[Miles Howard]

013.

outfit

W trakcie blackoutu wyjazd do rodzinnego domu był najlepszą decyzją.
W lichej ramie przeszłości lokował się konkretny obraz domu babki. Każdy z pokojów, malowany inną barwą wspomnienia, niósł za sobą gamę pozytywnych odczuć i nie dawał mu zapomnieć o tym, co było kiedyś. W głównej jednak mierze, dom w Grosse-Île wciąż stanowił dla Milesa pewnego rodzaju azyl, oazę spokoju i strefę przejściową między bezpieczeństwem, a ulgą.
Pozostawiony na wakacje w Quebecu, rok za rokiem mógł odetchnąć tu od górnolotnych wymagań wiecznie zmartwionej czymś matki. Oddalić myśli od nieszczęśliwej fasady rodzinnej, w której murach czaiła się samotność. Mógł też skupić się na kimś, kto przynajmniej w małym stopniu potrafił zrekompensować mu brak znaczenia, przynależności, czy ojcowskiej miłości, której nigdy nie zaznał. O Jeremym Howardzie, znanym na cały świat chirurgu, bardziej słyszał, niż go widział. Mieszkanie Geillis, jego babki od strony matki, było więc dla niego miłą odskocznią od nieobecności ojca. Miejscem pełnym łagodności i elegancji; ciepłych kolorów i języków ognia, splecionych w kominku podczas wieczornych aktywności w salonie z zawsze obecną tam staruszką.
Pamiętał urywki ich krótkich spotkań, gdy zatopiony w miękkości pożółkłej kanapy, z nosem obok zapalonej lampy, zaczytywał się w kolejnych tomach książek, a ona, nachylona nad nim w zaciekawieniu, zadawała mu pytania o lekturę. Nie potrafił co prawda przywołać w głowie dokładnego jej wyglądu, oczami wyobraźni widział jednak emocje staruszki i to, jak jej twarz, przecięta łagodną zmarszczką satysfakcji przy ustach, z jasnymi oczami zabawnie przymrużonymi od śmiechu, wyrażała czystą radość i zadowolenie z obecności wnuka. Pomimo upływu lat, lubił odwiedzać to miejsce i zamierzał to zrobić także w ten jedyny wolny od pracy weekend, pomimo panującego w mieście zamieszania. Albo właśnie przez wzgląd na chaos, który paraliżował miasto i uniemożliwiał absolutnie wszystkie rozsądne aktywności, które mogłyby znieść z niego presję oraz zmęczenie po szpitalnej pracy.
Już teraz, wyjeżdżając ledwie z Financial District, czuł ogromną ulgę na myśl o tym, że za osiem godzin będzie mógł wejść do salonu z kominkiem. Przypominał sobie także zapach pokrzywy, jaki zawsze towarzyszył Geillis, niezależnie od tego, czy źródłem woni był napar od świeżo zaparzonej herbaty ziołowej, postawionej na stoliku, czy używany na co dzień przez nią szampon do włosów.
Dziś już nic nie pachniało w ten sposób. Większość kosmetyków była sztuczna, intensywna… nie mówiąc o detergentach, z którymi na co dzień spotykał się w pracy. Dlatego tak bardzo cieszyła go wizja opuszczenia miasta… i z tego samego powodu, będąc w całkiem dobrym nastroju jak na zaistniałe okoliczności w Toronto, zatrzymał się na poboczu tuż przed sylwetką zupełnie niegroźnego z wyglądu autostopowicza.
Szyba samochodu powędrowała do dołu, zatrzymując się u połowy długości, gdy otworzył usta w pytaniu:
— Podrzucić Cię gdzieś?
Język Milesa, przyzwyczajony do formalności, nie brzmiał może zbyt swobodnie, sztywność mięśni czaiła się bowiem w tkankach ruchliwego aparatu mowy, za to nie można było mu odmówić spokoju i zaangażowania, gdy nie tylko obrzucił chłopca łagodnym spojrzeniem, ale również zachęcająco wychylił się w jego kierunku i otworzył pasażerskie drzwi.
— Jeśli to gdzieś na przedmieściach, to nawet lepiej, bo wyjeżdżam za Toronto, więc będzie mi po drodze — dodał, a jako rozsądny człowiek, dbający o komfort innych osób, w międzyczasie wyciągnął z portfela własne ID, podając je przez uchylone wciąż okno, by Oscar miał pewność, że rozmawia z kimś przyzwoitym, a nie seryjnym mordercą.

Oscar Malone

[Oscar Malone]

Powinien siedzieć na dupie w mieszkaniu Patricka, który łaskawie i z pełną dobrocią serca pozwolił mu zatrzymać się u siebie. Powinien kombinować, jak najlepiej zagospodarować czas w ciemnościach, które ogarniały miasto, dbając, żeby dom weterynarza prezentował się równie nienagannie, jak zawsze. Zamiast jednak tego postanowił wybrać się na wycieczkę, co już samo w sobie było kompletnym idiotyzmem, biorąc pod uwagę, że przez braki w dostawie prądu ludziom odwalało. Co rusz czytało się o kolejnych napadach, włamaniach, próbach wymuszania i innych niepokojących wydarzeniach, pośród których z pewnością było jeszcze wiele morderstw. O tych jednak Oscar wolał nie wiedzieć, bo jak to się mówić - im człowiek mniej wie, tym był szczęśliwszy.
Nie miał pojęcia, co właściwie podkusiło go, żeby poszwendać się po ciemnych ulicach, tym samym aż prosząc się o kłopoty. Odniósł wrażenie, że miał do nich niebywałą smykałkę, przyciągając je niczym magnes, za każdym razem potrzebując kogoś, kto mógłby go z nich wyciągnąć. Patrick był w tym mistrzem, pewnie dlatego Malone czuł do niego tak wzmożoną sympatię, będąc mu zwyczajnie wdzięczny za okazanie pomocy. Nadal czuł się trochę niepewnie w związku z ostatnimi zdarzeniami z udziałem jego dziewczyny, która wpadła w istny szał, kiedy tylko zobaczyła bezdomnego chłopaka, bo chociaż został zbombardowany zapewnieniami, że kobiecie przejdzie i on nie ma się czym przejmować, tak myśl, że swoją osobą mógłby zniszczyć czyjś związek była mało przyjemna.
Może o to chodziło? Żeby na chwilę uwolnić głowę od nieprzyjemności i zbyt analizujących przemyśleń?
Westchnął i kopnął jakąś puszkę leżącą na ziemi. Tych śmieci było coraz więcej; najwidoczniej nikt nie kwapił się, żeby w takich okolicznościach latać po mieście i zbierać nieczystości, skoro pewnie zaraz i tak miały pojawić się kolejne. To trochę taka syzyfowa praca, której on sam by się nie podjął.
Patrzył, jak aluminiowe opakowanie toczy się w tylko sobie znanym kierunku, kiedy niespodziewanie nawiedziła go potrzeba opuszczenia miasta. Kolejna głupota, której się poddał, bo niestety Oscar daleki był do podejmowania racjonalnych decyzji. Dlatego, wbrew jakimkolwiek ostrzeżeniom pojawiającym się w głowie, stanął przy ulicy w miejscu, w którym w razie czego mógł zatrzymać się jakiś samochód i wystawił rękę chcąc złapać stopa. Miał w tym spore doświadczenie, ostatecznie tak dostał się do Toronto kilka miesięcy temu.
Kilka minut później zatrzymał się przy nim dobrze wyglądający samochód. Proszę, czyli ominie go jazda w śmierdzącym starym wraku.
Przyjrzał się mężczyźnie, który wychylił się z pojazdu - był przystojny i wydawał się miły. Ale mordercy i psychopaci też tacy byli na pierwszy rzut oka.
Czy to w ogóle rozsądne, żeby w takich ciemnościach pakować się do samochodu obcego typa, który wiekiem pewnie zbliżony był do jego ojca?
-Jeśli można, to z chęcią! - odpowiedział, bo oczywiście stąpanie po cienkim gruncie było jego specjalnością. - O to dobrze się składa, bo właśnie tam chciałbym się dostać, a busy… no nie kursują za bardzo - wzruszył ramionami, nie wiedząc nawet czy faktycznie transport miejski jeździł czy nie. - Od kiedy ludzie pokazują swoje dowody, jak się stopa łapie? Nie obawiasz się, że wykorzystam twoje dane? - skomentował, pierwszy raz spotykając się z podobną sytuacją.
Obszedł samochód i wpakował się na miejsce pasażera, obracając głowę w stronę mężczyzny. Miles, jak zdążył się dowiedzieć.
-Nie przeszkadza ci, że będę siedział tutaj? Z przodu jest lepszy widok, a ja lubię patrzeć na widoki. No chyba, że wolisz, żebym siedział z tyłu to nie ma problemu, chociaż wtedy jakbym był mordercą to łatwiej byłoby mi cię zabić. Znaczy no… nie jestem, żeby nie było - zapewnił szybko, bo chyba trochę go poniosło w tych rozważaniach. Jeszcze trochę, a go facet wywali z samochodu uznajac za wariata.

Miles Howard

[Miles Howard]

Chwila ciszy zastygła w powietrzu, przecinając przestrzeń. Poza dwoma natężonymi nieznacznie oddechami, zarosłymi w narośl ostrożności, nie słychać było żadnych innych dźwięków. Wiatr ustał, kołysząc się ledwie w kątach ulicy, gdzieś w oddali i gdzieś w wyciszeniu, gdy młodzieniec przyglądał mu się z pobocza. Nim padła odpowiedź nieznajomego na zadane mu pytanie, Miles zdążył jeszcze bezwiednie przesunąć dłonią wzdłuż połów grubej, jesiennej kurtki. Nie spodziewał się odmowy z jego strony, sądząc po tym, że Toronto w trakcie blackoutu pogrążone było w ciemnościach i w ogarniającej miasto pustce. Mało kto kręcił się po okolicy w ostatnich dniach, a już zdecydowanie niewiele kierowców zdecydowałoby się stanąć przed samotnym autostopowiczem. To zresztą był jeden z bodźców, które przekonały Howarda do zatrzymania się przed chłopakiem. Wrodzona mu empatia odzywała się zawsze nieproszona, i zawsze wbrew jego własnym celom, jako że odwiezienie chłopca poza miasto zapewne wiązało się z odejściem z głównej trasy. Dlatego niemal z ulgą i uśmiechem przyjął informację o tym, że w zasadzie młodzieńcowi bez znaczenia było gdzie dokładnie się dostanie, poza tym, że pragnął wydostać się z miasta. W tym mógł mu pomóc nie naginając nawet własnych planów.
— Mam uruchomioną blokadę kredytowania w banku. Moje dane na nic się nikomu nie zdadzą — wyjaśnił spokojnie, kiedy ciało pasażera znalazło się już na fotelu obok niego. Choć wątpliwości nieznajomego były słuszne, w końcu ktoś mógł potencjalnie chcieć wykorzystać jego dane, Miles był zabezpieczony na tę okazję. Pozostawał w życiu pragmatykiem, a skoro wszystkie swoje kredyty spłacił lata temu i nie planował kolejnych, nie musiał mieć tej opcji udostępnionej we własnej bankowości.
— Z tymi widokami to trochę wątpliwa sprawa… — nawiązał do jego słów, obserwując, jak przed maską samochodu już od jakiegoś czasu zbierała się wilgoć, a powietrze było wyraźnie chłodniejsze, spokojne. Rosa z powietrza osiadała tym samym na karoserii, zwiastując tym nadejście mgły. — Raczej niewiele będziemy widzieć na trasie.
Do słów o mordercy w ogóle się nie odniósł, nie chcąc sugerować chłopcu wprost, że wyglądał niegroźnie i gdyby nim był, to zdecydowanie miałby utrudnione zadanie w ogłuszaniu kogoś jego postury. Co prawda Miles nie był zagorzałym sportowcem, ale regularnie ćwiczył. Przy tym, praca na oddziale ratunkowym nauczyła go refleksu i podzielności uwagi, więc bez problemu mógł jednocześnie pilnować drogi i kontrolować ruchy chłopca.
— Jak masz na imię? — spytał, nie tylko z ciekawości, ale również z chęci podtrzymania rozmowy, która mogła im nieco uprzyjemnić trasę i zabić czas, zwykle dłużący się w ciszy.
Tymczasem po uruchomieniu silnika i ruszeniu z podjazdu, założenia Milesa powoli się spełniały. Już po paru minutach jazdy powietrze było poza miastem niemal nieruchome, a gdy tylko zjechali z asfaltu, ciepły grunt wydał z siebie ostateczny, ciężki oddech, osadzony mleczną osłoną na pobliskich drzewach i karoserii auta. Sceneria – ciemna, chłodna i podejrzanie wręcz bezwietrzna – przybrała melancholijny, horrorowy nastrój, który dopełnił się ostatecznie, gdy wjeżdżając w jedną z pobocznych szutrówek, drogę zagrodził im potężny pień drzewa, obalonego przez całą szerokość leśnej drogi.
— Tędy nie przejedziemy, trzeba zawrócić — wyraził myśl, która zapewne błąkała się w głowach ich obu. Nie było innej możliwości. Silnik samochodu zaryczał żałośnie na wstecznym, jakby ostrzegał ich przed czymś, z czego oni jeszcze nie zdawali sobie sprawy. I wtedy wszystko lawinowo się sypnęło. Najpierw nawigacja w samochodzie padła, zawieszając się w losowym punkcie na ekranie, potem, gdy Miles próbował uruchomić aplikację w telefonie, okazało się że nie ma w nim zasięgu, a na końcu, gdy pogodził się z zawodnością technologii, zawiódł również czynnik ludzki: zamiast wydostać się z lasu, utknęli w dokładnie tym samym miejscu pod obalonym drzewem, dojeżdżając do niego tym razem wolniej, z mniejszym przekonaniem. Zatrzymał się metr lub dwa przed pniem, rozglądając się przez okna w poszukiwaniu jakichkolwiek wskazówek, gdzie mogliby jechać dalej, by z powrotem nie zabłądzić w to samo miejsce.
Mgła jednak zgęstniała niespodziewanie szybko, otulając szczelnie przestrzeń – na tyle mocno, że Miles w którymś momencie nie był w stanie dostrzec nawet pnia przed maską, który przecież na pewno tutaj był.
Westchnął ciężko, odpinając pas kierowcy.
— W takich warunkach ciężko będzie ruszyć się gdzieś dalej, tym bardziej bez nawigacji. Ale z tego co pamiętam gdzieś w okolicy powinna być wioska. Idziemy na pieszo? Może tam mają chociaż jakąś mapę papierową z okolicznych dróg.
W zasadzie nie czekając na odpowiedź pasażera, wyszedł na zewnątrz, obchodząc samochód, by otworzyć również chwilę później drzwi pasażerskie.
— To z dwa kilometry stąd — rzucił zachęcająco. Co prawda mrok, spowijający przestrzeń nie zachęcał do nocnych spacerów, ale nie mieli innego wyjścia. Miles wyciągnął więc w międzyczasie latarkę ze schowka pasażerskiego, czekając aż młodzieniec podąży za jego wskazówkami.

(…) Nie liczył minut od wyjścia z samochodu. Dzięki temu frustracja nie obiegła jego ciała, a postawa Milesa, mimo zaistniałej sytuacji, epatowała spokojem. Jedynie ramiona, naprężone i sztywne od chłodu, stanowiły sygnał tego, że i on nieco się stresował. Nie tym, że nie dojdą do wioski, bo ta na pewno gdzieś tutaj musiała być, tylko tym, kiedy to nastąpi. Cisza, wypełniona wciąż ciążącą im ostrożnością, zaczynała go przytłaczać i męczyć. Westchnął więc ciężko, kątem oka zerkając na swojego towarzysza i omal nie wpadając przy tym na coś po drodze. W ostatniej chwili cofnął bark, ocierając się ramieniem o otwarte na oścież drzwi do samochodu... obecność maszynerii pośrodku lasu nie napawała optymizmem, sugerując, że raczej dawno nikt tędy nie szedł, skoro porzucone przez kogoś auto nie zostało stąd zabrane... i to najwyraźniej przez wiele lat. Znaleziony samochód był bowiem stary, porośnięty mchem, wyglądający na rocznik 80. Drzwi mógł co prawda ktoś otworzyć w poszukiwaniu schronienia, jak oni, ale w środku nikogo nie było. I to w tym wszystkim było najbardziej podejrzane.
— Masz pomysł, co robimy dalej? — zagadał młodzieńca, odwracając się w jego kierunku. Głos pozostał statyczny, ciało Milesa poruszyło się jednak nieco nerwowo, gdy rozcierał dłonie, pozbywając się mrowiącego go uczucia zimna przy palcach.


Kostka 1: 11

11. Natrafiacie na wóz z lat 80., porośnięty mchem. Drzwi są otwarte na oścież, a w środku nikogo nie ma.

Oscar Malone

[Oscar Malone]

Oczywiście, że dalekie od rozwagi było pakowanie się do samochodu obcego człowieka, który w najlepszym przypadku mógłby być ojcem Oscara. Nie to, żeby wiek miał jakieś większe znaczenie jeśli chodziło o udzielanie i przyjmowanie pomocy, ale umówmy się - dla kogoś postronnego byłby to doprawdy dziwny widok zwłaszcza, że Malone wyglądał z daleka jakby był niepełnoletni. Zresztą z bliska niewiele się różnił, mając raczej delikatne rysy twarzy, które zmiękczały dodatkowo loki okalające jego łeb.
Nie należało jednak oczekiwać, że nauczy się większej odpowiedzialności oraz zacznie na siebie uważać, skoro samo jego przybycie do Toronto wiązało się z łapaniem licznych stopów i podróżowania z doprawdy dziwnymi ludźmi, z których kilku mogłoby uchodzić za wariatów zbiegłych ze szpitala psychiatrycznego, ewentualnie pobliskiego więzienia. W porównaniu z nimi przystojny, dojrzały mężczyzna o łagodnym, acz chłodnym uśmiechu wypadał doprawdy korzystnie. Na tyle by wzbudzić zaufanie, które ostatecznie umieściło tyłek chłopaka na siedzeniu pasażera.
-Rozważnie, chociaż takie rzeczy też można obejść jak ma się znajomości - stwierdził, zerkając na niego. Nie miał pod tym względem żadnego doświadczenia, jego przeszłość kryminalna opierała się głównie na kradzieży batonika ze sklepu spożywczego, ewentualnie zwędzeniu komuś ubrania suszącego się w ogródku. Oglądał jednak filmy, a przynajmniej wszystko nadrabiał w mieszkaniu Patricka, więc kto wie, może taka blokada karty wcale nie była stuprocentowym zabezpieczeniem? Świat był skorumpowany, każdy chciał kasy.
Rozsiadł się wygodniej czując jak robi mu się przyjemnie ciepło, a co za tym szło również i sennie. Był w tym słaby - dość często niemal natychmiast zamykał oczy zapadając w sen, kiedy ledwo znalazł się w samochodzie. Dlatego ważna była dla niego wtedy rozmowa - dzięki niej nie dał się jeszcze wywieźć gdzieś w nieznane, skąd nie umiałby wrócić.
-W takim razie będę sobie wyobrażał, że patrzę na coś fajnego. To też jakaś opcja, prawda? Bo wiesz… nie zawsze trzeba być takim poważnym i mieć odpowiedzi na wszystko, a pan to zdaje się być osobą, co usilnie szuka wyjaśnienia - skomentował, bo oczywiście, że zawsze miał wiele do powiedzenia. A to, że czasami najpierw powinien pomyśleć, zanim słowa wylecą z jego buzi, to już drugorzędna sprawa. - Oscar. Tak, tak, jak ten od Pani Róży. Ale swoją gdzieś podziałem - odpowiedział, uśmiechając się do niego. Lubił tę książkę i przynajmniej za imię był wdzięczny rodzicom. Bo co do reszty to tak jakoś niekoniecznie, zważywszy na to, że do końca życia będzie musiał znosić widok blizn na własnym ciele.
-Dokąd pojedziemy? - zainteresował się, rozglądając na boki. Nie ukrywał, że zaczynało się robić przerażająco i w pewnym momencie nawiedziła go myśl, że może dzisiejszej nocy umrze przez swoją głupotę, bo mężczyzna ostatecznie okazał się być mordercą, który najpierw brutalnie go wykorzysta, by później się go pozbyć. sceneria wyjątkowo sprzyjała podobnym myślom i nawet z niepokojem zerknął na kierowcę, który ostatecznie zatrzymał się przed jakimś powalonym drzewem. Idealne miejsce na ukrycie ciała. - Słuchaj, jak coś to będą mnie szukać - zaznaczył, jakby to miało mieć jakiekolwiek znaczenie dla zabójcy. Pewnie by się cieszył, gdyby za sprawą zniknięcia Oscara stał się sławny.
Następne wydarzenia sprawiły, że Malone poczuł się jakby utknął w jakimś horrorze, który z wolna rozwijał akcję. Brak nawigacji, ponowne znalezienie się pod tym samym drzewem. To nie było normalne, prawda? Przecież w dzisiejszym świecie zasięg był wszędzie, jakim cudem stracili go obaj?
-Że niby mam wyjść w tę ciemność razem z tobą? Jak chcesz mnie zaciupać to już tutaj, dobra? - skrzywił się, nie ukrywając niepokoju malującego się na jego twarzy. teraz to już nie miało większego znaczenia. Sam się w to wpakował no i teraz miał!
Niechętnie wyszedł z samochodu, całkowicie zależny od starszego mężczyzny. Czemu przystojni i pozornie mili faceci musieli okazywać się psycholami?! Tak, zdecydowanie ponosiła go fantazja, jednak nikt nie mógł mieć mu tego za złe.
-Cmentarz pewnie też tam mają - zauważył, podążając za nim niestrudzenie, rozglądając się w poszukiwaniu potencjalnej drogi ucieczki. Z tym, że las wcale do niej nie zachęcał. Było ciemno, mgliście i jakoś tak chyba przestał odczuwać przesadne zagrożenie ze strony Milesa, który tylko upewniał się, że Oscar za nim idzie. Łopaty ze sobą nie miał, broni chyba też nie, a jak się na niego rzuci, to po prostu dostanie kopniaka w jajka. Brzmiało jak plan.
-Trochę staro wygląda. Nie znam się na samochodach, ale… jak właściwie ktoś tutaj wjechał, skoro te ścieżki i zarośla i w ogóle przestrzeń pomiędzy drzewami to jest taka niewielka - wyrzucił z siebie, zerkając na samochód, który stał w nienaturalnym miejscu. Na oko chłopaka to nie powinno go tu być, nie mówiąc już o tym, że faktycznie dawno nikt pojazdu nie prowadził. - Ciekawe co się stało z właścicielami. Może ich pożarło? - no tak, najpierw mówienie, później myślenie. Jakby sam nie był wystarczająco wystraszony, czego nie pokazywał. Odwaga i te sprawy, nawet jeśli tylko pozorna.
-Jeśli ktoś z niego zwiał, to znaczy, że miał powód. Nie ma co tutaj zostawiać - stwierdził, ramionami wzruszając i nawet postąpił kilka kroków na ścieżce, okazując zniecierpliwienie, by ostatecznie zaliczyć glebę, potykając się o coś. Jęknął jedynie, zerkając w stronę tego, co postanowiło wyrosnąć mu pod nogami. - Ja pierdole, co jest?! - Aż się odsunął, tyłkiem trąc o grunt, kiedy dostrzegł martwą sarnę, która z utrwalonym na wieki przerażeniem w oczach spoglądała na Oscara. - Kurwa, no nie wierzę! Gdzie ty mnie prowadzisz?! - wyrzucił z siebie czując, jak mu serce wali w piersi. Na zawał zejdzie, jak nic.

Spoiler

Rzucacie kostką 1d20 (1-20), aby sprawdzić, co spotka Was w lesie. Warunkiem zaliczenia scenariusza jest wykonanie minimum 3 rzutów kostką.

1. Na pniu drzewa odkrywasz ślad, który zostawiłeś/aś tam 10 minut temu. Chyba chodzicie w kółko, mimo że staracie się iść ścieżką prosto…
2. W oddali, między drzewami, dostrzegasz sylwetkę w staromodnym ubraniu. Postać stoi nieruchomo i uśmiecha się od ucha do ucha. Gdy zerkasz w tamtą stronę kolejny raz, już nikogo nie ma.
3. Znajdujesz w dziupli drzewa dziwny, kamienny rzeźbiony symbol. Wygląda staro i brzydko.
4. Słyszysz wołający Cię głos należący do kogoś bliskiego, ale nie dostrzegasz nikogo (poza postacią/postaciami, z którymi rozgrywasz wątek).
5. Na ścieżce leży martwa sarna. Nie ma śladów kłów ani pazurów, ale wygląda, jakby padła ze strachu.
6. Twoja latarka/telefon zaczyna gwałtownie mrugać, po chwili wraca do normy.
7. Trafiasz na stary, zardzewiały znak drogowy z nazwą miejscowości, której nie ma na żadnej mapie Kanady.
8. Tracisz cenny przedmiot (portfel, klucze, biżuterię) i znajdujesz go kawałek dalej na jednej z gałęzi.
9. Z krzaków wyskakuje spłoszony lis lub kojot, który przerażony przebiega tuż obok Ciebie, zupełnie ignorując Twoją obecność.
10. W głębi lasu błękitne światło mruga w rytmie alfabetu Morse’a.
11. Natrafiacie na wóz z lat 80., porośnięty mchem. Drzwi są otwarte na oścież, a w środku nikogo nie ma.
12. Na błotnistej ścieżce znajdujesz świeże ślady bosych stóp. Prowadzą wprost do wnętrza lasu i nagle się urywają.
13. Czujesz na karku lodowaty podmuch powietrza i czyjąś dłoń, ale gdy się odwracasz - nikogo za Tobą nie ma.
14. Na środku pustej ścieżki leży stara pozytywka, która zaczyna grać upiorną melodię.
15. Mgła staje się tak gęsta, że nie widzisz własnych nóg.
16. Zza drzew wyłania się zarys drewnianej chatki z małym, słabym światłem w oknie. Czy odważysz się do niej podejść i zapukać?
17. W zasięgu wzroku zauważasz wysokie drzewo, na którego gałęziach wiszą dziesiątki zaplątanych, zniszczonych dziecięcych bucików i zabawek.
18. Pod Twoimi stopami nagle zapada się miękka ziemia - wpadasz po kolana do płytkiego, wykopanego w pośpiechu dołu, który przypomina świeży grób.
19. Trafiasz na stary, zardzewiały wózek dziecięcy porzucony na środku ścieżki.
20. Strumień światła z Twojej latarki lub telefonu pada na jedno z drzew i zauważasz, że w korze wyryte są Twoje inicjały.

Kostka I: 5

5. Na ścieżce leży martwa sarna. Nie ma śladów kłów ani pazurów, ale wygląda, jakby padła ze strachu.

Miles Howard

[Miles Howard]

Nawet proste słowa potrafiły wznieść się na wyżyny rozmowy przy odrobinie dobrych intencji. Śladem rasowego zdobywcy, głoski z ust autostopowicza – galopujące zdrowo – wchodziły więc gładko w zagłębie uszu Milesa i w zakamarki jego głowy. Nie rozpoznawał wprawdzie w chłopcu znajomej dojrzałości, do jakiej przywykł podczas pracy w szpitalu, nie nienawidził jednak tego, jak ten mówił: szybko, energicznie, z dozą chaosu wniesionego w konstrukt wypowiedzi. Ktoś z nich dwóch musiał pozostawać żywy, albo przynajmniej łaknący życia, skoro Miles Howard należał raczej do tych, którzy oddawali światu ledwie jeden, powściągliwy uśmiech.
Tym razem także, zawieszając kąciki ust w zawiasie skąpego gestu, pozwolił im unieść się tylko na chwilę, zaraz przed tym, gdy prychnął w rozbawieniu.
— Może masz rację. Może trochę zbyt mocno pochłonął mnie pragmatyzm — przyznał z rozbrajającą łagodnością, zupełnie nie przejmując się kontekstem zasłyszanej na jego temat oceny, wyrażonej przez tego młodego, może nieco zbyt wygadanego chłopaka. Miles miał na tyle silną więź z własnym ego, że nie musiał uchodzić w cudzych oczach za idealnego, by czuć się ze sobą dobrze.
Tak było w tym przypadku – choć rozumiał zarzut i sam nie raz chwytał się na tym, że działał w zbytnim dystansie lub przy zachowaniu zbyt silnej powagi – nie widział powodu do nagłych zmian na tym polu. Kontakt z Oscarem pozostawił więc otwarty, ale bezpieczny, tak samo w momencie, gdy słuchał jego monologów, jak i wtedy, gdy znaleźli się w lesie.
Im głębiej jednak wtapiali się w pled lasu i im szczelniej otaczała ich wszechogarniająca ciemność, tym szerzej otwierały się jego oczy na absurd zaistniałych okoliczności. Już samo porzucone auto było dostatecznie groteskowe… kiedy jednak do tego obrazu dołączyła martwa sarna, oczy Howarda gotowe były do dalszej, uważnej percepcji. Czujne, skupione, szukały wyjścia z sytuacji jak najszybciej. I jak najdyskretniej, by nie spłoszyć chłopca za jego plecami.
Był mężczyzną z krwi i kości, do znudzenia stereotypowym w starciu z ewentualnym zagrożeniem, dlatego też – widząc, jak przyziemność i nieprzewidywalność natury pragnie wtargnąć z butami do ich ucywilizowanej rutyny – przede wszystkim ten fakt najpierw zaakceptował. Chwilę później odetchnął głębiej, wraz z petriorchem powietrza ciągnąć z otoczenia tlen. Szukał sposobu na to, by wewnętrzny spokój rozsadził w nim ewentualne bomby pomysłów na temat tego, w jaki sposób wydostać się z lasu i z tej przeklętej drogi, żeby przy okazji nie stracić przy tym resztek zaufania autostopowicza.
— Bez obaw, dzisiaj martwa będzie tylko sarna — zapewnił go, w przeciwieństwie do towarzysza, nie bojąc się stanąć w obliczu śmierci nad zesztywniałym ciałem przerażonej zwierzyny. Nie raz na oddziale widział bowiem cykl gasnącego w kimś życia, zatopiony w matowiejących oczach, zastygłych ponuro po śmierci. Przykucnął więc przy truchle szukając zmian na ciele sarny, które mogłyby mu podpowiedzieć przyczynę śmierci. Zanim jednak doszedł do jakichkolwiek pomocnych wniosków, jego uwagę przykuło jeszcze coś innego.
Futro sarny oblepiała nikła łuna światła, nie wiedząc skąd, nie wiedząc z jakiego kierunku – martwe oczy wciąż jednak odbijały przy tym w sobie drobne światełko, co skłoniło Milesa do odwrócenia głowy natychmiastowo za własne plecy. Dopiero teraz między drzewami dostrzegł ledwie widoczny zarys czegoś nowego.
… czegoś, czego wcześniej nie było? Czegoś, czego wcześniej nie zauważył.

Zza drzew patrzyły na nich grube bele drewnianej chatki, schowane pomiędzy pniami, wciąż jednak wyraźnie ugruntowane na leśnej ściółce. Może był to samotny domek na skraju lasu, a może leśniczówka. Bez względu na to, jaka była odpowiedź, z Oscarem nie mieli lepszych opcji, niż próba zapukania tam.
— Chodź, może tam znajdziemy działający telefon — wskazał krótko dłonią na świecące się nieśmiało okienko w chatce, nim nieco przyspieszonym krokiem, prawie truchtem, ruszył w tamtym kierunku, nieco już zniecierpliwiony dotychczasowym niepowodzeniem wyprawy. Szczególnie, że za każdą porażkę Oscar wydawał się obarczać jego.
— A jak dobrze pójdzie, to może okaże się, że właśnie pośrednio prowadzę nas do wyjścia — dodał, rzucając to zdanie zupełnie spokojnie przez ramię, co brzmiało jak kontrast do wcześniejszych, nieco nerwowych słów towarzysza: Kurwa, no nie wierzę! Gdzie ty mnie prowadzisz?! .


Kostka 2: 16

16. Zza drzew wyłania się zarys drewnianej chatki z małym, słabym światłem w oknie. Czy odważysz się do niej podejść i zapukać?

Oscar Malone

[Oscar Malone]

Cała ta wyprawa wydawała mu się jakimś dziwnym żartem, którym los musiał się podzielić z innymi. Oscar zdawał sobie sprawę, że sam się wepchał w ramiona dziwnej sytuacji w momencie, w którym zdecydował się wsiąść do samochodu mężczyzny, ale na litość wszystkiego, z każdą kolejną chwilą miał wrażenie, że znalazł się w jakimś postrzelonym scenariuszu na horror. Spory w tym udział miała jego wyobraźnia, bo nie potrafił jej opanować, ale wszystko to, co im się przytrafiało sprawiało, że Malone zaczynał się obawiać o swoje życie. Już nie z ręki starszego, przystojnego mężczyzny, który wydawał się być chodzącym spokojnym posągiem, ale z rąk czegoś znacznie gorszego - jak demony albo inne potwory, które kryły się w lesie, do którego weszli z własnej, nieprzymuszonej woli. Jak można było być aż tak nierozważnym?!
Rozglądał się uważnie, jakby w oczekiwaniu, iż lada moment coś wyskoczy na nich spomiędzy drzew i rozszarpie gardło. Wspaniale Oscar, myśl właśnie w ten sposób, a wykończy się atak serca, o który tak się prosisz.
-Nie możesz być tego pewien. No bo… jestem pewien, że ta sarna też nie podejrzewała, że umrze, a co ją spotkało? Im człowiek lub zwierzę pewniejsze, tym większe prawdopodobieństwo, że coś ich zaraz zgładzi - wyrzucił z siebie, bo zdenerwowanie jak i strach sprawiały, że stawał się znacznie bardziej gadatliwy. Musiał w końcu czymś odwrócić swoją uwagę od nieprzyjemności, które obłapiały ich z każdej strony.
Przyjrzał się jeszcze sarnie, nie rozumiejąc własnego masochizmu. Gdyby nie jej otwarte oczy mógłby powiedzieć, że spała. nie było krwi, nie było innych widocznych obrażeń. Wolał nie wiedzieć, jak właściwie zginęła bo czuł, że odpowiedź w ogóle by mu się nie spodobała.
-Jeszcze mi powiedz, że jesteś myśliwym, a z pewnością poczuję się lepiej - westchnął patrząc, jak ten kuca przy zwierzęciu. Wyglądało to niemal groteskowo, może dlatego, że Miles, o ile dobrze zapamiętał imię na dowodzie, który mu pokazał, bardziej pasował mu na takiego fajnego wujka niż kogoś, kto obcował z martwymi sarnami. Jakoś nie wyobrażał sobie, że ktoś przystojny mógłby zabić tak niewinne stworzenie. Chociaż czy wcześniej nie zarzucał mu, że pewnie chce zabić Oscara? Z tym, że jemu do niewinnych trochę brakowało.
Powiódł wzrokiem w kierunku, w którym patrzył jego towarzysz. Dostrzegł migające światełko, a chwilę później zarys jakiegoś budynku. Kto normalny osiedlał się w takim miejscu? To nie mogło być nic bezpiecznego, bo nawet myśliwi czy tam strażnicy leśni nie zapuszczali się w takie miejsca, żeby sobie żyć w otoczeniu samej przyrody. We wszystkich horrorach to właśnie w takich chatkach czaiło się najgorsze niebezpieczeństwo.
-Czy ty się niczego nie boisz? Bo wiesz, takie budynki najczęściej skrywają powalonych ludzi, jakieś demony albo inne straszydła. Chyba, że sam w takim mieszkasz, chociaż wyglądasz bardziej na osobę, która lubi luksus - stwierdził, lustrując go uważnie. Cholera, był przystojny. starszy znacznie, ale zdecydowanie przystojny i to sprawiało, że Oscar ufał mu bardziej, niż powinien. Był zbyt mało podatny na fajnych facetów. Nawet takiego, który mógłby być jego ojcem. - Prędzej znajdziemy tam jakiegoś trupa, niż telefon. nie rozumiem czemu… - i nie zdążył dokończyć tego, co chciał powiedzieć, ponieważ chwilę później poczuł, jak grunt mu się usuwa spod nóg, a on wpada prosto do jakiegoś dołka, boleśnie obijając sobie kolana i przy okazji uderzając podbródkiem o krawędź wykopanego.. zaraz… grobu?! Wolał nie myśleć o tym w taki sposób, bo jeszcze chwila, a serio zawału dostanie.
-Au - jęknął jedynie, bo to było bolesne. ile razy jeszcze przyjdzie mu dzisiaj lądować na ziemi, w ziemi czy pod ziemią?

Kostka II: 18

18. Pod Twoimi stopami nagle zapada się miękka ziemia - wpadasz po kolana do płytkiego, wykopanego w pośpiechu dołu, który przypomina świeży grób.

Miles Howard