[teddy darling]

029.

i can't recall a time
when i didn't have you at my side

Teddy wchodziła do muzeum jako zwykły plebs, ledwo orientujący się w świecie obrazów i rzeźb, a budynek opuszczała niczym świeżo upieczona doktorantka historii sztuki. Chciałaby powiedzieć, że eksponaty porwały ją na tyle, że jeszcze przez kilka kolejnych dni będzie myśleć o mokrej deszczowej wystawie, ale w rzeczywistości jedyne, co zdołała zapamiętać, to miękkie usta April, które kompletnie zawróciły jej w głowie. I to w zupełności wystarczyło! Co jej po rozmowach o Josephie Kosuthu, skoro to nie w jego oczy wpatrywała się jak zahipnotyzowana?
Zanim ruszyły z parkingu, wręczyła przyjaciółce kalendarz, żeby mogła zobaczyć, jak prezentowały się pozostałe miesiące. Kwiecień naturalnie należał do Darling — z całej sesji wybrano fotografię, na której wychylała się z wozu strażackiego. Czy to było najlepsze ujęcie? Rabini pewnie byliby w tej kwestii podzieleni. Czerwcowy Jett pozował w samych spodniach i szelkach, a wokół szyi miał zawieszony wąż strażacki. Roznegliżowany Blaze pojawił się w sierpniu, stojąc w rozkroku z opartym nonszalancko o ramię młotem. W listopadzie znalazło się zdjęcie Riley. A może jednak w grudniu? Teddy kompletnie o tym zapomniała.
Spacer po IKEI wydawał się genialnym pomysłem, jednak wizja spędzenia kilku godzin między regałami i sofami na głodniaka już niekoniecznie. Poza tym i tak musiały jeszcze odhaczyć przystanek w postaci Burger Kinga, bo w innym wypadku dalsza część planu nie miałaby najmniejszego sensu!
— Chcesz wysiąść i przejść się w środku jak po wybiegu, czy zamawiamy z samochodu? — zapytała, zatrzymując się przed wjazdem, żeby przepuścić wyjeżdżającego z parkingu Smarta.
Na co dzień Darling traktowała opcję drive-thru jako prawdziwy przejaw geniuszu. Po co wysiadać, stać w kolejce, marznąć na kość albo smażyć się na słońcu, skoro można zamówić wszystko, nie wychylając nosa z auta? Ten, kto wpadł na to, żeby połączyć wszystko w jedną, prostą funkcję miał IQ milion. Serio! Przecież to tak, jakby ktoś przewidział wszystkie problemy i dał gotowe rozwiązania, zanim te problemy w ogóle się pojawiły!
— Nie obiecuję, że czeka tam na nas czerwony dywan, ale pragnę przypomnieć, że wyglądamy zajebiście — wskazała palcem najpierw na siebie, a potem na April. Powtórzyła ten gest jeszcze kilkakrotnie, żeby nie było co do tego żadnych, nawet najmniejszych wątpliwości.
Kiedy znowu wybiorą się tak odjebane, żeby zjeść w jakimś fast foodzie? Chyba nieprędko. A może zrobią z tego comiesięczny rytuał i zamiast zamawiać jedzenie do domu, wystylizują się jak na prawdziwą rewię mody, a potem, siedząc przy stoliku, będą paćkać piękne sukienki i marynarki sosem dwóch wysp. W końcu czemu nie? Przecież w takim wydaniu każdy wege wrap i każdy soczysty, wołowy burger zaczną błagać, żeby tylko zostać przez nie zjedzone!

April Finch

[April Finch]

#17

Rozsiadła się wygodnie na miejscu pasażerki, które już dobrze znała. Odchyliła osłonę przeciwsłoneczną, żeby móc obejrzeć się w lusterku. Zapomniała się skontrolować w szatni, kiedy wychodziły. Na szczęście wszystko nadal wyglądało perfekcyjnie. Ładnym ludziom było przecież w życiu lżej. Posłusznie zamknęła osłonę z powrotem, bo to przecież nie był jej samochód i powinna pamiętać o zachowaniu porządku. Przejęła wreszcie kalendarz i zaczęła go przeglądać.
— Wygląda na takiego, który ma pieprzyk nad kutasem — skomentowała bruneta z lutego, który wdrapywał się na tył wozu strażackiego, patrząc jednocześnie w obiektyw. To chyba kiepski pomysł, April pewnie uderzyłaby się w którymś momencie o tę drabinkę. Kiedy dotarła do kwietnia, zaprezentowała zdjęcie Darling z dumą, jakby przypadkiem zapomniała, co się tam znajdowało. Przyglądała mu się dłuższą chwilę, zanim przewróciła stronę.
— On za to wygląda jak mega słodziak — pochwaliła Jetta, stukając w niego paznokciem. Pewnie nie ucieszyłby się z doboru akurat takiego słowa do postury, ale co ona mogła poradzić, że coś takiego w nim dostrzegała? Dotarła w końcu do listopada. Uśmiechnęła się, zachwycona nowym widokiem.
— Ej, jest was dwie! To jednak feministyczny kalendarz. Do ciebie się, oczywiście, nie umywa, ale też wygląda świetnie. — Obróciła kalendarz w stronę przyjaciółki, by mogła się dokładnie przyjrzeć. Tak to niestety jest, jak człowiek próbuje być dojrzały. Po ich ostatnim spotkaniu, mimo że prawie poskręcało ją od środka, obiecała sobie, że nie będzie stalkować tej całej Riley. Znała się na tyle, że wiedziała, że nieważne, na co by trafiła, w ogóle jej to nie pomoże. Będzie się tylko wściekać i stresować, a nie chciała znowu wyżywać się na przyjaciółce. Nadal nie miała pojęcia, jak wyglądała nowa strażaczka z jednostki Teddy. No, teraz już miała, po prostu nie wiedziała, że wie.
— Oczywiście, że musimy zjeść w środku, co to w ogóle za pytanie? Nie byłoby przecież uprzejmym nie zrobić wszystkim w środku przyjemności z szansy gapienia się na nas. — Pomysł bardzo jej się spodobał. Wyglądała na podekscytowaną możliwością zaprezentowania siebie i swojej randki całemu światu. A przynajmniej światu zgromadzonemu w fast foodzie.
— Kiedyś na beforze w Maku spotkaliśmy grupkę znajomych, którzy po ślubie w urzędzie postanowili się tam nażreć. Państwo młodzi i garstka najbliższych. Byli wspaniali, chyba mam gdzieś jeszcze na telefonie foty z nimi. Kilka godzin później trafiliśmy na nich w klubie, a panna młoda chciała się ze mną całować. Odmówiłam z bólem serca. — Szukała czegoś przez moment w telefonie. W końcu dotarła do zdjęcia sprzed trzech lat, na którym była April, dwójka jej kolegów i państwo młodzi. Facet miał na sobie prosty garnitur, ona białą suknię, która sięgała jej do kolana. Wyglądała trochę jak Charlotte de Witte. Pokazała fotkę przyjaciółce, żeby łatwiej była w stanie zrozumieć to bolesne wspomnienie.
— Powinnam cię zabrać na jakiegoś porządnego rave'a. Pamiętasz jeszcze jak się imprezuje? — Spojrzała na nią rozbawiona. Nie uważała jej oczywiście za nudziarę, ale z tej dwójki, to April dużo częściej odpinała wrotki. W tym roku zdążyła już nawet narobić sobie wypadów na zapas. Na znak, że wcale sobie z niej nie kpi, złapała jej dłoń, uniosła i delikatnie ją ucałowała. Zawsze miała przecież dobre intencje. Okej, zazwyczaj.

teddy darling

[teddy darling]

Panowie z kalendarza włożyli mnóstwo wysiłku, żeby wypaść jak najlepiej. Ustawiali się, ćwiczyli pozy i dopracowywali uśmiechy, a prawda była jednak taka, że wcale nie musieli aż tak się starać. Byli naturalnie przystojni i w rzeczywistości byli po prostu facetami, którzy wiedzieli, jak być sobą. A to, jak wiadomo, działa najlepiej. Zresztą nawet w pełnym strażackim umundurowaniu potrafili wywołać między nogami heteroseksualnych kobiet małą powódź. Za mundurem panny sznurem i tak dalej.
Spojrzała na listopadową Riley, przyglądając jej się dłużej, niż początkowo zamierzała. Przyjaciółka właśnie uświadomiła Teddy, że wcale nie była jedyną kobietą w tegorocznym kalendarzu. Davis miała sesję przy metalowej rurze, którą oplatała jedną nogą i wyglądała... No wyglądała po prostu dobrze.
— Faktycznie — przytaknęła w końcu, ale przez to wszystko zagapiła się i minęła wolne miejsce parkingowe. Teraz musiała cofnąć i zaparkować tyłem, co niewątpliwie nie było jej najmocniejszą stroną. Gdyby musiała wykonać ten manewr wozem strażackim, pewnie udałoby jej się to z zamkniętymi oczami.
Zgasiła silnik i odpięła pas, chcąc przyjrzeć się fotografii, o której wspominała April. Panna młoda na zdjęciu była naprawdę śliczna, więc nic dziwnego, że Darling posłała przyjaciółce spojrzenie pełne niedowierzania.
— I nie zrobiłaś tego, bo…? — uniosła wysoko brwi, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. — Chciałaś być fair wobec jej męża? Uwierz mi, gość na stówę nie miałby nic przeciwko. Ba! Jestem pewna, że byłby zachwycony takim obrotem spraw — pokiwała głową, żeby umocnić wypowiedziane słowa. Czy to mógł być powód do rozwodu w tempie ekspresowym? Niekoniecznie. W końcu małżeństwo dopiero się zaczęło, a dla wielu mężczyzn zwykły pocałunek z inną kobietą wcale nie był jednoznacznie traktowany jako zdrada.
Teddy ściągnęła w zamyśle brwi. Szczerze powiedziawszy, trochę już zapomniała, jak to było dać się ponieść porządnej imprezie. Jej melanże ograniczały się raczej do wypadów z kolegami, które kończyły się w barze przy remizie. Nie było to nic spektakularnego i zawsze pamiętała, jak wracała do domu. Ale w sumie nie było w tym nic dziwnego, biorąc pod uwagę jej dyspozycyjność. Ledwo znajdowała czas na to, żeby spać we własnym domu, a co dopiero szwendać się po klubach.
— Nie, nie pamiętam — odparła zgodnie z prawdą. A kiedy Finch ucałowała ją dłoń, uśmiechnęła się i zacisnęła palce na materiale jej płaszcza. Przyciągnęła ją bliżej, patrząc prosto w oczy. — Dlatego koniecznie musisz mi przypomnieć — wyszeptała w jej usta, ale zamiast skraść jej pocałunek, odepchnęła ją lekko i otworzyła drzwi od swojej strony. — Dobrze wiesz, że pójdę z tobą wszędzie, choćby na koniec świata — dodała, gdy wysiadła na zewnątrz i spojrzała na przyjaciółkę ponad dachem samochodu. — Ale muszę wiedzieć wcześniej, żeby wcisnąć to w grafik — odparła, po czym obeszła Toyotę i wyciągnęła do April rękę, żeby móc ją poprowadzić do wrót Burger Kinga, gdzie na pewno już wszyscy ich wyczekiwali.

April Finch

[April Finch]

Spodziewała się reakcji z dużo większą dawką euforii. Nie wyczuła radości, która wynikałaby z kobiecej solidarności. Przyjaciółka wgapiała się w fotkę, jakby co najmniej miała zaraz ożyć, a potem zbyła ją tylko jednym słowem. No w ten sposób kobiety sobie prawa do głosowania nie wywalczyły! Może to nie do końca ten kaliber sprawy, ale przecież April potrafiła wkładać całe serce nawet w najmniejszą pierdołę.
— Wow. Nie przesadzasz trochę z tym entuzjazmem? Zemdlejesz od tych emocji. — Prychnęła rozbawiona. Pomyślała, że może Teddy była trochę zazdrosna o ukradnięcie jej spotlightu. Czasami miło jest się czuć jedyną. Dwie to taka liczba, z której trudno się ucieszyć. Nie było ich przecież na tyle dużo, by się faktycznie ucieszyć. Na szczęście nie musiała się tym martwić za długo, przecież to tylko jakaś losowa strażaczka, z którą Darling nigdy nie miała pewnie do czynienia i nie próbowała się do niej dobierać na służbie.
— Chciałam być fair wobec siebie. Nie lubię zajętych, a tym bardziej, jeśli nie wiem niczego o ich związku. Sama też bym wolała, żeby moja żona nie całowała nikogo innego chociaż w dniu ślubu. — Każde puszczalstwo ma swoje granice. Wiedziała, że istnieją związki, w których to nie byłby żaden problem, ale przecież niczego na temat tych ludzi nie wiedziała. Pewnie też nieco za bardzo romantyzowała sama instytucję ślubu. Znalazłyby się sytuacje, w których nie byłaby wściekła na swoją partnerkę za pocałunki z kimś innym, ale w większości przypadków wolałaby, żeby trzymała łapy przy sobie.
Przymknęła oczy, gotowa na pocałunek. Wreszcie były w miejscu względnie prywatnym. Stały na publicznym parkingu, ale w samochodzie jednej z nich, do którego nikt nie powinien nieproszony zaglądać. To perfekcyjny moment, by wreszcie dać upust emocjom! Niestety nie według Teddy. Westchnęła zawiedziona, uderzając plecami o oparcie fotela. Mogłaby się teraz nieco obrazić, żeby w taki toksyczny sposób wymusić więcej atencji. Przeszło jej to przez myśl, ale od razu stamtąd wyparowało, gdy przyjaciółka otworzyła jej drzwi. Potem postrzela fochy, szkoda czasu. Ujęła jej dłon, by wydostać się z samochodu jak prawdziwa dama. Biorąc pod uwagę, która z nich miała na sobie spodnie, a która sukienkę, sytuacja powinna wyglądać pewnie na odwrót. Przynajmniej puściła przyjaciółkę w drzwiach do lokalu. Obie przecież powinny czuć się dzisiaj jak księżniczki.
Szła dumnie przed siebie w stronę kas, stukając głośno obcasami o posadzkę. Rozpięty płaszcz falował lekko, dodając całej scenie dramaturgii. Podłoga w Burger Kingu niespecjalnie spełniała normy , ale to nic. W głowie Finch były gwiazdami paryskiego wybiegu. Zamówiły przy kiosku wszystko, na co miały ochotę i stanęły grzecznie w pobliżu ekranu z aktualnymi zamówieniami. April zdjęła z siebie płaszcz, mając dość tych temperatur i przewiesiła go sobie przez ramię. Napotkała wzrok znudzonej kasjerki, która przyglądała się im strojom nie kryjąc zdziwienia. Dramatyzowała! Na bank widziała tutaj dużo bardziej odjechane rzeczy, szczególnie w nocy. Ale skoro tak lubiła dramatyzowanie, to Finch chciała jej to dać. Złapała z nią kontakt wzrokowy i obróciła się kilkukrotnie, zatrzymując się w różnych pozach. Po każdej z nich powinny następować błyski fleszy, ale to niestety działo się tylko w jej wyobraźni. Potrafiła wykorzystać swoje atuty. Wychodziła z założenia, że to wyłącznie kwestia pewności siebie i można dobrze wyglądać w każdym stroju. Tym razem ubranie było dodatkowym orężem. Przeczesała włosy palcami gotowa do kolejnego, wyimaginowanego ujęcia, kiedy na ladzie pojawiło się ich zamówienie. Podeszła bliżej, puściła oczko skołowanej kasjerce i ruszyła do najbliższego, wolnego miejsca.
— Ty w ogóle chyba średnio pamiętasz, jak się żyje, co? Chętnie zabrałabym cię na koniec świata, ale żeby to wszystko nadrobić musiałabyś wziąć dwutygodniowy urlop i oddać mi się na wyłączność. — Wycelowała w nią frytką, jakby to miało być jakieś ostrzeżenie. Takie spontaniczne wakacje na pewno byłby bardzo miłe, ale w dorosłym życiu coraz trudniejsze do wyobrażenia.

teddy darling