34 y/o
LO SIENTO
184 cm
właściciel klubu i informator policji | Emptiness
Awatar użytkownika
miał być cichy, niewidoczny, w końcu balansuje na granicy między kokainą na złotych tacach i bronią ukrytą pod drogimi marynarkami, a kajdankami i odznaką przy pasku... a jednak tak bardzo rzuca się w oczy, że trudno go nie zauważyć, z tymi jego tatuażami, z tymi kolorowymi koszulami, złotymi łańcuchami na opalonym karku i... niewyparzoną gębą
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkinie
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa
Śmierć czaiła się za ich plecami, Madox poczuł jej oddech gdzieś na karku, dotyk na ramieniu, czekała na Diego?
A może i na nich? Bo przecież Rodrigo wciąż była tam gdzieś w lesie, wciąż mógł spróbować ją skrzywdzić. Tyle się działo, że tak naprawdę bilans strat wciąż nie był jeszcze zamknięty, wciąż wiele mogło się wydarzyć, a koścista dłoń mogła jeszcze ściąć wiele głów.
Luna ledwo zipiał, z Diego było naprawdę źle, a Madox i Pilar też nie wyglądali dobrze, poobijani, z ranami na ramionach, które pasowały do siebie jak te ich tatuaże. Jak ciemne spojrzenia, które starali się łapać gdzieś nad stołem, bo dzielił ich ten mebel, krew... i śmierć, która już pochylała się nad Costą gotowa złożyć na jego wargach ostatni pocałunek, wyrwać mu nim z piersi ostatni dech.
- Pilar, pomożesz mu? - zapytał naiwnie Madox, jak to dziecko, które jeszcze wierzyło, które nie dopuszczało do siebie najgorszych myśli, i w jego oczach wciąż jeszcze tliła się nadzieja.
Ona ponoć umiera ostatnia.
A Madox wiedział, że jego żona nie pozwoli umrzeć Diego, nie w momencie, w którym on uratował jej życie. Że będzie o niego walczyć. Szkoda tylko, że zamiast ją wesprzeć, to on już ruszył przed dom, tam gdzie pod oknem przemknął jakiś cień, który zwrócił uwagę Luny. Musiał to sprawdzić...
Jeszcze raz spojrzał na nią, na zakrwawione palce, które sięgały po kolejne gaziki, na jej ciemne oczy skupione na tym, co robiła i na usta, którymi nawijała właśnie do jednego z ludzi Diego. Słuchali się jej, pomagali jej, to dobrze... Była tu bezpieczna.

Galen też tak stwierdził, nie chciał jej przeszkadzać, ale...
Miał puścić jej męża samego? Po tym wszystkim, co Pilar mu powiedziała, jak bardzo jej na nim zależało. Jak bardzo go kochała?
Nie mógł, wyszedł za nim, wciąż jeszcze miał ten pistolet, który dostał od Rodrigo. Tylko czy potrafiłby go użyć?

Rodrigo na pewno umiał. I teraz znowu stał pośród drzew, ze spluwą wyciągniętą przed siebie. Z gnatem wycelowanym prosto w Madoxa, w jego serce. Tak jak wtedy w lesie.
- Rodrigo... - zaczął Noriega, podnosząc ręce do góry, za paskiem miał gnata, ale nie miał szansy w tej chwili do niej sięgnąć - odłóż broń, pogadajmy... - próbował go zagadać Madox. Ale Rodri był jakiś dziwny, zdesperowany, a może postanowił wszystko postawić na jedną kartę?
Na... miłość.
- Wiesz jak jest Madox, wiesz jak to jest się zakochać, nie mogę ci pozwolić zabić jej ojca, ani go wsadzić... - o czym on kurwa mówił? Madox ściągnął do siebie brwi. O Aurelii? I wtedy przypomniał sobie to zdjęcie, które wysłała mu Aura, w koszuli, która ledwo zakrywała jej uda, która odsłaniała ramiona i...
Teraz Rodrigo miał ją na sobie. Tą samą, pierdoloną, charakterystyczną koszulę, czarną, w czerwone róże. Na czerni i czerwieni nie widać krwi...
Na koszulce, którą miał na sobie Madox, też nie było jej widać, chociaż była aż od niej sztywna, od zaschniętej, czerwonej cieczy.
- Ale ja... - znowu zaczął Noriega, łagodnie, bo chciał to rozegrać jakoś z głową, może... zrozumieć?
- Zamknij się Madox! Nie utrudniaj tego... - warknął Rodri, zacisnął pewnie palce na broni, podniósł ją do góry i... strzelił.
Pierwszy huk odbił się od drzew, huk i krzyk.
- Uważaj! - wypowiedziane przez Galena Wyatta, który wypadł zdyszany spomiędzy drzew, który skoczył do Madoxa, żeby go odepchnąć. Sam się narażając... Wyatt oberwał, krew która w lesie miała ciemną barwę, wcale nie była niebieska, jak to powinno być u torontońskiego księcia, płynęła na ziemię i wsiąkała w nią, Rodri przeładował i chciał poprawić, ale wtedy po broń sięgnął w końcu Madox.
Kurwa z tym jego celem...
Kolejny huk wystrzału spłoszył wszystko w okolicy, dotarł do willi. A kolejna kula trafiła wreszcie tam gdzie powinna. W Rodrigo, ten zawył z bólu, wypuścił spluwę, osunął się po drzewie na ziemie. Może Madox powinien sprawdzić co z nim, ale on doskoczył do Galena Wyatta, który też oberwał, który... kurwa, uratował mu życie?
Nie, to się nie mogło dziać. Gdyby nie Wyatt i Diego, to jak by się to skończyło? Rodrigo zabiłby ich oboje z tej chorej miłości...
- Ja pierdole Wyatt... - Noriega sięgnął do prezesika, który dostał w udo, ale kula przeszła na wylot, tylko ta krew, kurewsko dużo krwi - kurwa nie umieraj... - nawijał Madox ściągając z siebie pasek.
- I tak nie mam dla kogo żyć - odezwał się Galen jakoś tak dramatycznie, a Madox aż wstrzymał powietrze, no bo co tu się odpierdalało? Galen Wyatt poświęcił się dla niego, mimo, że chciał mu odbić żonę?
- Nie pierdol, a Pilar? Przecież ona mnie zajebie jak się dowie... - Madox już zakładał swój pasek ponad raną Galena tworząc prowizoryczną opaskę uciskową, zaciągnął go mocno, a Wyatt syknął z bólu. Delikatniutki. I te jego niebieskie oczy, które wpatrywały się w Noriegę.
- Pilar tylko ciebie kocha, wszystko by dla ciebie zrobiła, życie za ciebie... - nie dokończył, bo przerwał mu kolejny huk wystrzału...
Broń, którą trzymał Rodrigo, którą celował Madoxowi w plecy, kiedy ten pochylał się nad Wyattem... upadła na ziemię. Pomiędzy drzewami stało dwóch ludzi Diego, celowali w Rodriego, jeden z nich strzelił... Uratował Madoxowi życie.
Ile to już kurwa dzisiaj razy, pierdolona Kostucha wyciągała po niego ręce, a on wciąż jej umykał. Babka Carmen Sandiego miała go w opiece.

Tylko... żeby miała też Pilar, bo Pati na pewno nie miała dobrych zamiarów.
Pociągnęła Panią Noriega za sobą na górę, długim korytarzem pomiędzy pozamykanymi drzwiami, delikatne światło wdzierało się do środka przeć ciężkie kotary, ale panował tam półmrok, jak w tym pierdolonym, gęstym lesie.
A gdzie słońce? Jakiś promień nadzieji?
Przydałby im się...
- Wiedziałaś o tym, że kiedyś spotykałam się z twoim mężem? O tym, że razem mogliśmy rządzić tym miastem? On ze swoim klubem i ja... z moim barem, a potem go spalili... Tak jak klub Madoxa - Pati odezwała się i odwróciła do Pilar. Sięgnęła pod sukienkę, a długie, cienkie ostrze błysnęło w jej dłoni - nawet nie wiesz, ile mnie z nim łączy, na pewno więcej niż ciebie, i na pewno ze mną przy boku ma większe szanse, żeby rządzić w tym mieście, on musi tylko...

- Gdzie Pilar? - Madox wpadł do domu, na rękach i na policzku miał krew Galena Wyatta, ale skorpiony wprowadzili go do środka, tracił coraz mniej krwi. Powinien to przeżyć...
- Poszła na górę z tą kobietą... - odezwała się Aurelia, a Madox obejrzał się na nią. Aura była jeszcze taka młoda, nie powinno jej wcale tu być. A teraz siedziała skrępowana na krześle obok swojego ojca, jej spojrzenie uciekało do niego, a to Luny do jego córki.
Noriega wyrwał się schodami na górę, przeskakując po kilka stopni, ale gdzieś w połowie usłyszał trzask, krzyk...
Przyspieszył kroku, zatrzymując się w tym wąskim korytarzu.

mi corazón siempre está contigo ₊˚⊹♡
zgrozo
stania w miejscu i postów z czata
30 y/o
PEW PEW
169 cm
śledcza at toronto police service
Awatar użytkownika
Lepiej strzela niż gotuje. Do tego: agresywna, impulsywna i narwana. Niektórzy jeszcze mówią, że dzika. Ogólnie wszystko co złe, to Pilar.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa, przemoc
Pilar, pomożesz mu?
Jego głos odbijał się pod czaszką nawet kiedy Noriegi już dawno nie było w pomieszczeniu.
Walił gdzieś za uszami, podrywał serce, a widok wykrwawiającego się Diego tylko podnosił ciśnienie. Bała się, że nie będzie w stanie mu pomóc. Że zawiedzie nie tylko siebie ale też swojego męża. Bo ona nie mogła już nic więcej zrobić. Mogła jedynie wypchać mu ranę, ile tylko się dało, ale resztę musieli już zrobić specjaliści. Na stole operacyjnym. To była jego jedyna nadzieja.
Całe szczęście goryle Trzynastki byli lojalnymi pracownikami. Potrafili wstawić się za szefem i ukłonić w stronę policjantki, która nagle zaczęła im wydawać polecenia. Nie musieli jej słuchać, to był idealny moment, żeby któryś z nich wystąpił i chciał przejąć pałeczkę po Diego. A jednak zebrali się, zmobilizowali i robili wszystko, o co prosiła ich Pilar. Dwójka pojechała z przywódcą do szpitala, kolejni poszli znaleźć Noriege i mu pomóc, a jeszcze jeden został pilnować Aurelii i Luny, który już praktycznie tracił przytomność. Jego też powinni zawieść do szpitala, a jednak… w tej chwili był dla każdego najmniejszym priorytetem. O ironio, jaki los potrafił być przewrotny. Całe życie był jak duch, a teraz faktycznie się nim stał, gdy najbardziej potrzebował zostać zauważony.
Może Pilar by w końcu to zrobiła.
Może wyciągnęłaby do niego pomocną dłoń. Przecież nie umiała przechodzić obojętnie obok ludzkiej krzywdy.
Może.
Jednak w tamtej chwili priorytetem był dla niej jej mąż. Jedyna osoba na tym zasranym świecie, której bezpieczeństwo liczyło się dla niej ponad wszystkimi. Nie myślała za dużo, kiedy Pati szarpnęła ją do wyjścia mówiąc, że wie, gdzie jest Madox. Może gdyby nie była wycieńczona wywęszyłaby w tym jakiś podstęp, ale w takim stanie? Kurwa, ona funkcjonowała na jakiś ochłapach. Ciężko stąpała po schodach na górę, a zaraz potem przez ganek do jakiegoś domku dla służby. Tak się zaaferowała rozglądaniem dookoła, że słowa Pati nawet dokładnie do niej nie dotarły, tak samo jak fakt, że w dłoni trzymała już jakiś niebezpieczny przedmiot.
— Na pewno tu poszli? — spytała niepewnie. Nigdzie nie było słychać żadnych odgłosów ani kłótni ani szarpaniny. Jedynie szelest liści i jakiś wyjątkowo marny śpiew ptaków. Palce Pilar zacisnęły się na broni. Nie wiedziała, czy miała tam w ogóle jakąkolwiek kulkę. Trochę już ich użyła, jednak była gotowa zaryzykować.
— Tam, patrz za tym drzewem — Fernandez machnęła ręką, wskazując przestrzeń gdzieś za domkiem, a Pilar momentalnie się tam odwróciła. Już chciała ruszyć, wyciągnęła broń przed siebie, ale wtedy to za ich plecami wybrzmiał jakiś strzał. Za domem. Z pierdolonej drugiej strony. Od razu się odwróciła.
— Kurwa, co… — tylko tyle zdążyła powiedzieć, nim przed jej oczami nie wyrosła Pati. W jednej ręce trzymała nóż, a w drugiej sporych rozmiarów cegłę. Pilar nawet nie zdążyła zareagować, strzelić, odskoczyć, cokolwiek. Była na to zbyt zaaferowana strzałem, błagając los, żeby nie był wymierzony w Madoxa. Serce zabiło jej mocniej, a potem poczuła mocne, tępe uderzenie w głowę. Miała wrażenie, że coś aż chrupnęło jej pod czaszką. Widoczność momentalnie się jej zamazała. Ciało zatoczyło się w tył.
— Oj, za mocno? Wybacz — Pati prychnęła, podchodząc w jej kierunku i jeszcze specjalnie ją popchnęła. Noriega nie była w stanie utrzymać się na nogach, więc po prostu upadła na trawę, jeszcze uderzając zranionym ramieniem o zamknięte drzwi. — I po co ci to było, Pilar, co? — Fernandez przykucnęła tuż przy niej, łapiąc w dwa palce podbródek policjantki. — A mogłaś po prostu zająć się swoimi sprawami. Być sobie przykładym psem i nie mieszać się tam, gdzie nikt cię nie chce… — nawijała, szarpiąc jej twarzą i oglądając swoje dzieło na skroni Pilar, z którego pociekło trochę krwi. — Może wtedy nawet byśmy się zakumplowały? Gdybyś nie spierdoliła w Madoxie całego potencjału. Zrobiłaś z niego straszną cipę, wiesz? Mógł kurwa rządzić tym miastem, a zamiast tego on tylko Pilar i Pilar i Pilar… kurwa aż rzygać się chce — pchnęła jej głowę na drewniane drzwi, sama podnosząc się do góry. Szarpnęła za klamkę do niewielkiej chatki i wciągnęła do środka wciąż mamrocząc coś pod nosem Panią Noriege. Nie miała siły się ruszać, była zbyt zamroczona, żeby zrobić cokolwiek. Próbowała nawet podnieść broń, strzelić gdzieś na oślep, ale Pati szybko wytrąciła jej gnata spomiędzy palcy jednym kopnięciem.
— No i co ty byś tym zrobiła Pilar? — zacmokała bezczelnie, kręcąc głową. Patrzyła na nią z góry, z wyższością i pewnego rodzaju nienawiścią. — Nic mądrego pewnie — przegrzebała jakieś szafki w poszukiwaniu czegokolwiek, czym mogłaby ją związać. Nie miała za wiele, ale gdzieś w końcu udało jej się znaleźć żyłkę. Obwiązała Noriedze dłonie i wykończył szczelnym supełkiem. — A wiesz co ja zrobie? — szarpnęła go góry podbródek Pilar, ale ta już nawet na nią nie patrzyła. Łeb za bardzo jej pękał. Wszystko ją bolało. Traciła przytomność. — Wyprowadzę twojego męża na prostą — zakończyła i wstała. Popatrzyła na nią jeszcze raz… — Kurwa, wyglądasz żałośnie — i to było ostatnie, co usłyszała Pilar, nim drzwi do chatki nie trzasnęły, a dźwięk przekręcanego klucza wybrzmiał w powietrzu.
A potem już tylko pierdolona cisza.
Cisza i chłód, który zaczął ogarniać jej zziębnięte ciało.

— Madox! — krzyknęła Pati… z dołu. Bo oczywiście, że weszła już zupełnie innym wejściem, nie tym z tarasu, którym wyszła z Pilar. Znajdowała się w głównym salonie, tuż przy Aurelii, która… krwawiła. Miała nóż wbity w brzuch, ciężko łapiąc powietrze. Dookoła nie było już żadnych ludzi Diego, chociaż jeszcze chwile temu, się tu kręcili. Noriega też musiał to zauważyć. A Pati? No przecież nie była głupia. — Kane chciał spierdolić, ruszyli za nim — odpowiedziała mu nawet nim zdążył zadać pytanie. — Dopiero teraz przyszłam i znalazłam ją w takim stanie!! Ja pierdole, trzeba jej pomóc — czy na pewno? Może nawet Madox chciałby się dowiedzieć coś jeszcze, dopytać o Pilar ale Fernandez była już kilka kroków przed nim. — Trzeba ją szybko zawieźć do szpitala. Pilar już pojechała z Diego — tłumaczyła na jednym wdechu, udając przejęcie. — No co tak kurwa na mnie patrzysz?! Jakby go nie załadowali do auta, to przecież by umarł. Musiała jechać z nimi, żeby go szybciej przyjęli. Ją też trzeba, rusz się i mi pomóż, pojedziemy moim autem — nawijała jak nakręcona, patrząc na niego wyczekująco. No bo co, nie miał zamiaru jej pomóc? Pozwoli, żeby kolejne życie tak po prostu się dzisiaj tutaj skończyło?

:cri:
kasik (dc: kasik_srasik)
nudy. a tak poza tym, to używania AI, czytania mojej postaci w myślach i braku inicjatywy.
34 y/o
LO SIENTO
184 cm
właściciel klubu i informator policji | Emptiness
Awatar użytkownika
miał być cichy, niewidoczny, w końcu balansuje na granicy między kokainą na złotych tacach i bronią ukrytą pod drogimi marynarkami, a kajdankami i odznaką przy pasku... a jednak tak bardzo rzuca się w oczy, że trudno go nie zauważyć, z tymi jego tatuażami, z tymi kolorowymi koszulami, złotymi łańcuchami na opalonym karku i... niewyparzoną gębą
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkinie
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa
Madox zatrzymał się w tym długim korytarzu, gdzie po obu stronach znajdowały się drzwi. Wszystkie zamknięte, a dookoła żadnej żywej duszy i ta... cisza. Jego kroki odbiły się od drewnianej podłogi, kiedy ruszył przed siebie, otworzył z impetem pierwsze lepsze drzwi, na czuja. Ale pokój był pusty, kolejny również. A to jego pierdolone przeczucie zawodziło, zamroczone paniką, która go już ogarniała. Bo gdzie kurwa była Pilar?
Otworzył kolejne wrota, w samym końcu korytarza, podszedł do okna wychodzącego na podwórze, wyjrzał przez nie. W ogrodzie odznaczał się domek dla służby...
Wyglądał tak spokojnie, sennie, a Madox przez jedną chwilę patrzył właśnie na niego, a potem... odwrócił się na pięcie i wyszedł, po drodze otworzył kolejne drzwi.
- Kurwa - Aurelia go okłamała, jebana smarkula. Nawet miał zamiar z tego powodu do niej doskoczyć, ale zanim jeszcze jego noga opuściła ostatnie stopnie, to usłyszał swoje imię.
Na czerwonych, pełnych wargach, które jednak wcale nie należały do jego żony.
- Gdzie jest Pilar? - zapytał od razu.
Pilar, Pilar, Pilar, jedyne imię, które siedziało mu tak mocno w głowie i w sercu. Jedyna osoba, która teraz go tutaj interesowała. Kiedy stanął już na przeciwko Fernandez, patrząc na nią z góry. Nieco podejrzliwie, bo przecież była z jego żoną, podobno...
Podano poszły na górę, kurwa. Aura go okłamała.
Ale dlaczego nagle zrobiło się tam tak pusto? Może Madox nawet by tego nie zauważył, tak zaaferowany był swoją żoną, ale Patricia sama zaraz mu to wyjaśniła. Kane chciał spierdolić, Madox miał to gdzieś. Tak samo jak to...
- Co tu się kurwa stało? - dopiero w tym momencie jego ciemne spojrzenie spoczęło na Aurelii, na krwawiącej plamie, która w zastraszającym tempie rosła na jej jasnej bluzce. Madox doskoczył do niej, przykucnął obok, przycisnął wytatuowaną dłoń ze skrzydłami anioła do jej boku - ja pierdole, kto to zrobił? - zapytał i obejrzał się na Pati, ale zaraz utkwił spojrzenie w dużych, zielonych oczach Aury, która pokręciła głową, chciała coś powiedzieć, ale coraz ciężej łapała powietrze. Patricia w tym czasie stanęła nad nimi, skrzyżowała ręce na piersi - zaraz, ale gdzie jest Pi... - i znowu chciał o nią pytać, o swoją żonę, ale Pati już nawijała o tym, że pojechała z Diego do szpitala. Noriega znowu obejrzał się na nią, no bo kurwa... pojechałaby bez niego? Nie chciało mu się w to wierzyć, powinien to sprawdzić, ale wtedy poczuł gdzieś na policzku ciężki oddech Aury, jej westchnienie, a potem głowa jej opadła, odcięło ją - nie no kurwa, Aura... Aura? - zaczął nawijać sięgając do jej policzka. Nie mógł pozwolić jej tak umrzeć, nie po to ratował jej dzisiaj już raz życie, żeby teraz odpuścić. W końcu miał być pierdolonym aniołem stróżem tej młodej. Miał dzisiaj nad ją czuwać.
Wiedział, że powinien nad Pilar. Nie powinien jej zostawiać, ani na chwilę, ale przecież... ona poradziłaby sobie bez niego, a Aura wciąż krwawiła. Madox ściągnął z siebie bluzę przyciskając ją do rany, a zaraz złapał dziewczynę na ręce - dobra, chodźmy - zadecydował, przytrzymując w ramionach Aurę, jeszcze w drzwiach się obejrzał, ale byli tu sami. Nikogo innego, tylko ta cisza...
A gdzie wszyscy?
- Chodź Madox! Szybko, bo ona się wykrwawi! - zawołała Patricia, a Aura stęknęła w jego ramionach.
Musiał jej pomóc, nie mógł pozwolić, żeby kolejne życie tak po prostu się tutaj dzisiaj skończyło...
A dla niego przecież wciąż najważniejsze było jedno. To jego żony. Ale Pati już otwierała przed nim tylne drzwi swojego sportowego samochodu.
- Zaczekaj... - jeszcze raz obejrzał się w kierunku domu. Bo gdzie te samochody?
Gdzie Galen Wyatt? Gdzie Kane i jego żona? Gdzie skorpiony?
A przede wszystkim gdzie...
- Tata... - westchnęła Aurelia, a jej długie, czarne rzęsy połaskotały coraz bledsze policzki.
Gdzie był Luna?
Madox wpakował ją do samochodu, docisnął mocniej bluzę do jej rany, krew przeciekała przez materiał, czuł jak płynęła mu między palcami. Pati wsiadła się za kierownicę, a Noriega z tyłu z Aurelią.
- Aura dasz radę... - wyszeptał gdzieś przy jej karku, spojrzenie jeszcze uciekło mu w kierunku domu, kiedy Fernandez odpaliła silnik.
Co tam się kurwa wydarzyło, kiedy on przemierzał ten długi korytarz na pietrze, kiedy sprawdzał kolejne pokoje?
Słyszał podniesione głosy, słyszał dźwięk silnika, samochody, które ruszyły spod posesji. Czy w jednym z nich rzeczywiście siedziała Pilar? Musiała...
Pomóc Diego, tak jak ją o to prosił.
A on musiał pomóc Aurelii.
Bo był dzisiaj jej pierdolonym aniołem stróżem.
A przecież powinien być innej.

Cisza i chłód.
Rosa osadzającą się na jego policzkach, krople, które sypnęły po rzęsach. Było mu zimno. Kurewsko. Nie miał siły, żeby się ruszyć, a zielone oczy wpatrywały się w nieboskłon, gdzie gałęzie prześwitywały jedynie, szybko ciemniejące niebo.
Śmierć, była tu jeszcze z nimi. Nie wsiadła do samochodu Diego, ani do tego senatora Kane'a, ani nawet tego, którym odjechała Pati. Ona krążyła nad nim jak ten pieprzony sęp, zaglądała co rusz do domku dla służby, bo może ona skona tam pierwsza?
Ta kobieta, którą zostawili.
Ją i jego, na pastwę losu. Żeby wykrwawił się na trawie, umarł. Wydał z płuc ostatni dech. Zaglądał w oczy Śmierci, czuł na sobie jej oddech bardziej niż kiedykolwiek. Nie miał siły...
Zacisnął palce na trawie...
To nie mogło się tak skończyć.
Drzwi chatki dla służby walnęły z łoskotem o ścianę, stanął w nich Luna. Ledwo trzymał się na nogach, stracił kurewsko dużo krwi, powłóczył nogą, kiedy ruszył do Pilar. Pochylił się nad nią, a zakrwawione palce zacisnął na jej ciemnych, potarganych włosach, sięgnął nimi do jej policzka. Szorstkimi, zimnymi palcami, do jej rozbitej skroni.
- Kurwa... - rzucił i osunął się obok niej na kolana.
Znowu czuł na karku jej oddech, jej ciężką dłoń, która pchała go do ziemi. Do piachu.
Miałeś tu skonać pierdolony Benito Luna.
Jeszcze nie dzisiaj jebana Kostucho.
- Obudź się! - szarpnął Pilar za bluzkę. Widział co się stało, widział jak Pati dźgnęła jego córkę i chciał jej pomóc, szarpnął się na krześle, zerwał nawet jeden z krępujących go więzów, ale ludzie Costy złapali go, a potem ona... Patricia Fernandez kazała im go wyrzucić na zewnątrz. Zrobili to, sprzedając mu na odchodne kilka kopniaków.
Nie miał siły z nimi walczyć.
Powinien zamknąć oczy i skonać. Skończyć to. Dzisiaj...
Ale przecież nie mógł jej tak zostawić. Aurelii, swojej jedynej córki. Musiał jej pomóc, ale jak w tym stanie?
Pilar była chyba jego jedyną nadzieją. Chciał ją zabić, zrobiłby to z zimną krwią. Strzelił jej w ramię, wystarczyłoby podnieść spluwę wyżej i rozwaliłby jej łeb. Bez mrugnięcia okiem.
A teraz... szukał w niej sojusznika.
Pierdolony los bywał przewrotny. I przekonali się dzisiaj o tym chyba wszyscy po kolei.

despertar... ᥫ᭡.ִֶָ𓂃
zgrozo
stania w miejscu i postów z czata
30 y/o
PEW PEW
169 cm
śledcza at toronto police service
Awatar użytkownika
Lepiej strzela niż gotuje. Do tego: agresywna, impulsywna i narwana. Niektórzy jeszcze mówią, że dzika. Ogólnie wszystko co złe, to Pilar.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa
Było jej zimno.
Kurewsko zimno.
Miała wrażenie, że kompletnie straciła już czucie w palcach i nogach. Że ręce były tak ciężkie, że nie dało się ich podnieść, a powieki… one już dawno przestały się słuchać. Egzystowała. Bo przecież inaczej nie dało się tego nazwać. Czekała grzecznie na pierdoloną śmierć, bo przecież dookoła panowała grobowa cisza. Słyszała, jak ostatnie auto znika z podjazdu, słyszała jego głos, kiedy z kimś dyskutował. Chciała krzyczeć jego imię; błagać go, żeby się po nią wrócił, żeby chociaż ostatni raz ją przytulił, ale nie miała siły. I tylko ten pierdolony chłód, który otulał jej ciało.
Tak bardzo chciała go zobaczyć.
Poczuć jego zapach.
Ciepło ciała, od którego tak bardzo była uzależniona.
Cokolwiek. Ale w tym przypadku nawet to było proszeniem o zbyt wiele. Było za późno. Wiedziała o tym i chyba to sprawiło, że odpuściła. Przestała walczyć, bo i tak nie miała już siły, a do tego tak kurewsko chciało jej się spać…

— Wiesz, że musisz się kurwa skupić, tak? — głos Pati wybrzmiał w samochodzie, kiedy mknęła przez ulice Toronto w stronę szpitala. Uniosła spojrzenie w górę, do tylnego luterka, by wyłapać przejętą twarz Madoxa. Na Aurelie nawet nie zwróciła uwagi. Nie interesowała ją. — Madox, mówię do ciebie — uniosła się szarpiąc autem, by na nią spojrzał. — Nie możesz wiecznie pozwalać na to, żeby myśli o Pilar pierdoliły ci wszystkie plany. Oboje możecie przez to zginąć. Popatrz tylko ile razy dzisiaj otarłeś się kurwa o śmierć — Patricia wiedziała co powiedzieć, żeby zagrać na emocjach. Żeby poruszyć odpowiednie sznurki i wprawić ruch w lawinę. — Dobrze wiesz, że dopóki będziecie razem, to ona nigdy nie będzie bezpieczna — wiedziała, że to chodziło po jego głowie. Słyszała na własne uszy, jak kiedyś jej to mówił w klubie. Poza tym, nie trzeba było być geniuszem, żeby się domyślić, że Noriega miał pierdolca na punkcie bezpieczeństwa swojej żony. Wystarczyło na niego popatrzeć, jak rzucał się na gangsterów, którzy mieli nad nim przewagę tylko po to, żeby jej pomóc. Wszystko kurwa dla niej robił, głupiec. I to go kiedyś naprawdę zgubi.
— Poza tym, półświatek nigdy nie weźmie cię na poważnie, po tym, co odjebałeś — każdy jeden człowiek trzynastki, który brał dzisiaj udział w akcji widział na własne oczy, jakie decyzje podejmował Madox. Jak bardzo jego ruchy były podyktowane tylko dobrem jednej kobiety a nie całego stada. Był drapieżnikiem, który bronił tylko drugiej połówki, kompletnie zapominając o całej reszcie. To nie była cecha godna króla, a właśnie głupca, który dla miłości dałby się zabić. — Powinniśmy ich razem ustawić… — wciąż nawijała, chociaż na moment przerwała, kiedy jakieś auto zajechało im drogę. A raczej Pati nie popatrzyła na skrzyżowanie. — Kurwa — mruknęła pod nosem i przyśpieszyła. Specjalnie skierowała ich do mniejszego szpitala, a nie głównego, przekonana, że to właśnie tam goryle zabrali Diego. Nie chciała się na nich natknąć.

Obudź się!
Słyszała męski glos gdzieś pod czaszką, jednak za nic nie potrafiła się do niego ustosunkować. Odbijał się echem, walił po uszach, tak samo jak szarpanie, które po chwili zaczęła odczuwać na ciele. Z jednej strony sprawiało, że wszystko zaczynało ją boleć ale z drugiej… czuła. Czuła ten ból. Czuła, jak ktoś nią szarpał. Odzyskiwała świadomość. Jakby te kilka? kilkanaście? minut snu faktycznie lekko ją zregenerowały.
— Pilar, do chuja!!! — ten krzyk już dotarł do niej bardziej wyraźnie. Uchyliła powoli powieki, chociaż widoczność wciąż miała rozmazaną. — Kurwa, żyjesz. Dobrze. Patrz kurwa na mnie — nawijał jak nakręcony, zdecydowanie za głośno jak na jej ból głowy, który rozsadzał jej czaszkę. Zmrużyła oczy, próbując nastawić odpowiednią ostrość. Czuła jego palce na swoim policzku, czuła zapach zeschniętej krwi i dopiero po chwili…
— Lu-na? — miała zwidy? Czy on naprawdę teraz przed nią klęczał i ją wołał? Bo kurwa jeśli tak wyglądało życie po śmierci, to chyba zacznie żałować, że nie była bardziej grzeczna. Była to ostatnia morda, którą chciała zobaczyć. — Madox? — spytała już nieco pewniej, próbując podnieść głowę.
— Pojechał. Wszyscy kurwa pojechali — zagadał, plując krwią gdzieś z boku, tuż obok jej nogi. Nachylił się bliżej i zaczął rozwiązywać żyłkę na jej dłoniach. Te jego kurewsko się trzęsły. — Ta suka powiedziała mu, że pojechałaś z Diego do szpitala, po tym jak dźgnęła moją córkę.
Za dużo informacji.
Dostała w jednym zdaniu zdecydowanie za dużo informacji na to, jak bolała ją głowa. Uniosła powoli rękę i starła krew z czoła. A może właśnie jeszcze bardziej ją rozmazała. Suki nie trzeba jej było tłuamczyc, pewnie mieli na myśli tą samą Patrycję, jednak w którym momencie ucierpiała na tym Aura? Pilar poniosła spojrzenie do zielonych oczu Luny. Sam ledwo się trzymał, a jednak z jego twarzy dało się wyczytać zmartwienie.
— Masz telefon? — zagaiła, próbując się podnieść, gdy już ją rozwiązał, ale od razu zakręciło jej się w głowie i opadła na ścianę.
— Nie mam, ale może w środku coś zostało — wyjaśnił, sam nie potrafiąc się podnieść. Kurwa co to był za dzień? Jakim cudem każdy z nich wyglądał jak po pierdolonej wojnie? Na jakimś łożu śmierci? Parszywym w dodatku. Tylko to teraz nie miało znaczenia. Musiała jak najszybciej znaleźć jakiś telefon i zadzwonić do Eliota.

W tym czasie Pati już parkowała pod wjazdem do szpitala.
Była przekonana, że zajechali pod inny szpital. Przecież nie mogła się przesłyszeć, gdy ta kurwa dyktowała im polecenia. Zaparkowała tuż przed wjazdem na SOR, tam gdzie parkowały karetki. Od razu przez drzwi wypadła jakaś pielęgniarka.
— Co pani robi?! — jej głos był ewidentnie wkurwiony. — Tu nie można parkować! To jest podjazd dla karetek. Co jest kurwa z tymi ludźmi dzisiaj — gadała jak najęta, żałując, że zgodziła się dzisiaj przyjść do roboty. Już pół godziny temu przywieźli im faceta z raną postrzałową, który ledwo zipał. Był teraz na stole operacyjnym, Bóg jeden wiedział, czy z tego wyjdzie.
— Mamy ranną — Pati wyskoczyła z auta i już biegła pomóc Madoxowi. — Wykrwawia się, dźgnięta ostrym narzędziem — nawijała do kobiety, a ta słysząc to i widząc Aurę na tylnym siedzeniu wraz z masą krwi, od razu krzyknęła w stronę drzwi o nosze i rozpoczęła procedurę ratowania życia. Wyleciał również z rezydentami jakiś lekarz, nawijając o tym, co mieli z nią zrobić i co podać.
— Was też przysłała policja? — warknęła pielęgniarka, patrząc po Pati i po Madoxie. — Nie no kurwa, zawiadamiam o tym służby. Pierwsze postrzelony facet, teraz ta dziewczyna… w głowie się nie mieści — gadała już bardziej do siebie niż do nich, oddalając się z Aurą na noszach w stronę środka SORu, chociaż stojący przy aucie Madox mógł doskonale słyszeć, że Diego tez tu dotarł.

— Zostań tutaj, jeśli nie dasz rady iść — rzuciła w stronę Luny, kiedy już stała przy drzwiach. Ona wcale nie wyglądała lepiej, ale ta chwila odpoczynku i nowy przypływ adrenaliny na myśl, że Madox mógł być w niebezpieczeństwie, spodowodwały, że nabrała nowej siły. — Potrzebujemy telefonu — My. Kurwa, jaki ten los był przewrotny. Jeszcze kilka godzin temu, osobiście wpakowałaby Lunie kulkę w łeb i upewniła się, że zdechnie, a teraz już brała go pod uwagę w procedurze ratowania życia? Popierdolony był ten dzień.
A najgorsze było to, że jeszcze się nie skończył.
Ruszyła w stronę domu. Szło jej kurewsko… średnio. Co chwile obijała się o jakieś drzewa, łapała głośne chrusty powietrza. Było ciężko, ale ciągle przesuwała się do przodu. Już prawie doszła do głównych drzwi, bo tam przynajmniej nie trzeba było iść po schodach, kiedy coś poruszyło się po lewej stronie pomiędzy drzewami. Kurwa. Nie miała się nawet czym bronić. Nie miała nic.
Powinna to olać.
Ruszyć do środka po ten zasrany telefon.
Jednak ciekawość jak zawsze w tych chwilach wygrywała, bo co jeśli… to nie mógł być Madox. Przecież on pojechał z Pati. Luna widział to na własne oczy. I chociaż nie był to jej mąż, kiedy Pilar tylko podeszłą do krawędzi zobaczyła, że gdzieś na trawie leży…
— Galen?! — krzyknęła zdecydowanie za głośno. Za głośno przede wszystkim dla swojego ciała i płuc, które ledwo dawały radę. Od razu zaniosła się kaszlem, ciężko łapiąc powietrze. To jednak nie powstrzymało jej by rzucić się w tamtą stronę. Lunę mogła zostawić, ale nie jego. Nie Wyatta. — Kurwa mać, Galen, co ci jest? Jesteś ranny? — spytała zachrypniętym głosem, dobiegając do niego chwiejnie. Padła przy nim na kolana, już nawet nie czując bólu. Od razu sięgnęła dłonią pod jego głowę. Chciała sprawdzić, czy żył, ale jego niebieskie oczy podniosły się na nią. — Coś ty odjebał?! — znowu krzyknęła, odszukując rane i przyciskając tam rękę. Co prawda miał tam swoją, ale jeszcze docisnęła własną. — Co ty tu robisz, idioto?

:cri: :cri: :cri:
kasik (dc: kasik_srasik)
nudy. a tak poza tym, to używania AI, czytania mojej postaci w myślach i braku inicjatywy.
34 y/o
LO SIENTO
184 cm
właściciel klubu i informator policji | Emptiness
Awatar użytkownika
miał być cichy, niewidoczny, w końcu balansuje na granicy między kokainą na złotych tacach i bronią ukrytą pod drogimi marynarkami, a kajdankami i odznaką przy pasku... a jednak tak bardzo rzuca się w oczy, że trudno go nie zauważyć, z tymi jego tatuażami, z tymi kolorowymi koszulami, złotymi łańcuchami na opalonym karku i... niewyparzoną gębą
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkinie
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa
Zimno...
Czuł na skórze chłód, tak jak wtedy, kiedy wylądował pod lodem, przeszywający do kości i ciemność... Dookoła. A w głowie jedna myśl. Jedno imię. Zlepek pięciu liter, które w jego ustach zawsze brzmiały wyjątkowo, z tym charakterystycznym kolumbijskim akcentem. Innym jeszcze niż hiszpańskie Pilar, jedynym w swoim rodzaju.
Uderzył pięścią o metalowe drzwi, ale przecież by ich nie ruszył, nie miał szans.
- Pilar... Kurwa - coraz zimniej. I ta ciemność. Pierdolony blackout.

Kane ściskał Margaret za rękę, pociągnął ją do auta, ludzie Diego go pilnowali, ale w pewnym momencie kilku z nich pojechało z ich szefem, inni zajęli się Luną, a jeszcze inni słuchali Pati, która... pozwoliła odstawić senatora do szpitala, jego i jego żonę.
Kane po drodze do auta zatrzymał się przy Galenie Wyattcie, w końcu znał dziedzica Wyattów, prezesa Northex, który pewnie był jednym z najbogatszych ludzi w Toronto.
- Wyatt jedziesz z nami - zarządził Kane, a Margaret pokiwała głową. Fernandez też się zgodziła.
- Jedź skarbie - nawet go o to poprosiła, ale musiała wejść do domu, bo jeden ze skorpionów zawołał ją, że Luna się rzuca.
Patricia myślała, że Galen pojechał z Kanem.
Senator go o to prosił, namawiał, ale Wyatt był uparty, przecież widział, że Pilar nie pojechała z Diego. Nie mógł jechać, kiedy ona wciąż tutaj była.
A on o tym wiedział.
Nie wiedział tylko gdzie.

Wcześniej.
Trzy? Godziny do godziny zero? Dwie?
Madox stracił już rachubę czasu, robiło się szaro, a może to ta pogoda, deszcz, który zbierał się w ciemnych chmurach nad ich głowami? Jakby wystarczyła tylko chwila, jakby zaraz miało jebnąć.
- Co? - podniósł do góry głowę, spojrzał na Pati, złapał jej ciemne spojrzenie w lusterku, mocniej docisnął bluzę do rany Aurelii. Już otworzył usta, żeby jej powiedzieć, że jak on ma o niej nie myśleć, jak ją kocha? Wszystko by dla niej zrobił, wiecznie stawiał ją na górze swoich priorytetów, już dawno przed klubem. Dawno przed jego własnym życiem, a na pewno przed tym, że miał tu rządzić, w mieście. Czym? Jak? Pierdoliło go to.
Dotknęło za to, to co powiedziała później. Madox zawsze miał na tym punkcie jakąś obsesję, może dlatego, że Pilar mu to wytknęła w Meksyku, że nie dbał o jej bezpieczeństwo?
Starał się, robił co mógł i kiedy był obok... Podłożyłby się pod kulkę, wskoczył pod lód i obił każdego, kto chciałby jej dotknąć, zabił... jak Daltona, za to co jej zrobił.
- To co ja mam kurwa zrobić? - zapytał, bo przecież Madox nie przypuszczał wcale, że jego menadżerka miała w tym jakiś interes. Że życzyła mu źle... - w dupie mam półświatek - stwierdził spoglądając na Aurę, bo gdyby to była Pilar, tutaj na jej miejscu... Dotknął delikatnie policzka małolaty wypuszczając ciężko powietrze z płuc. Madox nigdy nie chciał być w półświatku kimś, nie zależało mu na tym, żeby być ważnym, przecież był kretem, miał nie rzucać się w oczy. Inna sprawa, że wiecznie musiał walczyć o swoje, że tą walkę miał chyba we krwi. Wyssał ją z mlekiem matki. Spojrzał znowu na Pati, kiedy zaczęła to, że powinni ich razem, bo co miała na myśli? Zresztą jedyne razem o jakim myślał Noriega, to było z Pilar, z jego żoną. Mógł z nią walczyć nawet z całym jebanym półświatkiem...
- Patrz na drogę - rzucił do Fernandez, a sam uciskał ranę Aureli, póki nie zaparkowali przed szpitalem. Madox od razu wyskoczył z samochodu, ruszył do pielęgniarki, która się na nich wydzierała - ona jest ranna, ktoś dźgnął ją nożem, potrzebuje pomocy, straciła mnóstwo krwi - nawijał równo z Pati, sięgnął do Aury wyjmując ją z samochodu, a kiedy przejęli ją lekarze, to musieli go od niej odsunąć, bo zawiesił się nad młodą. Jej pierdolony anioł stróż. Zawiódł ją?
Madox też był cały we krwi, poobijany, na jego skórze czarne tatuaże mieszały się zaschniętą posoką i siniakami, jakaś pielęgniarka doskoczył do niego, sięgnęła do jego ramienia.
- A pan? - zapytała, a Madox pokręcił od razu głową.
- Ze mną w porządku - nie było w porządku, ale kto by się tym przejmował? Na pewno nie on, kiedy on myślał tylko o... - a ta kobieta, która przyjechała z tym postrzelonym, policjantka? To moja żona, gdzie ona jest? - zapytał, ale dziewczyna obejrzała się w stronę wejścia, gdzie zniknęła ta druga pielęgniarka z lekarzem i Aurą.
- Nie... Nie wiem, nie kojarzę jej, ale dzisiaj ten blackout, przywożą nam pełno ludzi, zapytajcie na górze, tam wysyłają stabilnych - Madox skinął głową i od razu ruszył do windy, chociaż Pati próbowała go jeszcze zatrzymać, ale finalnie wsiadła za nim do windy, nacisnęła przycisk, a Noriega nawet nie zwrócił uwagi na to jaki, myślał tylko i wyłącznie o Pilar. Była na górze? Zawiadomiła Eliota? Zaopiekowali się nią? Znając swoją żonę był praktycznie pewny, że się szarpała, wyrywała, mówiła, że nic jej nie jest, że musi wrócić po niego. Zawsze wracała...
Ale żeby tym razem pomyślała też o sobie, tak jak ją prosił.
- Madox musimy pogadać... - zaczęła znowu Pati, ale winda się zatrzymała drzwi się otworzyły, a Noriega wysiadł i machnął na nią tylko ręką, nie chciał gadać. Chciał Pilar. Tylko jej...
Ale gdzie oni kurwa byli?
Dopiero teraz Madox spojrzał na windę, ale drzwi już się zamknęły, pojechała do góry, a oni znaleźli się w ciemnym korytarzu, w podziemiach.
- Kurwa, co ty nacisnęłaś? - rzucił z wyrzutem do Fernandez, jeszcze chciał przywołać windę, nacisnął przycisk, ale nie zatrzymała się - dobra, chuj, idę schodami - Madox ruszył przed siebie mrocznym korytarzem, żadnej żywej duszy, wszyscy byli na górze, zajmowali się żywymi, a tutaj... Tutaj już nie było komu pomagać. Minął drzwi kostnicy, jakieś z napisem chłodnia...
- Madox zaczekaj... O boże - Pati zgięła się w pół, złapała za serce, ale czy ona kurwa je w ogóle miała?
Oczywiście, że Madox doskoczył do niej, poczuł jej smukłe palce, kiedy zacisnęła je na jego koszulce.
- Co ci jest? - szarpnęła go do siebie, a potem...

Galen został, a senator Kane odjechał ze swoją żoną i kilkoma skorpionami, do szpitala, w którym przebywał Diego. Jego ludzie kontaktowali się ze sobą. Mieli się słuchać Madoxa, ale jego nigdzie nie było, jego żony też nie. W domu została tylko Pati, a kiedy skłamała, że Noriegowie są na górze, to ludzie Diego się zawinęli, mieli jasne polecenie skopać Lunę i zostawić go na śmierć, zrobili to.
Patricia miała zabrać ze sobą Madoxa i Pilar. Tyle.
Bo przecież nikogo więcej nie było w posiadłości.
Był. Galen Wyatt, który w pewnym momencie schował się gdzieś między drzewami, opadł na kolana, wylądował na trawie, rana na udzie wciąż krwawiła, a przecież Galen nie był do tego przyzwyczajony, do bólu... Utraty krwi. Galen był delikatny, ale musiał znaleźć Pilar... Zwłaszcza, że jej mąż właśnie wsiadał do samochodu z Pati i jakąś ranną dziewczyną na rękach. Nawet. chciał ich zatrzymać, zapytać o Pati, ale nie zdążył się podnieść. Galen był słaby...
Za słaby, ale musiał... ją znaleźć.

Pati wpiła się zachłannie w jego usta, trzymając go przy sobie, ale Madox od razu ją odepchnął.
- Co ty kurwa odpierdalasz Pati? - warknął, a ona znowu do niego doskoczyła.
- Wiem, że tego chcesz... Widzę jak na mnie patrzysz... - teraz to na nią patrzył jakby była jakaś popierdolona, co zaraz zresztą jej oznajmił.
- Pojebało cię, ja mam żonę, i ją kurwa kocham, nad... - nie dokończył, bo Pati znowu do niego ruszyła, znowu go szarpała, a Madox się jej wyrwał, tylko, że ona zaraz pociągnęła go za sobą, a potem... wyskoczyła z pomieszczenia i zatrzasnęła ciężkie drzwi, przekręciła klucz. Widział ją jeszcze przez to wąskie okienko.
- Pati co ty kurwa robisz? Otwieraj to... - szarpnął za klamkę, ale na próżno. Drzwi były zablokowane od zewnątrz, widział w nich klucz, nic innego nie działało przez ten pierdolony blackout, żadne karty, tylko... klucz, który zaraz zawisł na palcu Fernandez zakończonym czerwonym, długim paznokciem.
- Spokojnie, wrócę po ciebie, tylko najpierw zadbam, żeby już nic nie stało nam na przeszkodzie - krzyknęła, tak, że Noriega słyszał ją przez drzwi, a zaraz odwróciła się na pięcie.
- Co? Nie! Pati... Wracaj, Fernandez kurwa! - jeszcze próbował ją zatrzymać, jeszcze szarpał za klamkę, rozpędził się i walnął we wrota barkiem, ale nic to nie dało. To był pierdolony szpital, a on był zamknięty w... chłodni. Dookoła miał półki i jakieś worki, leki, które musiały przebywać w chłodzie. A Madox... dostał kurwa jebanego dejavu, kiedy poczuł na skórze ten przeszywający chłód.

Tylko, że to ona znalazła jego. Pilar pojawiła się znikąd, obok niego.
Umarł? Miał zwidy?
Smukłe palce Galena Wyatta sięgnęły do jej policzka.
- Pilar to naprawdę ty - powiedział słabym głosem, ale zaraz poderwał się z trawy, przytulając ją do siebie - żyjesz, jak dobrze - stwierdził Galen - martwiłem się o ciebie, chciałem cię poszukać i... - zaczął, ale pani Noriega już pytała go co tutaj robił, a Galen odsunął się od niej, żeby spojrzeć w jej duże, piękne oczy, kiedyś przecież tak mu bliskie - Pilar ja... Ten facet... Rodrigo, strzelał do twojego męża, ale go odepchnąłem i... zastrzelili go, bo chciał go zabić, rozumiesz? Twojego męża... Dla mnie to trochę za dużo - Galen pokręcił głową, ale zaraz podniósł na nią niebieskie ślepia - i później on wyszedł z domu, cały we krwi, z Pati, odjechali - Galen gadał trochę jak w transie, krzywiąc się, kiedy chciał się podnieść z ziemi, bo przecież z rany na udzie wciąż sączyła się krew, ale teraz Pilar mogła zobaczyć tam pasek Madoxa, z jego charakterystyczną, ozdobną klamrą, nie zostawił tak Galena.
Nikogo by nie zostawił...
Aurelii też nie, a przede wszystkim jej. Swojej żony, gdyby. Tylko wiedział...

Luna potrzebował kilku minut, ale w końcu zebrał się z podłogi w chatce dla służby, podpierając się o ściany wyszedł na zewnątrz, a zaraz wspinał się po schodach do tylnego wejścia, zaciskał mocno palce na poręczy.
- Ja pierdole... - westchnął gdzieś w połowie drogi, czuł się chujowo, ale przecież nie mógł zostawić tak Aurelii, nie wiedział co z nią, ale... wiedział do czego zdolna była Fernandez.
Wszyscy się na niej poznali, tylko nie Madox.
- Pilar? - Luna odezwał się wchodząc do salonu, gdzie jeszcze stały te wszystkie krzesła, gdzie na podłodze było kilka kałuży krwi, jedna, która należała do jego córki. Zaczął się rozglądać za telefonem. Może któryś ze skorpionów coś zostawił? Oby.

Qué bueno que estés vivo ᥫ᭡.ִֶָ𓂃
zgrozo
stania w miejscu i postów z czata
30 y/o
PEW PEW
169 cm
śledcza at toronto police service
Awatar użytkownika
Lepiej strzela niż gotuje. Do tego: agresywna, impulsywna i narwana. Niektórzy jeszcze mówią, że dzika. Ogólnie wszystko co złe, to Pilar.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 os
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa, przemoc
Nie chciała go tu widzieć.
Kurwa, jak ona nie chciała go tu widzieć.
Przez moment myślała, że ma zwidy. Że jej osłabiona, działająca na oparach głowa wytworzyła pierwszą, lepszą znają twarz, by chociaż trochę ulżyć jej cierpienia. Problem w tym, że Galen naprawdę tu był. Leżał na trawie cały zakrwawiony i postrzelony w udo. Naturalnie od razu się na niego wydarła. Opierdoliła go za to, co tu w ogóle robił.
Nie powinno go tu być.
Powinien siedzieć teraz w swoim pozłacanym mieszkaniu watym miliony, z widokiem na całe Toronto, pić ulubioną kawę zrodzoną z jakiejś pierdolniętej Gejszy i cieszyć się swoim prezesowskim życiem, wydawać pieniądze na długonogie modelki a nie… kurwa. Westchnęła ciężko, kiedy przyciągnął ją do siebie i przytulił. Tak proste i żałosny gest, a jednak sprawił, że coś zakuło ją w żołądku. Nagle miała ochotę się rozkleić. Rozpłakać w jego ramionach przez to wszystko co miało miejsce. Zamiast tego przymknęła na moment oczy zaciągając się resztkami jego charakterystycznego zapachu. Dobrze, że żył. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby coś mu się stało.
A jednak kiedy wspomniał, że Rodrigo strzelił do Madoxa, od razu się spięła. Oderwała do niego, podnosząc spojrzenie do chłodnych, niebieskich oczu. Serce podeszło jej do samego gardła, a przerażenie na nogo ogarnęło całe ciało. Myślała, że go słyszała, a co jeśli to też były jakieś pierdolone zwidy… Już chciała się rozejrzeć dookoła, ale wtedy Wyatt wspomniał o tym, że to on uratował mu życie. Pilar tylko otworzyła szerzej zaszklone już oczy. Jeszcze mocniej docisnęła dłoń do jego rany, a potem…
— Dziękuje — tylko tyle. I może nawet aż tyle. Bo kurwa Galen wcale nie musiał tego robić. Przecież nawet nie lubił Noriegi, a jednak zaryzykował dla niego swoim życiem. A potem Madox też mu pomógł… znała przecież ten pasek na pamięć. Tą klamrę, za która szarpała średnio kilka razy na dzień, a która teraz zaciskała udo Galena Wyatta.
Dla mnie to trochę za dużo.
Prychnęła.
— Kurwa, dla mnie też — inaczej nie dało się z tego skomentować, to co powiedział było kurwa w punkt. Jeszcze raz przyciągnęła go do siebie i przytuliła. Mocno. Jakby czuła, że to może być jakieś ich ostatnie spotkanie po tym wszystkim co się stało ale tez z wdzięczności. Mógł poczuć na klatce piersiowej, jak mocno biło jej serce. I jak jeszcze bardziej przyśpieszyło, gdy wspomniał o Pati. — Wiesz gdzie pojechali? — musiała go o to spytać, chociaż nie spodziewała się, że będzie wiedział. W końcu go tutaj zostawili. Na pierdoloną śmierć? Żeby się wykrwawił? Kurwa. Nie. Nie mogła o tym myśleć w taki sposób. — Możesz wstać? — odsunęła się od niego nieznanie i odnalazła jego dłonie. — Trzeba zadzwonić po karetkę. Zaraz się wykrwawisz albo będziesz mieć nogę do amputacji — nie chciała go straszyć, ale przecież takie byłī fakty. Trzeba go było szyć i to jak najszybciej. Przecież takie urazy nie przynosiły nic dobrego, a kto wie, czy kula nie uszkodziła mu jakiś ścięgien czy mięśni. Nie mogli ryzykować.

Pati też nie miała zamiaru ryzykować.
Postawiła wszystko na jedną kartę i jej plan może nie do końca poszedł po jej myśli, ale… przecież nic straconego. Kto jak kto, ale Fernandez była zahartowana. Jak mało kto potrafiła na bieżąco szyć z sytuacji. Znajdować okazje tam, gdzie wcześniej były tylko problemu. Nie z takim opresji wychodziła i poza tym, jak już sobie postawiła jasny cel, to była w stanie zrobić wszystko, żeby go osiągnąć.
Madox nie współpracował.
Kiedyś o wiele łatwiej było mu wjechać na łeb i nieco przestawić jego myślenie, a teraz? Teraz był jakiś bardziej stanowczy. Analizował, interesował się. Od kiedy kurwa? Przesiąknął cech od Pilar i nie dało mu się wpoić za nic własnych racji. I jak to się dla niego skończyło? Ano tak, że teraz siedział zamknięty w lodówce. Pati jeszcze nim opuściła pomieszczenie, przesunęła się do dotykowego ekranu i skręciła temperaturę jeszcze o dziesięć stopni. Z nauk ścisłych nigdy nie była dobra, ale akurat wiedziała, że przy takiej temperaturze wystarczyło kilka minut, żeby człowiekowi odmarzły kończyny, krew pompowała się wolniej, a organizm powoli wyciszył.
Nie miała za dużo czasu, dlatego nie próżnowała ani chwili. Wybiegła schodami w górę, przy okazji wykonując dokładnie trzy telefony. To, że coś ją zaskoczyło, nie znaczy, że nie miała już w rękawie trzech awaryjnych planów i właśnie teraz postanowiła wdrożyć w życie jeden z nich. Wyszła na korytarz na drugim piętrze i od razu udała się w stronę końca korytarza. Po drodze, przy automacie, już czekała na nią kobieta w stroju pielęgniarki. Pati stanęła przed maszyną i rozejrzała się po przekąskach, wyciągając rękę w stronę piguły, a ta wręczyła jej do reki strzykawkę.
— Midazolam? — upewniła się cicho, przenosząc spojrzenie na kobietę. Ta skinęła głową, chociaż na jej twarzy malowało się ewidentne niezadowolenie.
— Posłuchaj mnie — Złapał ją jeszcze za rękę, gdy Fernandez chciała odejść. — To nie jest bezpieczne tak na żywca. Takiemu pacjentowi trzeba kontrolować oddech i—
— Jasne, dzięki — przerwała jej w pół słowa i po prostu odeszła. Nie miała czasu. Noriega mógł się odmrozić w każdej chwili, a przecież tu nie chodziło o to, żeby nagle znaleźli do kurwa zamrożonego i martwego w szpitalu. Znowu wybrała schody i zbiegła po nich na dół, przy okazji stukając coś na telefonie. Kiedy stanęła przy drzwiach do chłodni, zauważyła, że ten kulił się gdzieś przy kracie wentylacyjnej. Pewnie tam było najcieplej, chociaż to i tak gówno dawało. Skórę miał już siną, mięście pewnie osłabione i to był moment, w którym Pati weszła do środka.
Madox mógł się poderwać do góry, mógł chcieć z nią walczyć, ale przecież pewnie nie miał czucia w palcach.
— Pilar tu jest — powiedziała od razu, tak żeby jeszcze uśpić jego czujność, żeby przystanął na moment i spojrzał na nią. Zawahał się, a Pati nie zrobiła tego nawet na ułamek sekundy. Od razu sięgnęła do jego ramienia i wbiła mu strzykawkę. — A może jednak jej tu nie ma — dodała już z uśmiechem, widząc jak płyn w całości znalazł się w organizmie Noriegi, a jego oczy momentalnie zaczęły chować się pod powiekami. Tracił siły, aż musiała złapać go we własne ramiona. — Kurwa, jaki jesteś ciężki…

— Jeszcze trochę — Pilar westchnęła ciężko, wspinając się po schodach. Nie dość, że samej było jej ciężko ustać, to jeszcze na ramieniu trzymała rękę Galena, pomagała mu utrzymać równowagę i kroczyć do przodu. Nie szło im jakoś super, ale przynajmniej się przesuwali. Dopadła do drzwi i pchnęła je z impetem.
— Kurwa, a to kto… — głos Luny wybrzmiał w korytarzu. Jezu, ten to dopiero wyglądał okropnie. Jakby z kostuchą był już umówiony na konkretny termin.
— Nie interesuj się — warknęła od razu. To że jednorazowo działali w jednej drużynie wcale nie znaczyło, że nagle byli przyjaciółmi. — Zastanów się lepiej, gdzie możemy znaleźć…
— To? — wtrącił się jej w pół słowa, wyciągając w powietrze komórkę. Nie wyglądała na najnowszą, raczej taką stara, w dodatku bez GPSa, wiadomo, ale działała. Wyświetlacz migał na szaro, co znaczyło, że miała nawet zasięg. Pilar momentalnie poczuła, jakby znowu tchnęło się w niej życie, jakaś nowa dawka adrenaliny, którą teraz tak desperacko potrzebowała do funkcjonowania.
— Daj mi to — wyleciała do przodu, pozostawiając Galena przy framudze i sięgnęła po telefon. Luna z porządku chciał jej go odsunąć, ale akurat ona w tamtym przypadku była szybsza. Szarpnęła za urządzenie, przy okazji patrząc na Wyatta. — Błagam cię, uciskaj to mocniej — wciąż tracił krew. Rana chociaż wydawała się przejść na wylot wyglądała okropnie, a spodnie w szkarłacie nie dodawały wcale uroku. Krótka przelotna wymiana spojrzeń z Wyattem i od razu wróciła do wyświetlacza. Wbiła numer alarmowy ale oczywiście był zajęty, bezpośredni na pogotowie rownież. No tak, blackout pewnie powodował, że wszyscy potrzebowali pomocy. Została jej ostatnia szansa: Eliot. Dobrze, że miała pamięć do numerów.

Pati w tym czasie przeciągnęła Madoxa po podłodze w stronę jednego z wózków szpitalnych. Przypominały nosze, miały kołka… nada się. Co prawda trochę jej zajęło wciągnięcie takiego byka na materac, ale po kilku sekundach, trzech głośnych stęknięciach i jednym solidnym no dalej kurwa, w końcu się jej udało. Złapała przy tym za pierwszą lepszą płachtę w postaci białego materiału i przykryła go na całej długości.
W takiej formie dopiero wyglądał jak nieboszczyk.
Wyciągnęła telefon, wybrała odpowiedni numer i przystawiła komórkę do ucha.
— Już jedziemy — rzuciła do słuchawki, przy okazji odblokowując kółka. — Tak, parking podziemny przy wyjeździe… — spojrzała na ścianę przy korytarzu — …C — dodała, a po drugiej stronie dostała potwierdzenie. Rozłączyła się, wcisnęła telefon do kieszeni i popchała śpiącego Madoxa na parking. Tam czekał już na nią czarny samochód. Uśmiechnęła się pod nosem, bo Noriega tak się zarzekał, że nie będzie na jej a tu proszę.
— Jeszcze trochę, Madox — mruknęła zadowolona, lekko odrywając prześcieradło. — Zaraz się tobą zajmę.

— Ale kurwa błagam cię pośpiesz ich! — Pilar krzyknęła do telefonu po raz trzeci.
— Już jedziemy — Eliot natomiast nic sobie z tego nie robił. — Pogotowie też. Uspokój się, nic mu nie będzie — mówił o Galenie? Diego? Lunie? A może Madoxie? Tylko było już tych ofiar, że nie dało się tego zliczyć. Całe szczęście chociaż udało jej się dodzwonić do komendanta. Podać mu kurwa adres, bo jak się okazało policja objechała już wszystkie możliwe skrytki Senatora oprócz tej jednej. Podobno akurat tej nie mieli w systemie. Ciekawe kurwa czemu? Eliot się dziwił, ale przecież Pilar juz wiedziała, że mieli w ekipie kreta. Szkoda tylko, że nie było wiadomo kogo.
A jeszcze większa szkoda, że kiedy pod posiadłość podjechała psiarnia razem z medykami, żeby zaraz skierować się do szpitala, żeby tam szukać dalej odpowiedzi, żeby ona mogła w końcu znaleźć Madoxa… Pati właśnie z niego wyjeżdżała.
Z Noriegą smacznie śpiącym w bagażniku.
Kurwa.

:stickcri:
kasik (dc: kasik_srasik)
nudy. a tak poza tym, to używania AI, czytania mojej postaci w myślach i braku inicjatywy.
34 y/o
LO SIENTO
184 cm
właściciel klubu i informator policji | Emptiness
Awatar użytkownika
miał być cichy, niewidoczny, w końcu balansuje na granicy między kokainą na złotych tacach i bronią ukrytą pod drogimi marynarkami, a kajdankami i odznaką przy pasku... a jednak tak bardzo rzuca się w oczy, że trudno go nie zauważyć, z tymi jego tatuażami, z tymi kolorowymi koszulami, złotymi łańcuchami na opalonym karku i... niewyparzoną gębą
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkinie
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

trigger warning
przekleństwa
Galen za to chciał ją zobaczyć. Czekał na nią, nie zostawiłby jej tutaj, chociaż przecież Kane nalegał, żeby jechał z nimi. Może powinien?
Udać się z tą raną do szpitala i zapomnieć o Pilar?
Bo przecież jej serce należało do innego, co dzisiaj już nie raz mu udowodniła, co sama mu powiedziała. I Wyatt widział to w jej oczach, w tym jak się spięła i odsunęła od niego, gdy tylko wspomniał o jej mężu, o tym, że ktoś do niego strzelał.
- Nic mu nie jest Pilar... - chciał ją uspokoić, chociaż to dużo powiedziane, jak na to jak wyglądał Noriega. On i jego żona, jakby stoczyli tutaj jakąś wojnę, Galen sięgnął do jej skroni, smukłe, delikatne palce musnęły skórę powyżej kolejnego rozcięcia, zatrzymały się na guzie - co to jest Pilar? - powiedział Wyatt, z pewnym wyrzutem w głosie. Otworzył usta i może nawet chciał dodać, że przy nim by jej się nic nie stało, nie narażałaby się na niebezpieczeństwo, byłaby bezpieczna, w jego pięknym świecie, sterylnym i poukładanym, w którym krew siedziała w środku, a nie brudziła białe mankiety, czy kołnierzyki. Ale wtedy mu podziękowała, znowu dając do zrozumienia, jak dużo dla niej zrobił, co się dla niej liczyło...
Nie Galen, nie spokój, pieniądze i diamenty. Nie te niebieskie oczy, które wpatrywały się w nią z troską. Bo chociaż Galen zawsze chciał jej dobra, to chyba nie potrafił na nią spojrzeć z takim ogniem jak Noriega.
Skinął głową, a jasne palce przesunęły się po jej zakrwawionym policzku.
Chciał jej jeszcze coś powiedzieć, ale ciemne oczy ze zmartwieniem wpatrywały się w zaciśnięty na jego udzie pasek, więc Wyatt przełknął wiele słów, które mogły paść, ale... oni chyba już przegapili odpowiedni moment. Tę chwilę. A gdyby tylko wtedy nie oddała mu kluczyków, albo gdyby on ich nie przyjął...
- Musisz na siebie uważać Pilar, bo... - zaczął, kiedy zgodziła się z nim, że to za wiele, a kiedy przyciągnęła go do siebie, to wplótł palce w ciemne kosmyki, w jej piękne, zmierzwione włosy, przesunął nimi po jej plecach. Ale na pytanie o Pati pokręcił głową, nie miał pojęcia, ale... - myślę, że zawieźli tą dziewczynę do szpitala, wygladała źle, jakby... umarła, i twój mąż ją niósł, Pati ich prowadziła, pojechali jej samochodem - Galen powiedział wszystko co wiedział, co zaobserwował i sam wydedukował, bo przecież chciał jej pomóc. Zawsze. Za każdym razem.
A zaraz ona pomagała wstać jemu, Wyatt stęknął, ale podniósł się z ziemi, stanął o własnych siłach, chociaż zaraz wsparł się delikatnie o Panią Noriega - Pilar... - wywrócił tymi niebieskimi ślepiami, kiedy wspomniała o amputacji, bo przecież jak wyglądałby Galen Wyatt bez nogi? Chociaż pewnie byłoby go stać na jakiś elegancki implant, ale Galen nawet o tym nie myślał. Jego myśli fiksowały się na tym, że znalazł Pilar, była obok, i teraz kierowali się do posiadłości, ramię w ramię, razem. We dwoje...
Tylko zaraz się okazało, że w domu był ktoś jeszcze. Galen nie wiedział do końca kto, bo nie zostali sobie przedstawieni, ale wydedukował, że to ten cały Luna, i że był zły, tylko dlaczego teraz machał przed Pilar telefonem?
Galen patrzył na nich opierając się drzwi, oddychał ciężko, ale nie ruszył się z miejsca, kiedy Pilar skoczyła do faceta, a gdy trzymała w ręce telefon i kazała mu uciskać ranę, to Galen bez gadania to zrobił, zacisnął jasne palce na wciąż krwawiącym udzie...

Tych swoich Noriega już nie czuł, skostniały mu palce, dłonie, nogi...
Kurwa. Na początku próbował jeszcze szarpać drzwiami, wyważyć je, wykopać, potem rozchodzić to zimno, ale się nie dało.
Było mu tak kurewsko zimno, jak wtedy, skóra zaczynała palić tym nieprzyjemnym ogniem, bolały mięśnie, bo chłód dotykał już kości, przenikał go na wylot, a serce... to znowu zwalniało, jak wtedy, kiedy prawie się zatrzymało, kiedy tak niewiele brakowało, a by go nie odratowali. I teraz miał mieć z tego powtórkę?
Wtedy gotowy był oddać życie za Pilar, za to, żeby złapać Daltona, wymierzyć sprawiedliwość i ta też go dotknęła, nie zabrała go Śmierć. Jakaś boska ręka nie pozwoliła mu umrzeć, kiedy ktoś zacisnął palce na jego dłoni, kiedy wyciągnęli go spod lodu. Dlatego, że on też oszczędził Nicka?
Może...
A teraz, kiedy go zabił, czy on też zasługiwał na śmierć?
Gdzieś z dala od niej. A może była właśnie na górze i równie desperacko jak on walczyła o to, żeby spojrzeć mu w oczy. Chociaż raz... Ostatni.
Skulił się na podłodze przy kratce wentylacyjnej, bo płuca też ciężej pompowały powietrze. I to serce... Grzała je chyba już tylko myśl o niej. O tym, że nie mógł tak skończyć, nie żegnając się z nią.
I wtedy drzwi się otworzyły i stanęła w nich...
- Pilar? - Madox naprawdę przez chwilę myślał, że to ona, ale zaraz Pati się odezwała. Noriega chciał poderwać się do góry, ale trząsł się z zimna, ręce i nogi miał sztywne, skostniałe, na brodzie drobinki szronu, który osadzał się na niej wraz z oddechem, spowolnionym, płytkim. Zatoczył się i oparł o ścianę ręką, nie mógł nawet rozprostować palców, czuł, że niewiele brakowało. Fernandez chciała go zabić... I gdyby przyszła kilka minut później, może właśnie to by znalazła? Trupa.
Bo serce by mu stanęło, ale teraz... raz jeszcze, ostatkiem może sił, zabiło mocniej, kiedy z ust jego menadżerki padło to imię Pilar.
Najpiękniejsze jakie znał. Ale jej słowa nie docierały do niego.
- Pati ja... - zaczął i może chciał ją poprosić, żeby zaprowadziła go do Pilar, żeby dała mu się chociaż z nią... pożegnać. Zrobił krok do przodu, ale znowu się zachwiał, nie czuł stóp, a kolana się pod nim ugięły. Pati to wykorzystała... Nawet nie poczuł ukłucia igły, bo chłód wbijał mu się pod skórę pierdolonym milionem drobnych igiełek, a przecież Madox ich nienawidził, igieł. Dopiero spojrzenie Fernandez zawieszone na jego ramieniu sprawiło, że do mózgu dotarło, co się stało, a potem to poczuł, jak ciało odmawia mu posłuszeństwa - Pati, nie... - wychrypiał jeszcze i sięgnął do niej ręką, ale smagłe palce ozdobione tatuażami przesunęły się po jej czerwonej sukience, zjechały w dół - pro... - słowa ugrzęzły mu w gardle. Powieki opadły, a on osunął się po ścianie. Przestał kontaktować.
Nie czuł już nic, ani tego przerażającego zimna, ani bólu... Nic.
Pustka.

Galen przyglądał się Pilar kiedy rozmawiała z komendantem przez telefon, Luna kilka razy chciał jej wyrwać telefon, bo nie chciał zawiadamiać policji, tylko jakiś jego ludzi, ale był słaby... Ledwo stał na nogach, Pilar mu czmychnęła, a potem jeszcze stanął między nimi Wyatt. Benito nie miałby szans, poddał się.
Nie poddawała się za to Aurelia, która dzielnie walczyła na stole operacyjnym. Ani Diego, którego już wywozili z bloku, którego stan był ciężki, ale nie zagrażał życiu. Nie poddał się też Kane, który wraz z żoną wyszedł ze szpitala mijając kręcące się tam skorpiony, gdzieś między tłum, w który się wmieszali. Nie poddawała się Pilar. Ani Eliot, który wysłał na miejsce wszystkie wolne zastępy policji, tak, że po chwili w posiadłości senatora, było ich troje, a dla każdego z dziesięciu psiarskich.
A Madox on...

- Kurwa Pilar jesteś ranna? - Beck od razu ją odnalazł, zacisnął palce na jaj ramieniu, a spojrzenie wbił w jej oczy - co tu się odjebało - zapytał. Na miejsce dotarły już dwie karetki, pierwsza zajęła się Luną, bo był w najgorszym stanie, zabrali go do szpitala i chociaż Eliot złapał na chwilę gdzieś Panią Noriega, to nie mógł sobie odmówić tego, żeby jechać z Benito, nie mogli pozwolić mu spierdolić. Nie teraz. Nie jemu.
Kazał ją pilnować Beckowi i postanowił, że spotkają się na miejscu.
Druga karetka miała zabrać Wyatta, Pilar ich o to poprosiła, więc...
- Ja odwiozę ciebie - zaproponował Beck, ale wtrącił się Galen.
- Może jechać ze mną - powiedział stanowczo, ale zaraz sanitariusz zaczął to, że tylko rodzina, że coś tam i coś tam - to policjantka, musicie udzielić jej pomocy, poza tym jest dla mnie jak rodzina - dodał Wyatt. Beck chciał jeszcze z tym dyskutować, ale finalnie ratownicy zgodzili się zabrać do szpitala Galena wraz z Pilar, a Beck czy chciał, czy nie, musiał za nimi pojechać radiowozem. Jerry zapakował się razem z nim do auta, znowu patrzył na telefon. Beck ten swój też nerwowo wyciągnął z kieszeni.
Wyatt pochylił się w kierunku Pani Noriega, sięgnął do niej ręką, bo przecież widział jej spojrzenie uciekając do okna, to jak nie potrafiła wysiedzieć na miejscu, ale przez blackout łączność była zakłócona, nie mogli się dowiedzieć, kto wylądował w szpitalu, a kto nie, na pewno na stole operacyjnym mieli Diego i Aurelię, a reszta... Nie było nic wiadomo.
- Pilar... - zaczął Galen mocniej ściskając jej dłoń, tak, żeby na niego spojrzała - na pewno nic mu nie będzie - chciał ją pocieszyć - a wiesz, że kiedyś oddałbym wszystko, żebyś to o mnie tak się martwiła, ale jeśli musiałbym wtedy brać udział w strzelaninach, to chyba jednak zrezygnuje - chciał zażartować, dla rozładowania sytuacji. Złapał na moment jej spojrzenie - wiesz, że kiedyś myślałem, że może jeszcze mamy szansę, że ty też możesz jeszcze do mnie coś poczuć, skoro ja ciebie ko... - nie dokończył, bo karetką szarpnęło, kiedy jakiś czarny samochód zajechał jej drogę, a kierowca wyhamował gwałtownie.
- Patrz jak jeździsz! - rzucił stukając się w czoło, kiedy mijali auto, a za kierownicą...

Na początku rzeczywiście spało mu się dobrze, ciało odpuściło tą ciągłą walkę. Nic nie czuł, ani tego jak wszystko go napierdalało, ani zimna. Nic...
Spokój. Przez chwilę, kiedy mózg jeszcze walczył, kiedy myśli jeszcze nie pozwalały mu o niej zapomnieć.
A potem...
- Pilar.... - to musiała być ona, kurwa wszędzie poznałby te jej kudły, z którymi przecież tak często plątał palce, które szarpał, głaskał i których zapachem się zaciągał, tylko dlaczego się do niego nie odwracała?
- Pilar! - krzyczał, a ona wciąż stała do niego tyłem, za daleko. Nie mógł do niej dosiągnąć, a kiedy zrobił krok do przodu, to ona mu uciekała, oddalała się od niego - Pilar proszę cię... - wyciągał do niej rękę, ale był słaby, a ona... Nawet na niego nie spojrzała - błagam cię... - klęczał przed nią, bo już nie umiał się podnieść. Nie miał siły, serce uderzało mu w piersi coraz wolniej, a oddech grzązł gdzieś w płucach. Jeszcze spróbował podnieść rękę, ale opadła, zarył knykciami z podłogę - Pilar... te... ruego - wydusił z siebie ledwo, bo nie mógł złapać tchu - te... - oddech mu się urwał. A ona... zniknęła.
Była już tylko ciemność, cisza i ból...
Koniec?

Wcześniej.
- Kurwa - rzuciła Pati odbijając, żeby nie wjechać w karetkę, która wyrosła przed jej samochodem, gdy wyjeżdżała z podziemnego parkingu, autem szarpnęło, a ona obejrzała się na bagażnik, gdzie coś ciężkiego przewaliło się z łoskotem, zaraz jednak odwracała się do przedniej szyby, na telefonie wybierała jakiś numer, włączyła tryb głośnomówiący, a w głośniku odezwał się kobiecy głos.
- Jesteś na miejscu? - zapytał, a Pati przeklęła znowu pod nosem, spojrzała na nawigację.
- Nie, będę za piętnaście minut, ale ten blackout, ulice są pozamykane - westchnęła ciężko, zjeżdżając w jakąś mniej uczęszczaną drogę - wszystko przygotowałaś? - zapytała jeszcze Pati. A głos po drugiej stronie przez chwilę milczał, ale w tle było słychać jakieś szuranie.
- Tak, tak jak ustaliłyśmy, ona tu jest. Czekamy tylko na was - powiedziała kobieta, a Fernandez uśmiechnęła się pod nosem. Chociaż jedna osoba, która współpracowała, która robiła wszystko według planu.
- Dobrze, podjadę do klubu od tyłu, musisz mi z nim pomóc, jest ciężki... - poprosiła Pati, a dziewczyna po drugiej stronie westchnęła.
- Mówiłam ci, żebyśmy poprosiły go o pomoc - mruknęła z wyrzutem.
- Nie, on jest teraz z Pilar, poza tym dzięki temu, że go nie ściągnęłyśmy, wiedziałyśmy gdzie aktualnie jest policja - stwierdziła Fernandez. Puszczała już kierunek na ostatnią prostą, która prowadziła do Emptiness - jeszcze chwila i będziemy na miejscu - rzuciła, do kobiety? Czy do Noriegi?
Rozłączyła telefon i znowu obejrzała się w stronę bagażnika, gdzie smacznie spał Madox.

Pilar... te ruego
zgrozo
stania w miejscu i postów z czata
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”