Galen za to chciał ją zobaczyć. Czekał na nią, nie zostawiłby jej tutaj, chociaż przecież Kane nalegał, żeby jechał z nimi. Może powinien?
Udać się z tą raną do szpitala i zapomnieć o Pilar?
Bo przecież jej serce należało do innego, co dzisiaj już nie raz mu udowodniła, co sama mu powiedziała. I Wyatt widział to w jej oczach, w tym jak się spięła i odsunęła od niego, gdy tylko wspomniał o jej mężu, o tym, że ktoś do niego strzelał.
-
Nic mu nie jest Pilar... - chciał ją uspokoić, chociaż to dużo powiedziane, jak na to jak wyglądał Noriega. On i jego żona, jakby stoczyli tutaj jakąś wojnę, Galen sięgnął do jej skroni, smukłe, delikatne palce musnęły skórę powyżej kolejnego rozcięcia, zatrzymały się na guzie -
co to jest Pilar? - powiedział Wyatt, z pewnym wyrzutem w głosie. Otworzył usta i może nawet chciał dodać, że przy nim by jej się nic nie stało, nie narażałaby się na niebezpieczeństwo, byłaby bezpieczna, w jego pięknym świecie, sterylnym i poukładanym, w którym
krew siedziała w środku, a nie brudziła białe mankiety, czy kołnierzyki. Ale wtedy mu podziękowała, znowu dając do zrozumienia, jak dużo dla niej zrobił, co się dla niej liczyło...
Nie Galen, nie spokój, pieniądze i diamenty. Nie te niebieskie oczy, które wpatrywały się w nią z troską. Bo chociaż Galen zawsze chciał jej dobra, to chyba nie potrafił na nią spojrzeć z takim ogniem jak Noriega.
Skinął głową, a jasne palce przesunęły się po jej zakrwawionym policzku.
Chciał jej jeszcze coś powiedzieć, ale ciemne oczy ze zmartwieniem wpatrywały się w zaciśnięty na jego udzie pasek, więc Wyatt przełknął wiele słów, które mogły paść, ale... oni chyba już przegapili odpowiedni moment. Tę chwilę. A gdyby tylko wtedy nie oddała mu kluczyków, albo gdyby on ich nie przyjął...
-
Musisz na siebie uważać Pilar, bo... - zaczął, kiedy zgodziła się z nim, że to
za wiele, a kiedy przyciągnęła go do siebie, to wplótł palce w ciemne kosmyki, w jej piękne, zmierzwione włosy, przesunął nimi po jej plecach. Ale na pytanie o Pati pokręcił głową, nie miał pojęcia, ale... -
myślę, że zawieźli tą dziewczynę do szpitala, wygladała źle, jakby... umarła, i twój mąż ją niósł, Pati ich prowadziła, pojechali jej samochodem - Galen powiedział wszystko co wiedział, co zaobserwował i sam wydedukował, bo przecież chciał jej pomóc. Zawsze. Za każdym razem.
A zaraz ona pomagała wstać jemu, Wyatt stęknął, ale podniósł się z ziemi, stanął o własnych siłach, chociaż zaraz wsparł się delikatnie o Panią Noriega -
Pilar... - wywrócił tymi niebieskimi ślepiami, kiedy wspomniała o amputacji, bo przecież jak wyglądałby Galen Wyatt bez nogi? Chociaż pewnie byłoby go stać na jakiś elegancki implant, ale Galen nawet o tym nie myślał. Jego myśli fiksowały się na tym, że znalazł Pilar, była obok, i teraz kierowali się do posiadłości, ramię w ramię, razem. We dwoje...
Tylko zaraz się okazało, że w domu był ktoś jeszcze. Galen nie wiedział do końca kto, bo nie zostali sobie przedstawieni, ale wydedukował, że to ten cały Luna, i że był zły, tylko dlaczego teraz machał przed Pilar telefonem?
Galen patrzył na nich opierając się drzwi, oddychał ciężko, ale nie ruszył się z miejsca, kiedy Pilar skoczyła do faceta, a gdy trzymała w ręce telefon i kazała mu uciskać ranę, to Galen bez gadania to zrobił, zacisnął jasne palce na wciąż krwawiącym udzie...
Tych swoich Noriega już nie czuł, skostniały mu palce, dłonie, nogi...
Kurwa. Na początku próbował jeszcze szarpać drzwiami, wyważyć je, wykopać, potem rozchodzić to zimno, ale się nie dało.
Było mu tak kurewsko zimno, jak wtedy, skóra zaczynała palić tym nieprzyjemnym ogniem, bolały mięśnie, bo chłód dotykał już kości, przenikał go na wylot, a serce... to znowu zwalniało, jak wtedy, kiedy prawie się zatrzymało, kiedy tak niewiele brakowało, a by go nie odratowali. I teraz miał mieć z tego powtórkę?
Wtedy gotowy był oddać życie za Pilar, za to, żeby złapać Daltona, wymierzyć sprawiedliwość i ta też go dotknęła, nie zabrała go Śmierć. Jakaś boska ręka nie pozwoliła mu umrzeć, kiedy ktoś zacisnął palce na jego dłoni, kiedy wyciągnęli go spod lodu. Dlatego, że on też oszczędził Nicka?
Może...
A teraz, kiedy go zabił, czy on też zasługiwał na śmierć?
Gdzieś z dala od niej. A może była właśnie na górze i równie desperacko jak on walczyła o to, żeby spojrzeć mu w oczy. Chociaż raz... Ostatni.
Skulił się na podłodze przy kratce wentylacyjnej, bo płuca też ciężej pompowały powietrze. I to serce... Grzała je chyba już tylko myśl o niej. O tym, że nie mógł tak skończyć, nie żegnając się z nią.
I wtedy drzwi się otworzyły i stanęła w nich...
-
Pilar? - Madox naprawdę przez chwilę myślał, że to ona, ale zaraz Pati się odezwała. Noriega chciał poderwać się do góry, ale trząsł się z zimna, ręce i nogi miał sztywne, skostniałe, na brodzie drobinki szronu, który osadzał się na niej wraz z oddechem, spowolnionym, płytkim. Zatoczył się i oparł o ścianę ręką, nie mógł nawet rozprostować palców, czuł, że niewiele brakowało. Fernandez chciała go zabić... I gdyby przyszła kilka minut później, może właśnie to by znalazła? Trupa.
Bo serce by mu stanęło, ale teraz... raz jeszcze, ostatkiem może sił, zabiło mocniej, kiedy z ust jego menadżerki padło to imię
Pilar.
Najpiękniejsze jakie znał. Ale jej słowa nie docierały do niego.
-
Pati ja... - zaczął i może chciał ją poprosić, żeby zaprowadziła go do Pilar, żeby dała mu się chociaż z nią... pożegnać. Zrobił krok do przodu, ale znowu się zachwiał, nie czuł stóp, a kolana się pod nim ugięły. Pati to wykorzystała... Nawet nie poczuł ukłucia igły, bo chłód wbijał mu się pod skórę pierdolonym milionem drobnych igiełek, a przecież Madox ich nienawidził, igieł. Dopiero spojrzenie Fernandez zawieszone na jego ramieniu sprawiło, że do mózgu dotarło, co się stało, a potem to poczuł, jak ciało odmawia mu posłuszeństwa -
Pati, nie... - wychrypiał jeszcze i sięgnął do niej ręką, ale smagłe palce ozdobione tatuażami przesunęły się po jej czerwonej sukience, zjechały w dół -
pro... - słowa ugrzęzły mu w gardle. Powieki opadły, a on osunął się po ścianie. Przestał kontaktować.
Nie czuł już nic, ani tego przerażającego zimna, ani bólu... Nic.
Pustka.
Galen przyglądał się Pilar kiedy rozmawiała z komendantem przez telefon, Luna kilka razy chciał jej wyrwać telefon, bo nie chciał zawiadamiać policji, tylko jakiś jego ludzi, ale był słaby... Ledwo stał na nogach, Pilar mu czmychnęła, a potem jeszcze stanął między nimi Wyatt. Benito nie miałby szans, poddał się.
Nie poddawała się za to Aurelia, która dzielnie walczyła na stole operacyjnym. Ani Diego, którego już wywozili z bloku, którego stan był ciężki, ale nie zagrażał życiu. Nie poddał się też Kane, który wraz z żoną wyszedł ze szpitala mijając kręcące się tam skorpiony, gdzieś między tłum, w który się wmieszali. Nie poddawała się Pilar. Ani Eliot, który wysłał na miejsce wszystkie wolne zastępy policji, tak, że po chwili w posiadłości senatora, było ich troje, a dla każdego z dziesięciu psiarskich.
A Madox on...
-
Kurwa Pilar jesteś ranna? - Beck od razu ją odnalazł, zacisnął palce na jaj ramieniu, a spojrzenie wbił w jej oczy -
co tu się odjebało - zapytał. Na miejsce dotarły już dwie karetki, pierwsza zajęła się Luną, bo był w najgorszym stanie, zabrali go do szpitala i chociaż Eliot złapał na chwilę gdzieś Panią Noriega, to nie mógł sobie odmówić tego, żeby jechać z Benito, nie mogli pozwolić mu spierdolić. Nie teraz. Nie jemu.
Kazał ją pilnować Beckowi i postanowił, że spotkają się na miejscu.
Druga karetka miała zabrać Wyatta, Pilar ich o to poprosiła, więc...
-
Ja odwiozę ciebie - zaproponował Beck, ale wtrącił się Galen.
-
Może jechać ze mną - powiedział stanowczo, ale zaraz sanitariusz zaczął to, że tylko rodzina, że coś tam i coś tam -
to policjantka, musicie udzielić jej pomocy, poza tym jest dla mnie jak rodzina - dodał Wyatt. Beck chciał jeszcze z tym dyskutować, ale finalnie ratownicy zgodzili się zabrać do szpitala Galena wraz z Pilar, a Beck czy chciał, czy nie, musiał za nimi pojechać radiowozem. Jerry zapakował się razem z nim do auta, znowu patrzył na telefon. Beck ten swój też nerwowo wyciągnął z kieszeni.
Wyatt pochylił się w kierunku Pani Noriega, sięgnął do niej ręką, bo przecież widział jej spojrzenie uciekając do okna, to jak nie potrafiła wysiedzieć na miejscu, ale przez blackout łączność była zakłócona, nie mogli się dowiedzieć, kto wylądował w szpitalu, a kto nie, na pewno na stole operacyjnym mieli Diego i Aurelię, a reszta... Nie było nic wiadomo.
-
Pilar... - zaczął Galen mocniej ściskając jej dłoń, tak, żeby na niego spojrzała -
na pewno nic mu nie będzie - chciał ją pocieszyć -
a wiesz, że kiedyś oddałbym wszystko, żebyś to o mnie tak się martwiła, ale jeśli musiałbym wtedy brać udział w strzelaninach, to chyba jednak zrezygnuje - chciał zażartować, dla rozładowania sytuacji. Złapał na moment jej spojrzenie -
wiesz, że kiedyś myślałem, że może jeszcze mamy szansę, że ty też możesz jeszcze do mnie coś poczuć, skoro ja ciebie ko... - nie dokończył, bo karetką szarpnęło, kiedy jakiś czarny samochód zajechał jej drogę, a kierowca wyhamował gwałtownie.
-
Patrz jak jeździsz! - rzucił stukając się w czoło, kiedy mijali auto, a za kierownicą...
Na początku rzeczywiście spało mu się dobrze, ciało odpuściło tą ciągłą walkę. Nic nie czuł, ani tego jak wszystko go napierdalało, ani zimna. Nic...
Spokój. Przez chwilę, kiedy mózg jeszcze walczył, kiedy myśli jeszcze nie pozwalały mu o niej zapomnieć.
A potem...
-
Pilar.... - to musiała być ona, kurwa wszędzie poznałby te jej kudły, z którymi przecież tak często plątał palce, które szarpał, głaskał i których zapachem się zaciągał, tylko dlaczego się do niego nie odwracała?
-
Pilar! - krzyczał, a ona wciąż stała do niego tyłem, za daleko. Nie mógł do niej dosiągnąć, a kiedy zrobił krok do przodu, to ona mu uciekała, oddalała się od niego -
Pilar proszę cię... - wyciągał do niej rękę, ale był słaby, a ona... Nawet na niego nie spojrzała -
błagam cię... - klęczał przed nią, bo już nie umiał się podnieść. Nie miał siły, serce uderzało mu w piersi coraz wolniej, a oddech grzązł gdzieś w płucach. Jeszcze spróbował podnieść rękę, ale opadła, zarył knykciami z podłogę -
Pilar... te... ruego - wydusił z siebie ledwo, bo nie mógł złapać tchu -
te... - oddech mu się urwał. A ona... zniknęła.
Była już tylko ciemność, cisza i ból...
Koniec?
Wcześniej.
-
Kurwa - rzuciła Pati odbijając, żeby nie wjechać w karetkę, która wyrosła przed jej samochodem, gdy wyjeżdżała z podziemnego parkingu, autem szarpnęło, a ona obejrzała się na bagażnik, gdzie coś ciężkiego przewaliło się z łoskotem, zaraz jednak odwracała się do przedniej szyby, na telefonie wybierała jakiś numer, włączyła tryb głośnomówiący, a w głośniku odezwał się kobiecy głos.
-
Jesteś na miejscu? - zapytał, a Pati przeklęła znowu pod nosem, spojrzała na nawigację.
-
Nie, będę za piętnaście minut, ale ten blackout, ulice są pozamykane - westchnęła ciężko, zjeżdżając w jakąś mniej uczęszczaną drogę -
wszystko przygotowałaś? - zapytała jeszcze Pati. A głos po drugiej stronie przez chwilę milczał, ale w tle było słychać jakieś szuranie.
-
Tak, tak jak ustaliłyśmy, ona tu jest. Czekamy tylko na was - powiedziała kobieta, a Fernandez uśmiechnęła się pod nosem. Chociaż jedna osoba, która współpracowała, która robiła wszystko według planu.
-
Dobrze, podjadę do klubu od tyłu, musisz mi z nim pomóc, jest ciężki... - poprosiła Pati, a dziewczyna po drugiej stronie westchnęła.
-
Mówiłam ci, żebyśmy poprosiły go o pomoc - mruknęła z wyrzutem.
-
Nie, on jest teraz z Pilar, poza tym dzięki temu, że go nie ściągnęłyśmy, wiedziałyśmy gdzie aktualnie jest policja - stwierdziła Fernandez. Puszczała już kierunek na ostatnią prostą, która prowadziła do Emptiness -
jeszcze chwila i będziemy na miejscu - rzuciła, do kobiety? Czy do Noriegi?
Rozłączyła telefon i znowu obejrzała się w stronę bagażnika, gdzie
smacznie spał Madox.
Pilar... te ruego