[Bryce Livingston]

Tak wiele lat minęło od kiedy mieszkał na dłużej gdziekolwiek poza Toronto, że przestał dostrzegać te miastowe anomalie jako anomalie. Spostrzeżenie Wheeler wyrwało więc z niego lekkie parsknięcie rozbawienia. -Nie da się zaprzeczyć. – Byli otoczeni wielkimi budynkami, i sami w jednym mieszkali, zjazdy i wyjazdy na wyższe piętra zajmowały wystarczająco czasu, aby wykonać solidną wymianę smsów. Ile czasu spędzał na używaniu windy, gdy przyjeżdżał do klientów zawsze starając się zabrać jak najwięcej sprzętu za jednym razem, żeby tylko ominąć dodatkowych wycieczek. Takie były uroki Toronto, które dla niego niezaprzeczalnie było domem. Więc jak każdy miał swoją krytykę, że ruch był za duży, że czasami było zbyt głośno, że znowu wjechał w tą samą dziurę w drodze co tydzień temu. Ale jak rodzinie wybaczało się ich przewinienia tak Bryce traktował swoją relację z tym miastem. Mimo krytyki nie chciałby mieszkać nigdzie indziej. Tutaj była jego rodzina, tutaj miał tak wiele swoich kluczowych wspomnień i wiele możliwości na to by ugasić swoją ciekawość w praktyczny sposób. Mógł wybrać się na otwarte wykłady na uniwersytecie, mógł chodzić do tylu muzeów ile jego dusza zapragnęła czy znaleźć kurs o włoskich drinkach. To było wygodne.
-Jestem wzrokowcem, także musiałbym go najpierw zobaczyć, ale pewnie. – Odparł pewnie, z uśmiechem majaczącym się w kącikach ust. Teraz nie mógł się wycofać, zwłaszcza, że dosłyszał się tego przekąsu w jej tonie, co on zinterpretował jako wyzwanie, więc jak mógłby się go nie podjąć? Możliwe, że przeceniał swoją umiejętność skupienia się na jednej rzeczy przez dłuższy czas. Doskonale wiedział, że była to relacja bardzo kapryśna i niekoniecznie grająca pod jego dyktando, ale tego nie musiał zdradzać w tej ich sąsiedzkiej pogawędce. -Mam nadzieję, że jest chociaż trochę pasiasty. – Dodał, po chwili zastanowienia.
Jego ciało wydawało się nie rejestrować powagi sytuacji. Był zaniepokojony, w taki sposób w jaki człowiek próbujący wcisnąć kluczyk do drzwi i żaden z kolekcji do niego nie pasuje, więc powoli zdaje sobie sprawę, że chwycił nieodpowiedni zestaw. To jednak, że znajdowali się w tak małym pomieszczeniu przeszkadzało mu w koncentracji. Podobnie jak Jennifer doświadczał zwężania się ścian mimo iż logiczny umysł wiedział, że to niemożliwe. Chociażby z tego powodu miał ochotę pozostawić swoją latarkę nadal włączoną, ale nie byłoby to rozsądne.
-Jest dzwonek. – Potwierdził i przycisnął guzik na swoim zegarku, aby podświetlić tarczę. -Dajmy… może z minutę. – Już skrócił ten czas z wcześniejszych pięciu minut, wszystko mogło wrócić do normy lada moment. Był o tym przekonany. Tylko w filmach sceny w windach rozciągały się przez całe dnie, i dla dramaturgi ludzie musieli sami wydzierać się ze szpon metalowych potworów, kiedy pomoc nie nadchodziła. Było to tak nieprawdopodobne, że nie mógł uznać tego za opcję.
Słyszał jej miarowy oddech, szelest jej kurtki gdy przesuwała się z nogi na nogę. Sam był nagle nader świadomy ile dźwięku generowały jego najmniejsze gesty. Dłoń wsuwająca się do kieszeni, czy ciężkie westchnięcie na beznadziejną sytuację. Na razie tylko beznadziejną, dopóki nie stało się oczywistym, że to nie był tylko problem z ich windą. Z jego palców odpłynęła krew pozostawiając po sobie chłód, który Bryce starał się zakryć drugą dłonią ściskając je razem. Widział wkradającą się desperację z jaką kobieta wpatrywała się w telefon.
Nie dobrze.
Przełknął ślinę. - Pewnie tak. – Skrzywił się, przekręcając głowę w bok.-Nie wiem tylko… – Urwał, bo nie chciał jej jeszcze dodatkowo martwić. -Najlepiej zadzwońmy. Połączenie alarmowe z windy powinno być niezależne od innych systemów i powinno działać mimo braku prądu. – Mówił rzeczowo, nie pozwalając własnym myślom dojść zbytnio do głosu.
Mimowolnie zerkną na górny panel gdzie jeszcze niedawno wyświetlała się ich ostatnia znana pozycja. -Dziewiąte. Jesteśmy gdzieś w okolicach dziewiątego piętra. – Nie sposób było jednak powiedzieć, czy byli na samym początku tego piętra, w połowie czy już prawie na dziesiątym.
Z tą informacją wcisnął guzik, a kabina wypełniła się surowym sygnałem telefonicznym. Zajęło im kilka długich połączeń nim w końcu ktoś odezwał się po drugiej stronie. -Serwis Eletsafe, w czym mogę pomóc? – Kobiecy głos był profesjonalnie uprzejmy, ale słychać było w nim nutę napięcia.
Bryce mimowolnie odetchnął z ulgą, słysząc czyiś głos. -Cześć… – Zaczął spokojnie i podał ich konkretny adres. -Jesteśmy w północnej klatce schodowej, we dwójkę, gdzieś koło dziewiątego piętra i stoimy w miejscu.
-Rozumiem… – Przeciągnęła słowo. -Przepraszam, że muszę to państwu powiedzieć, ale dostajemy wiele zgłoszeń dookoła miasta. Spisałam państwa lokalizację i powiadomię straż pożarną, ale niestety nie mogę powiedzieć kiedy się do państwa dostaną.
Mimowolne. -Co? – Wyrwało mu się z ust.
-Bardzo przepraszam, ale z tego co rozumiemy to całe Toronto straciło elektryczność. Czy ktoś z was ma problemy z sercem? Lub jest w ciąży? Czy potrzebuje nagłego dostępu do leków?
-Uh, ja nie… – Zerknął w kierunku sąsiadki. Oczy coraz lepiej przyzwyczajały się do ciemności i mógł lepiej dostrzec jej sylwetkę, a nawet na jakiej wysokości znajdowała się jej twarz. W pewnym sensie to może i lepiej, że nie mógł odczytać jej dokładnego wyrazu twarzy, ani ona jego. Tak wyraźnie widać było, że mężczyzna powoli zdawał sobie sprawę jak bardzo mają przechlapane. A co gorsza docierało do niego, że naprawdę niewiele mogli w tej sytuacji zrobić. Szanse na to, że udałoby się im otworzyć drzwi były minimalne, a w dodatku musieliby znaleźć się wystarczająco blisko faktycznego piętra, aby wydostać się na korytarz. W dodatku nie mogli nawet porozumieć się z nikim na zewnątrz, sprawdzić jak mają się ich bliscy, czy byli bezpieczni. W ogóle nie mogli sprawdzić co działo się w całym mieście. Ich jednym oknem na świat był alarmowy guzik i połączenie z firmą Eletsafe.

Ginny Wheeler

[Ginny Wheeler]

Bryce Livingston

Ginny uśmiechnęła się lekko i uniosła brew, przez moment rzeczywiście zastanawiając się, czy Bryce miał choćby mgliste pojęcie o tym, o czym przed chwilą mówiła. Barciel pszczołowiec był przecież całkiem łatwy do rozpoznania, przynajmniej dla kogoś, kto wiedział, czego szukać. Pasiasty odwłok nie pozostawiał tu szczególnie wiele miejsca na interpretację. Z drugiej strony nie miała powodów oczekiwać od przypadkowego sąsiada znajomości entomologii, więc być może jego deklaracja o byciu wzrokowcem była po prostu próbą uprzedzenia jej, że potrzebował najpierw zobaczyć stworzenie, zanim zdołałby wyrobić sobie na jego temat jakiekolwiek zdanie.
– Ma paski... – odpowiedziała z rozbawieniem, jeszcze zanim zdążyła się powstrzymać. – Więc trafiłeś.
Przez chwilę było w tym coś zupełnie zwyczajnego. Nawet zabawnego. Ginny niemal automatycznie zaczęła układać sobie w głowie, co mogłaby mu powiedzieć, gdyby rzeczywiście chciał posłuchać. Mogłaby wyjaśnić mu, dlaczego barciel pszczołowiec wcale nie musi wyglądać jak coś szczególnie interesującego dla laika, a mimo to ma całkiem fascynujący cykl rozwojowy. Mogłaby opowiedzieć o tym, jak jego larwy wykorzystują gniazda innych owadów i dlaczego natura potrafiła tworzyć zależności znacznie bardziej skomplikowane niż większość ludzi była skłonna jej przyznać. Pomyślała nawet, że może po powrocie na górę rzeczywiście go o to zapyta. Ta myśl była niemal zabawnie normalna, biorąc pod uwagę, że właśnie siedzieli w zatrzymanej windzie.
Ciemność nie przyszła gwałtownie. Po prostu odbierała kolejne szczegóły, aż Ginny przestała być pewna, czy naprawdę widzi twarz Bryce’a, czy jedynie pamięta, gdzie mniej więcej znajdowała się chwilę wcześniej. W pewnym momencie zorientowała się, że znacznie łatwiej było jej określić jego położenie po dźwięku niż po wzroku. Szmer kurtki, cichy ruch buta, oddech, który w małej kabinie nagle wydawał się zaskakująco wyraźny. Wszystko to zaczęło nabierać większego znaczenia, niż powinno.
Może dlatego jego głos tak bardzo przykuwał jej uwagę. Bryce mówił spokojnie. Nie całkiem beztrosko, bo Ginny potrafiła wychwycić napięcie czające się pod rzeczowym tonem i słyszała drobne zawahania, których prawdopodobnie sam nie był świadomy. Mimo wszystko porządkował informacje, próbował myśleć o tym, co należało zrobić, i nie pozwalał sobie na całkowite poddanie się sytuacji. Ginny zauważyła, że sama zaczyna dostosowywać do tego własny oddech. To było irracjonalne, ale najwyraźniej potrzebowała czyjejś obecności, która nie podsycałaby jej własnego niepokoju.
Dlatego słowa kobiety z Eletsafe wytrąciły ją z równowagi bardziej, niż chciała pokazać. Ginny przez moment słuchała w milczeniu, próbując zrozumieć, co właściwie oznaczało wiele zgłoszeń z całego miasta. Dopiero kiedy padła informacja, że całe Toronto straciło elektryczność, odezwała się niemal odruchowo.
– Zaraz… jak to, w całym Toronto jest problem?
Nie zamierzała mówić tego na głos. Właściwie nie wiedziała, do kogo kierowała te słowa, ponieważ odpowiedź znała już kobieta po drugiej stronie i prawdopodobnie Bryce również. Była to bardziej próba wypowiedzenia czegoś, czego jej własny umysł nadal nie chciał przyjąć.
Całe Toronto.
Brzmiało to absurdalnie, kiedy zostało wypowiedziane w tak małej przestrzeni. Do tej pory awaria miała dla Ginny bardzo konkretny wymiar: zepsuta winda, zatrzymana kabina, kilka osób, które za jakiś czas przyjadą i rozwiążą problem. Nagle okazało się, że to tylko jeden element znacznie większej sytuacji, o której nie wiedziała właściwie nic.
Kiedy kobieta wyjaśniła, że rzeczywiście zgłaszano awarie w całym mieście, poczuła, jak coś nieprzyjemnego zaciska się w jej żołądku. Nie był to jeszcze strach, przynajmniej nie ten, który odbierał rozsądek. Było to raczej poczucie, że grunt pod nogami przesunął się o kilka centymetrów, chociaż przecież nadal siedziała dokładnie tam, gdzie przed chwilą.
Jej umysł natychmiast zaczął szukać konkretów. Jak długo to potrwało? Co stało się z komunikacją? Czy szpitale miały zasilanie awaryjne? Co działo się na ulicach? Czy działały telefony? Czy ktoś wiedział, jak rozległa była awaria? Tyle pytań pojawiło się naraz, że żadnego nie potrafiła naprawdę doprowadzić do końca.
Kiedy dyspozytorka zaczęła pytać o osoby z problemami kardiologicznymi, o ciążę i o konieczność przyjęcia leków, Ginny zorientowała się, że Bryce odpowiada przed nią. Przez chwilę słuchała jego głosu, a potem odezwała się własnym, starając się, żeby zabrzmiał możliwie normalnie.
– Nie... Nie potrzebuję leków. I nie jestem w ciąży.
Po tych słowach przez moment poczuła się niemal głupio. Informacja była przecież zupełnie zwyczajna, nawet jeżeli w tych okolicznościach zabrzmiała dziwnie. Kobieta po drugiej stronie nie pytała z ciekawości. Potrzebowała wiedzieć, komu będzie trzeba pomóc w pierwszej kolejności. Ginny doskonale to rozumiała, a jednak sama forma pytania zrobiła na niej większe wrażenie, niż powinna.
Bo nagle pojawiła się możliwość, że rzeczywiście będą potrzebować pomocy. Nie za pięć minut. Nie za chwilę. Może znacznie później. I właśnie ten brak pewności zaczął być trudniejszy do zniesienia niż sama awaria. Ginny zorientowała się, że od pewnego czasu zbyt mocno ściska telefon. Rozluźniła palce, ale niewiele to dało. Czuła przyspieszające tętno i nieprzyjemne napięcie gdzieś wysoko pod żebrami, które pojawiło się właściwie znikąd. Wiedziała, że nie brakowało jej powietrza. Wiedziała, że siedzenie w windzie nie oznacza automatycznie żadnego zagrożenia życia. Wiedziała, że straż pożarna została powiadomiona i że wcześniej czy później ktoś się zjawi.
Jej ciało nie było jednak szczególnie zainteresowane tymi argumentami. Ciemność sprawiała, że przestrzeń wydawała się mniejsza, niż była w rzeczywistości. Ginny wiedziała, że ściany pozostały dokładnie tam, gdzie znajdowały się wcześniej, a mimo to coraz wyraźniej czuła ich obecność. Metal za plecami, sufit nad głową, drzwi przed nią. Wszystko, czego wcześniej właściwie nie zauważała, nagle stało się czymś, o czym nie potrafiła przestać myśleć.
Spojrzała w stronę Bryce’a. Nie widziała jego twarzy wystarczająco wyraźnie, żeby powiedzieć, co dokładnie malowało się na jego twarzy, ale słyszała go nadal i to wystarczało. Jego spokój nie rozwiązywał sytuacji, ale działał na nią w sposób, którego sama nie potrafiła logicznie uzasadnić. Dopóki mówił rzeczowo, dopóty łatwiej było jej uwierzyć, że wszystko nadal znajduje się w granicach tego, co można naprawić.
– Czyli co, mamy tak siedzieć i czekać? A jak o nas zapomną?
W głosie słychać było wyraźniejsze drżenie. Oparła głowę o ścianę i przymknęła oczy, chociaż w ciemności nie robiło to większej różnicy. Spróbowała skierować myśli gdzie indziej. Barciel pszczołowiec przyszedł jej do głowy niemal natychmiast, co wydało jej się jednocześnie absurdalne i kojące. Larwa, poczwarka, dorosły osobnik. Konkretne etapy, określony przebieg, coś, co miało początek i koniec i co można było opisać bez zostawiania miejsca na domysły.
Przez chwilę nawet pomyślała, że może właśnie dlatego jej umysł tak uparcie wracał do owadów. Tam wszystko miało swoją kolejność. Nie trzeba było zgadywać, co wydarzy się dalej. Tutaj nie wiedziała nic. Nie wiedziała, kiedy otworzą się drzwi, czy za godzinę, czy za trzy. Nie wiedziała, jak wygląda miasto po drugiej stronie ścian ani czy ktoś poza nimi w ogóle zdawał sobie sprawę, że utknęli między piętrami. Nie wiedziała nawet, kiedy wróci prąd.

[Bryce Livingston]

Faktycznie, gdy kobieta powtórzyła te słowa… w całym Toronto w ciemności, gdy stali we dwójkę w relatywnie małej windzie, brzmiało to źle. Brzmiało gorzej niż jego pierwotny sposób odbierania informacji w powierzchowny sposób. Może w tym momencie pomagało mu, że jego mózg nie przetwarzał tej skali. Powód podany przez kobietę interpretował jedynie jako to – wyjaśnienie dlaczego strażakom może zająć dłużej, aby się do nich dostać. Powiązywał to jeszcze z najważniejszymi dla niego osobami poza windą, ale mimo wszystko była to pewnego rodzaju logiczna bańka i wcale nie chciał jej jeszcze przebijać. Na nic by się to zdało gdyby oboje zaczęli się tu hiperwentylować.
-Dobrze. Proszę zachować spokój, windy są bardzo stabilne, kiedy nie ma zasilania mechanizm się zatrzaskuje i nie drgnie. Proszę się też nie martwić o dopływ powietrza, mimo braku zasilania nie są państwo od niego odcięci, może się jedynie zrobić trochę duszno. Będę musiała teraz zakończyć połączenie, ale jeśli sytuacja zdrowotna po państwa stronie się zmieni proszę znowu nacisnąć awaryjny guzik.
-Okej. – Tyle był w stanie powiedzieć. Chciał oczywiście wiedzieć więcej, co dokładnie się stało, ile zgłoszeń straż pożarna już otrzymała, czy stało się coś bardzo poważnego co postawiłoby ich na końcu kolejki. Wątpił jednak czy kobieta mogłaby im podać takie informacje. Był pewien, że mieli jakieś szkolenie w którym mówili, że lepiej ludziom było zbyt wiele nie mówić, aby nie panikowali. Problem jednak był taki, że umysł nie lubił mieć takich wielkich luk, przestrzeń niewiadomych musiała być wypełniania, a kiedy nie było konkretów scenariuszy mniej i bardziej poważnych nie było końca.
Bryce stał jeszcze przed panelem z guzikami nawet gdy szelest połączenia z Eletsafe zamilkł. Coś w nim nadal nie zgadzało się z tym co usłyszeli. Chłód wspinał się dalej po jego ramionach, wpychając cały gorąc w jego klatkę piersiową. Wziął powolny, głębszy wdech starając się myśleć tylko o ich mniejszej sytuacji. Jedyne na czym mogli się skupić to, że byli w małym mieszczeniu i chcieli wydostać się na korytarz. Nad niczym innym nie mieli kontroli.
Odwrócił się do kobiety podążając za jej głosem. -Nie zapomną. – Zapewnił ją. -A nawet jakby spróbowali zapomnieć to zaczęlibyśmy wciskać ten guzik co pięć minut, żeby o sobie przypomnieć. – Ich jedyne połączenie ze zewnętrznym światem, ale za to było skuteczne.
-Będzie okej. – Stwierdził pewnie. -Chyba, że okażemy się dla siebie niemiłosiernie nieznośni. – Swoją dłonią wyczuł za sobą chłodną ścianę, której temperatury nawet nie zauważył. Zrobił pół kroku w tył i oparł się o nią plecami. Znowu odetchnął głębiej, chociaż wydech nieco zadrżał. Zacisnął swoją dłoń w pięść, i powoli ją otworzył. Powtórzył ten gest kilka razy skupiając się na każdym drobnym odczuciu skostniałych palców. Znowu zamknął jedną dłoń w drugą pocierając je razem.
-Więc…pszczołowiec bar.. barciel…? – Ewidentnie tą pszczelą część pamiętał z owada najlepiej. -Mogłaś przywołać na przykład jakiekolwiek innego owada, a padło na niego, dlaczego? – Zagadnął ją. Nie wiedzieli ile mieli spędzić tutaj czasu, więc jakoś będą musieli go sobie zająć, więc dlaczego nie zacząć by od naukowego wykładu? -I nie jest czarno żółto pasiasty, prawda? To by było zbyt… wygodne. – Dodał jeszcze, wcale nie żartował z tym swoim wzrokowym podejściem. Potrzebował rzeczy widzieć by je lepiej zapamiętywać, a gdy czegoś przez pewien czas nie widywał bardzo łatwo o tym zapominał. Tak jak teraz w ciemnościach kobieta mu umykała, a zmysł słuchu się nadwyrężał starając się nadrabiać słabości. Analizował każdą nutę jej tonu, nadsłuchiwał się czegoś lżejszego, desperacko chciał wręcz usłyszeć, że ta chociaż trochę się rozluźniła, że jego plan zadziałał i udało mu się odwieźć ją od myślenia nad ich losami i losami całego Toronto.
Sam też szukał jakiegoś ukojenia dla systemu nerwowego, dla napięć w całym ciele i dziwnego braku proporcji w temperaturze. Nie miał problemu z oddychaniem, ale jednocześnie jego organizm reagował tak jakby miał ciężar przyczepiony do klatki piersiowej. Potarł kark przymykając na chwilę oczy. Gdybym nie znaleźli się w tej absurdalnej sytuacji może nawet byłby już w drodze do swojego mieszkania, żeby wziąć drzemkę. Już po tym jakby sprawdzili czy ktoś otworzyłby im drzwi do mieszkania Claire. W tym wszystkim prawie zapomniał dlaczego w ogóle się tutaj znaleźli. Nadal będą pukać do drzwi sąsiadki gdy się stąd wydostaną? Czy naprawdę był to czas, aby się nad tym zastawiać?
-Owady to jest… bym powiedział taki niszowy temat… jak to jest, że tak cię zainteresował, że zaczęłaś go wykładać? – To wymagało już większej dedykacji, to nie był tylko jeden przedmiot na liście studenta, który miał takich jeszcze sześć, to coś czemu poświeciła więcej czasu niż czemukolwiek innemu w swojej karierze.

Ginny Wheeler

[Ginny Wheeler]

Bryce Livingston

Proszę zachować spokój, windy są bardzo stabilne, kiedy nie ma zasilania mechanizm się zatrzaskuje i nie drgnie.
Jennifer nie znała się na mechanice, ale jej wyobraźnia zdążyła już podsunąć jej kilka najczarniejszych scenariuszy, w których coś zawodziło, a winda runęła w dół, mijając kolejne piętra. Nie istniały przecież mechanizmy całkowicie niezawodne. Nawet w przyrodzie, której poświęciła większość swojego życia, zdarzały się wyjątki od reguł, pozornie doskonałe przystosowania zawodziły, a równowaga potrafiła zachwiać się w najmniej oczekiwanym momencie.
Proszę się też nie martwić o dopływ powietrza, mimo braku zasilania nie są państwo od niego odcięci, może się jedynie zrobić trochę duszno.
Wiedziała, że brak tlenu w windzie to jeden z powszechniejszych mitów, i potrafiła wyjaśnić, dlaczego. Ludzkie ciało nieustannie wydycha dwutlenek węgla, oddaje ciepło i parę wodną, a w niewielkiej, zamkniętej przestrzeni obecność dwóch osób stopniowo zmienia warunki otoczenia. Powietrze staje się cieplejsze, bardziej wilgotne, mniej świeże. To właśnie ograniczona wentylacja, a nie nagłe wyczerpywanie się tlenu, odpowiada za narastający dyskomfort. Do tego dochodzi psychika, która w ciemnej, ciasnej przestrzeni potrafi błyskawicznie podsunąć człowiekowi przekonanie, że za chwilę zabraknie mu powietrza, nawet jeśli fizycznie nic takiego mu nie grozi.
Te mechanizmy znała akurat bardzo dobrze. Z wykształcenia była biologiem, a choć jej specjalnością były owady, nawyk obserwowania i wyjaśniania otaczających ją zjawisk nie ograniczał się do jednej dziedziny. Problem polegał na tym, że wiedza nie zawsze szła w parze z umiejętnością panowania nad własnymi reakcjami. Mogła tłumaczyć sobie, co dzieje się z jej organizmem, i doskonale rozumieć, skąd brał się niepokój, ale jej umysł najwyraźniej nie zamierzał podporządkować się racjonalnym argumentom. Ciało reagowało szybciej niż rozsądek, a świadomość, że nie ma ku temu wystarczających powodów, niewiele w tej kwestii zmieniała.
Ciche kliknięcie oznajmiające zakończenie rozmowy rozległo się we wnętrzu windy, odbijając od metalowych ścian głuchym, nieprzyjemnym echem. Zostali sami. Ciemność rozjaśniała jedynie wąska, czerwona smuga awaryjnej kontrolki, która rzucała nikłe światło na najbliższe fragmenty kabiny, nie pozwalając jednak przyzwyczaić oczu do panujących warunków.
Nie zapomną. A nawet jakby spróbowali zapomnieć to zaczęlibyśmy wciskać ten guzik co pięć minut, żeby o sobie przypomnieć.
Jennifer uznała, że to całkiem niezły sposób na rozładowanie napięcia, choć nie mogła powiedzieć, by rzeczywiście ją uspokoił. Wręcz przeciwnie, teraz, kiedy nie mieli już kontaktu z osobą po drugiej stronie interkomu, znacznie wyraźniej słyszała oddech mężczyzny. Był cięższy, niż można by się spodziewać po kimś, kto jeszcze przed chwilą próbował zachować spokój. Nie wiedziała, czy wynikało to z nerwów, czy z dusznego powietrza, ale sama świadomość, że nie tylko ona odczuwa dyskomfort, przynosiła jej pewną, dość przewrotną ulgę.
Chyba że okażemy się dla siebie niemiłosiernie nieznośni.
Uśmiechnęła się lekko, odruchowo odpowiadając na żart, choć dopiero po chwili przypomniała sobie, że w panującej ciemności Bryce nie miał szansy tego dostrzec.
– Możemy się nawet doprowadzać do szaleństwa, byle tylko nie dać się zwariować rzekomym brakiem tlenu – odparła, a następnie zaśmiała się cicho. W jej głosie wciąż pobrzmiewało jednak subtelne drżenie, zdradzające napięcie, którego nie potrafiła całkowicie opanować.
Ponownie poprawiła kołnierzyk, jakby w ten sposób mogła ułatwić sobie oddychanie i przekonać organizm, że wszystko pozostaje pod kontrolą. Doskonale wiedziała, że ten gest nie miał żadnego rzeczywistego wpływu na ilość tlenu docierającego do płuc. Mimo to potrzebowała czegoś, co pozwoliłoby jej zająć ręce i skierować uwagę na czynność prostą, znajomą, niewymagającą analizowania każdego kolejnego oddechu.
– Barciel pszczołowiec – poprawiła go łagodnie, przywiązując się do poprawnej nazwy z zawodową skrupulatnością. Wypuściła powietrze i oparła plecy o metalową ścianę. – Omawiałam go dzisiaj ze studentami na zajęciach.
Była to prawda. Barciel pszczołowiec stanowił ostatni przykład, który rozpisywała tego dnia na białej tablicy, omawiając z grupą kolejne etapy jego rozwoju. Nic więc dziwnego, że właśnie ten gatunek przyszedł jej do głowy, kiedy Bryce zaproponował rozmowę o czymś, co mogłoby odciągnąć ich uwagę od sytuacji, w której się znaleźli. Miała przynajmniej nadzieję, że skupienie się na temacie, który znała niemal na pamięć, pozwoli jej odzyskać nieco kontroli nad własnymi myślami.
– Pokrywy jego skrzydeł są jaskrawoczerwone, z czarnymi, zwykle dwiema lub trzema poprzecznymi przepaskami – wyjaśniła, nabierając nieco głębszy oddech. – I to nie pszczoła, gdybyś miał wątpliwości. To chrząszcz.
Ostatnie zdanie wypowiedziała z odrobiną rozbawienia. Nie potrafiła się powstrzymać. Ludzie często mylili owady ze względu na ich wygląd, a podobieństwo barw i kształtów nierzadko wystarczało, by przypisać jednemu gatunkowi cechy zupełnie innego. Dla Jennifer takie pomyłki były raczej punktem wyjścia do rozmowy niż powodem do krytyki. Przyroda miała zresztą znacznie więcej do zaoferowania niż to, co można było dostrzec przy pobieżnym spojrzeniu.
Owady to jest… bym powiedział, taki niszowy temat. Jak to się stało, że tak cię zainteresował, że zaczęłaś go wykładać?
Jennifer przez chwilę milczała, zastanawiając się, jak odpowiedzieć. Pytanie było proste, a odpowiedź wydawała się oczywista, choć w rzeczywistości kryło się za nią znacznie więcej niż wybór kierunku studiów czy późniejszej ścieżki zawodowej.
– Mój ojciec uczył biologii w szkole – powiedziała w końcu. – Od dziecka uwielbiałam przyrodę.
Ledwie wypowiedziała te słowa, w jej pamięci pojawił się obraz z dzieciństwa. Kuchenny stół, przy którym spędzała z ojcem długie wieczory, oraz niewielki, podręczny mikroskop, stojący zawsze w tym samym miejscu, na rogu blatu. Był porządnie wykonany, znacznie lepszy, niż można by oczekiwać po zwyczajnym domowym sprzęcie, a ojciec traktował go z niemal pedantyczną starannością. Nikomu nie pozwalał go przestawiać. Kalibrował go z uwzględnieniem światła wpadającego przez okno, dlatego nawet drobna zmiana położenia mogła zaburzyć warunki, do których przywykł.
Zbierali różne znaleziska podczas spacerów, a później oglądali je wspólnie, zamieniając zwykłe wieczory w małe wyprawy badawcze. Czasami wystarczył fragment liścia, drobina ziemi albo coś, co znalazła w ogrodzie i przyniosła do domu z przekonaniem, że odkryła prawdziwy skarb. Ojciec nie zdradzał jej od razu, na co patrzy. Im była starsza, tym trudniejsze zagadki przygotowywał, pozwalając jej samodzielnie wyciągać wnioski z obserwacji i zadawać pytania, które miały naprowadzić ją na właściwy trop. Nigdy nie chodziło wyłącznie o znalezienie odpowiedzi. Najważniejsze było to, żeby nauczyła się patrzeć uważniej.
Być może właśnie wtedy zrozumiała, że najbardziej fascynujące rzeczy często pozostają niewidoczne dla kogoś, kto nie poświęci im wystarczająco dużo czasu. Ojciec nie tylko zaszczepił w niej zainteresowanie biologią. Nauczył ją również cierpliwości, uważności i tego szczególnego rodzaju ciekawości, który sprawiał, że zamiast zadowalać się pierwszym wyjaśnieniem, wolała szukać kolejnych.
Jennifer rozpięła kurtkę, bo zaczynała odczuwać duszność, o której wcześniej ostrzegła ich osoba z interkomu. Materiał przylegał do ciała, a temperatura w niewielkiej kabinie wydawała się z każdą chwilą coraz mniej znośna. Oparła tył głowy o ścianę i przez moment skupiła się na chłodzie metalu, próbując nie przywiązywać zbyt dużej wagi do własnego oddechu.
– Ten maluch, który prawie na mnie wpadł przy wejściu… To twój syn? – zapytała nagle. Pochyliła głowę lekko w bok, zwracając twarz w stronę, z której dochodził głos Bryce’a. Nie miała pewności, czy rzeczywiście siedział właśnie tam, ale odległość między nimi była na tyle niewielka, że nie musiała się obawiać, iż nie usłyszy pytania.
Dopiero po chwili dotarło do niej, że mogła przekroczyć granicę, której nie zdążyli jeszcze wspólnie wyznaczyć. Nie wiedziała, jak wyglądało jego życie prywatne ani czy pytanie o dziecko było czymś, na co miał ochotę odpowiadać przypadkowej kobiecie uwięzionej z nim w windzie. Nie znała go na tyle, by zakładać, że swobodna rozmowa oznacza również gotowość do poruszania osobistych tematów.
Z drugiej strony, skoro już znaleźli się w tej absurdalnej sytuacji, a perspektywa rychłego opuszczenia windy pozostawała niepewna, zwyczajna wymiana zdań wydawała się lepsza od nasłuchiwania każdego niepokojącego dźwięku dobiegającego z mechanizmu nad ich głowami. Jennifer nie chciała też pozwolić, by strach zdominował całą rozmowę. Łatwiej było skupić się na drugim człowieku, jego odpowiedziach i historii, którą być może zechciał się podzielić, niż na własnych obawach. Pozostała więc oparta o ścianę, czekając na jego reakcję. Ciekawość, jak zwykle, okazała się silniejsza od ostrożności.

[Bryce Livingston]

Zaśmiał się lekko w odpowiedzi. -Skoro tak mówisz to zdam się na opinię eksperta. – Żartował, acz nie był wcale lekceważący. Wheeler była na pewno lepiej zaznajomiona z biologią niż on. Z drugiej strony mógł jeszcze kontynuować kwestie debatą na tą czy człowiek szalony, czy człowiek z niedoborem tlenu był niebezpieczniejszy. Ludzie zabijali z bardziej błahych powodów. Podświadomie jednak musiał wiedzieć, że wdawanie się w szczegóły brutalnych aktów jakich mogliby się dopuścić przeciw sobie w szale nie było dobrym tematem w tej sytuacji. Mieli już wystarczająco na głowie, żeby jeszcze martwić się o to czy druga osoba stanowi dla nich niebezpieczeństwo.
-O właśnie on. – Potwierdził, że tej nazwy szukał. -No tak.. to by wiele wyjaśniało. – Zaśmiał się mimowolnie, na własne założenia. W sposobie jaki zagaił na temat jej wyboru miał nadzieję odkryć coś więcej, że może było w owadzie coś wyjątkowego co przykuło uwagę Jennifer, czy może należał to grupy jej ulubieńców, może był nieprzeciętnie agresywny, lub był pacyfistą swojej gromady. Odpowiedź okazała się jednak prosta i jakże przyziemna. -Omawiałaś jeszcze jakieś inne owady dzisiaj? – Z jakiegoś powodu nie był pewien czy jego pytanie miało sens. Czy jeden barciel pszczołowiec mógł zająć całą długość zajęć czy był zaledwie jednym z wielu wspominanym w ciągu godziny? W jak wiele detali wdałby się wykładowca w odniesieniu do tego ile wiedział na temat specyficznego owada?
Słysząc opis wyobraził sobie powoli jak wyglądały skrzydła, że owad miał skrzydła, dodał orientację pasków i kolory. Nie miał pojęcia jaki miałby generalny kształt więc póki co trzymał się ogólnego owalu. -A wiesz, że zakładem nawet, że nie będzie pszczoła. – Przyznał, aż prawie z siebie dumny, że sposobem dedukcji doszedł do takiego wniosku jeszcze nim ekspertka go o tym poinformowała. -Tak mi się kojarzyło, że chrząszcze nie będą za bardzo kolorowe… – Z drugiej strony, nie mógł powiedzieć, że poświęcał wiele czasu na zastawianie się nad kolorystyką owadów tak ogólnie. -Ale to może być dlatego, że na myśl głównie przychodzą mi skarabeusze. – Przede wszystkim z powodu filmu Mumia. -Który byś powiedziała ze chrząszczy jest najciekawszy? – Zagadnął, bez mrugnięcia okiem kontynuując temat. Wheeler wydawała mu się dobrze reagować na ten ciąg rozmowy i jego też to zajmowało. Umysł przysuwał mu pomysły na nowe pytania do tego stopnia, że nie wiedział od czego powinien zacząć, a jednocześnie nie chciał wylać na nią całego potoku i ją przytłoczyć. Mimo stresującej sytuacji chciał stworzyć spokojniejszą atmosferę.
Wolno poruszające się powietrze nietrzaśnięte tutaj z nimi nie było jeszcze nieznośne, ale gdyby Livingston wszedł do takiego mieszkania na pewno otwierałby już okna. Nawet wiele o tym nie myśląc zsunął z ramion swoją kurtkę i odłożył ją na podłogę po czym dołączył do niej siadając. Był przyzwyczajony do długich godzin na nogach i czas który do tej pory spędzili w windzie nie był wielkim wyzwaniem, ale czuł, że nie mógłby znaleźć sobie odpowiedniej pozycji do stania na dłuższy czas. W pracy miał przynajmniej opcję poruszania się, oparcia się stół, a to o swój van, musiał się schylać i przykucać. Stanie w jednym miejscu było zbyt męczące dla umysłu.
Zarejestrował chwilę ciszy za nim kobieta mu odpowiedziała. Wydało mu się to normalne, przy pytaniu, które mogło mieć całkiem obszerną odpowiedź. Jak komuś podsumować tak wiele kwestii, które mogły być częścią podjętej decyzji?
Uśmiechnął się gdy przyznała, że wpływ na jej wybór miał ojciec, zapominając o tym, że Jennifer zapewne go nie widziała, więc jej słowa zawisły tak chwilę w ciszy gdy Bryce przyswajał tą informację. -To piękna rzecz robić w życiu coś co się uwielbia. – Skomentował. Zauważył, że Wheeler była bardzo dokładna w tym jak odpowiadała na jego pytania. Nie miała (w tym krótkim czasie jaki się znali) zwyczaju podawać dodatkowych informacji, nadmiernie opisywać kontekstu, czy nawet rozwijać się na tematy powiązane, a jednak nie dotyczące głównego wątku. Mogło to być oczywiście skutkiem tego w jakiej sytuacji się znaleźli, albo po prostu kobieta nie była taką gadułą jak on. Sprawiało to jednak, że nie był do końca pewny czy powinien drążyć niektóre tematy, czy pozwolić im aby się naturalnie zamykały. -Rozumiem, że ojciec był takim nauczycielem z pasją, tak? – A jednak jego gadatliwość wygrała.
-Moi rodzice zabierali mnie ze sobą do pracy. – Przyznał. -To było… – Zastanowił się nad odpowiednim słowem. -dla dzieciaka to było strasznie interesujące. Moja mama miała taką charyzmę, że wydawało mi się, że musiała znać tych obcych ludzi którym po raz pierwszy pokazywała domy. – Dopiero z czasem zrozumiał, że Irenee Livingston po prostu miała do kontaktów z ludźmi wyćwiczony dar. Wielokrotnie wynegocjowała dla swojego syna krótsze pobyty w kozie, wtedy kiedy wiedziała, że na nie nie zasłużył.
-Tak. – Potwierdził wesoło. -Jest energiczny i jeszcze nie ma za dobrego poczucia przestrzennego. – Dodał w ramach wyjaśnienia. -Ma pięć lat i właśnie zaczął szkołę. – Z perspektywy Bryce’a nie było w tym nic inwazyjnego, że kobieta spytała o chłopca, którego widziała z nim w lobby. Z resztą zapewne mogła ich gdzieś kątem oka zauważyć razem wielokrotnie i już wcześniej dojść do wniosku, że to jego syn. -Także jest ciekawie, mówi mi o wszystkim nowym o czym się uczy i czeka niecierpliwie na lekcje o dinozaurach. – Uśmiechnął się do siebie. -Na tym etapie to myślę, że on wie więcej o dinozaurach niż ja. – Jednocześnie Bryce pamiętał, że jego zainteresowanie w tym temacie nie potrwało długo i nie miał okazji go odświeżać, dopóki Jamie nie poprosił o encyklopedie dinozaurów.
-Ty nie masz dzieci, prawda? – Odruchowo kontynuował temat. -Przepraszam, to… – Skrzywił się. -To nie zabrzmiało dobrze, po prostu nie wydaję mi się, żebym widział cię z dzieckiem w budynku. – Zastanowił się chwilę. -Uh, to też nie brzmi najlepiej… ale wiesz… wiesz o co mi chodzi. Tak jak zauważa się, że ktoś dużo kupuje online, bo cały czas paczki do niego przychodzą i siedzą w lobby. – Miał nadzieję, że jakoś z tego wybrnął, jednocześnie zadając sobie sprawę, że jego pytanie do niczego konkretnego nie prowadziło. Jak oczekiwał, że się to zakończy? Jennifer przyzna, że ma sekretne dziecko, które mieszka z jej rodziną w innym mieście? Nawet jeśli tak by było, to zapewne nie coś co chciałaby omawiać z sąsiadem.

Ginny Wheeler

[Ginny Wheeler]

Bryce Livingston

Uśmiechnęła się pod nosem, słysząc, że Bryce niemal przypisuje sobie zasługi za prawidłowe rozpoznanie owada. Nie mogła tego zobaczyć, ale wyobraziła sobie jego minę i przez moment pożałowała, że nie siedzieli w oświetlonym pomieszczeniu. Łatwiej byłoby jej wtedy ocenić, ile w jego zadowoleniu było rzeczywistej dumy, a ile zwykłego droczenia się. Mimo wszystko nie zamierzała odbierać mu tej drobnej satysfakcji.
– Mhm – mruknęła z rozbawieniem, poprawiając się przy ścianie.
Kolejne pytanie o chrząszcze skłoniło ją do krótkiego namysłu. Właściwie mogłaby opowiadać o nich znacznie dłużej, ale nie była pewna, czy Bryce rzeczywiście pragnął wysłuchiwać wykładu z entomologii, czy po prostu szukał sposobu na podtrzymanie rozmowy. Nie zamierzała sprawdzać jego cierpliwości. Wystarczyło, że sama musiała pilnować własnych myśli, które co jakiś czas uciekały w stronę mechanizmu windy i możliwości, że awaria potrwa dłużej, niż początkowo zakładali.
– Jelonek rogacz jest całkiem interesujący. Samce mają ogromne żuwaczki, których używają podczas walk. – Ograniczyła odpowiedź do jednego przykładu. – Ale trudno wybrać tylko jednego.
Na moment zamilkła, zaciskając palce na materiale spodni. Musiała przestać skupiać się na tym, czego nie mogła kontrolować. Mechanizm windy nie znajdował się w jej rękach, podobnie jak decyzja o tym, kiedy zostaną stąd wyciągnięci. Mogła jedynie czekać.
Gdy Bryce wspomniał o jej ojcu, uniosła lekko głowę. W jego głosie nie usłyszała pobłażliwości, której czasem doświadczała, kiedy opowiadała o swojej pracy. Ludzie potrafili uznać jej zainteresowanie owadami za dość osobliwą ciekawostkę, a wybór kariery akademickiej za coś, co trudno było pogodzić z codziennym życiem. Bryce zdawał się jednak przyjmować jej odpowiedzi bez zbędnych komentarzy.
– Miał dużo cierpliwości. – powiedziała po chwili. – Chyba właśnie dlatego tak dobrze mu to wychodziło.
Nie rozwijała tematu. Wspomnienia o ojcu wciąż wywoływały w niej ciepło i smutek jednocześnie, ale nie czuła potrzeby opowiadania o nich obszerniej. Wystarczyło, że na moment powróciła myślami do kuchennego stołu i małego mikroskopu, przy którym spędzali wspólnie długie wieczory. Tamte chwile wydawały się odległe od metalowej kabiny, w której siedziała, próbując nie dopuścić do siebie kolejnej fali paniki.
Słuchając opowieści Bryce’a o rodzicach, przesunęła kciukiem po szwie spodni. Jego matka brzmiała jak osoba, która potrafiła zjednywać sobie ludzi bez większego wysiłku. Jennifer znała ten rodzaj charyzmy, choć sama nigdy nie miała szczególnego talentu do nawiązywania przypadkowych znajomości. Zazwyczaj wolała najpierw przyjrzeć się człowiekowi, zanim zdecydowała, ile chciała mu o sobie zdradzić.
– Wygląda na to, że wiedziała, jak obchodzić się z ludźmi. – skomentowała cicho. Kiedy rozmowa zeszła na syna Bryce’a, przypomniała sobie energicznego chłopca z lobby. Niemal od razu potrafiła wyobrazić sobie, jak musiało wyglądać jego codzienne życie z pięciolatkiem, który dopiero zaczynał szkołę i z zapałem chłonął każdą nową informację. Szczególnie rozbawiła ją wzmianka o dinozaurach. Dziecięce fascynacje potrafiły być zaskakująco intensywne, a ich rodzice często nie mieli innego wyjścia, jak tylko nadążać za kolejnymi odkryciami.
– W takim razie niedługo będziesz musiał nadrobić wiedzę. – zauważyła z cieniem uśmiechu. – Żeby nie zostać w tyle.
Nie dodała niczego więcej. Nie czuła potrzeby udowadniania, że znała się na dzieciach, ani udzielania Bryce’owi porad rodzicielskich, o które zresztą nie prosił. Wystarczyło jej, że rozmowa toczyła się bez większego wysiłku. Mogła na moment zapomnieć o ciemności, awaryjnym oświetleniu i irytującej świadomości, że pozostawali zdani na pomoc ludzi znajdujących się po drugiej stronie zamkniętych drzwi.
Pytanie o własne dzieci zaskoczyło ją jednak mniej niż następujące po nim wyjaśnienia. Przez moment milczała, słuchając, jak Bryce próbuje wybrnąć z niezręczności, w którą sam się wpędził. W końcu kąciki jej ust uniosły się nieznacznie. Nie zamierzała go zawstydzać, choć przyznała przed sobą, że jego kolejne próby tłumaczenia się były całkiem zabawne.
– Nie mam dzieci. I, Bryce, naprawdę nie musisz się tłumaczyć. Spokojnie – odpowiedziała łagodnie. Oparła głowę o ścianę i przymknęła oczy. Niepokój wciąż czaił się pod skórą, zdradzając swoją obecność przyspieszonym pulsem i nieustanną potrzebą zmiany pozycji. Nie potrafiła całkowicie się go pozbyć, ale rozmowa pomagała jej utrzymać myśli z dala od katastroficznych scenariuszy. Zamiast nasłuchiwać mechanizmu nad głową, mogła skupić się na głosie sąsiada i na zwyczajności jego opowieści.
Przesunęła dłonią po udzie, po czym ułożyła ją na kolanie. Na zewnątrz zapewne wyglądała na osobę, która całkiem dobrze radzi sobie z sytuacją. Nie podnosiła głosu, nie uderzała w drzwi i nie naciskała nerwowo przycisków. W rzeczywistości jednak z każdą kolejną minutą coraz trudniej było jej ignorować świadomość, że nie miała dokąd pójść. Nie mogła wyjść na korytarz, zaczerpnąć świeżego powietrza ani zająć się czymś, co wymagałoby od niej choć odrobiny ruchu.
Próbowała zmienić ułożenie nóg, ale twarda podłoga nie dawała jej zbyt wielu możliwości. Dopiero wtedy dotarło do niej, że od dłuższej chwili odczuwa narastający dyskomfort, którego nie potrafiła już zrzucić wyłącznie na karb zdenerwowania. Rozpięła kurtkę, a następnie zsunęła ją z ramion i odłożyła obok siebie. Materiał zaszeleścił cicho w półmroku. Przetarła kark dłonią, odgarniając włosy, i rozluźniła kołnierzyk bluzki.
Chłodniejsze powietrze na skórze przyniosło jej niewielką ulgę, ale nie wystarczyło, by całkowicie pozbyła się uczucia duszności. Przez moment skupiła się na chłodzie metalowej ściany za plecami, próbując nie kontrolować każdego kolejnego wdechu. Wiedziała przecież, że im uważniej będzie nasłuchiwać własnego organizmu, tym łatwiej umysł podsunie jej kolejny powód do niepokoju.
Przekręciła głowę w stronę Bryce’a, próbując zlokalizować go w ciemności. Usłyszał bez wątpienia wcześniej szelest zdejmowanej kurtki. Nie była pewna, czy również odczuwał narastające ciepło. Zawahała się przez krótką chwilę, zanim w końcu postanowiła zapytać.
– Tobie też jest tak gorąco?

[Bryce Livingston]

Było w tym coś wręcz pierwotnego w tym jak zaświeciły mu się oczy na wzmiankę o walkach i żuwaczkach. Od razu przypomniały mu się krótkie sceny z tego długiego filmiku, którego znalazł całkiem przypadkiem. Pstryknął palcem. -Żuwaczki, tak to się nazywa. Moim skromnym zdaniem, kompletnego amatora chrząszczy to żuwaczki muszą być ich najfajniejszą częścią. – Oczywiście, że dla Livingstona ta część owada była najciekawsza. -A wiesz, że na studiach z kolegą zbudowaliśmy roboty w kształcie chrząszczy i odgrywaliśmy nimi właśnie walki. Jego model był o wiele lepszy, bo znalazł więcej informacji o anatomii za nim zaczął budowę, ja bardziej celowałem w ogólny kształt. O rany… – Zaśmiał się pod nosem. -co za odblokowane wspomnienie. I właśnie mój robot miał takie porządne żuwaczki do chwytania przeciwnika, i podnoszenia go. Temu drugiemu tylko ruszały się nogi w powietrzu. – Odtworzył nawet te bezradnie poruszane odnogi swoimi ramionami, zapominając, że kobieta nie mogła go zobaczyć.
Na słowa o tym co sprawiło, że jej ojciec był dobry w swoim fachu pokiwał z wolna głową, chwilę zostając z tą myślą ponownie gubiąc fakt, że Jennifer mogła jedynie domyślać się, że mężczyzna przyjął jej słowa, a nie zamilkł bezceremonialnie kończąc temat. -Tego w zawodzie nauczyciela nigdy za wiele. – Może sam nauczycielem nie był, ale wiedział doskonale jak odbijało się na uczniach kiedy cierpliwości brakowało. Z resztą słyszał też wiele opowiadań od swojego kuzyna, który był belfrem i bardzo często potwierdzał się w przekonaniu, że nie byłby w stanie wykonywać takiego zawodu.
-To na pewno. – Potwierdził równie cicho, z uśmiechem majaczącym mu się w kącikach ust. Nie znał nikogo innego, kto potrafił tak dobrze obchodzić się z ludźmi, jednocześnie nie starając się nimi wcale manipulować. Kobieta oczekiwała od ludzi najlepszego i ci chcieli tacy właśnie być i oczywiście potrafiła przygadać jeśli sytuacja tego wymagała.
Na wpół się zaśmiał, na wpół westchnął. -Możliwe, ale nie wiem czy mam szanse, jak on się nauczy płynnie czytać, to zostawi mnie daleko w tyle. – I może wcale mu to nie przeszkadzało. Jamie lubił o dinozaurach opowiadać, a Bryce był zadowolony słuchaniem. Zainteresowanie dinozaurami starszego Livingstona było znacznie mniej obsesyjne.
Może to ta duchota trochę przyćmiewała mu mózg, a tak przynajmniej mógł sobie wmawiać, bo sam wszedł w ten dołek i sam go jeszcze bardziej kopał. Dopiero słowa Wheeler przerwały ten przykry potok słów z jego ust, a jej łagodny ton sprawił, że Bryce nie zaczął znikać we własnych myślach karcąc się za brak taktu i brak umiejętności rozpoznania kiedy trzeba przestać. Zdecydował, że był czas, więc nie kontynuował tej kwestii. Zamiast tego wziął cichy wdech i wydech ściągając ramiona i zaraz je rozluźniając. Nie byli tu zamknięci tak długo, a on już miał dość tego bezruchu. A jednocześnie odcięcie od świata i zapewnienie, że pomoc nadejdzie uspokoiła jego nerwy. Tak jak i rozmowa, która niemalże sprawiała iluzję, jakby wszystko było w normie.
-Nie chciałem nic mówić… ale tak. – Zdjął swoją koszulę i odłożył ją na kurtkę zaraz obok niego, zostając w samym granatowym t-shirtcie. Gdzieś z tyłu głowy przeszło mu pytanie czy na pewno użył antyperspirantu za nim wyszedł z mieszkania. Szybko odtworzył swoje pośpieszne przygotowania do wyjścia i potwierdził, że nie będzie powodem dla którego zabraknie im czystego powietrza. Niby drobna rzecz, ale zmysły wyostrzały się, a małe pomieszczenie sprawiało, że zapachy nie miały gdzie uciekać. Stąd też już od jakiegoś czasu miał okazję poznać się na perfumach Jennifer. A przynajmniej interpretował to jako zapach perfum. Był przyjemny, delikatny, nie obezwładniał intensywnością.
Niestety miało się zrobić tylko bardziej duszno i ciepło z mijającym czasem. Kiedy Bryce po pięciominutowym incydencie z tą jakże świetną maszyną zrobił swoje rozeznanie dowiedział się o duszności, o tym że brak tlenu był mitem i że był mechanizm był bezpieczny, tak jak tłumaczyła im to kobieta. Dowiedział się też, że filmy mocno wyolbrzymiały jak często otwory na suficie były używane i jak łatwo można się było nimi wydostać poza metalowe ściany. Oczywiście w następnym kroku jest się zamkniętym w metalowym korytarzu i bez szansy wydostania się na piętro o własnych siłach. Nawet nie myślał, że ta wiedza do czegoś będzie miała okazję mu się przydać, po prostu był ciekawy. W mijających godzinach zakotwiczył się jednak mocno w tym, że byli bezpieczni. Nie zdając sobie sprawy z tego co działo się na zewnątrz byli bezpieczniejsi w windzie niż na ulicach Toronto.
Livingston wrócił jeszcze do tematu owadów, był bezpieczny, ale też dla mężczyzny ciekawy. Nie tylko dlatego, że małym pudełku trochę odchodził od zmysłów, było to raczej jak coś nowego o czym jego mózg musiał wiedzieć więcej. Więc pytał o nietypowe owady, o to czy tak jak lekarze przy serialach medycznych Jennifer miała okazję oglądać kiedyś serial czy nawet czytać książkę i stwierdzić, że ktoś nie miał pojęcia o owadach, o tym czy któryś owadów warto było omijać. Nawet pytał się o to czy wierzyła, lub słyszała o tym jak różne owady mogły być różnymi omenami. Nie miał żadnych szczegółów, ale był ciekaw jej opinii. Wspominał coś w pewnym momencie o tym, że chętnie zjadłby teraz cynamonowe płatki śniadaniowe, chociaż nawet nie trzymał ich w domu, o obrotowym wiatraczku, którego niedawno naprawił i który by im się teraz bardzo przydał (chociaż nie mieli go jak podłączyć – próbował zażartować), spytał się czy kobieta lubiła jakieś retro gry i nawet pokazał jej swój najlepszy wynik w prostego wężyka na swojej komórce.
Nie mówił przez cały czas, zachrypłby gdyby spróbował, ale starał się od czasu do czasu o czymś wspomnieć, żeby upewnić się, że oboje nadal byli trzeźwi na umyśle mimo gęstego ciepła, którego mogliby kroić nożem jak tiramisu.
Trzy i pół godziny do długi czas, żeby spędzić z kimś w zamkniętym pomieszczeniu. Przez ostatnie 40 minut Bryce spróbował nawet trochę przysnąć, oczy same mu się przymykały, ale jednocześnie był w wystarczającym dyskomforcie, aby nie udawało mu się faktycznie odpłynąć. To było męczące samo w sobie. Czuł, że nawet gdyby miał się zacząć ponownie martwić i denerwować to nie miał na to nawet siły. Jednocześnie zastanawiał się kiedy będzie odpowiedni czas, żeby znowu wcisnąć ten guzik. Podświetlił swój zegarek na nadgarstku i miał się właśnie odezwać, kiedy zza metalowych ścian dało usłyszeć się raban. Donośne głosy, nawet krzyki, ciężkie kroki odbijające się echem po metalowym tunelu.
Usiadł prosto i spojrzał w kierunku Jennifer. -Jednak o nas nie zapomnieli. – W głosie słychać było ulgę z nutką niedowierzania. Podniósł się na nogi, nasłuchując z uwagą dalszych dźwięków. Wydawało mu się, że z czymś się zmagali, jakby opór mechanizmu, może metalu. To musieli być strażacy. -Nareszcie. – Dodał jeszcze i wyciągnął do niej dłoń, aby jej też pomóc wstać.

Ginny Wheeler

[Ginny Wheeler]

Bryce Livingston

Gdyby nie fakt, że była zmuszona siedzieć w ciemnościach, w ciasnej i z każdą minutą coraz bardziej dusznej windzie, rozmowa o żuwaczkach chrząszczy mogłaby okazać się całkiem zajmująca. Ginny nie należała do osób, które potrzebowały nieustannej uwagi rozmówcy, by czerpać przyjemność z wymiany zdań, ale trudno było jej ignorować dyskomfort, który stopniowo zagłuszał ciekawość. Od czasu do czasu wracała myślami do ciężkiego powietrza, nieprzyjemnego ciepła osiadającego na skórze i wrażenia, że każdy kolejny oddech wymaga od niej nieco więcej wysiłku. Wiedziała, że pozorne poczucie braku tlenu w windzie to jedno z tych przekonań, które kino zdążyło skutecznie utrwalić w zbiorowej wyobraźni, lecz wiedza naukowa nie zawsze potrafiła przemówić do organizmu równie przekonująco, jak potrafiła do rozumu. Zwłaszcza kiedy ten ostatni miał do dyspozycji coraz mniej przyjemnych bodźców, na których mógłby skupić uwagę.
– Tworzyłeś roboty na studiach? Dalej się tym zajmujesz? – zapytała wyraźniej zaciekawiona, uświadomiwszy sobie, że w ciągu ostatnich minut zdążyła opowiedzieć o sobie więcej, niż zwykle zdradzała przy pierwszym spotkaniu. Tymczasem o Bryce’ie wiedziała właściwie tyle, że miał syna zakochanego w dinozaurach i najwyraźniej całkiem sporo cierpliwości do małomównych ludzi. Nie była to szczególnie rozbudowana wiedza, choć w normalnych okolicznościach zapewne nie uznałaby za konieczne nadrabiania tych zaległości. Teraz jednak perspektywa kolejnych minut, a może i godzin spędzonych w jego towarzystwie sprawiała, że odrobina wzajemności wydawała się rozsądnym rozwiązaniem.
Słuchała jego odpowiedzi, początkowo siedząc z plecami opartymi o ścianę windy. Jedną nogę podciągnęła bliżej siebie, drugą wyprostowała ostrożnie przed sobą, a palcami bezwiednie przesunęła po szwie spodni. Próbowała zapamiętać to, co mówił, dopytać o szczegóły, dopasować jego zainteresowania do wyobrażenia o człowieku, którego dotąd znała przede wszystkim z krótkich spotkań na korytarzu. Nie zdążyła jednak na dobre rozwinąć tematu, bo wkrótce uwaga znów uciekła jej ku własnemu samopoczuciu.
Najpierw poczuła gorąco, a zaraz potem lekkie zawroty głowy. Zmarszczyła brwi i odsunęła od szyi kołnierz koszulki, próbując poruszyć materiałem tak, by choć trochę poprawić cyrkulację powietrza. Zdjętą wcześniej kurtkę przełożyła na drugą stronę, jakby zmiana jej położenia mogła w jakikolwiek sposób wpłynąć na warunki, w których przyszło im przebywać. Następnie wzięła kilka głębszych oddechów i wypuściła powietrze przez lekko rozchylone usta.
– Dobrze, bo myślałam, że to ja wariuję – przyznała, gdy Bryce również wspomniał o odczuwanym dyskomforcie. Nie była pewna, czy jego słowa przyniosły jej ulgę. Z jednej strony łatwiej było zaakceptować własne reakcje, gdy okazywały się wspólne, z drugiej zaś potwierdzenie, że drugiej osobie również zaczynało doskwierać przebywanie w windzie, odbierało jej wygodne wytłumaczenie, że to wyłącznie kwestia wyobraźni. Oparła głowę o metalową ścianę i przymknęła na moment oczy. Wolała nie dopuszczać do siebie myśli, że jeszcze długo mogą nie zobaczyć światła dziennego, dlatego kiedy mężczyzna wrócił do tematu samej windy, natychmiast skupiła się na jego słowach.
Słuchała jego odpowiedzi, początkowo siedząc z plecami opartymi o ścianę windy i jedną nogą podciągniętą bliżej siebie. Palcami bezwiednie przesuwała po szwie spodni, próbując zapamiętać kolejne informacje o mężczyźnie, którego dotąd znała głównie z przelotnych spotkań na korytarzu. Rozmowa o robotach stała się dla niej pretekstem do poznania jego zainteresowań, a zarazem pozwoliła odwrócić uwagę od okoliczności, w jakich przyszło im spędzać czas. Nie zdążyła jednak na dobre rozwinąć tematu, bo coraz trudniej było jej ignorować nieprzyjemne gorąco. Odsunęła od szyi kołnierz koszulki, poruszyła materiałem, a następnie wzięła kilka głębszych oddechów, wypuszczając powietrze przez lekko rozchylone usta. Dopiero kiedy Bryce wspomniał o podobnych odczuciach, przyjęła z pewną ulgą, że nie tylko ona zaczynała odczuwać skutki długiego przebywania w zamkniętej przestrzeni.
Mężczyzna zdążył wcześniej zrobić niewielkie rozeznanie w działaniu windy, dzięki czemu mógł wyjaśnić jej kilka kwestii związanych z bezpieczeństwem mechanizmu, wentylacją i możliwościami wydostania się z kabiny. Ginny słuchała go uważnie, choć jej zainteresowanie mieszało się z rosnącym znużeniem. Wiedziała, że filmowe sceny, w których bohaterowie bez większego trudu otwierali sufit windy i wspinali się na zewnątrz, niewiele miały wspólnego z rzeczywistością. Nawet gdyby udało im się przedostać na górę kabiny, wciąż pozostawaliby w szybie, otoczeni metalowymi prowadnicami i pozbawieni bezpiecznej drogi na piętro. Nie zamierzała więc eksperymentować z rozwiązaniami, które w teorii wyglądały efektownie, a w praktyce mogły jedynie pogorszyć ich sytuację. Pozostawało czekać na pomoc, a skoro nie mieli wpływu na to, kiedy nadejdzie, równie dobrze mogli wykorzystać ten czas na coś więcej niż nasłuchiwanie każdego szmeru dochodzącego zza drzwi.
Z biegiem kolejnych minut rozmowa zaczęła toczyć się własnym rytmem, od czasu do czasu przerywana krótkimi chwilami ciszy. Bryce okazał się znacznie większym gadułą, niż początkowo przypuszczała, co w ich położeniu miało swoje zalety. Kiedy Ginny odpowiadała oszczędnie albo pozwalała sobie na odpoczynek od rozmowy, on zwykle znajdował kolejny temat, który pozwalał im oderwać myśli od dusznej kabiny. Wrócili do jej pracy w laboratorium, prowadzonych przez nią seminariów i tego, jak bardzo filmowe przedstawienia owadów potrafiły odbiegać od rzeczywistości. Mężczyzna interesował się nietypowymi gatunkami, pytał o stworzenia, których rzeczywiście należało się obawiać, a także o naukowe nieścisłości w serialach i książkach. Z czasem rozmowa zeszła na przesądy związane z owadami i znaczenia, jakie różne kultury przypisywały ich pojawieniu się. Ginny nie wierzyła w zwiastuny nieszczęścia ukryte w przypadkowej obecności chrząszcza na parapecie, ale sama skłonność ludzi do nadawania podobnym zdarzeniom symbolicznego sensu wydawała jej się interesująca.
Opowiadając o swojej dziedzinie, odzyskiwała na krótkie chwile zwykłą swobodę. Gestykulowała, kreśliła palcem w powietrzu kształty żuwaczek i próbowała wyjaśniać różnice między gatunkami, choć ograniczona przestrzeń niejednokrotnie zmuszała ją do opuszczania dłoni szybciej, niż zamierzała. Zdarzało jej się nawet zapomnieć o własnym dyskomforcie, dopóki ciężar powietrza ponownie nie przypominał jej o miejscu, w którym się znajdowali. Wtedy urywała myśl, poprawiała pozycję albo przesuwała się nieznacznie po podłodze, szukając odrobiny ulgi.
Bryce potrafił równie sprawnie zmieniać kierunek rozmowy. Wśród kolejnych tematów pojawiły się cynamonowe płatki śniadaniowe, na które nabrał ochoty, choć nie miał ich w domu, oraz obrotowy wiatraczek, który niedawno naprawił, a który w obecnej sytuacji okazałby się niezwykle przydatny. Nie zabrakło również wspomnień o retro grach, a nawet krótkiej prezentacji jego najlepszego wyniku w wężyku na telefonie. Ginny pochyliła się wówczas, by lepiej widzieć ekran, i przez chwilę z zainteresowaniem przyglądała się rozgrywce. W innych okolicznościach niekoniecznie poświęciłaby podobnym drobiazgom tyle uwagi, ale teraz każda błahostka pozwalała zapełnić czas, który bez tego ciągnąłby się nieznośnie.
Nie rozmawiali bez przerwy. Nawet Bryce musiał w końcu odczuć zmęczenie, a jego głos z czasem stawał się coraz bardziej zachrypnięty. Ginny również nie miała już siły, by podtrzymywać każdy wątek, więc coraz częściej pozwalała sobie na milczenie, odpowiadając jedynie wtedy, gdy rzeczywiście miała coś do dodania. Mimo to obecność drugiego człowieka pomagała jej zachować względny spokój. Nie musiała skupiać całej uwagi na własnym oddechu ani na nieprzyjemnym wrażeniu, że przestrzeń wokół nich z każdą minutą staje się mniejsza.
W końcu oboje osunęli się na podłogę, opierając plecy o metalowe ściany. Ginny najpierw podciągnęła kolana, później wyprostowała nogi, aż wreszcie ułożyła je nieco na bok, próbując znaleźć pozycję, w której zdrętwiałe mięśnie przestaną dawać o sobie znać. Kurtkę zwinęła niedbale obok siebie, a następnie odchyliła głowę i przymknęła oczy. Chłód metalu początkowo przynosił jej odrobinę ulgi, ale wkrótce i on przestał wystarczać. Co jakiś czas odsuwała się od ściany, by po chwili znów oprzeć o nią bark, bezskutecznie poszukując wygodnego ułożenia ciała.
Mijały minuty, które stopniowo zlewały się w jedną, przeciągającą się w nieskończoność chwilę. Z czasem Ginny przestała sprawdzać upływ czasu, polegając na kolejnych zmianach tematów i coraz dłuższych przerwach między nimi. Trzy godziny spędzone w windzie okazały się wystarczająco długie, by zdążyła przywyknąć do obecności Bryce’a, a zarazem zrozumieć, jak bardzo była zmęczona nieustannym zachowywaniem czujności. Bolał ją kark, gardło miała suche, a głowa wydawała się coraz cięższa. Wiedza, że mechanizm był bezpieczny, nie zmieniała faktu, że chciała już znaleźć się poza kabiną.
W ostatnich kilkudziesięciu minutach Bryce również wyraźnie stracił energię. Próbował przysnąć, lecz za każdym razem, gdy jego powieki opadały, niewygodna pozycja i duszne powietrze skutecznie przywracały go do rzeczywistości. Ginny zerkała na niego od czasu do czasu, obserwując, jak poprawia ułożenie głowy i prostuje kark. Sama nie miała już ochoty na kolejne rozmowy, ale nie przeszkadzała jej cisza, która zapadała między nimi. Oparła głowę o ścianę, przesunęła dłonią po karku i spróbowała skupić się na spokojnym oddychaniu. Nie wiedziała, ile jeszcze potrwa ich oczekiwanie. Wiedziała tylko, że nie chciała spędzić w tym miejscu ani minuty dłużej, niż było to konieczne.
Wtedy zza metalowych ścian dobiegł ją odległy łoskot.
Ginny uniosła głowę, początkowo niepewna, czy rzeczywiście coś usłyszała. Dźwięk powtórzył się jednak po chwili, tym razem wyraźniejszy, a zaraz po nim dotarły do niej ciężkie kroki i podniesione głosy, odbijające się echem w szybie. Natychmiast podparła się dłonią o podłogę i wyprostowała plecy, nasłuchując w napięciu. Zmęczenie ustąpiło miejsca ostrożnej nadziei. Spojrzała w stronę drzwi, jakby samym wzrokiem mogła sprawić, że wreszcie się otworzą.
Jednak o nas nie zapomnieli
Usłyszała głos Bryce’a, a prostota tych słów poruszyła ją bardziej, niż przypuszczała. Przez ostatnie godziny zdążyła oswoić się z myślą, że pozostawali zdani na siebie, a perspektywa dalszego oczekiwania zaczynała ją przytłaczać. Teraz ktoś znajdował się po drugiej stronie. Ktoś wiedział, że tu byli, i próbował się do nich dostać.
– Czyli nie umrzemy tu – stwierdziła z nutą czarnego humoru, podnosząc się powoli z podłogi.
Zesztywniałe nogi zaprotestowały natychmiast. Przez chwilę musiała oprzeć się dłonią o ścianę, zanim odzyskała równowagę. Kiedy Bryce wyciągnął ku niej rękę, odnalazła ją po omacku. Jej palce musnęły szorstką skórę jego dłoni, zanim zacisnęła je na tyle mocno, by wykorzystać jego pomoc przy wstawaniu. Gdy wreszcie stanęła pewniej, puściła go i odsunęła się o niewielki krok, wciąż trzymając kurtkę w drugiej dłoni. Chrząknęła, odkaszlnęła cicho i uniosła twarz w stronę sufitu.
– Halo! HALO! TU JESTEŚMY! – zawołała możliwie najgłośniej.
Głos zabrzmiał w zamkniętej przestrzeni donośniej, niż się spodziewała. Skrzywiła się lekko, czując drapanie w gardle, po czym zacisnęła usta i nasłuchiwała. Po drugiej stronie rozległy się kolejne odgłosy, a następnie przytłumione słowa, których nie zdołała zrozumieć. Przesunęła się bliżej drzwi, ostrożnie stawiając stopy, i pochyliła głowę, próbując wyłapać sens rozmowy.
– Ciekawe, ile im to zajmie – rzuciła ciszej, zerkając na Bryce’a.
Nie zdążyła doczekać się odpowiedzi. Jeden z głosów po drugiej stronie odezwał się wyraźniej, nakazując im odsunąć się od drzwi i zaczekać na dalsze instrukcje. Ginny natychmiast cofnęła się o kilka kroków, przyciągając kurtkę do ciała, by nie plątała jej się pod nogami. Następnie przystanęła obok Bryce’a, z ręką uniesioną nieznacznie, jakby w każdej chwili mogła osłonić twarz przed niespodziewanym ruchem drzwi.
Rozległ się metaliczny zgrzyt. Kabina zadrżała delikatnie, a Ginny odruchowo przycisnęła plecy do ściany. Kolejne komendy, stukot narzędzi i głosy strażaków układały się w coraz wyraźniejszy obraz prowadzonej akcji. Nie rozumiała wszystkich szczegółów, ale nie musiała. Wystarczyło, że słyszała ich blisko i wiedziała, że pracują nad wydostaniem ich z windy.
Kiedy drzwi wreszcie drgnęły, a między ich krawędziami pojawiła się wąska szczelina, Ginny wstrzymała oddech. Wpuszczone przez nią światło latarki przecięło ciemność i przesunęło się po podłodze, ścianie, a potem po ich twarzach. Przymrużyła oczy, przyzwyczajone do wielogodzinnego mroku. Dopiero po chwili dostrzegła sylwetkę strażaka pochylającego się nad otworem.
– Proszę się nie ruszać. Zaraz pomożemy państwu wyjść – usłyszeli.
Skinęła głową, choć nie miała pewności, czy mężczyzna zauważył ten gest. Odgłosy pracy nasiliły się jeszcze na moment, po czym drzwi rozsunęły się na tyle szeroko, by mogli zobaczyć fragment korytarza dziewiątego piętra. Nie było tam jednak światła, na które Ginny liczyła. Korytarz pozostawał pogrążony w ciemności, podobnie jak winda, a jedynymi jasnymi punktami były snopy latarek poruszające się po ścianach i podłodze.
Strażacy zabezpieczyli otwór i pokazali im, w jaki sposób mają się wydostać. Różnica poziomów między podłogą windy a korytarzem nie była duża, ale po tylu godzinach bez ruchu nawet tak niewielka przeszkoda wymagała ostrożności. Ginny schowała kurtkę pod ramię, przytrzymała się wskazanego przez jednego z ratowników punktu i ostrożnie wysunęła nogę na zewnątrz. Na moment zawahała się, przenosząc ciężar ciała, po czym zrobiła kolejny krok. Gdy wreszcie obie stopy spoczęły na nieruchomym podłożu korytarza, poczuła ulgę tak wyraźną, jakby wraz z przekroczeniem progu zostawiła za sobą nie tylko ciasną kabinę, ale i całą nieprzyjemność ostatnich godzin.
Wyprostowała się powoli, po czym przesunęła dłonią po karku i odgarnęła włosy z czoła. Korytarz wydawał się znacznie większy niż winda, choć nie mogła dostrzec jego końca. W świetle latarek wyłaniały się fragmenty ścian, zamknięte drzwi mieszkań i długie, poruszające się cienie. Ani lampy sufitowe, ani oświetlenie awaryjne nie działały. Z oddali docierały do niej głosy, lecz nie potrafiła określić, czy należały do innych mieszkańców, czy do kolejnych osób zaangażowanych w akcję. Nie wiedziała również, co spowodowało awarię ani jak długo jeszcze budynek miał pozostać pozbawiony prądu.
Strażak zapytał ich, czy są w stanie samodzielnie się poruszać i czy któreś z nich potrzebuje pomocy medycznej. Ginny odpowiedziała, że czuje się dobrze, choć w rzeczywistości nie była pewna, czy zawroty głowy, których doświadczała wcześniej, zdążyły całkowicie ustąpić. Potrzebowała wody, chwili spokoju i możliwości zaczerpnięcia powietrza w miejscu, w którym nie musiała zastanawiać się, czy za moment znów poczuje się gorzej. Poza tym zmęczenie odbierało jej ochotę na wdawanie się w dłuższe wyjaśnienia.
Kiedy strażacy upewnili się, że oboje są bezpieczni, Ginny odsunęła się nieco od windy, robiąc miejsce kolejnym osobom pracującym przy wejściu. Wciąż trzymała kurtkę pod pachą, a drugą dłonią mimowolnie przeczesywała włosy, próbując przywrócić im choć pozory porządku. Dopiero teraz zaczęła odczuwać, jak bardzo zesztywniały jej plecy i nogi. Przeniosła ciężar ciała z jednej stopy na drugą, ostrożnie poruszyła ramionami, a potem wypuściła powietrze przez nos.
Trzy i pół godziny spędzone w windzie. Gdyby ktoś opowiedział jej o podobnej sytuacji następnego dnia, zapewne najpierw chciałaby wiedzieć, dlaczego w ogóle doszło do awarii, a dopiero później zapytałaby o sam przebieg akcji ratunkowej. Teraz nie miała jednak ochoty analizować całego zdarzenia. Potrzebowała przede wszystkim wrócić do czegoś, co przypominało normalność, choć ciemny korytarz i niepokojąca cisza w budynku nie pozostawiały złudzeń, że jeszcze trochę na nią poczeka.
Odwróciła się w stronę Bryce’a. W półmroku widziała jedynie zarys jego sylwetki, dlatego zrobiła krok w jego kierunku. Po wszystkim, co wydarzyło się w ostatnich godzinach, trudno było jej traktować go jak zupełnie obcego człowieka, choć nadal niewiele o nim wiedziała. Wspólna rozmowa, wymiana drobnych żartów i cierpliwe przeczekiwanie kolejnych minut stworzyły między nimi osobliwą więź, która nie wymagała żadnych deklaracji. Nie była to bliskość, którą można było przenieść poza tę sytuację bez zastanowienia, ale też nie potrafiła już patrzeć na niego wyłącznie jak na sąsiada, z którym przypadkiem utknęła w windzie.
Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu, próbując ocenić, czy czuje się równie wyczerpany jak ona. Potem przeniosła spojrzenie na ciemny korytarz i stojących nieopodal strażaków, zanim znów skierowała je ku mężczyźnie.
– To co teraz? – zapytała.

[Bryce Livingston]

Pytanie o to czy nadal zajmował się robotami w jakiś sposób go zaskoczyło, bo uświadomiło mu, że nie poświęcił więcej czasu na to, by spróbować w swoim życiu pójść w stronę robotyki. Zrobił kilka rzeczy to tu to tam, ale tylko dla swojej własnej rozrywki. To właśnie przyznał też Jennifer – że ostatni raz zbudował robota jeszcze na studiach i że chociaż przez jakiś czas zajmował się informatyką, to koniec końców skończył jako stolarz. Wspomniał o tym, że praca za biurkiem nie była dla niego i dlatego pozostawił swoją poprzednią rolę w tyle, a że przy okazji pracy z drewnem był też w ruchu dojeżdżając do klientów co mu znacznie bardziej odpowiadało. Nie trudno było dojść do wniosku, że Bryce był osobą, która lubiła być zajęta. Czy to pracą, czy czymś rozrywkowym, czymś co zajmowało jego mózg. Jeśli nie roboty, to dłubał przy swoich komputerach (i owszem miał więcej niż jednego), jeśli nie elektronika to pracował z drewnem, a oprócz tego oczywistym było, że opieka nad pięciolatkiem też wymagała poświęcenia dużej ilości uwagi i czasu.
Mimo nieistniejącego oświetlania, kiedy oczy przyzwyczaiły się jedynie to mrugającej diody, mógł dostrzec kiedy kobieta zapominała się w temacie i gestykulowała przy swoich opowiadaniach. Brał to za dobry znak, że chociaż na jakiś czas nie przytłaczała ją aktualna sytuacja. Wydawała się tym ogólnie bardziej przejęta, kiedy Bryce jakoś lepiej znosił dyskomfort siedzenia na ziemi i nawet duszności. W pewnej chwili chciał się nawet trochę położyć na plecach używając swoich ubrań jako poduszki, ale znowu przez to musiał zginać nogi, więc i w tej pozycji nie wytrzymał długo. Z czasem czuł też jak pot zaczyna spływać po jego plecach i skroniach. Zupełnie jakby był w saunie, ale nie pamiętał kiedy ostatnio ktoś zalecał aż tak długie wizyty.
Podobnie jak Wheeler on też miał problem, żeby znaleźć sobie odpowiednią pozycję, nie było rady na to, że wszystko było niewygodne, podłoga była twarda, ściany też, a miejsca w których siedzieli przejęły ich ciepło i już nie oferowały wiele ulgi w kwestii chłodu. Czuł, że momentami nogi wręcz mu drętwiały, wtedy musiał je rozprostować, znowu zgiąć, wszystko w ramach relatywnie małej ruchomości w małym pomieszczeniu. Jego mózg też nie był do tego stworzony, tyle bezczynności zaczynało kumulować się w obracaniu telefonem w dłoniach, czy odpinaniem i zapinaniem z powrotem paska od swojego zegarka. Jednocześnie każdy szmer, każde poruszenie się, czy ciężkie westchnięcie obijało się wyraźniej po uszy. Liczył, że może chociaż trochę rozmowy to rozpraszały.
Cały absurd sytuacji sprawił, że Bryce parsknął śmiechem na jej komentarz. -Jednak nie. – Potwierdził i zaraz wrócił do intensywnego nasłuchiwania co też działo się na korytarzu. Zamieszanie go rozbudziło, ale ulga, że o nich nie zapomniano jeszcze do niego nie dotarła, ciało nadal było w trybie czujności.
Uderzył kilka razy otwartą dłonią o metalowe drzwi. -JESTEŚMY TUTAJ! – Powtórzył za Jennifer, byli już na półmetku nie mogli ryzykować, że strażacy stwierdzą, że winda jest jednak pusta. Nie było to zapewne faktyczną opcją, ale mózg wiedział tylko, że nadal jeszcze nie byli na wolności.
Faktycznie, rażącym było krzyczeć po ciszy, a wcześniejszych rozmowach niewiele głośniejszych niż pół szept. Zaraz jednak przyszedł łoskot metalu i głosy strażaków, które wypełniły przestrzeń.
Na komendę, żeby się odsunęli Bryce szybko chwycił swoje rzeczy i aż skrzywił się na ból odzywający się w jego plecach. Czuł, że to dopiero początek boleści po tym jak zesztywniało mu ciało. Podobnie jak Wheeler przycisnął plecy do ściany naprzeciwko wejścia.
W trakcie gdy kobieta wydostawała się ostrożnie na zewnątrz Bryce ubrał z powrotem swoją koszulę i kurtkę, żeby nie musieć się o nie martwić przy wychodzeniu. Podświetlił jeszcze kabinę, aby upewnić się, że niczego za sobą nie zostawiali, bo jeszcze długo zapewne nie mogliby się do tego później dostać.
Przejście przez próg windy i uderzenie chłodnego powietrza było wręcz upajające. Wziął tak głęboki wdech jakby ostatnie trzy godziny spędził pod powierzchnią wody i oddechy brał tak zachłannie, że aż zrobiło mu się ciemno przed oczami. Chociaż błądzące światła latarek w tym nie pomagała. Teraz oblała go dopiero fala ulgi a mięśnie rozluźniły się do tego stopnia, że myślał, że nogi się pod nim złamią.
Livingston również potwierdził, że nie wymagał opieki medycznej. Strażak powiedział im jeszcze, że zaraz założą na drzwi plombę i będą musieli przejść do kolejnego wezwania. Bryce zdążył się go jeszcze zapytać co się stało, a mężczyzna odpowiedział, że prąd wysiadł w całym mieście ze względu na awarię stacji elektroenergetycznej, że władze zalecają pozostać w domu, co mężczyzna w swojej profesjonalnej opinii dla nich podkreślił, dodając jeszcze, że na zewnątrz nie było ‘ładnie’. Dodał też, że nie warto nawet próbować komórek, bo komunikacja też wysiadła. Wymiana była krótka i bezpośrednia, strażacy ewidentnie mieli dziesięć tysięcy różnych miejsc w których byli teraz potrzebni.
Bryce podziękował mu i uścisnął mu mocno dłoń.
Wtedy odwrócił się w kierunku gdzie ostatnio widział Wheeler i szybko odnalazł ją spojrzeniem. Niby byli tylko sąsiadami, wręcz nieznajomymi jak jeszcze przed czterema godzinami; teraz nie wyobrażał sobie po prostu pójść w swoim kierunku, gdy to dziwne wydarzenie splotło ich ścieżki. Potarł obolały kark zastanawiając się nad jej pytaniem. -Tak szczerze to jedyne na co mam teraz ochotę to się czegoś napić. – Rozejrzał się dookoła nich. -Ale mamy do pokonania jeszcze dziesięć pięter schodami. – Dodał z westchnieniem i oparł się ramieniem bezradnie o ścianę. Ostatnie co chciał teraz robić to jeszcze wspinać się po schodach, ale z drugiej strony, co innego im zostawało? Skierować się na parter i co mieliby tam robić? Jeśli strażacy i inne służby mówiły, żeby ludzie zostawali w domach to oboje wybyliby teraz na ulicę?
-Mam też w domu radio, które będzie działać i skaner… – Powiedział ciszej. -Moglibyśmy posłuchać co się dzieje na zewnątrz. – Wyjaśnił. Wcale nie trudno było ustawić się na częstotliwość używaną przez różne służby. Nie próbował nawet niczego z tym robić, dłubał jednego razu przy skanerze i złapał policyjną wymianę. -i muszę się dowiedzieć co z moim synem. – Przyznał trzeźwiej. W całej tej fascynacji retro wymienił się z małym krótkofalówkami o bardzo dobrym zasięgu (większym niż przystało na laika), aby zawsze mieli ze sobą kontakt bez względu na to gdzie byli i czy komórka miała sygnał. Do tej pory używali ich bardziej do zabawy, ale teraz mogły okazać się jednym z niewielu urządzeń które zadziała.
-To jak? – Wyprostował się i ściągnął znowu kurtkę z ramion, oczekiwał, że znowu się zgrzeją przy tej wyprawie. -Gotowa pokonać 10 pięter pieszo? – Założył, że Jennifer prędzej czy później też będzie musiała dostać się do swojego mieszkania.

Ginny Wheeler

[Ginny Wheeler]

Bryce Livingston

Chłodne powietrze, które przywitało ich po opuszczeniu windy, było jedną z tych drobnych przyjemności, których wartość człowiek doceniał dopiero wtedy, gdy przez kilka godzin był pozbawiony możliwości zaczerpnięcia porządnego oddechu. Ginny wciąż czuła się nieco oszołomiona, a jej nogi nie odzyskały jeszcze pełnego zaufania do własnych możliwości. Wolała uznać, że to zwykłe zmęczenie, niż zastanawiać się, jak blisko była utraty cierpliwości, gdy jeszcze niedawno tkwiła w zamkniętej przestrzeni.
Informacje przekazane przez strażaka nie napawały jej jednak szczególnym optymizmem. Awaria stacji elektroenergetycznej, problemy z łącznością, zalecenie pozostania w domach. Wszystko brzmiało jak początek wieczoru, który zamiast na kanapie z książką spędzi na zastanawianiu się, czy w lodówce ma wystarczająco dużo jedzenia, żeby przetrwać bez prądu. Zwykle nie miała nic przeciwko spokojowi i odcięciu się od świata, ale zdecydowanie preferowała sytuacje, w których robiła to z własnej woli.
Przyglądała się przez chwilę Bryce'owi, gdy ten kończył rozmowę ze strażakiem. Sama również podziękowała za pomoc, choć myślami była już przy własnym mieszkaniu. Czekały tam na nią znajome ściany, wygodne łóżko i możliwość odpoczynku po wyjątkowo absurdalnym popołudniu. Perspektywa powrotu wydawała się cudowna, dopóki mężczyzna nie wspomniał o napojach i dziesięciu piętrach schodów.
Ginny spojrzała na niego z miną człowieka, który właśnie usłyszał, że nagrodą za przetrwanie jednej próby będzie kolejna, wcale nie mniej uciążliwa. Przez moment przemknęła jej przez głowę myśl, że mogliby przecież zostać na miejscu i poczekać, aż ktoś przywróci zasilanie. Szybko jednak doszła do wniosku, że perspektywa spędzenia reszty nocy w holu nie była szczególnie kusząca.
– Do ciebie? – powtórzyła, wyraźnie zaskoczona. Jeszcze kilka godzin wcześniej byli dla siebie przede wszystkim sąsiadami, których łączyła ta sama przestrzeń mieszkalna i okazjonalne mijanie się w budynku. Teraz, po wspólnym doświadczeniu uwięzienia w windzie, Bryce proponował jej drinka, jakby było to najbardziej naturalne następstwo wydarzeń. W gruncie rzeczy trudno było się z nim nie zgodzić. W jego mieszkaniu przynajmniej mieli dostęp do radia i skanera, a przy okazji mogli dowiedzieć się, co właściwie działo się na zewnątrz.
Perspektywa posłuchania komunikatów służb brzmiała rozsądnie, szczególnie jeśli sytuacja na zewnątrz rzeczywiście była na tyle poważna, że strażacy zalecali pozostanie w domach. Ginny nie przepadała za pozostawaniem w niewiedzy, toteż propozycja Bryce'a miała całkiem sporo zalet. Wystarczyło tylko pokonać jedną drobną przeszkodę.
Dziesięć pięter.
Oparła dłonie na biodrach i wypuściła powietrze przez nos. Sama liczba brzmiała niewinnie, dopóki nie przypomniała sobie, że każdy poziom oznaczał kolejny odcinek schodów, a jej mięśnie zdążyły już wyraźnie zaprotestować przeciwko dalszej współpracy.
– Do siebie mam jeszcze więcej – mruknęła pod nosem, unosząc brwi. W takim razie musiała mieszkać wyżej od Bryce’a, skoro widziała z góry okna Claire.
Westchnęła ciężko. Cała ta sytuacja była absurdalna: najpierw kilka godzin w windzie, później wydostanie się z niej, a teraz wspinaczka przez pół budynku, zanim wreszcie będzie mogła zdjąć buty i usiąść we własnym mieszkaniu. Gdyby ktoś opowiedział jej tę historię jeszcze rano, prawdopodobnie uznałaby, że ma zbyt bujną wyobraźnię.
– Dobra. Chodźmy, zanim zacznę wymyślać powody, dla których powinniśmy zostać tutaj do rana.
Ruszyła w stronę schodów bez szczególnego entuzjazmu, stawiając kroki ostrożnie, jakby jej ciało wciąż nie było pewne, czy rzeczywiście może już ufać podłożu. Pierwsze stopnie pokonała w milczeniu, trzymając się poręczy i odgarniając drugą dłonią włosy z twarzy. Nie miała złudzeń, że po kilku godzinach w windzie będzie wyglądała jak po udanym popołudniu w spa, ale przynajmniej mogła próbować zachować resztki godności. Wspinaczka szybko okazała się równie ekscytująca, jak się spodziewała. Czyli wcale. Każdy kolejny stopień wymagał od niej odrobiny więcej wysiłku, niż byłaby skłonna dobrowolnie poświęcić. Szła powoli, nie zamierzając urządzać wyścigu. Wystarczająco dużo absurdów przydarzyło jej się tego wieczoru.
Po kilku kolejnych stopniach zatrzymała się na chwilę, mocniej zaciskając dłoń na poręczy. Odwróciła głowę przez ramię i spojrzała na Livingstona. W jej oczach pojawił się błysk rozbawienia, choć zmęczenie wciąż ciążyło jej na twarzy. Przez moment wyglądała, jakby miała zamiar zadać całkiem poważne pytanie, ale kącik ust zdradzał, że prawdopodobnie nie należało traktować jej całkowicie serio.
– Ale nie jesteś seryjnym mordercą, prawda?
Wypowiedziała to z zadziornością, która miała przykryć zarówno absurdalność pytania, jak i drobną niepewność, jaka mimo wszystko przemknęła jej przez głowę. W końcu zapraszał ją do siebie mężczyzna, którego właściwie nie znała, a kilka godzin spędzonych razem w windzie nie czyniło ich jeszcze szczególnie bliskimi znajomymi. Nie zamierzała jednak robić z tego wielkiej sprawy. Miała nadzieję, że Bryce doceni jej poczucie humoru, a przynajmniej nie uzna, że właśnie przyłapał ją na kompletnej paranoi. Podniosła nieznacznie brwi, wciąż trzymając się poręczy, i czekała na jego odpowiedź.