[Peach J. Pepper]

Poprawianie sobie humoru szło Peach całkiem nieźle. Wyszykowała się w cekinową sukienkę, zrobiła włos, zrobiła oko, i trafiła na imprezę w modnym klubie. Miała swoje dziewczyny - oczywiście tylko takie dziewczyny, którym nie musiała dogłębnie tłumaczyć dlaczego szuka poprawy humoru (na poważne rozmowy jeszcze przyjdzie czas, ale na pewno nie chciała póki co z nikim poruszać tematu kolejnego niefortunnego związku). Trafiła na wieczór, kiedy w klubie była dobra muzyka, przystojni chłopcy i dużo dobrych drinków. Zych ostatnich akurat nie korzystała za dużo, bo już kolejnego dnia miała przecież z rana umówioną siłownię, chociaż ciężko zdecydować, czy będzie miała siłę po tym jak tańczyła tyle godzin. Z pozostałych atrakcji korzystała i pewnie gdyby nie to, że nie miała ochoty teraz na żadne nowe związki, to wróciłaby z klubu z jednym z przystojniaków. Ale ponieważ nie była na tyle pijana, to zakończyła ten wieczór sama. Z klubu wyszła przed drugą w nocy i zapatrzona w swój telefon, zachowywała się bardzo nieodpowiedzialnie nie patrząc zupełnie na to kto jest na ulicy. Przeglądała sobie zdjęcia z wieczoru i wrzucała storiski, nagrała swojemu współlokatorowi głosówkę, że już wraca do domu i w tym wszystkim niestety nie zauważyła, że od pewnego momentu idzie za nią jakiś typ. Mężczyzna był od niej niższy, ale to akurat nie było niczym dziwnym, bo ona ma figurę modelki, co oznacza, że większość facetów była od niej niższa. Ulica która przy klubie jeszcze była wypełniona ludźmi, ale wystarczyło wejść w kolejną i za zakrętem było już prawie całkowicie pusto. I wtedy się zorinetowała. Odsuneła telefon od twarzy, bo nagle mimo spokoju na ulicy, dochodzi do niej, że słyszy czyjeś kroki. Obejrzała się odruchowo, a serce na chwilę jej stanęło i poczuła, że oblewa ją zimny pot. Jakiś facet w kapturze szedł za nią i wyraźnie się wzdrygnął, widząc, że go zauważyła. Cholera. Przyśpieszyła kroku, licząc już tylko na znajdujący sie za skrzyżowaniem punkt z kebabem, gdzie nawet o tej porze znajdą się na pewno jakieś osoby. Cholera, że dziś akurat oddelegowała goryli, którzy włóczą się za nią od dwóch miesiecy by ją chronić przed takimi sytuacjami. Dlaczego jej posłuchali, powinni siedzieć i ją obserwować nawet jak im rozkaże ją zostawić! Przecież po to zatrudnił ich jej ojciec - do ochrony córci. Jej sandałki na obcasie wybijały szybki rytm, ale kiedy tylko doszła do zakrętu to zaraz puściła się biegiem, dobrze przewidując że pod kebabem będzie mały ruch i na pewno ktoś jej pomoże pozbyć się natręta. Przeczesuje spojrzeniem facetów pod kebsem (bo niestety nie było tam żadnej grupki dziewczyn) i serce zabiło jej mocniej na widok Petera Bylthe, czyli brata jej koleżanki Queenie. To jakieś zrządzenie losu, że akurat Peter - ex hokeista tu jest. Peach bierze głębszy wdech i przyśpiesza, chce do niego dobiec, ale wtedy chłopak niespodziewanie pokazuje komuś ręką znak pożegnania i nim Peach go dopadnie, zdąży wejść do taksówki. Jej jedyna szansa na wyratowanie się z opresji właśnie odjeżdżała czarnym mercedesem. Zdyszana stoi na środku drogi patrząc za odjeżdząjącym Peterem, odwraca się i widzi, jak mężczyzna w kapturze już odciera w okolice światła bijące od budki z kebabem. I wtedy jej spojrzenie padło na tego, z którym żegnał się Peter. Z daleka oceniła, że wygląda mniej podejrzanie niż zakapturzona postać, a poza tym Peter mu... ufa, więc ona chyba też może? Bardzo szybko podjęła kolejną decyzję, ale tym razem bardziej irracjonalną i przebiegła na drugą stronę ulicy w jego kierunku. Zatrzymała się przy nim i niewiele myśląc zarzuca mu ramiona na szyję. Jej oczy błyszczą, ale nie tak, jak chcieliby, żeby błyszczały oczy dziewczyny na ich widok, jej oczy błyszczą błagalnnie. Wpatruje się intensywnie w oczy zaskoczonego chłopaka, jakby chciała mieć pewność, że dostanie odpowiedź twierdzącą, kiedy mówi:
- Pomóż mi proszę - i pocałowała go, żeby ktoś kto obserwuje ich z boku mógł pomyśleć, że właśnie dziewczyna wita się ze swoim chłopakiem. Pocałunek był o tyle chaotyczny, że Peach stresowała się, że nie wyjdzie naturalnie, jakby się całowali jak zawsze i zakapturzona postać nie kupi tej akcji, zatrzyma to i na miejscu ją udusi/porwie/poćwiartuje. Była też kwestia tego, że całowała zupełnie randomowego człowieka na ulicy. Niby z oczu patrzyło mu dobrze, ale... no jednak nie wiedziała czy ten zaraz jej nie odepchnie i nie wyzwie od głupich zdzir, jednocześnie skazując ją na bardzo niebezpieczną sytuację z prześladowcą, którego oddech już czuła na kartku. Nic to jednak, bo pocałunek nie trwa bardzo długo. Kiedy się skończył, Peach przytula się i mówi mu na ucho - Ten facet w kapturze, czy on wciąż się patrzy? Śledził mnie, przepraszam, nie wiedziałam co zrobić - i w końcu się odsuwa od niego i zabiera ramiona z jego szyji, ale że boi się spojrzeć za siebie, to nie patrzy, patrzy za to uważnie na Francisa, chcąc z jego twarzy wyczytać, czy ON TAM JEST?

Francis Gardner

[Francis Gardner]

#3

Ostatnimi czasy wyjścia z Blythem robiły się tak częste, że powoli należało je zaliczać do kategorii regularnych. I nie byłoby w tym absolutnie nic dziwnego ani złego, gdyby nie to, że Gardner czuł przy tym wszystkim, jak z każdym kolejnym spotkaniem stopniowo ulatnia się z niego lojalność wobec zasad nigdy nie spisanego Kodeksu Starszego Brata, skutecznie ustępując miejsca byciu zdrajcą własnych reguł. To nie było w jego stylu. To naprawdę nie było w jego stylu.
A wszystko przez tę feralną noc jakiś czas temu.
Jeden lokal, dwóch typów, trzecia nad ranem, cztery powody do narzekań i o pięć kolejek za dużo.
Francis obwiniał siebie z tamtej nocy niemożebnie: że dał się podejść, że dał się zrobić, że dał się poznać. Od tamtej pory coś się zmieniło, jakaś niewidzialna ściana przesunęła się odrobinę, jakaś cegiełka z muru odpadła, a jakieś drzwi zostały otwarte i Peter Blythe — ten gnojek Peter Blythe — znalazł się u Gardnera na liście osób, które ten potrafił względnie tolerować. Nie potrafił już na niego patrzeć tak, jak wcześniej. Nie kazał mu już sprawdzać drzwi od drugiej strony i pilnować powietrza za nimi. Nie łapał się też więcej na tym, że z tyłu głowy odczuwa tę irytującą potrzebę testowania granic Blythe’a i przesuwania ich, żeby sprawdzić, jak wiele jest on w stanie znieść, zanim pęknie. Wcześniej tłumaczył sobie takie potrzeby dbaniem o dobro siostry, ale gdzieś podświadomie wiedział, że za jego pierwotną niechęcią do Petera od początku kryło się coś więcej. Jakaś część Gardnera gardziła bogactwem, w którym chłopak się wychowywał i bańką, w której żył. Inna żerowała w najlepsze na paranoi i grała na sceptyzmie starego detektywa. Ta najmniejsza — do której nigdy na głos by się nie przyznał — zwyczajnie nie wierzyła, że ktokolwiek jest w ogóle warty Wendy i jej wielkiego serca.
Ale teraz Gardner siedział tu, w zachodniej części śródmieścia i żarł kebaba z tym samym Peterem Blythem, który uczepił się jego siostry, jak rzep psiego ogona i wcale nie sprawdzał na nim sztuczek, których uczono w Quantico. Francis sam nie do końca wierzył, że potrafił przy nim wrzucić na luz; że ściągnął łańcuch, opuścił swoją budę i zrzucił tożsamość psa obronnego, pozwalając sobie na wolne. Skutecznie — i gorliwie — uciszał sumienie argumentem, że to przecież tylko na chwilę.
Bo faktycznie, takie wyjścia zwykle nie trwały ciągiem kilkunastu godzin, nie powtarzały się co dobę i chociaż były to niewątpliwie interakcje prawdziwie społeczne, to też nie zawsze wyglądały, jak tradycyjnie szablonowe kontakty międzyludzkie. Może dlatego było mu łatwiej, bo mogli nie zamienić ze sobą ani słowa i siedzieć w ciszy przez całe spotkanie, ewentualnie wymieniając się wrażeniami dotyczącymi żarcia, a potem pożegnać się, wrócić do własnego życia i tempa dnia powszedniego, jak gdyby nigdy nic? A może dlatego, że to już był swoisty rytuał i jakiś czas później któryś z nich rzucał w smsie kolejny adres i godzinę.
Jakby nie było, na szczęście dla introwertycznego ja Gardnera, wszystkie spotkania w końcu się kończyły. I tak było tym razem. Kiedy Blythe wstał ze swojego miejsca i pomachał mu na pożegnanie, oddalając się w kierunku taksówki, Francis skinął mu łbem i sam zaczął powoli się zbierać. Właśnie wtedy jego oczy zatrzymały się na drugiej stronie ulicy, na lśniącym obiekcie i aż się zatrzymał w pół ruchu, z kluczykami do motocykla w łapie. No nie. Nie mógł tak odejść. Nie, kiedy te kilka kroków od niego kawałek tiramisu stał na ekspozycji i łapał światło jarzeniówek z półki nad nim.
Przełknął głośno ślinę. Cukier po podwójnym mieszanym mięsie wjechałby, jak złoto. Nagle całe zmęczenie z niego uszło i już chował kluczyki z powrotem do kieszeni, już robił pierwszy krok, kiedy... coś na niego wpadło. Też było lśniące, też pachniało słodko, ale niewątpliwie nie było to tiramisu. Tiramisu by go nie przytuliło. Tiramisu by tak na niego nie patrzyło. Nim się zorientował, wertował kobietę niebieskim spojrzeniem, rzucając milion pytań bez wypowiadania ani jednego. I zupełnie tak samo nagle, jak ona się zmaterializowała, tak samo nagle jasne stało się, czemu się zmaterializowała.
Pomóż mi, proszę.
Nie dała mu odpowiedzieć. Gardner zdusił w sobie zaskoczenie i jego łapska wreszcie opadły na jej talię, by jedna z nich ostatecznie przesunęła się po jej sukience. Czuł pod skórą cekiny na materiale, czuł jak napięta stała i miał jedynie nadzieję, że sam nie wyglądał jak android o mechanicznych ruchach, gdy objął ją w pasie i przyciągnął bliżej do siebie. Był detektywem, potrafił działać pod presją i w niecodziennych warunkach, ale był też sobą — bliski kontakt fizyczny z zaskoczenia zawsze przepalał mu jakieś styki, wyciągając na wierzch braki z przeszłości. Nim jednak zdążył sobie o tym na dobre przypomnieć, Panna Cekinek przerwała pocałunek, a on gotów był ją puścić, okazując wszelkie gentlemańskie nawyki, o które nie posądziłby go prawdopodobnie nikt bliski.
Tyle, że ona się wcale nie odsunęła.
Gardner przesunął spojrzenie za nią, na drugą stronę ulicy, na ten wymarzony i teraz tak bardzo nieosiągalny kawałek tiramisu, a potem na faceta w kapturze, który zastygł w półcieniu, trochę pod latarnią, trochę za. Nie widział jego twarzy i nie mógłby jej zobaczyć nawet, gdyby chciał, co wywołało mimowolne ściągnięcie brwi — może dla tego typa wyglądało to bardziej jak niezadowolenia gościa, który właśnie odkrywa, że inny łaził za jego dziewczyną.
— Mhm — odpowiedział jej, jedną kwestią załatwiając odpowiedź na jej pytanie i komentując wymówkę wymieszaną z przeprosinami. Skoro się tym razem odsuwała, zsunął dłoń z jej łopatek; druga wciąż tkwiła tuż nad jej biodrem, we wcięciu talii. Zerknął za to na nią i dopiero teraz zorientował się, jak wysoka była i jak wygodne było to, że nie musiał nadwyrężać karku, żeby na kogoś spojrzeć. Jeszcze raz, na ułamek sekundy, wrócił ślepiami do zakapturzonego, który dalej stał tam, jak stał wcześniej. — I chyba nigdzie się nie wybiera.
Nie był typem romantyka. Nie był wybawcą dam w opałach, przynajmniej nie w czasie prywatnym. Nie był też typem, który znał się na społecznych konwenansach i na tym, co wypada a co nie. Ale była noc, środek tej rozrywkowej części miasta i coś mu podpowiadało, że obściskująca się para to mogłoby być za mało, żeby kogoś przegonić.
— Natrętny były? — rzucił w końcu, wolną ręką sięgając do jej twarzy. Najdelikatniej jak potrafił — a chyba potrafił nieźle — odgarnął kosmyki jej włosów z czoła i skroni, wyobrażając sobie, że właśnie takimi gestami wymieniają się zakochani. Patrzył jej przy tym w oczy, próbując wyczytać to, czego za to nie chciała powiedzieć. To, że ją śledził, to już wiedział. Ale kim był? Czy go znała? Kojarzyła? Czy był typem z klubu, który wypił za dużo i ubzdurał sobie, że ją poderwie, a potem nie zrozumiał nie? Czy było za tym coś więcej, niż urażona odmową duma? Miał broń? Jaką? W międzyczasie jego łapsko zatrzymało się gdzieś przy jej żuchwie, a kciuk zgarnął z jej kości policzkowej okruszek brokatu.

Peach J. Pepper

[Peach J. Pepper]

Zimny dreszcz przebiegł jej po nogach, kiedy kolega Petera potwierdził najgorszą z możliwości. Stał tam. Stał i patrzył na nich. Bardzo starała się nie pokazywać po sobie zdenerwowania. Ale jeżeli tylko Francis chciał to jego dłoń, nawet ta oparta na sukience mogła wyczuć, że dziewczyna jest zestresowana, bo całe jej ciało było napięte. Uświadomiwszy sobie o tym, że wciąż jest obserwowana, stara się tak stać, żeby nikt poza Francisem nie widział jej przerażonych oczu. Bo pojawiły się w nich łezki.
Nawet nie wiedziała co się właściwie z nią dzieje, kiedy stała na środku chodnika w ramionach mężczyzny, ale skupiała się na tym, żeby przekonać go do tego, by jej teraz nie zostawił. Za wszelką cenę musiała się go trzymać, bo jeżeli on ją zostawi - to znów będzie skazana na siebie. I tak gdyby był to może dzień, albo gdyby była w dresach, albo miała przynajmniej świadomość, że dwadzieścia metrów za nią chodzą jej ochroniarze, to byłaby w stanie naskoczyć na stalkera. Ale była sama w nocnym Toronto. Jej telefon miał już resztkę baterii, jej stopy były obolałe od całonocnego tańca. Jej ochroniarzy nie było, nawet nie dała im znać, że coś się dzieje.
I w tym całym stresie i chaosie był kolega Petera Bylthe. Gdyby poznali się w innych okolicznościach, wziełaby go pewnie za jego kolegę z pracy, może też ex hokeistę. Podejrzewała, że mógłby jej powiedzieć coś o bitcoinach albo narzędziach AI z których korzysta przy wyliczaniu biliardów w swojej tabelce. Zupełnie źle by go przeczytała. Ale na szczęście z ich dwójki to nie ona jest detektywem.
Natomiast to, że nie odtrącił jej, zamiast tego stał tu na miejscu i wyraźnie starał się odnaleźć w sytuacji, sprawiło, że Peach mu zaufała. Spoglądała za jego ręką, lekko, prawie niezauważalnie reagując na nią głową. Czy zakochani tak się zachowują? Oby tak, bo starala się ogromnie, nie pozwolić, aby ich gra została zdemaskowana.
- Nie wiem kim on jest - zaprzeczyła gdzieś w połowie drogi jego ręki po jej policzku. Co więcej, niestety nie wiedziała nawet tego kim jest tak na prawdę jej wybawiciel. I czy ma dobre zamiary. A co gdyby okazało się, że zamiast znaleźć wybawienie, właśnie wpadła w ramiona swojego prześladowcy? Peach wpatrzona jest w oczy faceta, bardzo chciała się upewnić czy czai się w nich jakiś cień. Musiała mu zaufać, teraz nie miała już wyboru. - Ale od jakiegoś czasu dostaje takie dziwne wiadomości... bardzo dużo dziwnych wiadomości - przełknęła ślinę, czując jak jej dłonie zaczynają drżeć, więc położyła je na widoku - na klacie swojego wybawiciela, tu gdzie zaczynało się jego ramię. Nacisneła je lekko, starając się uspokoić. Gonitwa myśli jednak już ruszyła. Peach wertuje w głowie wszystkie sytuacje, które mają miejsce od kilku miesięcy. To jak w zeszłym tygodniu dostała mailem zdjęcie zrobione z kamienicy położonej naprzeciwko w której widać rzeczy, które ma poustawiane na oknie. Ktoś obserwował jej mieszkanie i chciał, żeby o tym wiedziała. Przypomina sobie pogróżki, które w prywatnych wiadomościach ktoś zostawiał na jej profilu, a nawet złośliwe komentarze pod zdjęciem jej z jej byłym chłopakiem na kanadyjskim odpowiedniku Pudelka. Ale najgorsze było to, że dziś, kiedy tańczyła w klubie, ciągle miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje. I kiedy poszła do łazienki widziała kogoś w czarnym kapturze, kto stał w kolejce. Pamięta, bo zdziwiła się, bo przecież do męskiego nie było kolejki. Co, jeżeli to była ta sama postac? Wzięła głęboki wdech, nagle orientując się, że przed chwilą praktycznie nie oddychała. - Wydaje mi się, że widziałam go wcześniej w klubie i mnie obserwował. On ma kaptur... kto w klubie nosi kaptur? Przpraszam cię ale czy możemy... możemy stąd iść? - głos jej się urwał, bo zacisnęła usta, przerażona tym, że prześladowca mógł usłyszeć w jej głosie nie tyle radość ze spotkania swojego chłopaka, co obawę o to, kto inny dziś się na nią patrzył.

Francis Gardner