[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
„Nie każdy powrót jest ratunkiem”
Ex, który miesza w głowie bardziej niż alkohol
STATUS: AKTUALNE| 05/01
Milton nie był tylko mężczyzną, z którym Lana miała wziąć ślub.
Był jej pierwszym „bezpiecznym światem” po stracie rodziców, kimś, kto wszedł w jej życie w momencie, gdy była najbardziej podatna na obietnice stabilności. Z początku był czuły, uważny, niemal opiekuńczy. Sprawiał, że czuła się wybrana, ważna, potrzebna. W małomiasteczkowej rzeczywistości, gdzie wszystko było z góry ustalone, ich związek wydawał się naturalnym krokiem naprzód — logicznym, oczekiwanym, aprobowanym przez wszystkich.
Łączyło ich silne pożądanie, intensywna bliskość i poczucie, że należą do siebie bez reszty. Były momenty, w których Lana naprawdę wierzyła, że to jest miłość. Że właśnie tak wygląda dorosłe życie — kompromisy, rezygnacja z części siebie, podporządkowanie się „my”. Nie umiała wtedy nazwać tego, co ją uwierało. Wiedziała tylko, że z czasem coraz częściej czuje napięcie zamiast spokoju.
Milton kochał ją zachłannie. Jego uczucie było pełne zazdrości, potrzeby kontroli i lęku przed utratą. Im bardziej Lana próbowała zachować kawałek niezależności, tym mocniej on zaciskał palce na tym, co uważał za swoje. Zakazy nie były wypowiadane wprost — przychodziły w formie sugestii, pretensji, obrażonej ciszy. Lana nauczyła się odczytywać jego nastroje i dostosowywać do nich swoje zachowanie, zanim jeszcze zdążył cokolwiek powiedzieć.
Z czasem zaczęła czuć się jak ktoś, kto żyje na cudzym pozwoleniu.
Zaręczyny były momentem, w którym wszystko powinno się ułożyć — a dla Lany stały się punktem krytycznym. Każde pytanie o suknię, salę czy przyszłość wywoływało w niej panikę, której nie potrafiła wyjaśnić. Wiedziała tylko, że jeśli powie „tak”, zamknie za sobą drzwi, których już nigdy nie otworzy. Strach nie był nagły ani dramatyczny — był cichy, lepki, paraliżujący.
Uciekła dzień przed ślubem.
Nie dlatego, że przestała czuć.
Uciekła, bo czuła za bardzo — i wiedziała, że jeśli zostanie, przestanie istnieć jako ona sama.
Zostawiła Miltona bez wyjaśnień, z rozbitym ego, gniewem i pytaniami, na które nie dostał odpowiedzi. Dla niego była to zdrada, upokorzenie i strata kontroli. Dla niej — akt desperacji i jedyny sposób na ocalenie siebie. Ich historie rozeszły się w tym samym momencie, ale żadne z nich tak naprawdę nie zamknęło tej relacji.
Rok później Lana zbudowała w Toronto kruche, ale własne życie. Spokój oparty na rutynie, pracy i dystansie od przeszłości. Nauczyła się oddychać, podejmować drobne decyzje, funkcjonować bez ciągłego oglądania się na czyjeś reakcje. Ten spokój jest jednak delikatny — oparty na założeniu, że Milton pozostanie wspomnieniem.
Jego pojawienie się burzy wszystko.
Milton jest chodzącym wyzwalaczem dawnych schematów. Przy nim Lana znów czuje się rozdarta między poczuciem winy a gniewem, między tęsknotą za tym, co było dobre, a strachem przed tym, co ją zniszczyło. Jego głos, sposób patrzenia, znajoma bliskość sprawiają, że jej ciało reaguje szybciej niż rozum. Pojawia się chaos — emocjonalny, fizyczny, psychiczny.
Ich relacja po ponownym spotkaniu nie może być prosta. Jest pełna niewypowiedzianych żalów, oskarżeń, niedomkniętych rozmów i pytań „co by było, gdyby”. Między nimi wciąż iskrzy — pożądanie miesza się z bólem, przywiązanie z lękiem, a miłość z potrzebą kontroli. Każda rozmowa może skończyć się wybuchem albo niebezpieczną bliskością.
Milton może próbować odzyskać Lanę.
Może chcieć odpowiedzi.
Może chcieć zamknięcia spraw — albo zemsty.
A Lana będzie musiała zmierzyć się z tym, kim była przy nim… i zdecydować, czy ma odwagę już nigdy do tej wersji siebie nie wrócić.
Ta relacja to emocjonalna burza, która bez wątpienia zaburzy jej aktualny spokój — i zmusi ją do konfrontacji z własnymi lękami, pragnieniami i granicami. To historia o tym, że czasem najtrudniej uciec nie od człowieka, lecz od tego, kim się przy nim było.
Zależy mi na emocjonalnej, dojrzałej relacji fabularnej, opartej na psychologii postaci, a nie na prostym romansie. Chcę grać historię pełną napięcia, sprzecznych uczuć i trudnych rozmów — relację, w której przeszłość ma realny wpływ na teraźniejszość.
Szukam rozgrywki, w której:
pojawiają się łzy, gniew, poczucie winy i niewypowiedziane żale,
relacja nie jest czarno-biała — są w niej zarówno momenty czułości, jak i toksyczności,
emocje nie znikają po jednej scenie, tylko konsekwentnie kształtują postacie,
przeszłe schematy wracają i trzeba się z nimi mierzyć, a nie je ignorować.
Nie interesuje mnie idealizowanie Miltona ani szybkie „naprawianie” relacji. Chcę, by była ona trudna, bolesna i prawdziwa, z miejscem na rozwój, regres, wątpliwości i nieoczywiste decyzje.
Chciałabym, aby:
- obie postacie miały sprawczość i wpływ na kierunek fabuły,
- Milton nie był jednowymiarowy — może się zmienił, a może nie,
- relacja mogła pójść w różne strony: definitywne zamknięcie, niebezpieczny powrót, emocjonalną walkę o granice albo bardzo bolesne „nie”.
Nie narzucam zakończenia — bardziej zależy mi na drodze niż na celu. Najważniejsze jest dla mnie, żeby rozgrywka była intensywna, logiczna emocjonalnie i dawała przestrzeń na rozwój obu postaci.
Był jej pierwszym „bezpiecznym światem” po stracie rodziców, kimś, kto wszedł w jej życie w momencie, gdy była najbardziej podatna na obietnice stabilności. Z początku był czuły, uważny, niemal opiekuńczy. Sprawiał, że czuła się wybrana, ważna, potrzebna. W małomiasteczkowej rzeczywistości, gdzie wszystko było z góry ustalone, ich związek wydawał się naturalnym krokiem naprzód — logicznym, oczekiwanym, aprobowanym przez wszystkich.
Łączyło ich silne pożądanie, intensywna bliskość i poczucie, że należą do siebie bez reszty. Były momenty, w których Lana naprawdę wierzyła, że to jest miłość. Że właśnie tak wygląda dorosłe życie — kompromisy, rezygnacja z części siebie, podporządkowanie się „my”. Nie umiała wtedy nazwać tego, co ją uwierało. Wiedziała tylko, że z czasem coraz częściej czuje napięcie zamiast spokoju.
Milton kochał ją zachłannie. Jego uczucie było pełne zazdrości, potrzeby kontroli i lęku przed utratą. Im bardziej Lana próbowała zachować kawałek niezależności, tym mocniej on zaciskał palce na tym, co uważał za swoje. Zakazy nie były wypowiadane wprost — przychodziły w formie sugestii, pretensji, obrażonej ciszy. Lana nauczyła się odczytywać jego nastroje i dostosowywać do nich swoje zachowanie, zanim jeszcze zdążył cokolwiek powiedzieć.
Z czasem zaczęła czuć się jak ktoś, kto żyje na cudzym pozwoleniu.
Zaręczyny były momentem, w którym wszystko powinno się ułożyć — a dla Lany stały się punktem krytycznym. Każde pytanie o suknię, salę czy przyszłość wywoływało w niej panikę, której nie potrafiła wyjaśnić. Wiedziała tylko, że jeśli powie „tak”, zamknie za sobą drzwi, których już nigdy nie otworzy. Strach nie był nagły ani dramatyczny — był cichy, lepki, paraliżujący.
Uciekła dzień przed ślubem.
Nie dlatego, że przestała czuć.
Uciekła, bo czuła za bardzo — i wiedziała, że jeśli zostanie, przestanie istnieć jako ona sama.
Zostawiła Miltona bez wyjaśnień, z rozbitym ego, gniewem i pytaniami, na które nie dostał odpowiedzi. Dla niego była to zdrada, upokorzenie i strata kontroli. Dla niej — akt desperacji i jedyny sposób na ocalenie siebie. Ich historie rozeszły się w tym samym momencie, ale żadne z nich tak naprawdę nie zamknęło tej relacji.
Rok później Lana zbudowała w Toronto kruche, ale własne życie. Spokój oparty na rutynie, pracy i dystansie od przeszłości. Nauczyła się oddychać, podejmować drobne decyzje, funkcjonować bez ciągłego oglądania się na czyjeś reakcje. Ten spokój jest jednak delikatny — oparty na założeniu, że Milton pozostanie wspomnieniem.
Jego pojawienie się burzy wszystko.
Milton jest chodzącym wyzwalaczem dawnych schematów. Przy nim Lana znów czuje się rozdarta między poczuciem winy a gniewem, między tęsknotą za tym, co było dobre, a strachem przed tym, co ją zniszczyło. Jego głos, sposób patrzenia, znajoma bliskość sprawiają, że jej ciało reaguje szybciej niż rozum. Pojawia się chaos — emocjonalny, fizyczny, psychiczny.
Ich relacja po ponownym spotkaniu nie może być prosta. Jest pełna niewypowiedzianych żalów, oskarżeń, niedomkniętych rozmów i pytań „co by było, gdyby”. Między nimi wciąż iskrzy — pożądanie miesza się z bólem, przywiązanie z lękiem, a miłość z potrzebą kontroli. Każda rozmowa może skończyć się wybuchem albo niebezpieczną bliskością.
Milton może próbować odzyskać Lanę.
Może chcieć odpowiedzi.
Może chcieć zamknięcia spraw — albo zemsty.
A Lana będzie musiała zmierzyć się z tym, kim była przy nim… i zdecydować, czy ma odwagę już nigdy do tej wersji siebie nie wrócić.
Ta relacja to emocjonalna burza, która bez wątpienia zaburzy jej aktualny spokój — i zmusi ją do konfrontacji z własnymi lękami, pragnieniami i granicami. To historia o tym, że czasem najtrudniej uciec nie od człowieka, lecz od tego, kim się przy nim było.
Zależy mi na emocjonalnej, dojrzałej relacji fabularnej, opartej na psychologii postaci, a nie na prostym romansie. Chcę grać historię pełną napięcia, sprzecznych uczuć i trudnych rozmów — relację, w której przeszłość ma realny wpływ na teraźniejszość.
Szukam rozgrywki, w której:
pojawiają się łzy, gniew, poczucie winy i niewypowiedziane żale,
relacja nie jest czarno-biała — są w niej zarówno momenty czułości, jak i toksyczności,
emocje nie znikają po jednej scenie, tylko konsekwentnie kształtują postacie,
przeszłe schematy wracają i trzeba się z nimi mierzyć, a nie je ignorować.
Nie interesuje mnie idealizowanie Miltona ani szybkie „naprawianie” relacji. Chcę, by była ona trudna, bolesna i prawdziwa, z miejscem na rozwój, regres, wątpliwości i nieoczywiste decyzje.
Chciałabym, aby:
- obie postacie miały sprawczość i wpływ na kierunek fabuły,
- Milton nie był jednowymiarowy — może się zmienił, a może nie,
- relacja mogła pójść w różne strony: definitywne zamknięcie, niebezpieczny powrót, emocjonalną walkę o granice albo bardzo bolesne „nie”.
Nie narzucam zakończenia — bardziej zależy mi na drodze niż na celu. Najważniejsze jest dla mnie, żeby rozgrywka była intensywna, logiczna emocjonalnie i dawała przestrzeń na rozwój obu postaci.
