pola do ucieczki. Jeden strzał. Tyle wystarczyło, żeby go nie było. A ona go potrzebowała. Jak nikogo innego na świecie.

¿Entiendes, joder, estúpido, que no quiero perderte?

[bandito]

trigger warning

przekleństwa

Madox nie płakał, czuł się złamany, czuł się z tym kurewsko źle, wtulał się w Pilar, a serce mu galopowało, oddech grzązł w piersi, ale... nie uronił ani jednej łzy. Bo on lata temu, jeszcze w tej różanej willi w sercu Medellin, gdzie dorastał, gdzie jako dziecko wylał dużo łez, obiecał sobie, że nigdy nie będzie płakał. I mimo wszystko, mimo, że to dotknęło go naprawdę głęboko, nie zamierzał złamać obietnicy, którą kiedyś dał temu młodemu chłopaczkowi, że nie będzie płakał.
Potrzebował chwili żeby się pozbierać, wyprowadzić z tego stanu, w którym wszystkie myśli wracały do tego jednego zdania.
Co ty zrobiłeś.
Do tego, że znowu się obwiniał i do tego, że już nigdy nie zobaczy swojego psa, kiedy cieszył się na ich widok, albo kiedy kładł po sobie uszy bo coś zbroił. Że już nigdy nie ucieknie mu w parku do tej wystrzyżonej pudlicy. Nie obudzi ich liżąc po twarzach, bo ktoś się nad nim zlitował i wpuścił go do ich sypialni.
Dużo rzeczy się zmieni, i z tymi zmianami też musieli się pogodzić.
A potem musieli pożegnać się z Sombrą, na zawsze.
Z ciężkim sercem w końcu ruszyli do samochodu. A wnętrze przypominało im jeszcze o tym, co się stało. Madox nie tylko brudny był w błocie, we krwi, ale też wciąż było od niego czuć to paliwo. I może wystarczyłaby jakaś iskra, żeby jego ciuchu stanęły w płomieniach?
Tak jak oni... Jedno zdanie, które zadziałało jak zapalnik. Które sprawiło, że Pilar zaraz na niego warczała, wyszarpnęła mu się.
Wcale się jej nie dziwił, bo na jej miejscu byłby tak samo wkurwiony. Albo bardziej.
Ulało jej się, widział to w jej oczach, w tym jak zaciskała dłonie w pięści, jakby chciała mu jebnąć, szarpnąć go, a jednocześnie, to był też żal i strach, że mogła go stracić.
Tak kurwa dużo różnych emocji, cały kalejdoskop. Pierdolony rollercoaster uczuć.
- Jakbym to z tobą skonsultował, to byś mi nie pozwoliła - rzucił jak jakieś dziecko, ale zaraz po tym przyszły myśli, że by mu nie pozwoliła i Sombra by żył. A potem kolejne, że jeśli nie postawiłby się Lunie i nie dał mu odpowiedzi, to on by zagroził jej. Bo pierwszy był klub, potem jego pies, a teraz kolej na...
- Nie chcę, żeby Tobie się coś stało, dwa dni kurwa po ślubie ze mną - odparł zaraz na jej słowa. Chociaż to co powiedziała też brzmiało źle... Została wdową.
Mogła zostać, gdyby nie pies, który uratował mu życie, jutro mogłaby jego zwęglone szczątki oglądać na podobnym stole, co Sombrę, w kostnicy.
Widział te jej szklące oczy, to, że po prostu znowu ją zawodził. On na jej miejscu chyba dostałby pierdolca, i może jej nie zatłukł, bo nie podniósłby nigdy na nią ręki, ale... na pewno by się rzucał i miotał, i wydzierał, i reagował podobnie do niej. Albo gorzej.
Tylko teraz był po zupełnie drugiej stronie. Nie myślał trzeźwo. I znowu tylko o sobie, kiedy nawijał jej o tej zemście, a kiedy zacisnęła palce na jego podbródku i zwróciła twarz na nią, to spojrzał w jej piękne, dzikie oczy, w których płonął prawdziwy ogień. Te wszystkie emocje, które w niej siedziały, a teraz wychodziły. A wszystkie były tak gorące, że poczuł je na własnej skórze. Jej kurwa ognisty temperament.
Sięgnął do jej dłoni, zacisnął na niej palce ściągając ją z żuchwy, przesuwając na usta, którymi zaczepił jej opuszki. Słuchał jej. I wiedział, że miała rację, nie był Bogiem.
On w półświatku był nikim, mogli go odjebać w jednej chwili i dzisiaj mu to udowodnili. I to też trzeba było zmienić.
- Nie sam... Z tobą - powiedział w końcu i pociągnął ją do siebie tak, że szarpnął ją nad skrzynią biegów na swoje kolana. Drążek wbił jej się w gdzieś w tyłek, ale Madox zaraz ją na sobie poprawił. Otworzył usta i chciał jej jeszcze coś powiedzieć, może zasłaniać się tym, że razem dadzą sobie radę ze wszystkim. Albo tym, że przecież on zawsze bierze wszystko na chłodno. I o ile w tym pierwszy coś było, że tworzyli naprawdę dobry duet, to to drugie było kompletną bujdą. On nie umiał na chłodno, a kiedy z jej ust padło to rozumiesz, że ja nie chcę cię stracić, a potem głos jej się załamał. To Madox szarpnął ją do siebie, tak, że najpierw jego wargi odnalazły te jej w krótkim, agresywnym pocałunku, kiedy wplatał palce w czarne kosmyki na jej karku. A potem oparł czoło o jej skroń - a ja ciebie, nie mogę cię stracić - ich oddechy mieszały się w jeden, a serca waliły obok siebie dziko. Wytatuowane palce przesunęły się po jej skórze chowając pod cienkim materiałem koszulki - ale oni już wiedzą, że najbardziej by mnie dotknęła strata ciebie, że ty jesteś najważniejsza... Widziałaś ten sms? Słyszałaś ich w porcie? - wiedział, że tak. Zdawała sobie sprawę z tego, że ona była jego słabym punktem. Czasem największą siłą, ale nie w tej nierównej walce z Luną, gdy oni udowodnili mu dzisiaj, że jego życie nie miało dla nich żadnego znaczenia.
Znowu się w nią wtulił.
- Gdyby nie Sombra, to by mnie tam dzisiaj odjebali... - wydusił to w końcu - oni nie cofną się przed niczym, i teraz będą chcieli skrzywdzić ciebie, żeby mnie złamać. Ale mam plan... Tylko musimy to odpowiednio rozegrać - zadarł głowę do góry, żeby na nią spojrzeć, wbić ciemne tęczówki w jej piękne, duże oczy - powiem Lunie, że przyjmuję jego warunki, będę udawał, że... Że klub jest jego, a za dwa tygodnie, kiedy tam wejdzie, to będzie jego koniec - dwa tygodnie na ukartowanie pułapki na Lunę, z jednej strony kurewsko mało, skoro policja nie mogła go osaczyć przez lata, z drugiej... biorąc pod uwagę to jak oni szybko działali. Musiało im to wystarczyć. Nie spuszczał spojrzenia z jej oczu, jakby szukał w nich jakiejś aprobaty dla jego pomysłu, albo kolejnego chyba cię pojebało Madox. Czegokolwiek.

Y te amo, no puedo perderte °❀⋆.ೃ࿔*:･

[Pilar Noriega]

trigger warning

przekleństwa

Jakbym to z tobą skonsultował, to byś mi nie pozwoliła.
Oczywiście, że nie.
Nie, bo to był p o j e b a n y pomysł. Wyjątkowo zły. Jeden z gorszych. Pilar jako głos rozsądku od razu by mu go wybiła z głowy, przypilnowała, żeby nie stałą mu się krzywda. I pewnie Sombra dalej by żył. Ale nie miała zamiaru mówić tego na głos. Nie była potworem, żeby jeszcze bardziej mu dopierdalać, a przecież widziała na własne oczy, jak bardzo to przeżywał.
Madox może i nie płakał, nie rozklejał się w taki sposób, ale jego oczy zdradzały naprawdę wiele. Pilar nauczyła się już czytać z nich emocje i naprawdę od bardzo dawna nie widziała w nim tak dużego żalu. Chyba ostatni raz przy akcji z Daltonem, kiedy prawie ją stracił. A potem sam ledwo przeżył. Wiecznie balansowali na granicy życia a śmierci, podejmowali skrajne decyzje, jednak ta dzisiejsza bolała jakoś wyjątkowo bardzo.
A w tym wszystkim chcieli dbać o swoje wzajemne bezpieczeństwo. Ona nie chciała, żeby jemu się cokolwiek stało, on jej i tak mogli w kółko kręcić się w jebany limbo bez wyjścia. Robić rzeczy za swoimi plecami, żeby drugie było bezpieczne, ale to wcale nie rozwiązywało sprawy. To tylko podkreślało, jak wielką słabością byli dla siebie nawzajem. Siłą, okej, również, ale przede wszystkim punktem krytycznym. Jebaną piętą Achillesa, która sprawiała, że żadne z nich nie myślało trzeźwo. Bo jak można, kiedy ktoś mierzy z prawdziwego gnata do kogoś, kogo kochasz nas życie? Do jedynej osoby, na której ci zależy i jednym ruchem palca może ci ją odebrać? NIe dało się. To było awykonalne. A przynajmniej tak się jej wydawało na tamten moment w samochodzie.
Dała się pociągnąć na jego kolana, nieco mu w tym pomagając, kiedy skrzynia biegów zaczęła wbijać jej się w tyłek. Toyota nie miała za dużo miejsca przy siedzeniach, więc musiała praktycznie się na nim położyć i obniżyć głowę, żeby móc odpowiednio spojrzeć mu w oczy, kiedy mówił, że nie chciał sam odjebać Luny, a z nią.
— Tak jak dzisiaj? — prychnęła pogardliwie. — Dzisiaj też mieliśmy być drużyną i co? I zostawiłeś mnie samą z tą bandą idiotów i nic nie mówiąc gdzie jedziesz, pojechałeś sam — znowu na niego warczała, tylko tym razem jej ciepły oddech tańczył na zarośniętych policzkach, a spojrzenie ciskało gromami ze zdecydowanie bliższej odległości. — Nie możesz sobie kurwa wybierać, kiedy chcesz mnie u swojego boku, a kiedy nie, rozumiesz? Albo tam jestem na stałe i traktujesz mnie równo albo… — albo co? Zajrzała w jego ciemne oczy. Albo się rozstaną? Zostawi go? Nie no kurwa, takiej opcji akurat nie było w menu. — Albo będziemy się tak wiecznie dochodzić i opłakiwać tylko źle podjęte decyzje — wyjaśniła. Tego akurat była pewna — jeśli nie zaczną działać jak jeden organnim, rzeczy znowu zaczną się wypierdalać jedna po drugiej. Albo ona też w końcu będzie robić rzeczy za jego plecami i nie zajdzie to daleko, kiedy każde będzie działać na własną rękę. To już nie był zwykły powrót z Medellin, gdzie rzeczy stały pod jednym, wielkim znakiem zapytania. Oni byli kurwa m a ł ż e ń s t w e m. Złączeni przysięgą, obrączką i kurwa prawie ślubem astralnym (swoją drogą ciekawe co u wróżki karlicy).
Tutaj trzeba było działać wspólnie. Jak tak wspólnie mówili sobie po chwili, że nie chcieli się stracić, a on szarpnął ją bliżej siebie, żeby złożyć na jej ustach pocałunek. Może i krótki, ale jak zwykle stawiający cały jej organizm na baczność. Wywołujący przyjemne mrowienie na długości całego kręgosłupa. Przytrzymała go sobie nieco dłużej za potylicę i drapała skórę, kiedy mówił, że najbardziej by go dotknęła strata jej, że Sombra tak naprawdę ocenił mu życie. Mógł czuć jak palcami jak spięła się na te wieści. Jak wizja utraty jego przeleciała jej przed oczami i przez myśli, a chłodny dreszcz rozprowadził się po całym ciele.
— Zajebałabym cię, jakbyś tam dzisiaj zginął — rzuciła prawie szeptem, przykładając czoło do jego skroni i napierając na niego jeszcze mocniej. Bardzo romantyczne wyznanie, Pilar, nie ma co. Ciekawe czy byłoby co zapierdalać, gdyby spłonął tam dzisiaj żywcem. Wypuściła mocno powietrze, podwiewając pojedyncze, wystające spod warkoczyków włosy. Nawet nie chciała o tym myśleć — o tym, jakie by było życie bez niego. Po prostu sobie tego nie wyobrażała. Nie była w stanie, bo od razu zalewała ją obrzydliwa fala paniki, jak wtedy po Daltonie, a nawet i większa. Chociaż kiedy zaczął zdradzać jej swój plan, uczucie paniki ustąpiło kolejnej fali irytacji.
— Chyba cię pojebało, Madox — chciał, to miał. Odsunęła nieco głowę, spoglądając w jego ciemne oczy, swoje mrużąc delikatnie i ściągając brwi. — Jak ty niby chcesz to zrobić, co? Co ty myślisz, że tak po prostu przyjdziesz za dwa tygodnie do klubu i go odjebiesz? — rzuciła mu pełne niedowierzania spojrzenie. Dziury. W każdym jego planie były wiecznie dziury, których ona najzwyczajniej w świecie nie potrafiła ignorować. Już myślała do przodu, była przed nim o jakieś dziesięć kroków i każdy jeden scenariusz kończył się dla niego tragicznie. — A co z jego ludźmi? Wsadzisz mu kulkę między oczy, a oni co? Będą ci kurwa klaskać? Myślisz, że ciebie nikt wtedy nie odpierdoli? Co wtedy z całym gangiem? Z wszystkimi, z którymi Luna współpracuje, z którymi handluje tymi ciałami, myślisz, że po ciebie nie przyjdą, że zastopowałeś im dostawy? Dla ciebie wszystko jest zawsze kurwa jednowymiarowe. Chcesz coś i po to idziesz. Ale to nie jest jakiś durny bandyta jak w klubie w Rio. Sam najlepiej wiesz, jak ważny jest Luna. Jak pociąga za kurewsko dużo sznurków. A ty nie jesteś niezniszczalny — babka Carmen i tak każdego dnia miała przy nim kurewsko dużo roboty, biorącp od uwagę jak często pakował się w kłopoty. Nawet największemu szczęściarzowi dobra passa w końcu się kończyła. Teraz uratował go pies, bo się podłożył. A potem co? Następna będzie ona? Jasne, zrobiłaby to, ale chyba nie tego chcieli.
Westchnęła ciężko. Pojebany to był przypadek. Z jednej strony uważała, że nie powinni się wychylać, a już na pewno nie sami, bo to był zbyt niebezpieczne, a z drugiej miała pełną świaodmość, że Luna nie odpuści. Że teraz, kiedy ma Madoxa na celowniku i jego klub, nie przestanie dopóki Noriega się przed nim nie ugnie i nie będzie tańczył za każdym razem tak, jak on mu zagra.

Pojebało cię.

[bandito]

trigger warning

przekleństwa

Miała rację. Pilar zawsze miała rację, a Madox i tak wiecznie odpierdalał. Buntował się, a potem przychodził z podkulonym ogonem i z kolejnym Pilar zjebałem, jak dzisiaj. Nie uczył się na błędach, a od niej tego wymagał. Jebany hipokryta.
Patrzył w jej ciemne, piękne oczy, a szybki oddech lądował na jej policzkach i niby wiedział to wszystko co mu mówiła, ale kiedy urwała w tym momencie...
- Albo co? - wypalił od razu. Bo co mu chciała powiedzieć, że go zostawi? Nie pozwoliłby jej.
Ale czy on w ogóle miałby coś do gadania, kiedy by się zawzięła. Pewnie nie. Odruchowo zacisnął palce na jej skórze mocniej. Bo dla niego też taka opcja nie wchodziła w grę, ale co jeśli dla niej tak? Jeśli w którymś momencie on przekroczy jakiś punkt krytyczny, i wtedy Pilar go zostawi?
- Nie wszystkie są złe - znowu przytulił ją do siebie mocniej, bo to przecież był fakt, że te ich złe decyzje szły w równowadze z dobrymi, coś za coś. Pobrali się i teraz zbierali za to żniwa.
I chociaż utrata Sombry może nie była tak ściśle z tym powiązana, bardziej leżała po jego stronie, to jednak Luna zwrócił uwagę na niego tylko dlatego, że zaczął węszyć w sprawie Luciano, a zrobił to... dla niej.
Gdyby oni to pół roku temu się nie zgadali w klubie, nie zatańczyli ze sobą, a on nie obiecałby jej, że sprawdzi dla niej informacje na temat kontenerów Wyatta, wywołując przy okazji sraczkę u jego dyrektora logistycznego, to pewnie nie byliby w tym miejscu, w którym teraz byli.
On by sobie powoli działał w Latynoskim półświatku, nie rzucał się w oczy, a ona prowadziłaby sprawę Galena Wyatta. Może nawet. Kurwa. Zakochała się w nim?
A jednak wtedy oboje podjęli jakieś decyzje, a potem kolejne i kolejne. Codziennie jakieś. A przedwczoraj o tym, że chcą być razem na dobre i złe, do śmierci.
Najlepsza, czy najgorsza decyzja w ich życiu?
Na razie ciężko to było stwierdzić.
Pewne było jedno, że oni w tym całym chaosie, w tych głupich decyzjach, które podejmowali, w tych dobrych też, zawsze na pierwszym miejscu stawiali siebie nawzajem, ich bezpieczeństwo. Z różnym skutkiem, ale jednak.
I oboje o tym wiedzieli, kiedy ich usta połączyły się w zachłannym, krótkim pocałunku, który pieczętował słowa o tym... jakby nie mogli żyć bez siebie.
A kiedy Pilar powiedziała to zajebałabym cię, jakbyś tam dzisiaj zginął, to Madox się uśmiechnął. Nie było mu do śmiechu, ale kurwa... to, że jego żona wyciągnęłaby go z dna piekła po to tylko, żeby go dojechać, za to, że zginął, zawsze wywoływało u niego uśmiech.
- Dobrze, że ty masz specjalną wejściówkę do mnie, tam na dół, to nigdzie się przed tobą nie ukryję - szarpnął się do niej, żeby musnąć wargami jej pełne, gorące usta, krótko zaczepnie. Sięgnął dłonią do jej policzka, odgarniając z niego czarne, niesforne kosmyki, a zaraz dzielił się z nią swoim planem.
Spodziewał się tego, co powiedziała.
A kiedy się od niego odsunęła to kciukiem gładził skórę na jej żuchwie, na policzku, jakby chciał ją uspokoić. Czarne oczy wpatrywały się w te jej, a twarz przybrała całkowitą powagę.
- Tak... - zaczął, ale pozwolił jej, żeby wyrzuciła z siebie te wszystkie wątpliwości. Słuchał jej wpatrując się w jej duże, piękne oczy - Luna też nie jest Bogiem, i ma pewnie tyle samo zwolenników, co przeciwników, tylko wszyscy się go boją, a ja muszę zrobić tak, żeby przestali. Muszę tylko uderzyć do odpowiednich ludzi, do kogoś, kto też chce go sprzątnąć i nawet wiem do kogo - powiedział poważnie - ludzie idą za Luną, bo ma władzę, bo im płaci, ale jak ją podważymy, to zrobi się zamieszanie, a my... No przecież kurwa Pilar najlepiej działamy w chaosie - może jego plan miał dziury. Na pewno je miał, bo Madox nigdy nie umiał zaplanować wszystkiego od A do Z, stworzyć kilku scenariuszy i różnych planów awaryjnych. On rzeczywiście obierał sobie jakiś cel i po niego szedł, nie przebierając w środkach, nie zastanawiając się, biorąc to co podsuwał mu los. Tak jak było z nią, miała być jego. I co? I dopiął swego. Z Luną musiało być tak samo.
- Trzynastka uznaje Lunę, bo się go boją, bo jest nad nimi, ale go nie lubią. Pewnie inne gangi też... A kojarzysz senatora Kane'a, od lat sprzeciwia się Lunie i temu co on robi, ale Kane nie jest święty. Myślę, że... musimy zacząć od niego, a potem po sznurku do pierdolonego kłębka - nabrał więcej powietrza w płuca i wypuścił je gdzieś w jej pierś - tylko ty musisz mnie przypilnować, bo wiesz... Ja to kurwa chcę wszystko już, teraz, od razu - doskonale to wiedziała, bo Madox nigdy nie umiał sobie czegoś stopniować, on zawsze był impulsywny, jak on już podczas wyjazdu do Medellin wyznał jej miłość, od razu, kiedy tylko jego serce szarpnęło się do niej mocniej. I on też znowu się do niej wyrwał, znowu przykładał czoło do jej skroni, a wytatuowane palce sięgnęły jej żuchwy - chociaż nie... Zaczniemy od tego, że przyjmę warunki Luny, żeby dał ci spokój, żeby uśpić jego czujność, powiedział, że jego ludzie w dwa tygodnie uporają się z remontem w Emptiness i wtedy on wejdzie do klubu, a ja mu na to pozwolę. Uśpimy jego czujność... Ale będę musiał wtedy - znowu zaciągnął się powietrzem, wymieszanym z jej znajomym zapachem - być mu posłuszny - a to nie było łatwe, bo Madox nigdy nie był, nikomu. Ale... był też przecież dobrym aktorem, umiał grać. Tak jak dzisiaj w porcie... Obawiał się tylko, że to był wierzchołek pierdolonej góry lodowej. Że następnym razem każą mu robić dużo gorsze rzeczy. Wbił czarne spojrzenie w jej piękne, duże oczy. Te oczy, które wtedy w porcie nie mogły na niego patrzeć. Sięgnął znowu wytatuowanym palcami do jej policzka, przesunął nimi po jej skórze.
- Pilar, ale musisz mi coś obiecać... że nawet jeśli musiałbym zrobić coś... Chujowego, to błagam cię, obiecaj mi, że się od mnie nie odwrócisz - bo tego by nie zniósł. Gdyby jego plan zaważył na ich relacji, gdyby uwierzyła, że on jest zły, bo przecież... tylko ona wiedziała, czuła pod opuszkami to jego dobre serce, które biło tylko dla niej. Zawsze, nawet kiedy podejmował te złe decyzje.

Tienes que prometérmelo °❀⋆.ೃ࿔*:･

[Pilar Noriega]

trigger warning

przekleństwa

To prawda — nie wszystkie ich decyzje były złe.
Można je było nazwać ciężkimi, każdą jedną z nich, podjętą spontanicznie, bezmyślnie lub po głębszym przemyśleniu, bo wszystkie ciągnęły za sobą lawinę powikłań… ale nie niektóre nie były złe. Jak to, że pół roku temu przyszła do Emptiness po informację na temat Arthura Seleeya, że usiadła z nim w zacisznej loży, a potem poszła po raz pierwszy na parkiet. Zbliżyła się do niego, kiedy wszystkie lampki świeciły się na czerwono, kazały jej uciekać, nie zagłębiać się w to. A ona to zrobiła. A potem już lawinowo: Medellin, Meksyk i w końcu Rio. Rio, w którym przypieczętowali całą swoją wybujałą ścieżkę, usłaną bólem i wyrzeczeniami, ale też przecież pięknymi chwilami uniesienia, które zakorzeniły się głęboko w sercu. Kochała go jak nikogo innego na tym zasranym świecie i niezależnie od tego, jak źle by nie było, jak wiele łez musiałaby wylać, nie miała zamiaru żałować. Najlepsza decyzja w jej życiu. Co zresztą zaraz pieczętowali pocałunkiem. Wcale nie takim, który miał ich nakręcić i eskalować. Bardziej była to forma przelania emocji, zderzenia ze sobą całego kalejdoskopu uczuć, które aktualnie mieli w sercach i tęsknoty. Troski za siebie nawzajem. Miłości tak mocnej, że gdyby zginął, znalazłaby go, wykopała i zatłukła jeszcze raz za to, że ją zostawił. Widziała ten jego uśmiech. To jak lubił, kiedy mu o tym mówiła. I może na tym powinni zakończyć ten ciężki dzień? Wrócić do domu i po prostu pobyć. Ale nie, oni jak zwykle musieli wdać się w kurewsko ważne rozmowy w najbardziej randomowym, możliwym miejscu. Chociaż na plus był fakt, że nie stali obok śmietnika. Samochód wydawał się nawet wersją premium miejscówek.
Słuchała go uważnie, kiedy zaczął prezentować jej swój plan na obalenie Luny. Co jakiś czas kiwała jedynie głową, kiedy się z nim zgadzała, a zaraz przewracała oczami, kiedy nawijał kompletnie od czapy. Jego plan miał kurewsko dużo dziur, wiele niedopowiedzeń i głupoty. Nawiej wiary w to, że jakoś to będzie, na które Pilar średnio chciała się zgodzić, jednak jedno musiała przyznać — baza wcale nie była taka zła. To żeby znaleźć kogoś, kto równie mocno chciał upadku Luny, zając jego miejsce i to z nim dobić targu. Postawić jasne warunki — pomogą mu obalić Lunę, ale za to dostaną nietykalność. Na papierze brzmiało idealne. Problem pojawiał się z egezkucją i setką scenariuszy, w których coś mogło pójść nie tak. Pozostawało teraz pytanie czy ona chciała sprowadzić go na ziemie i wytknąć wszystko co jest nie tak, czy może w pierwszej kolejności okazać odrobine wsparcia i skupić się na tym, co dobre.
— Kane to dobry kierunek — skinęła głową, sama zaskakując się, że przyznała mu rację. — Ale Madox, kurwa, obiecaj mi, że będziesz uważać. Dobrze wiesz, że jeden niewłaściwy ruch i po tobie. Wystarczy, że pogadasz z niewłaściwą osobą, Luna się dowie i będziesz pierwszy do odstrzału. Trzeba wyczuć, czy Kanę w ogóle byłby w stanie udźwignąć taką rebelię. Ludzie często pierwsi są do gania, a jak przychodzi co do czego, to pieniają — ona sama naoglądała się tego setki razy w pracy. Nawet po stronie psiarni, gdzie trzeba było wykazać się inicjatywą, zacisnąć zęby i obejść system — wtedy dopiero wychodziło, jak wiele psów było zwykłymi pizdami i finalnie nie potrafili się sprzeciwić. Była przekonana, że w półświatku było podobnie. Każdy z nich tak naprawdę najbardziej dbał o własną dupę. Było kilku odważnych, ale ci odważni też często jako pierwsi kończyli w piachu.
Przewróciła oczami na jego kolejne słowa.
— Jak ja mam cię kurwa pilnować, jak ty i tak robisz to co chcesz? — uniosła się, odchylając nieco od niego i zaglądając w piękne, ciemne, czekoladowe oczy, a jej dłoń przesunęła się po jego klatce piersiowej, zatrzymując na szyi. Zacisnęła mocniej palce, przyciskając go do fotela. — Nie s ł u c h a s z się — wycedziła przez zęby, osadzając ciepły oddech na jego policzkach. — Nawet byłeś na tyle durny, żeby nie wziąć ze sobą telefonu, jak pojechałeś to tego jebanego lasu. Nie miałabym cię nawet jak namierzyć. Pomyślałeś co by było, gdybyś nie miał tego zapasowego? — oczywiście, że nie pomyślał. Bo Madox nigdy nie myślał. On pierwsze działał, a dopiero potem walczył ze skutkami własnych decyzji. Szył z tego, co miał. I okej, w tym przypadku coś tam mu się udało z działać, ale to durne szczęście też kiedy mu się wyczerpie. Musiał mieć nieco więcej pomyślunku, jeśli faktycznie chciał pakować się po kolana w mafijnym bagnie. Nauczyć nieco pierwsze analizować, a potem podejmować decyzje. Tylko czy on w ogóle był skory do nauki? Chwilami wątpiła. A jednak gdy mówił, że przyjmie propozycję Luny, opowiadał o tym, co za dwa tygodnie… no był jakiś zalążek nadziei.
— Wiem — skinęła głową, kiedy powiedział, że wtedy będzie musiał być mu posłuszny. Wiedziała. Naprawdę to wiedziała. A jednak wizja tego, do czego prawdopodobnie będzie zmuszany gryzła ją gdzieś pod skórą. Już dzisiaj, kiedy rył chłopakowi X nożem na poliku ledwo mogła na to patrzeć. Skręcało ją w środku, kwestionowała cały s∑ój kręgosłup moralny, to że nie po to poszła do policji, żeby teraz nie reagować na tego typu zachowania. Z drugiej strony doskonale wiedziała, na co się pisała, wiążąc się z nim. Wiedziała, że nie był kurwa sprzedawcą w warzywniaku czy cukiernikiem, z którym życie byłoby po prostu proste. Przyjęła go ze wszystkimi wadami i musiała też przyjąć to, do czego zmuszał go półświatek, aby pozostać w odpowiednich kręgach.
Przymknęła na moment oczy, gdy musnął palcami jej policzek. Automatycznie wtuliła się w jego ciepłą dłoń, dociskając gładką skórę do jego szorstkiej tekstury. Serce biło jej mocno. Zreszta jak zawsze, kiedy miała go blisko. Kiedy czuła na sobie jego dotyk i bliskość. Wtedy wierzyła, że wszystko by dla niego zniosła.
— Myślisz, że karzą ci kogoś zabić? — spytała prosto z mostu, chociaż przecież znała odpowiedź. Z takimi zwyrolami wszystko było możliwe. Dla nich pociągnięcie za spust to była bułka z masłem. Nigdy nie dbali o ludzkie życie, nie rozumieli jak wiele zabierali, a jeśli Madox chciał być jednym z nich, chciał zdobyć ich zaufanie, pewnie będzie musiał udowodnić swoją wartość. — Chce o wszystkim wiedzieć — powiedziała po chwili, zaglądając mu głęboko w oczy. Jej głos był stanowczy i zdecydowany. — Zero sekretów, Madox — przysunęła się bliżej, zaciskając mocniej palce na materiale jego koszulki. — To mój jedyny warunek — nie było nic gorszego niż wieczne niedomówienia, z którymi ciągle musieli stawiać czoła. To że chciał ją chronić i czegoś jej nie mówił. Koniec z tym. Jeśli chciał, żeby nagięła wszystko w co wierzyła, ona potrzebowała czegoś w zamian. A nie było większej i lepszej waluty na tą wymianę niż bezwarunkowa szczerość. — Wtedy masz moje słowo, że nigdy się od ciebie nie odwrócę — dodała ze śmiertelnie poważną miną. Składała mu jawną obietnice, że niezależnie od tego, co by się nie działo, jak bardzo by nie odjebał, tak długo, jak był z nią szczery, ona będzie stała u jego boku.

sin secretos.

[bandito]

trigger warning

przekleństwa

Ważne, że w ogóle rozmawiali, bo na początku szło im to średnio, mieli silne charaktery, każde nie umiało odpuścić i się przed kimś złamać, więc to naprawdę duży plus, że doszli do takiego miejsca, gdzie ze sobą rozmawiali, dzielili się nie tylko tym co rodziło im się w głowach, ale też wątpliwościami. Nie ważne, że w wypaćkanym krwią samochodzie, zaparkowanym przed kliniką weterynaryjną, w którym zaparowały już szyby od ich przyspieszonych oddechów.
Dla nich miejsce nigdy nie było ważne. Najważniejsze było to pierdolone połączenie dusz. Kiedy zaglądali sobie głęboko w oczy, i po prostu mówili to, co siedziało im w głowach. Madox zaraz przedstawiał jej swój plan. Plan w którym było tyle znaków zapytania, że ciężko będzie je wszystkie przez dwa tygodnie zapełnić, ale musieli chociaż spróbować.
A kiedy Pilar się z nim zgodziła co do Kane'a to mocniej zacisnął palce na jej biodrze.
- Wiem... - mruknął jedynie, bo zdawał sobie sprawę, że jeden niewłaściwy ruch i skończy gorzej niż w płonącym samochodzie, albo w lesie z dziurą w głowie, bo jeśli Luna wyczułby zdradę... Nawet nie chciał myśleć co by mu zrobił - dlatego do Kane'a pójdziemy razem, ja mam czujkę co do ludzi, ale ty... go lepiej dociśniesz - ciemne tęczówki zawiesił na jej pięknych, dużych oczach - zadasz mu konkretniejsze pytania - no tak bo Madox nigdy nie był w tym dobry, on dużo gadał, ale czasami nie potrafił trafić w sedno, kręcił i owijał w bawełną - kojarzysz ten bankiet, który co roku organizuje Kane, jakaś zbiórka na chore dzieci, czy coś, ale tak naprawdę to on tam nie zaprasza samych dobroczyńców. Dwa lata temu ja dostałem zaproszenie, wiedziałem, że chodzi o Lunę, bo on wtedy... robił duży przerzut - spiął się jakoś pod nią na samą myśl o tym. Madox nie chciał się bawić w handel ludźmi, prochy, czy broń, to co innego, ale żywy towar... A jednak teraz nie miał wyjścia - więc mu odmówiłem, ale w tym roku nas tam wkręcę - to była dobra okazja, żeby wyczuć Kane'a, pozostawała tylko jedna ważna kwestia, skoro Luna ich śledził, znał ich wszystkie słabe punkty. Madox odchylił do tyłu głowę zapierając ją o zagłówek fotela - kurwa... Tylko muszę to tak zrobić, żeby Luna myślał, że to jest jego pomysł z tym bankietem, bo on nas obserwuje, ale... coś wymyślę - nie z takich sytuacji wychodził. Musiał tylko nad tym trochę pomyśleć, zasugerować Lunie, że może powinien go wysłać do Kane'a, może dlatego, że teraz jego żona robiła w policji? I senator mógłby jej coś powiedzieć? Może mogli jednak tą ich relację przedstawić jako korzyści dla półświatka? Tak jak chcieli to zrobić z Eliotem.
Kurwa.
Co strona to próbowali z inną narracją. Ale przecież najważniejsze było to, żeby ze sobą byli szczerzy.
I zaraz Madox tak szczerze wyznał jej, że musi go pilnować. Na jej słowa przycisnął ją do siebie mocniej, bo jednak nie dało się z tym dyskutować on i tak zawsze robił to, co chciał. A kiedy zacisnęła palce na jego szyi, jeszcze naparł na jej rękę, tak, że poczuł ten uścisk na gardle.
- Lubisz to, kiedy się nie słucham... - wydyszał i mogła czuć jak z trudem złapał więcej powietrza, a zaraz się jej szarpnął, zacisnął palce na jej dłoni, a po chwili ugryzł ją w palec oswobadzając się, przesunął sobie jej opuszkami po zarośniętym policzku - w każdym samochodzie jest gps, w tym też, założyłem ci go już dawno temu... Jak jechaliśmy nim do sierocińca - wyznał jej, dociskając gładką skórę jej dłoni do swojego policzka, tak, że mogła czuć na palcach wbijający się w nie zarost - mam je na telefonie, w każdej chwili mogę je namierzyć, może... też powinnaś? - nie był pewny czy to dobry pomysł, bo co kiedy chciałby jej zniknąć? Ale z drugiej strony, wtedy powinien się postarać o inny samochód. A to może kiedyś rzeczywiście uratować im życie - w klubowych, beemce i Jaguarze, w schowku, są zapasowe telefony, w pokrowcu po okularach, na tyle, zawsze je podrzucam w razie czego. BMW ma też tajny schowek między tylnym siedzeniem a bagażnikiem, jest tam spluwa... Nieoznakowana, nielegalna, w klubowych tylko pałka teleskopowa, bo nimi jeżdżą też ludzie z Emptiness - wyjaśnił jej. Może i Madox nie myślał, działał impulsywnie, ale... zawsze musiał być przygotowany na różne sytuacje. Pierdolone osiem lat w tym robił. I ten tajny telefon nie raz mu ratował dupę. A zresztą czasami patrzył gdzie Maddie buja się klubowymi SUVami, co prawda głównie na paznokcie i zakupy, ale jakoś lepiej się czuł, kiedy miał do tego wgląd. A i tak nie zauważył jej zdrady, za bardzo jej ufał.
Teraz jednak jedyną osobą, której rzeczywiście mógł wierzyć była jego żona. Dlatego kontynuował nawijać o tym swoim wielkim planie.
Czy on zawsze musi coś spierdolić, żeby być z nią naprawdę szczerym? Chyba tak...
Tak to u niego działało.
Głaskał jej policzek kciukiem, chociaż kiedy zadała to pytanie, myślisz, że karzą ci kogoś zabić, to zawiesił dłoń, a palce ułożył miękko na jej szyi.
- Mam nadzieję, że kurwa nie, ale nie wiem, a teraz kiedy kwestionują moją wierność... Może być różnie - nabrał w płuca więcej powietrza i wypuścił je nosem, jego ciemne spojrzenie zatrzymało się gdzieś na przedniej szybie. Na jej kolejne słowa, czarne tęczówki odszukały jej przenikliwy wzrok. Przez moment chciał to obrócić w żart, powiedzieć jej, że im mniej wie, tym lepiej śpi, ale kurwa... To tak w ich przypadku nie działało, bo kiedy on miał przed nią jakieś tajemnice, to one potem eskalowały, wypierdalały między nimi jak jebane szambo, w najmniej odpowiednim momencie. Skinął głową - okej - zero sekretów, Madox, musiał się na to zgodzić. Na to przystać, skoro mieli tą sprawę prowadzić razem. Skoro to był jej jedyny warunek, a ona naprawdę nie chciał, żeby się od niego odwróciła... żeby go zostawiła.
- Obiecuję - zapewnił ją, chociaż czuł podskórnie, że to nie będzie takie proste. Bo przecież ją znał, wiedział, jaka była, jakie miała cnoty, a on kurwa co?
Ciął jakiemuś dzieciakowi twarz jakby nigdy nic. A ona później nie mogła na niego patrzeć. A co jeśli rzeczywiście będzie musiał kogoś zabić? A co jeśli następnym razem każą mu zrobić coś gorszego? Wolałby, żeby o tym nie wiedziała. Ale czy tak się dało?
Nabrał więcej powietrza w płuca i znowu się w nią wtulił.
- Pilar… musimy wrócić do tego lasu, zostawiłem tam broń - niby mógł to zlecić chłopakom z klubu, żeby jechali po jego pistolet i samochód, ale skoro miał być z nią szczery... To może powinna zobaczyć, co odpierdoliło się w lesie? Jeszcze przez chwilę nie chciał jej puścić, bo może oni rzeczywiście powinni już skończyć ten męczący dzień? Jechać do domu, wykąpać się i dać sobie spokój?
Nie mogli, bo kurwa, teraz mieli dwa tygodnie, żeby rozpierdolić Lunę. Być ze sobą szczerzy. Znaleźć Luciano, odkryć kto wysyła im listy z pogróżkami, a przede wszystkim... nie dać się zabić.
- A jutro znowu spotkam się z Luną - poklepał ją po udzie. I mogła poczuć jak znowu się spiął. Najchętniej od razu sprzedałby mu kulkę, za Sombrę, ale to nie było takie proste... I tutaj idealnie pasował ten jego ulubiony cytat z Ojca Chrzestnego, że zemsta najlepiej smakuje na zimno.

Te lo prometo °❀⋆.ೃ࿔*:･

[Pilar Noriega]

trigger warning

przekleństwa

Skinęła głową, gdy powiedział jej o bankiecie.
To był dobry pomysł. Co prawda miał w sobie kilka niedociągnięć, pewne dziury, które ciężko będzie zaszyć, ale zawsze to był jakiś punkt startowy. Dla Pilar jednak najważniejszy w tym wszystkim było to, że Madox w końcu po raz pierwszy chyba uwzględnił ją w swoich planach. Nie stawiał jej przed faktem dokonanym, kiedy już nie było praktycznie co zbierać, a był na tyle otwarty, że chciał ją zabrać ze sobą. Mieć ją u swojego boku.
Potrzebował jej.
Potrzebował jej umiejętności zadawania pytań i wyciągania informacji. To wszystko musieli połączyć z Luną i odpowiednio to ograć. Luna musiał myśleć, że oni robią to dla niego, kiedy z Kanem będą — o ile wszystko dobrze pójdzie — spiskować przeciwko Lunie. Na papierze… brzmiało zajebiscie. W praktyce już nie tak bardzo. Mieli zamiast stąpać bo bardzo cienkim lodzie. Wystarczył jeden niewłaściwy krok, jedna źle podjęta decyzja, a oboje mogli kończyć w piachu. Albo co gorsza — tylko jedno z nich, zostawiając to drugie same jak palec na tym skurwiałym świecie. Aż na samą myśl przeszły ją nieprzyjemne ciarki.
Całe szczęście te po chwili skontrastowały z tymi przyjemnymi, kiedy zaciskała palce na jego gardle i wytykała mu, że jej nie słuchał, a on wmawia jej, że przecież to l u b i ł a. Miał rację? Chciała wierzyć w to, że nie. Wkurwiał ją tym. Doprowadzał do szału, ale w tym samym czasie niektóre ze spięć tworzyły międzyniemi tak mocny, niepodważalny ogień, że potem konsumowali to tak bajecznym seksem, że można było nawet stwierdzić, że ich nieposłuszeństwo względem siebie, to była pewnego rodzaju gra wstępna. I tutaj może też byłby to idealny wstęp, kiedy jej palce wbijały mu się mocno w skórę, a on przyciągał ją mocniej, przesuwając jej dłoń na własny policzek. Poszła za tym. Gładziła go pewnie, delikatnie zadrapując szorstką brodę. Już chciała wpić się w jego usta i zapomnieć o tym wszystkim, co się dzisiaj odjebało, kiedy on…
— Co kurwa? — warknęła z chwilą, gdy przyznał się, że miał w jej ustach zamontowany nadajnik GPS. — Bez mojej wiedzy zamontowałeś mi lokalizator? Jaja sobie kurwa robisz? — była złą? Oczywiście, że kurwa była. Po pierwsze na samą siebie, że nawet się nie zainteresowała i nie wyłapała, że miała coś takiego w aucie, a po drugie, że on się nie podzielił z nią tą informacją wcześniej. I jeszcze zrobił to kiedy jechali do sierocińca? Jebanego sierocińca, kiedy nawet nie było wiadomo, czy oni będą razem? Czy jeszcze kiedyś się spotkają? Co do chuja? — Oczywiście, że kurwa też powinnam. Wciskasz mi takie rzeczy za moimi plecami? Myślałam, że sobie ufamy — to ona nawet ani razu nie grzebała mu w telefonie, ufała mu ze wszystkim, a on miał czelność po kryjomu ją śledzić? Była zła. Bo gdyby to była tylko kwestia bezpieczeństwa, to przecież by jej o tym powiedział, a nie takie rzeczy znowu wychodziły po kilku miesiącach. I gdyby nie zmienili tematu na to, co dokładnie Madox będzie musiał zrobić dla Luny, pewnie od razu zeszła by z jego kolan i wróciła za kółko.
— Zrobisz, co będziesz musiał — rzuciła chłodno. Zdawała sobie sprawę, że udowodnienie swojej wartości w mafii mogło wiązać się z czymś o wiele gorszym niż handel dragów w piwnicy klubu. Nie była pewna, jak ona sama to zniesie, biorąc pod uwagę jej kręgosłup moralny, ale wiedziała, że jakoś musiała. Że przeszli za daleko, żeby teraz w cokolwiek wątpić. Obiecała mu, że będzie z nim na dobre i złe i miała zamiaru dotrzymać tej obietnicy. Nigdy się nie poddawała, a jeśli chodziło o niego, to tym bardziej.
Obiecuję.
Przyjęła jego zapewnienie skinieniem głowy, mając nadzieje, że faktycznie dotrzyma słowa. Tym samym obiecała rownież sobie, że będzie go bardziej obserwować. Bo tym, jak bezmyślnie zachował się dzisiejszego wieczoru, musiała się przygotować, że wystarczył jeden zapalnik, nawet jak ona była obok, żeby Noriega się odpalił i poleciał robić coś skrajnie durnego. Nie mogła mu na to pozwolić. Bo gdyby dzisiaj cokolwiek mu się stało, w pierwszej kolejności obwiniałaby siebie.
— Wrócimy — westchnęła na wzmiankę o broni zostawionej w lesie, a potem odsunęła się do niego, żeby wrócić na miejsce kierowcy. Nogą oczywiście zahaczyła o skrzynie, prawie nadziewając się na nią, ale całe szczęście on w ostatnich chwili ją przepchnął na właściwe miejsce. Przekręciła kluczyk w stacyjce i wyjechała z parkingu, akurat gdy mówił, że jutro spotka się z Luną. — Rób co potrzebujesz, tylko tym razem może umów się z nim w jakimś neutralnym miejscu, a nie pierodlonym lesie, gdzie łatwo będzie cię odstrzelić, co? — rzuciła złośliwie, ale przecież taka była prawda. Musieli to zrobić gdzieś przy ludziach. Madox nie mógł dawać mu za dużo szans, żeby znowu udowadniano mu, gdzie było jego miejsce. Ci ludzie byli zgorszeni do szpiku kości. Kto wie, czy znowu by im nie odjebało, gdyby Noriega powiedział coś nie tak? — Może w klubie? Skoro się zgodzisz, możecie od razu pogadać o remoncie i bankiecie… — nawijała, przemieszczając się oświetlonymi ulicami Toronto. Korki, które normalnie jawiły się na ulicach w ciągu dnia kompletnie zniknęły, dlatego na miejsce dodali o wiele szybciej. Toyota skręciła w odpowiednią ścieżkę, tylko tym razem skierowała się z głąb. Do momentu aż nie dojechali do doszczętnie spalonego samochodu.
— Ja pierdole — wyrwało się jej, kiedyś z szeroko otwartymi oczami patrzyła na resztki tego, co tu miało miejsce kilka godzin temu. Momentalnie odpięła pas i wyskoczyła z auta, doskakując do tego Noriegi. Mimowolnie zasłoniła usta otwartą dłonią, wchodząc je dookoła i dopiero po chwili uniosła wzrok na swojego męża. — Co tu się kurwa stało? — warknęła, chociaż w jej głosie było też słychać niedowierzanie. Bo co to kurwa było? Sombra skończył z kulą w piersi. Jakim cudem i samochód był zjarany? Jak źle wyglądała sytuacja? Strzelanina i podpalenie? To wszystko uderzyła ją z jakąś zdwojoną silą, do tego stopnia, że aż cofnęła się o krok w tył. Doszło do niej, że on naprawdę mógł tutaj zginąć. Że gdyby nie doberman, to może dostałaby telefon z komendy i teraz nie tylko patrzyła na spalony samochód, ale i zwęglone szczątki swojego męża, w akompaniamencie policyjnych syren.
Ja pierdole.
W sekundę zalała ją fala ciepła. Znowu to znajome uczucie. To pierdolone kłucie w klatce piersiowej, mocno bijące serce, problemy z oddychaniem… czuła jak każdą cząstkę jej ciała autentycznie przejmuje fala paniki. I dosłownie ostatkami sił, znowu udało jej się przekuć ten paniczny strach na gniew. Bo jak on mógł być tak kurwa głupi? Nie mogła przeboleć tego, że ona siedziała u Almy podczas gdy on…
— Dobra, bierz kurwa tą broń — ponagliła go ostrym tonem. Już chciała sugerować, żeby stąd jechali, ale przecież… — A co z tym? — wskazała na auto. — Planujesz to tu tak zostawić? — może wypadłoby chociaż pozbyć się tablic rejestracyjnych. Przecież jak ktokolwike to tu znajdzie, to z pewnością policja zainteresuje się tematem.

Madox

[bandito]

trigger warning

przekleństwa

Nie zdziwił go fakt, że się uniosła, bo sam też by się wkurwił, gdyby miała go na podglądzie bez jego wiedzy, ale przecież oboje wiedzieli, że takie rzeczy czasem ratują dupę.
- Tu nie chodzi o zaufanie, tylko o bezpieczeństwo... - a może mu chodziło o to, że ona się wtedy spotykała z Galenem Wyattem, bo przecież wtedy też wyszła ta ich pierwsza kłótnia o zazdrość, w której pojawił się Wyatt i Jamie. Ale wtedy mu nie powiedziała, że się z nim całowała...
Dobra, chuj, nie będzie się teraz nakręcał o Galena Wyatta, już wystarczyło, że Pilar się oburzyła.
- Wiesz, że wtedy Lane uciekł, i już wiedział, że coś nas łączy, musiałem to zrobić, w razie czego... - szkoda tylko, że i tak później mu to nie pomogło chociażby z Daltonem, bo ten wpakował ją do swojego samochodu.
Zresztą nieważne, bo teraz i tak mieli inne rzeczy na głowie. Lunę. I to co mógł wymagać od Madoxa.
A mogło to być wszystko, biorąc pod uwagę to do czego doszło dzisiaj w porcie.
Nic nie odpowiedział na to jej zrobisz, co będziesz musiał, chociaż przez chwilę patrzył w jej duże, ciemne oczy. To co będzie musiał... I wszystko, żeby ją chronić. Zabiłby tego chłopaka, gdyby musiał, i w grę wchodziłoby jej bezpieczeństwo. A wiedział, że Luna na pewno też już wie o niej wszystko... A co jeśli to on wysłał jej wtedy tą bieliznę?
Madox znowu fiksował się na tym, w co on ją pakował.
Tak jak Sombre dzisiaj...
I jak to się skończyło?
Co jeśli ją też prowadził na rzeź?
Obiecał jej, że nie będzie miał przed nią tajemnic i zamierzał dotrzymać słowa. Ale jednocześnie bał się, że nic dobrego z tego nie wyjdzie. Bo jeśli Luna wyczuje też to, że Pilar siedzi z nim w tym, że wie o wszystkim...
Ciężki to był temat, dylemat dla niego, z jednej strony chciał ją chronić, z drugiej obiecał jej szczerość.
Ale prawda jest taka, że... potrzebował jej. A najbardziej to chyba tego, żeby po prostu była z nim.
Zwłaszcza teraz, kiedy znowu mieli wrócić do tego lasu.
Pomógł jej przejść nad skrzynią piegów, gałkę zasłaniając ręką, żeby się na nią nie nadziała.
Uniósł jedną brew na jej słowa.
- I co myślisz, że Luna spotka się ze mną w kawiarni? Albo może w tej cukierni w parku, na kremówce? - oczywiście, że musiał ją zaczepić, ale sięgnął też ręką do jej kolana, żeby zahaczyć o nie palcami, bo on nie robił tego złośliwie, po prostu wiedział, że to nie wchodzi w grę, żeby Luna spotkał się z nim przy ludziach. Z nikim się nie widywał, a jemu dał szansę - ale spróbuje w klubie - skinął głową i jeszcze przesunął palcami po jej nodze wyżej, zaczepiając za udo, ale zaraz zabrał rękę i zapiął pas. No proszę, ona go tego nauczyła... Czyli jednak czegoś się nauczył, dało się. Może tylko wymagało to odpowiedniego podejścia. Bo ile razy ona na początku na niego warczała o te pasy... Dużo.
Na miejsce zajechali szybko, a Madox całą drogę zastanawiał się jak to rozegrać z Luną, co powinien mu powiedzieć, że przystaje na jego propozycję, ale jak podsunąć mu ten bankiet z Kanem?
Może nawet zapytałby Pilar co ona o tym myślała i znowu ją zaczepił. Bo jednak czuł, że była na niego zła, ale już wjechali do lasu, a on zaraz jej pokazywał odpowiedni zjazd.
- Uważaj tu, żebyś się nie zakopała, błoto po kolana - wskazał jej jakieś miejsce, ale dała gazu w odpowiednim momencie i ładnie przeszła przez grzęzawisko. A kiedy zobaczyli na horyzoncie samochód, który podpalili, to jemu też się wyrwało.
- O kurwa... - bo przecież kiedy z niego wypadł to jeszcze się nie palił, a potem oni odjechali, a on szedł przez las z Sombrą na rękach, a potem Pilar… - musieli tu wrócić, albo nas obserwowali. Pewnie tak, wie, że ty po mnie przyjechałaś... - wrócił się do jej samochodu, po jakąś bluzę, którą woziła z tyłu, i przez nią sięgnął do klamki zwęglonej beemki. Dopiero kiedy Pani Noriega stanęła koło niego z tym pytaniem co tu się kurwa stało, to odwrócił się do niej. Nabrał w płuca więcej powietrza.
- Przyjechałem tutaj, żeby powiedzieć Lunie, że nie wejdzie do klubu, bo... - obejrzał się na nią, ale zaraz sięgnął do środka samochodu, gdzie w jego spalonej kurtce leżał pistolet, też był rozpierdolony, nie nadawał się do użytku, ale to była jego służbowa broń. Podniósł ją przez bluzę i wyciągnął w kierunku swojej żony - myślisz, że Eliot mi go wymieni? - zapytał, ale spodziewał się odpowiedzi - no i Luna się wkurwił, że nie. Tam był jeden facet z bronią - wskazał jej głową jakieś drzewo w oddali - ale... Sombra się na niego rzucił, a potem Pająk dał mi w łeb - przesunął palcami po potylicy, na której miał pokaźnych rozmiarów guza - obudziłem się w tym samochodzie, skomlenie psa mnie obudziło... - znowu się zamyślił, bo to był już drugi raz tego jednego wieczora, kiedy on mu uratował życie. A potem trzeci, kiedy to przypłacił swoim - Rodrigo strzelił i... on mnie zasłonił - sięgnął do tylnej kieszeni spodni, zacisnął palce na obroży, którą zdjął z Sombry. Gdyby nie on, to Madox mógł tutaj dokonać żywota. Głupie to było z jego strony... Luna miał rację.
Złapał owinięty w bluzę pistolet pod pachę, kiedy go pospieszyła, ale zaraz zamyślił się patrząc na wrak. Niby mógł tu wysłać kogoś z klubu, ale skoro już byli tu na miejscu - zdejmę tablice i wystarczy - stwierdził, bo jednak wszystko inne było zjarane. Sam się obsłużył i zajrzał do bagażnika Toyoty Pilar - nie masz tu żadnych narzędzi? - odłożył pistolet i przegrzebał bagażnik, w końcu wyjął z niego śrubokręt, ale nie wiedział czy to pójdzie, czy się nie zapiekło. Chwilę przy tym grzebał, potem jeszcze raz w to kopnął, ale się udało. Zdjął blachy i też wrzucił je do bagażnika. Teraz nie dość, że był brudny w błocie i krwi, to jeszcze w sadzy, którą roztarł sobie gdzieś na policzku.
- Możemy jechać... Dobrze, że nie przyjechałem tu moim BMW - stwierdził jakby nigdy nic, patrząc jeszcze na wrak. Prawda była taka, że jego samochodu byłoby mu bardziej szkoda, ale z drugiej strony, to... jeśli by z niego nie wysiadł, to już chyba bez różnicy by mu było, w którym samochodzie by spłonął. Ale Madox odsuwał od siebie te myśli. Trzepnął bagażnikiem, Pilar też sprowadzając na ziemię.
- Co jest? - zapytał już zrównując z nią - chcesz, żebym prowadził? - wątpił w to, że mu da, ale warto było spróbować. Nawet wyciągnął w jej kierunku rękę.

¿Qué pasa?

[Pilar Noriega]

trigger warning

przekleństwa

Nie miała pojęcia, czego mogła się spodziewać, jadąc z nim do lasu po auto, jednak obstawiała po prostu wielkie plamy krwi, samochód i gdzieś w tym wszystkim broń, po którą przecież wracali. Jakie było jej zdziwienie, kiedy auto stojące prosto na ścieżce wyglądało, jakby ledwo co przestało się jarać. Nic nie mówił jej o pożarze oni o tym jak do tego doszło, ale przecież mogła się domyślić. Tylko zaraz okazało się, że on też był zaskoczony. Że musieli to zrobić zaraz po tym, jak oni stąd odjechali. A to zaś znaczyło… kurwa. Aż się odwróciła przez ramię i spojrzała wgłąb lasu, szukając jakiegokolwiek ruchu. Skoro obserwowali ich cały czas, to może teraz też ktoś tu był? W krzakach? Na drzewie? Pojebane to było. Sprawiało, że powoli zaczynało jej siadać na banie, szczególnie, że cała sprawa z Daltonem też przecież od tego się zaczęła. Od tego, że ją śledził, przesiadywał pod jej mieszkaniem, a potem zaczął do niego wchodzić, jak ona spała. Nieprzyjemny dreszcz powędrował po jej plecach na samo wspomnienie.
Musiała zająć się czymś innym.
Rozproszyć. Dlatego zapytała go o to, co się tutaj stało. Z jednej strony bardzo chciała wiedzieć, z drugiej bała się, że wizualizacja piekła jakie mógł tu mieć Madox, gdyby nie Sombra, kompletnie ją zniszczy. Ciekawość jednak wygrała. Zawsze wygrywała. Chociaż kiedy swoją opowieść jej mąż zaczął od przyjechałem tutaj, żeby powiedzieć Lunie, że nie wejdzie do klubu, to Pilar spojrzała na niego jak na wariata.
— Co kurwa powiedziałeś? — oburzyła się, kręcąc z niedowierzaniem głową. — Madox, kurwa. I co ty myślałeś? Nie no ale teraz tak serio pytam. Co ty myślałeś, że się stanie, jak mu powiesz nie? Że ci odpowie nie ma sprawy, stary i przybije piątkę? — nie mogła w to uwierzyć. Jej mózg nie potrafił przetrawić faktu, że Noriega był aż tak bezmyślny, żeby jechać na spotkanie z m a f i o z ą, w dodatku na jego terenie, żeby tak po prostu powiedzieć mu nie i jeszcze liczyć na to, że nie będzie mu chciał upierdolić głowy. No debil. — Przecież tacy ludzie nie przyjmują odmowy — dla niej wydawało się to oczywiste, z jej głową pełną scenariuszy i myślenia przyczynowo-skutkowego, ale czy dla niego? Ewidentnie nie i może nawet jeszcze by się na niego wydzierała, gdyby nie zaczął jej machać przed oczami przepaloną spluwą i pytać o Eliota. — Co? Nie wiem, może da. Co za różnica, skoro i tak nie umiesz jej używać? — rzuciła złośliwie. Wciąż była na niego złą. Zresztą z każdą chwilą coraz bardziej, bo teraz zaś gromadziła w sobie jakiś bliżej nieokreślony żal. Żal, że Madox był na tyle bezmyślny, żeby ot wszystko zrobić, a potem jeszcze strach, kiedy zaczął jej opowiadać jak go tutaj zaszli, a potem władowali do samochodu i oblali benzyną, a na końcu jeszcze jak Rodrigo do niego strzelił. Cherry powiedziałaby, że to brzmiało jak jakiś kiepski serial i Pilar chyba pierwszy raz by się z nią zgodziła. Chociaż w jej przypadku to bardziej horror.
— Chcieli cię tu spalić żywcem? — ledwo przeszło jej to przez gardło. Nie potrafiła ukrywać, że ją to ruszyło. Nie przed nim. Przed nim już dawno pozbawiła się wszelkich hamulców i nauczyła się ujawniać emocje. Może nawet trochę za bardzo, bo przez to mógł zobaczyć jak starała z szeroko otwartymi oczami, ciężko łapiąc powietrze i masując się po lewej stronie klatki piersiowej, żeby jakoś uspokoić walące serce, które atakowało w ten nieprzyjemny sposób, tak bardzo różniący się od znajomych skoków adrenaliny.
Źle jej było w głowie. A to wszystko przez to, że doszło do niej, że on naprawdę mógł tutaj dzisiaj zginać. Że teraz mogłoby go nie być, a ona stałaby nad tym popiołem, opłakując własnego męża. Znowu zostając samą. A przecież obiecał jej, że jej nie zostawi. Obiecał, a jednak podejmował tak durne decyzje, sam prosząc się o kulkę między oczy. Przeczesała nerwowo włosy, wciąż trwając we własnej głowie, kiedy on już nawijał coś zupełnie innego.
— Co? — spojrzała na niego, otrzepując się. — Nie wiem, sprawdź sobie — machnęła na niego ręką, a kiedy Noriega szukał narzędzi i zabrał się za rozkręcanie, ona przeszła się wzdłuż ścieżki. Z jednej strony potrzebowała się uziemić i uspokoić. Rozchodzić całe to napięcie, które teraz kotłowało się w niej nieznośnie. A z drugiej rozejrzeć się, czy faktycznie byli tu sami. Wydawało się jej, że tak. Tak też mówiła jej intuicja, ale co jeśli ona też teraz zacznie zawodzić? Jeśli strach o niego zrobi z niej wariatkę? Nigdy w życiu nie czuła takich emocji. Nie podobało się jej to. Ta taka cholerna bezsilność wobec losu drugiego człowieka.
Ogarnij się.
Musiała. Nie było innego wyjścia, bo jeszcze trochę i serio zwariuje. A potem to już była szybka droga do podejmowania kompletnie idiotycznych decyzji, jeszcze gorszych niż to, że już jutro z samego rana planowała zagadać do Heleny o oprogramowanie szpiegowskie to jego telefonu, żeby następnym razem, kiedy pojedzie się ładować w kłopoty, ona będzie mogła zareagować. Będzie miała chociaż jakieś minimalne szanse odwrócić niefortunny los. Zrobić cokolwiek.
Co jest?
Podniosła na niego spojrzenie, gdy wyrósł przed nią cały umazany smarem, pytając, czy chciała, żeby prowadził. Odpowiedź chyba znał. A jak nie znał, to zaraz też widział ją w jej oczach.
— Nie chce — rzuciła stanowczo, próbując przybrać maskę dużej, niezależnej dziewczynki. — Wyglądasz jakbyś kogoś zamordował — bo wyglądał! Cały w błocie, krwi i smarze — czego więcej można było chcieć od kogoś, kto zabił swoją ofiarę i zakopał gdzieś na odludziu? Nie mogli ryzykować, żeby na deser zatrzymała ich policja, a Pilar musiała świecić oczami za Pana kierowcę. Szczególnie, że skoro auto było zjarane, to jego dokumenty również. O ile w ogóle miał je przy sobie, bo skoro telefon zostawił…
— No już, ładuj się — warknęła na niego, kierując się w stronę Toyoty. Nawet raz się na niego nie obejrzała, chód miała szybki, gniewny, a głowę pełną czarnych myśli, które tylko mieszały jej w głowie. Była jednocześnie wkurwiona, smutna i rozżalona. Te wszystkie emocje kłębiły się pod jej czaszką i wywoływały kurewsko nieprzyjemne uczucie w ciele. Chciała już być w domu. Zapomnieć o tym wszystkim. Rozszarpać go. A jednak — Madox nawet nie zdążył dobrze zacisnąć ubrudzonych palcy na klamce od samochodu, kiedy Pilar po zamknięciu bagażnika zamiast pójść na miejsce kierowcy, doskoczyła w jego stronę. Jednym ruchem szarpnęła go za ujebaną koszulę, odwracając w swoją stronę, a potem przycisnęła do karoserii, agresywnie wpijając się w jego usta.
Nawet nie miał nic do gadania. Jej wargi zacisnęły się na tych jego, smakując go z całym tym gniewem, który nosiła w sercu, z bezradnością, ale też z tym, co powodowało te wszystkie emocje, co było prowodyrem jej skrajnego zachowania — miłością. Bo to przecież przez miłość właśnie tak jej odpierdalało. Przez nią chciała go rozszaprać. Kochała go ponad wszystko i do stopnia, który szczerze mówiąc był kurwa przerażający. Może nawet niezdrowy, ale z drugiej strony… oni przecież nigdy nie byli normalni. Zawsze wszystko musieli bardziej i mocniej niż wszyscy ludzie. Kochać też.
Dociskała się do niego tak mocno, że autentycznie mogło go to boleć. Przelewała na niego każdy jeden strach, każdy ból i wszystko inne, co czuła. Trawiła dzisiejszy dzień, mieszając smak goryczy zdarzeń z jego wyjątkowo słodkim, najlepszym na świecie. A kiedy w końcu się od niego oderwała, ledwo łapała powietrze. Dusiła się, aż musiała na moment przycisnąć skroń do jego brody, podczas gdy palce przytrzymały go sobie za gardło.
— Chodź — wydyszała, zaciągając się jeszcze jego zapachem i powoli odrywając. — Trzeba cię umyć — dodała, mierząc go wzrokiem. Nie było na jego ciele chyba czystego skrawka ciała. Wszystko było czymś ujebane. One zresztą wcale nie wyglądała lepiej. Też miała wszystko zalane krwią, a twarz to nawet w smarze, który na niej roztarł. Odbiła się od karoserii i na lekkich nogach przeszła na drugą stronę samochodu, by załadować się na miejsce kierowcy i w końcu odjechać z tego przeklętego lasu, mając nadzieje, że nigdy nie będą tu musieli wracać.
— Co jak znajdziemy Luciano? — zagadała, kiedy stali już na ostatnich światłach przed blokiem. Jej głos był spokojny, chociaż nerwowe stukanie pałcy w kierownice mogło sugerować, że gdzieś w środku dalej wszystko w nie chodziło. — Przecież trzeba go będzie im oddać — i chyba oboje o tym doskonale wiedzieli, szczególnie biorąc pod uwagę, że jak się okazuje byli śledzeni na każdym kroku. A zaś jak go im oddadzą, to wiadomo, co go czekało. — To może już lepiej tego nie robić? — odwróciła się do niego przodem, zaglądając w piękne, ciemne oczy. — W ogóle go nie szukać — dodała ciszej. Znaczyłoby to, że Pilar może nigdy nie dowie się, kim dokładnie była Sofia i czy faktycznie była córką jego brata, jednak dla życia drugiego człowieka, była gotowa na to poświęcenie. W końcu i tak trzydzieści lat żyła w jebanej niewiedzy i jakoś dała radę.

¿Quizás sea mejor no buscarlo?

[bandito]

trigger warning

przekleństwa

Zawiesił się, bo sam nie wiedział co on sobie myślał. Naiwny był i głupi, ale...
- No... czasami wystarczy, że powiesz nie, Ruscy, czy Makaroniarze rozumieją, że w klubie nie mają władzy - wyjaśnił jej, a zaraz chciał się oprzeć o samochód, ale wciąż był gorący więc się cofnął, wbijając w nią spojrzenie - ale ta reakcja Luny znaczy... no właśnie, że on nie przyjmuje odmowy i przed niczym się nie cofnie. Niczym Pilar - znowu to ciemne spojrzenie odszukało jej oczy, piękne, duże, coraz kurwa większe, kiedy jej to mówił. Bo Madox to jak zwykle nie myślał o sobie, o tym, że mógł tu dzisiaj zginąć, bo on zawsze jakoś się wykręcił z tym swoim fartem... Który kiedyś pewnie też się skończy. Ale on myślał, że Luna teraz będzie próbował coś zrobić jej. I to było dla niego najgorsze.
Wyciągnął pistolet przez szmatę i obejrzał go w dłoniach. Może jakby go wyczyścił? Nie no kurwa nie da rady.
Na kolejne słowa swojej żony wywrócił oczami.
- Dziewczyna obiecała mi kiedyś, że mnie podszkoli, ale zawsze ma coś ważniejszego na głowie... - mruknął, owijając pistolet w jej bluzę. Ale taka była prawda, że oni cały czas coś robili, komuś pomagali, albo pakowali się w kolejne kłopoty i ciężko było im znaleźć trochę czasu dla siebie... Chociaż to akurat im wychodziło, ale wtedy każdą taką chwilę wyciskali do cna.
Schował pistolet do bagażnika i zabrał się za tablice przy okazji opowiadając Pilar co tutaj zaszło. Może nie powinien tego robić, ale z drugiej strony, kurwa, musiała wiedzieć do czego zdolny jest Luna. To nie był ktoś pokroju Gonzalesa, kto miał swoje zasady, chociaż w gruncie rzeczy i tak gotowy był ci strzelić w plecy, ale jednak to znowu trochę inny kaliber. Luna nie przebierał w środkach, spaliłby go tu, a potem umył od tego ręce. Rozjebał mu łeb, albo Pilar i nie przejmował się tym, że ona robiła dla policji. A Madox był ich informatorem. Potem może tylko jakiś brukowiec wspomniałby, że zginęli w mafijnych porachunkach i tyle. Bo to była prawdziwa mafia.
Nie odpowiedział na jej pytanie, bo przecież widział te oczy, usta, które zadrżały i dłoń, którą sięgnęła do serca, i może nawet by się do niej wyrwał, żeby ją uspokoić, ale akurat zaglądał już do bagażnika w poszukiwaniu narzędzi. Chciał to też załatwić szybko i wracać z tego lasu. Przestać myśleć o tym, co mogło się tu wydarzyć, tylko... zastanowić się nad tym, co oni teraz powinni zrobić. Niby znalazł ten śrubokręt i wziął się za zdejmowanie tablic, ale jego ciemne spojrzenie wciąż śledziło jego żonę. Widział jak się tym przejęła i w pewnej chwili pożałował, że ją tutaj zabrał, ale... przynajmniej wiedziała na czym oni stoją.
Że to nie jest zabawa. I tu wszystkie chwyty były dozwolone, te poniżej pasa też. Więc oni też musieli zagrać nieczysto, jeśli chcieli mieć jakieś szanse.
Walnął zwęglone blachy do bagażnika, ręce wytarł w brudne i tak spodnie, a zaraz stanął obok niej z tym pytaniem i ręką wyciągniętą po kluczyki.
- No tak... Jaguarem nie, nawet Toyotą nie, a ja ci BMW daję od razu - mruknął, bo chciał trochę rozładować to napięcie, które się między nimi stworzyło. Chciał trochę odgonić od niej te złe myśli. A na jej kolejne słowa nawet uśmiechnął się blado - mówisz? Mordercy się tak noszą? - naciągnął brudną koszulkę, może jeszcze by coś dodał, ale kazała mu się już ładować do auta, więc tylko skinął głową, trzasnął bagażnikiem i zamierzył się do wsiadania. Ale nie zdążył otworzyć drzwi, bo Pilar już szarpnęła go do siebie za brudną koszulkę, a zaraz go do tych drzwi przycisnęła. W pierwszej chwili przez myśl mu przeszło, że zaraz dostanie od niej w twarz, za to wszystko co on tu dzisiaj odjebał, za to, że jej nie powiedział. Że znowu ryzykował. Ale kiedy zamiast tego, ona całowała go zachłannie, z tym całym gniewem, który w niej siedział, to on też zaraz wbił place w jej biodra, przyciągając ją do siebie. Oddając jej ten pocałunek pełen wyrzutów, strachu, miłości i tęsknoty. Niewypowiedzianej, a jednak takiej, która paraliżowała, bo co by było, gdyby on dzisiaj tego nie przeżył, albo gdyby Luna od razu postanowił go złamać przez nią? Może wtedy w porcie?
I jeśli ktoś ich obserwował, to teraz miał doskonały pokaz tego, jak im na sobie zależało. Do jebanej utraty tchu, do bólu, nad życie.
Mało brakowało, a posadziłby ją na masce Toyoty, bo jego brudne, wytatuowane palce sunęły już po jej udach podwijając tę postrzępioną sukienkę, ale oderwała się od niego, ciężko łapiąc powietrze, i on też nabrał go więcej w płuca, co mogła poczuć na palcach zaciśniętych na jego gardle. Nigdy mu to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie jeszcze się do niej przysunął, bo ona jedyna na tym świecie mogła... zabrać mu w płucach dech, a potem go oddać w tym desperackim pocałunku. Tylko ona.
- Umyjesz mi plecy? - zaczepił ją, a potem jeszcze pochylił się do niej, żeby musnąć jej gorące, pełne usta wargami, szczypnąć je zębami, sięgnął palcami do jej twarzy i roztarł na jej policzku sadzę, zamierzył się, żeby wytrzeć go koszulką, ale... była cała upierdolona - potrzebujemy porządnego szorowania - pokiwał głową i niechętnie ją puścił. A potem sam wpakował się do samochodu. Od razu zapiął pas.
Wiedział, że dzisiaj spierdolił, że dużo rzeczy poszło nie tak jak miało, jak zakładał. Że wyszły kolejne fakty, które nie stawiały go wcale w dobrym świetle, a przede wszystkim to znowu ściągał na nich kolejne niebezpieczeństwo, ale...
Wiedział też, że ona była z nim.
Pokazała mu to tym pocałunkiem, który sprawił, że te wszystkie emocje mieszały się między nimi, kipiały i wychodziły z nich w kolejnych tęsknych muśnięciach warg, w desperackich zakiśnięciach palców na skórze, w spojrzeniach w oczy, które mówiły więcej niż tysiąc słów.
I może dlatego nie potrzebowali ich już, kiedy jechali do miasta?
A kiedy Pilar w końcu przełamała ciszę i zapytała o Luciano, to Madox odwrócił się w jej kierunku przekręcając na fotelu.
- Poczekaj... Musimy znaleźć Luciano, i to przed nimi - pokiwał głową, a jego wytatuowane palce sięgnęły do jej dłoni opartej na kierownicy - oni też go szukają i jak zrobią to pierwsi to go zajebią, to nie będzie miał szans, więc my musimy to zrobić, tylko tak, żeby nie rzucać się w oczy, nie tak jak z tym przekazaniem - chociaż niby to też była tajna akcja. Oni naprawdę musieli ich cały czas śledzić. Madox zastanowił się, że może dałoby się to jakoś ugrać z Luną - może powiem Lunie, że go szukamy, ale nie możemy mieć jego ludzi na ogonie, bo Luciano nie jest głupi i wtedy się nie ujawni? - zaproponował jej rozwiązanie, chociaż nie wiedział czy Luna na to pójdzie, ale nie dowiedzą się póki nie spróbują.
Widział jak jej oczy znowu zaszły tą dziwną mgłą, a kiedy zaparkowała Toyotę przed domem, to sięgnął do jej ręki, zacisnął na niej palce. A zaraz przytulał ją sobie do policzka, musnął wargami jej palce.
- Pilar znajdziemy Luciano... i twoją matkę też, i zrobimy to przed Luną - zajrzał w jej piękne, czekoladowe oczy i przysunął się bliżej pochylając nad skrzynią (p)biegów - tylko musimy to wszystko odpowiednio rozplanować, co wiemy o Luciano... - odchylił się na fotelu do tyłu, ale nie puścił jej ręki, bo już sunął nią sobie gdzieś po szyi, po tatuażu z płonącym sercem - na pewno Luna nic nie wie, szuka go. Nikt też nie chce za niego okupu. Pamiętasz ten materac w piwnicy? Możliwe, że ktoś z nim jest, może z tego ośrodka, w którym pracował? Może tam powinniśmy popytać? Tylko tak, żeby Luna nie wiedział... - to wszystko nie było proste, komplikowało się z minuty na minutę. Coraz więcej niewiadomych i pytań, a odpowiedzi brak, chociaż już mogli z tego wyciągnąć jakieś tam fakty. Kiedy jej dłoń wylądowała na jego piersi, na sercu, które wciąż biło szybko, a pod jej dotykiem jeszcze szarpnęło, kiedy ciemne oczy odszukały znowu jej przenikliwe spojrzenie, to kiwnął głową - dobra chodź, mam pomysł - pewnie kolejny głupi...
Chociaż może nie taki do końca, bo kiedy już znaleźli się w mieszkaniu, które... teraz, bez Sombry było jakieś kurewsko puste. A kiedy jeszcze Ricz i Rosa się wyprowadzili, Gaby też nie było. Byli kompletnie sami. Madox zaraz podsunął sobie krzesło do wielkiej szafy w przedpokoju, a potem ściągnął z niej korkową tablicę. Zeskoczył z nią obok Pilar.
- Nie mam takiej fajnej jak wy na posterunku, ale kiedyś z niej korzystałem... - było na niej nawet zdjęcie Diego, po które Madox sięgnął - jak jego rozpracowywałem, ale teraz to przyjaciel... I to może się przydać - zabrał fotkę i rozstawił tablicę w salonie, a potem przypiął tam zdjęcie Diego wbijając mu szpilkę w czoło - wybacz amigo - poprawił ją. A zaraz odsunął się, żeby spojrzeć na tablicę, a potem na Pilar - co myślisz? - musiał jej o to zapytać, ale zaraz już sięgał do niej ręką podwijając rąbek upapranej, porwanej, kwiecistej sukienki Almy - bo ja... że muszę to najpierw z ciebie zdjąć, i prysznic, strasznie śmierdzimy - aż zmarszczył nos pochylając się do niej, rzeczywiście wnieśli ze sobą do mieszkania zapach krwi, błota, lasu, benzyny i dymu. Mieszanka iście piekielna.

¿Qué te parece? Porque creo que necesito quitarte la ropa ❀࿐