[William N. Patel]

Moja znajomość z Ianem była dosyć specyficzna. Mieliśmy sporo wspólnego, ale łączyło nas głównie ćpanie. Gdyby jeden z nas stwierdził kiedyś, że chce być czysty to już nigdy byśmy się nie spotkali. Te same pasje były tylko miłym dodatkiem do wspólnego tripa, sprawiały, że nie nudziliśmy się w swoim towarzystwie. Nie pamiętam jak się poznaliśmy. Czy mnie to dziwi? Absolutnie. Właściwie dużo bardziej kuriozalny wydaje mi się fakt, że w ogóle rozpoznajemy swoje twarze, chociaż... Czy zauważył bym go w tłumie ludzi w centrum miasta, w godzinach szczytu? Nie sądzę i myślę że on miał podobnie. Niemniej naprawdę go lubiłem - podchodziliśmy z kompletnie różnych środowisk, ale gdzieś we wnętrzu dzieliliśmy tę samą nostalgię, za czym? Być może za życiem, które nie miało szans na spełnienie. Był piątek wieczór, a ja się nudzę. Raczej mi się to nie zdaża, bo przecież zawsze znalazł się ktoś, kto chciał mi towarzyszyć, jeśli nie znajomy to obcy, tyle, że ja w ogóle nie miałem dzisiaj ochoty na small talki z ludźmi, z którymi nigdy więcej się nie spotkam. Przyjaciele mnie olali - nie mam czasu, nie mam chęci, mam inne plany, jestem w Meksyku. KAŻDY miał jakąś wymówkę. No, każdy oprócz Iana, pewnie głównie dlatego, że postanowiłem nie informować go o swojej wizycie. Ma się ten łeb - jak nie napiszesz to ci nie odmówią. Gorzej jak go nie będzie, wtedy najwyżej spalę jointa na jego klatce schodowej i wrócę w chatę oglądać Netflixa i wypierdalać cipsy. Brzmi strasznie chujowo. Ale teraz łapię taksówkę i jadę na Rexdale, a potem wbijam pod mieszkanie Iana. Walę w drzwi i ciągnę za klamkę - otwarte, więc wbijam do środka od progu krzycząc - To ja, jak się z kimś ruchasz to przestań - żartuję sobie, bo jednak gdybym miał go zastać w intymnej sytuacji, to pewnie zamknąłby drzwi. Butów nawet nie ściągam, szczerze podłoga jest po prostu syfiasta, a ja jestem pierdolonym pedantem. To mieszkanie trochę mnie brzydzi, jestem przyzwyczajony do większych luksusów, ale nie powiem mu tego bo po pierwsze nie byliśmy aż tak blisko, a po drugie nie chce stracić ziomeczka przez moje wygórowane oczekiwania, którym nie da się sprostać mieszkając w blokach socjalnych. Ładuję się wgłąb mieszkania i zastaję Iana z jakąś panną. Ups - O sory, myślałem, że jesteś sam - mówię, trochę jestem speszony, bo sobie uświadamiam, że żart był z deka nie na miejscu - Przeszkadzam wam? - pytam. Pewnie przeszkadzałem, ale jak tylko się dowie, że mam ze sobą towar to przestanę. Patrzę to na jedno to na drugie, chociaż zdecydowanie dłużej zawieszam oko na dziewczynie. Nie kojarzę tej twarzy, ale jest na tyle śliczna, że chętnie ją poznam.

Ian Swerdlove vita holloway

[Ian Swerdlove]

𝔉𝔢𝔞𝔯 𝔞𝔫𝔡 𝔩𝔬𝔞𝔱𝔥𝔦𝔫𝔤 𝔦𝔫... 𝔗𝔬𝔯𝔬𝔫𝔱𝔬
⛧☾༺♰༻☽⛧

Ian nie posiadał w sobie potrzeby socjalizacji. Ktoś mógłby upierdliwie powiedzieć, że był jak towarzyska czarna dziura. Dzięki bogu jego czerstwe żarty i nieprzystępny charakter sprawiały, że potencjalni znajomi znikali gdzieś bez słowa. Na palcach jednej ręki policzyć osoby, których towarzystwo znosił. Wystarczy podzielić tę liczbę na pół i dostaniemy faktyczną ilość tych, za których towarzystwem... tęsknił? Chociaż to zdecydowanie zbyt duże słowo dla tego ponurego tatuażysty. Cóż, słowa Swerdlove i social butterfly nigdy nie padały w poważnym zdaniu, jedyną dopuszczalną formą były żart i drwina. Tak, czy inaczej. Vita, uparta barmanka z The Painted Lady i cholerny adwokacik-kogucik należeli do tego jakże ciasnego i elitarnego grona. To, że jakimś cudem potrafił ich zaliczyć do osób, w których towarzystwie nie czuł głębokiej potrzeby zarzucenia sobie sznura na szyję, nie znaczyło, że miał ich zamiar kiedykolwiek sobie przedstawiać.
Wręcz przeciwnie!
Porażała go myśl, że Vita mogłaby zobaczyć jego ćpuńskie zapędy w akcji, a potem z dumą pochwalić się Williamowi, że podjęła próbę resocjalizacji tego beznadziejnego przypadku. Nie wiedział, czy to była część jej planu, ale z każdym spotkaniem odkrywał, że mu na niej coraz bardziej zależy. Ćpunowi zależy na czymś więcej niż wciągnięcie czegoś nosem. Kto by dał wiarę? Ciągnęło ich do siebie, jakby sami byli stęsknieni za jakąś przepiękną, spektakularną katastrofą.
I ten piątkowy wieczór nie był wyjątkowy- Vita (używając jakiegoś super niewiarygodnego argumentu, którego już nawet nie pamiętał, a którego nie podważał [bo chciał ją zwyczajnie zobaczyć])) znalazła pretekst do tego, by się z nim dziś spotkać. Ian, będąc społeczną mendą bez ambicji, hobby i planów- zgodził się. Minęło może z dwadzieścia minut od momentu powitania, Swerdlove zdążył już zaserwować jej herbatę z prądem, usiąść przy niej i złapać ją za udo, gdy usłyszał walenie do drzwi.
No, kurwa, pięknie.
Poderwał się na równe nogi, jakby co najmniej mieli wyeksmitować go z własnego mieszkania i wlepił twarz w postać, która wyłoniła się w progu salonu. Skrzywił się nieznacznie, drapiąc się delikatnie w tył głowy. Czuł się co najmniej tak, jakby był w burzliwym, nastoletnim wieku i jego własna matka przyłapała go właśnie na masturbacji.
-Ehm...- wyrzucił z siebie w reakcji na słowa znajomego, patrząc ukradkiem na Vitę. Wcale nie dziwiła go taka reakcja. Swerdlove zawsze lubił powtarzać, jak to wszystkich ma w dupie, a tutaj- proszę. Pytanie, które padło zaraz potem, jeszcze bardziej go zmieszało. Skoro adwokacik tu był, to z pewnością miał imprezowe ciągoty. Jak entuzjasta walenia w kinol mógłby odmówić drugiemu entuzjaście walenia w kinol? -Nie wiem.- rzucił krótko, czując, że mimo wszystko coś go wewnętrznie hamuje. Wpatrując się w barmankę mruknął z wahaniem- Chyba nie?- powoli przeniósł wzrok na Willa. - Zależy, co masz ze sobą.- dodał po chwili, siląc się na neutralny ton, jakby był kosmitą uczącym się mówić po angielsku. Mimo wszystko ta dzisiejsza czystość zaczynała go powoli irytować... zresztą, ostrzegał ją z kim ma do czynienia. Jej problem.


𝔖𝔷𝔱𝔬𝔨𝔥𝔬𝔩𝔪
𝔞𝔡𝔴𝔬𝔨𝔞𝔠𝔦𝔨

[calliope nerreza]

𝒯𝒽𝒾𝓃𝑔𝓈 𝒶𝓇𝑒 𝒶𝒷𝑜𝓊𝓉 𝓉𝑜 𝑔𝑒𝓉 𝓂𝑒𝓈𝓈𝓎
Z czasem zaczęła naprawdę przyzwyczajać się do towarzystwa tego ponurego 'wampira', który jakimś cudem przetransportował się z Transylwanii do wypiździejewka nazywającego się Rexdale. Zabawne, jak tak ogromne miasto jak Toronto dosłownie krzyczało przeludnieniem, a miejsce, w którym mieszkał Tiń, było… no. Bardzo questionable. Nie przeszkadzało jej to jednak. Sama nie miała od groma pieniędzy... w kwestii zarobków może szło jej trochę lepiej, ale tylko dlatego, że nie wydawała wszystkich oszczędności na easy fix. Nie była głupia. Przecież sam powiedział, że bierze od lat. Widziała to też po jego powiększonych źrenicach, które w normalnych okolicznościach wzięłaby za znak, że mu się podoba... za pociąg seksualny. Ten moment, kiedy patrzysz na drugą osobę i nie możesz przestać o niej myśleć w ten jeden, wyjątkowy sposób. Z Ianem było to trudne do rozgryzienia, bo nie miała pewności, czy tego dnia już czegoś nie wziął… a ona nie chciała tego z niego wyciągać, bo po co? Jeszcze by pomyślał, że go atakuje albo próbuje mu matkować. O zgrozo.

Po ich ostatnim, jakże szalonym wypadzie aka misji ratunkowej aka bójce, krwi, wciśnięciu w usta Vity jakiejś niestwierdzonej tabletki... czuła, że się do siebie zbliżyli. Nie fizycznie… chociaż bardzo by chciała. Tylko zawsze coś przeszkadzało... albo psychika, albo niefortunne rzeczy typu pukanie do drzwi w momencie, kiedy człowiek ma już dosłownie usta w tym spragnionym serca kierunku. Dzisiaj tego miało nie być. Jeżeli Ian nawet za cycek jej nie złapie albo jej nie pocałuje, to były dwa wyjścia... albo mu to wygarnie prosto w twarz, albo zaspamuje go wiadomościami po spotkaniu! Torontońskie niebiosa jednak uśmiechnęły się do Holloway, bo poczuła jego dłoń zaciskającą się na jej udzie. Uśmiechnęła się - już miała nachylić się w jego stronę, kiedy…

…are you fucking kidding me?
Jakiś koleś wlazł mu do mieszkania! Uniósła brew, przerzucając spojrzenie z Iana na faceta, którego wcześniej na oczy nie widziała, i przez sekundę nie wiedziała nawet, co ma powiedzieć. Po kilku chwilach zorientowała się, o co może chodzić i jaka była przyczyna tych odwiedzin… ale chciała zobaczyć, jak to się rozegra. Tym bardziej że Ian wcale nie wyglądał na szczególnie niezadowolonego faktem, że im przerwano… - chyba nie - prychnęła pod nosem

…no właśnie.
Westchnęła, wstała i podeszła do nieznajomego, uśmiechając się szeroko. - Vita, miło cię poznać! - rzuciła. - Też będziesz chciał herbatkę z prądem? Idealna na to cholerne zimnisko. - Nachyliła się, upiła łyka i przysunęła mu kubek pod nos z uśmiechem tak uprzejmym, że aż bolały ją policzki. Grała w bycie miłą. W bycie wyluzowaną. Jakby wcale nie widziała, po co tu naprawdę przyszedł... nie dla herbaty, nie dla pogawędki.... tylko żeby z Ianem się porządnie naćpać. I mimo tej wewnętrznej furii, postanowiła wyglądać jak ktoś BAAARDZO PRZYJAZNY. Przesadnie... przyjazny.

obcy typek
tiń

[William N. Patel]

Przyglądam im się mrużąc delikatnie oczy, bo nawet debil by się domyślił, że przyszedlem nie w porę, tylko to była moja ostatnia przystań i wcale nie chciałem wychodzić - No to tak czy nie? - dopytuję bo co to znaczy nie wiem? To znaczy, znam znaczenie tych słów, ale niech się zdecydują. Ian w końcu stwierdza, że nie, ale jego panienka wydaje się niezbyt zadowolona z tej sytuacji, mnie jednak nie trzeba dwa razy powtarzać, więc wzruszam ramionami przyjmując, że mogę się rozgościć - Same pyszności - kiwam łbem, a on przecież doskonale wiedział, że nigdy nie przychodzę z pustymi rękami, co więcej zawsze mam dobry temat, ale jak się miało czym zapłacić, to ogarnięcie dobrego gówna nie było żadną filozofią. Dziewczyna wstaje, a ja ponownie wbijam w nią spojrzenie i odwzajemniam szeroki uśmiech - Witaj, Vita - Vita? Ciekawe imię, chyba niezbyt kanadyjskie? Chociaż chuj wie, teraz ludzie nazywali swoje dzieci Nejmar albo Vader, wszystko było możliwe - Billy - przedstawiam się, większość znajomych tak na mnie mówiła - Herbatkę z prądem? - unoszę w zdziwieniu obie brwi. Co to było jakieś przedszkole? Zerkam ponad jej ramieniem na Iana z miną, w której kryło się nieme pytanie - co ty, licealistkę wyrwałeś? Ale równie dobrze może to odczytać całkiem inaczej. Niemniej zaglądam do kubka, na ciepłą, parującą ciecz i odchylam lekko głowę, bo przez ułamek sekundy mam wrażenie, że zaraz to na mnie wyleje - A nie macie samego prądu? - ja miałem w kieszeni taki biały prąd, co jak zapodasz w śluzówkę to cię rozgrzeje w mgnieniu oka, ale właściwie to napiłbym się czegoś - Albo wiesz co? Chętnie się napiję, strasznie zaschło mi w ustach od tego zimna - przejmuje od niej kubek i upijam łyka - Mmmm, dojebana, co to jakaś malina? Zrobisz mi taką? - kieruje swoje słowa do chłopaka, bo to było jego mieszkanie. Potem zamierzam się wreszcie rozgościć, więc najsamprzód odkładam herbatę i sięgam do kieszeni po samarkę wypchaną prochem, ją też odkładam na blat. Powoli ściągam płaszcz i zaczynam ględzić, bo byłem takim typem człowieka, co jak coś mu leży na wątrobie to musi to z siebie wyrzucić. Nie oczekiwałem wsparcia ani właściwie niczego, po prostu musiałem się komuś poskarżyć - Jezu, jaki miałem przejebany tydzień, masakra, ludzie mnie kiedyś wykończą, jak matkę kocham. Rozumiecie, że moja klientka rzuciła się z łapami na swojego już na szczęście byłego męża na sali sądowej, podczas rozprawy? Słabo to wyglądało, szczególnie, że oskarżał ją o przemoc domową - robię krótką przerwę, żeby rzucić płaszcz gdzieś na oparcie fotela, na siedzeniu usadzam swoje dupsko - Wyobrażacie to sobie? Że żona was bije? No albo mąż, przemoc nie ma płci, chodzi o to, że ktoś cię napierdala we własnym domu - kręcę głową. Mnie się to generalnie w pale nie mieściło, bo mój ojciec prędzej pobiłby mnie niż matkę. Nie to, żeby był jakimś agresorem, pasa używał tylko wtedy kiedy naprawdę zasłużyłem - To co z tą herbatą? - dopytuję, a potem rozglądam się po okolicy w poszukiwaniu jakiejś tacy, na której będę mógł się zająć towarem - Zrobię nam po małym, co? - po małym strzale na dobry początek wieczoru.

Ian Swerdlove vita holloway

[Ian Swerdlove]

No świetnie. Tego mu tylko brakowało. Czuł, jakby symulacja się wysypała, a on jakimś cholernym cudem utknął pomiędzy dwoma alternatywnymi rzeczywistościami- jedna z nich obejmowała mizdrzenie się z Vitą, druga walenie kresek z Billim. Chciał mieć ciastko i zjeść ciastko (a raczej w tym wypadku je wciągnąć), ale w tej sytuacji zwyczajnie się nie dało. Cóż, skoro adwokacik już tutaj był i to z pełną kieszenią, to głupio byłoby wywalać go za próg swojej ekskluzywnej meliny, prawda? Poza tym, musiał mu się pochwalić ,że...
-Udało mi się zdobyć kawał wiśniowego drewna na pchlim targu.- rzucił, co zabrzmiało dość losowo pomiędzy ofertą wzmocnionej herbaty od Sztokholm i sceptycznym komentarzom od adwokacika, do niej właśnie. Nawiązywał tym oczywiście do swojej ostatniej wizji podczas ich spotkania. Swerdlove uparł się bowiem, że sam jest w stanie ustrugać sobie gitarę i nie potrzebuje do tego żadnych umiejętności stolarskich.- A , tak... Jakieś mieszane borówki, czy coś, już robię.- sam podzielał raczej stanowisko Patela, ale odkąd Holloway pojawiała się w jego mieszkaniu częściej, uznał, że najmniej co może zrobić, to kupić chociaż jakąś smaczną herbatkę.
Przemaszerował do aneksu kuchennego wyciągając z szafki kubek, który wcześniej powąchał. Musiał przecież mieć pewność, że nie będzie parzyć swoim gościom herbaty w brudnych naczyniach, które wyjął ze zmywarki porobiony i nie potrafił przypomnieć sobie, czy wcześniej ją włączył, czy nie. Ten konkretny chyba wydawał się być bezpieczny. Wzruszając ramionami upewnił się, że nikt tego drobnego gestu nie dojrzał- nie chciał przecież rozsiewać (całkiem słusznych) obaw. Prychnął głośno na anegdotę przybysza.
-Moi rodzice dalej odpierdalają taki szajs, a żadnemu z nich przez łeb nie przeszło, żeby się rozwieźć. To się nazywają stabilne fundamenty pięknej patologii, no nie?-rzucił parodiując dumę. Wzmocnił gorącą herbatę rumem i ponownie wzruszył lekko ramionami, jakby bagatelizując temat, bo przecież miał opowiadać o swoim gitarowym projekcie!- Różne gatunki miłości... czy coś... A jak już o gatunkach mówimy- moje wiśniowe pudło...- już miał zacząć mówić na temat swojej najnowszej, zapewne wyłącznie tymczasowej hiper fiksacji, ale padła propozycja... bardzo konkretna propozycja. Taka, która wyczyściła Ianowi pamięć podręczną. Nagle wiśniowe drewno przestało mieć znaczenie.- Syp, syp... ale nie jej!- kiedy dotarło do niego, że nieco zbyt emocjonalnie podszedł do wyznaczania granic swojej... kolaboracji, zamrugał szybko i podrapał się w skroń.- Ona z tych, co nie biorą i... niech tak zostanie.- zerknął na nią asekuracyjnie, jakby szukając potwierdzenia swoich słów.- Ale... Sztokholm, chcesz blanta? Powinienem coś jeszcze mieć od Emiliana.- zaproponował zastępczo, nie chcąc przecież wyjść na nieeleganckiego hosta.
Przemaszerował z powrotem do głównego miejsca akcji stawiając kubek z parującą cieczą zaraz koło samarki. Wyglądało to trochę jak zestaw startowy korporacyjnej imprezy świątecznej. Przewrócił oczyma na swoje myśli. Usiadł na wcześniej zajmowanym przez siebie miejscu i westchnął ciężko, czując rosnące w sobie zniecierpliwienie.


𝔖𝔷𝔱𝔬𝔨𝔥𝔬𝔩𝔪
𝔞𝔡𝔴𝔬𝔨𝔞𝔠𝔦𝔨

[calliope nerreza]

Uśmiechając się szeroko, zeskanowała twarz mężczyzny, gdy się jej przedstawiał. - Billy, od Williama, eh? - rzuciła z zaciekawieniem, bo jak na przesadnie miłą osóbkę przystało, oczywiście musiała dopytać. Parsknęła śmiechem i wsunęła mu kubek pod nos. - Słuchaj, nie oceniaj, dopóki nie spróbujesz.- uniosła brew, obserwując jak pije herbatę. Kiedy zobaczyła jego reakcję, aż się rozpromieniła. - No widzisz? Lifechanging! Tiń wie, co dobre. - posłała Ianowi ciepły uśmiech i stanęła obok, opierając się o fotel. Słuchała uważnie, jak Billy i Ian przerzucają się zdaniami o tej jakże pięknie patologicznej sytuacji rodzinnej klientki Billiy'ego i coś tam o wiśniowym pudle, o którym Ian napominał raz po raz. - U mnie tylko zdrada ze strony matki… zapomniała, na którym fiucie powinna siadać. - westchnęła, a potem uniosła brew na ofertę nowego znajomego.

Przez moment przemknęła jej myśl, że może jeśli tu wciągnie ten „magiczny proszek” z tymi dwoma facetami - wyglądającymi jakby byli wytrzaśnięci z dwóch zupełnie różnych światów - to w końcu zrozumie, o co chodzi z całym tym hype’em. Nigdy jej do takich rzeczy nie ciągnęło, ale z drugiej strony… nikt nigdy nie zaoferował jej tego tak wprost. Zawsze odwracała wzrok, udawała, że niczego nie widzi… a teraz miała to podane pod nos, ostentacyjnie, bez żadnego wstydu. Usiadła na podłokietniku fotela, na którym siedział Billy i nachyliła się delikatnie, obserwując jego poczynania. I dopiero wtedy przestraszyło ją, że w ogóle rozważa, żeby do tego świata dołączyć… dać się porwać czemuś, o czym nie miała pojęcia, jak na nią wpłynie. Już chciała się wyprostować, wstać, przejść po mieszkaniu i oczyścić głowę - choć pola do popisu na „trzeźwość umysłu” tutaj nie było zbyt wiele, zwłaszcza w tej dusznej, ciężkiej atmosferze i w mieszkanku, które pachniało jak jego własna, biologiczna flora - kiedy usłyszała wywód Iana. I to, jak bezczelnie powiedział swojemu kumplowi, żeby jej nie przygotowywał kreski.

Fair enough.
Nie powinna. Wiedziała o tym. Ale z jakiej racji on decydował za nią? Wkurwiło ją to natychmiast. Zmarszczyła nos, parsknęła głośno, aż się prawie zapowietrzyła, i stanęła na proste nogi. - Od kiedy za mnie decydujesz, Tiń? Nic od ciebie nie chcę! - fuknęła zbulwersowana ignorując jego ofertę blanta, z której de facto chętnie by skorzystała. Minęła go, chwyciła swoją herbatę i opadła w kąt kanapy, popijając procentowy napój. Wpatrywała się w nich obu. Czuła dziwne dreszcze przechodzące jej ciało… nie wiedziała, jak ten wieczór się potoczy i czy zaraz nie będzie musiała się stąd ewakuować. Zmrużyła oczy, wbijając spojrzenie w plecy Iana, a potem rzuciła pierwszą lepszą myśl, która wpadła jej do głowy. Spojrzała na Billiy’ego i uśmiechnęła się, kiedy przygotowywał im ‘biały prowiant’, po czym zapytała, - Billy… masz kogoś? Czy jesteś wolny?

Billy
PFFFFF

[William N. Patel]

- Hm? - zerkam na Iana, bo w pierwszej chwili nie mam pojęcia co do mnie mówi, albo raczej nie widzę w tym żadnego sensu i dopiero po czasie zatrybiam, że faktycznie coś ostatnio się chwalił, że chce zostać lutnikiem. Szczerze? Trochę nie wierzyłem, że to się uda, chociaż naprawdę kibicowałem. Otwieram usta żeby pociągnąć temat, ale niestety całą swoją uwagę poświęcam już innej osobie i zamiast gadać, przenoszę spojrzenie na dziewczynę - Tak, od Williama - chociaż pełna wersja kojarzyła mi się raczej z pracą, albo momentami kiedy ojciec miał mi coś do zarzucenia, wtedy dodawał nawet drugie imię, a jak było już naprawdę grubo to i nazwisko - Tiń? - powtarzam po niej, w zdziwieniu unosząc obie brwi i marszcząc czoło. Mogę podejrzewać, że to jakiś pseudonim, ale z natury jestem ciekawski, więc nic dziwnego, że dopytuję. A potem to już się rozpłaszczam i czekam na herbatkę - Przejebane - wzdycham na słowa chłopaka, bo nawet mu trochę współczułem. I wszystkim parom, które krzywdziły się w taki sposób też - Różne gatunki miłości? No wiesz, ja też lubię czasem dostać w ryja przed orgazmem, ale nie dlatego, że zupa była za słona - kiwam łbem. Zerkam na dziewczynę - Tego też nie czaję, po co z kimś być skoro się go zdradza? - ja na przykład nie wchodziłem w związki, bo miałem zbyt pojemne serce i potrafiłem zmieścić tam wiele osób, a nie tylko jedną, poza tym za bardzo lubiłem seks, alkohol i urwane filmy, żeby się później zadręczać czy się puściłem czy nie. A tak? Mogłem się kurwić do woli i nikt nie czuł się pokrzywdzony - No właśnie i co z tym drewnem, zacząłeś już coś działać czy tylko kupiłeś? Pokaż jak to wygląda bo jakoś nie umiem sobie tego wyobrazić - dla mnie to brzmiało jak jakaś czarna magia dosłownie. Byłem wrażliwy na sztukę w każdej postaci, wzruszały mnie obrazy i rzeźby, a lutnictwo wydawało się naprawdę interesujące, ale nie podjąłbym próby. Chociaż w tych czasach wszystkiego można się było nauczyć z internetu. Kiwam głową na znak, że się biorę za robotę i sięgam po jakąś książkę w twardej okładce żeby mieć na co sypać. Z kieszeni płaszcza, który mi wisi na oparciu, wyciągam swoją kartę do kruszenia, taką starą jak się kiedyś używało do budek telefonicznych, z obrazkiem z króla lwa i układam ją na pełnym woreczku, a potem uderzam kilka razy pięścią, żeby rozbić kryształ. Słychać głośne krach krach, a ja chyba już z przyzwyczajenia kaszlę krótko, chociaż to nie był obleśny kibel w jakimś zatłoczonym klubie, gdzie trzeba było udawać, że srasz z kompanem i wcale nie walicie w tej samej kabinie, tylko równie obleśne mieszkanie, gdzie można się było wyluzować. Wysypuje towar na okładkę książki i zaczynam kreślić kreseczki - równe, długie, cienkie, w idealnych odstępach. Trzy. Tylko, że Swerdlove stwierdza, że ona nie bierze, a ja się na moment zatrzymuję i patrzę to na jedno to na drugie, jak się sprzeczają między sobą - To co tu robi jak nie bierze? - może trochę głupio to zabrzmiało, ale nie czarujmy się - ile miał znajomych, którzy nie ćpali? Pewnie tyle co ja, wbrew pozorom i biedni i bogaci lubili się zabawić, a różnica była taka, że bogaci nie musieli sprzedawać telewizora żeby mieć na mefedron. Przez chwilę mój wzrok biega od jednego do drugiego, bo już sam nie wiem co robić - No a nie chcesz spróbować? Daj spokój, Ian, przecież chyba nie ma dwunastu lat? Od jednej krechy nikt się jeszcze nie uzależnił - wzruszam ramionami, bo ja mam z tym totalny luz, gdyby ktoś mnie zapytał czy jestem uzależniony to bym powiedział, że nie, albo że potrafię to kontrolować. Miałem swoje ciągoty, ale miałem tez życie wymagające trzeźwości i w całym szaleństwie potrafiłem jakoś to ze sobą zgrać. Kiwam głową w niemej podzięce za herbatę, po czym dopieszczam linie, bo muszą być idealne - A skąd to pytanie, Vita? - bo nie do końca wiedziałem w co oni grają, zerkam kątem oka na chłopaka sprawdzając jego reakcje, ale skoro już tu siedziałem, to chyba musiałem w to wejść. Uśmiecham się lekko do dziewczyny - Jestem wolny, ale mnie nie bawią związki, chyba, że otwarte, a co? Jesteś zainteresowana? - puszczam jej oczko, po czym ponownie sięgam do kieszeni płaszcza i wyjmuje stówę, skręcam ją w rulon i podaję Ianowi, był tu gospodarzem, więc niech zaczyna - A ty jesteś wolna? - bo że on był to wiedziałem, chociaż może coś się zmieniło skoro chyba przeszkodziłem im w mizdrzeniu.

Ian Swerdlove vita holloway

[Ian Swerdlove]

Przez chwilę poczuł iskrę radości, chęć entuzjastycznego rozwinięcia tematu pudła i jego rzemieślniczego questa. Z czymś na rodzaj uśmiechu otworzył usta, by odpowiedzieć na pytanie, ale w tym samym momencie William i Vita postanowili zarobić z niego przyzwoitkę, momentalnie spoważniał. Z niego, Iana Swerdlove! Pieprzonego ćpuna! Przyzwoitkę! Zamrugał szybko, zdezorientowany, jakby momentalnie dostał amnezji i zapomniał o istnieniu czegokolwiek poza frustracją, która sama z siebie zaczęła się w nim wzbierać. Strasznie drażnił go fakt, że zawsze starał się resztkami swojej godności osłonić Holloway przed potencjalnym syfem, a ona... Cóż, wydawała się totalnie pluć na wszystko to, co kiedykolwiek powiedział jej na temat swój i swojej historii brania dragów. Tak, jakby to, co go tak bardzo męczyło, nie miało dla niej zupełnie znaczenia. Czyli (w jego przesadnie defensywnym rozumieniu) zrobiła dosłownie to, czego się bał. Otwierał się, kurwa mać, ze swoją żółcią, a ona pogrywała w jakieś przedziwne gierki rodem ze szkoły średniej (swoją drogą to właśnie te lata po dziś dzień odbijały mu się gorzką czkawką).
-Ona? Ona robi za obserwatora.- odpowiedział szybko, dość chłodno, a jego spojrzenie utkwiło w jej twarzy. Wiedział, że zaraz pewnie zrobi coś głupiego, atencyjnego, żeby wyrwać się spod samczej kontroli. Taka właśnie była. Przewrócił oczyma na jej protest, kompletnie go ignorując.- Mamy chyba inne doświadczenia z wciąganiem, Billy.- rzucił jedynie, niby od niechcenia, w odpowiedzi na komentarz o uzależnieniu od adwokacika. Chciał jakoś załagodzić sytuacje i zmienić temat, ale Vita zaczęła w przedziwny sposób wykonywać niedosłowne tańce godowe w kierunku jego gościa. Ian się wściekł. Ścisnął dłonie w pięści tak mocno, że pobledły mu knykcie, a skóra napięła się mocniej na żuchwie pod wpływem zaciśnięcia szczęki. Spojrzał na nią zaciekle i perfidnie wpieprzył im się w wymianę patrząc na Holloway tak, jakby chciał jej przekazać, że żarty się, kurwa, skończyły.- Jesteś pod moim dachem. Jak mówię, że nie ćpasz, to nie ćpasz. Jak chcesz zacząć walić krechy po kątach, to nie u mnie na chacie, a jak ci coś nie pasuje, to wypierdalaj. - Wcale nie chciał dla niej taki być ,ale... chyba lekko ruszyła nim zazdrość. To, plus naprawdę chciał trzymać ją w tym temacie pod kloszem. Przejął rulon od Patela i zamaszyście wciągnął kreskę, którą ten mu wcześniej przygotował.
Pociągnął jeszcze kilka razy nosem, dla zasady, prostując się przy tym jednocześnie. Opierając się plecami o kanapę, wlepił na chwilę wzrok w sufit, ignorując na moment wszystko to, co działo się dookoła. Musiał odciąć się od tego wszystkiego, co zaczęło się w nim przed chwilą tak intensywnie kotlić. Dopiero po dłuższej chwili milczenia podjął temat, jak gdyby nigdy nic.
-No więc to pudło. Na razie jeszcze nic z nim nie zrobiłem, mam je w piwnicy. Wiem ,że mam na chacie syf, ale nie chcę, żeby do tego walały mi się jeszcze po podłodze trociny.- po tych słowach pociągnął kilka razy nosem, znów patrząc na adwokacika. Totalnie zignorował obecność swojej pięknej towarzyszki. Musiał wreszcie pochwalić się swoim (nieistniejącym) lutniczym kunsztem.- Zresztą mam je od dwóch dni. Robię na tę chwilę research, żeby czasami go nie spieprzyć. Nie wiem kiedy udało by mi się znaleźć kolejne w tak dobrym stanie.- pokiwał głową, usatysfakcjonowany tym, że wreszcie udało mu się dokończyć wątek. Złapał za kubek herbatki z prądem swojej towarzyszki i opróżnił go, jakby na złość, dalej uznając wyłącznie towarzystwo swojego narkotycznego kompana niedoli.

adwokacik
smarkula

[calliope nerreza]

Nie podobało jej się to. To, że traktował ją jak przedszkolaka, który za chwilę będzie miał wyznaczoną godzinę na drzemkę. Co on sobie wyobrażał? Nie mógł również po prostu powiedzieć temu kumplowi, że byli zajęci? Najwidoczniej nie, skoro jego źrenice aż się zaszkliły i zaświeciły na samo wspomnienie o narkotykach. Co ona sobie myślała? Że zmieni całkowicie jego styl bycia tym, że po prostu znajdzie się w jego orbicie? Dobre sobie. Teraz zaczynała zdawać sobie z tego sprawę, ale nie będzie pozwalała sobie, żeby w tak bezczelny sposób odpowiadał za nią.

Chciała się trochę podroczyć z Ianem, utrzeć mu nosa, bo co jej szkodziło, prawda? Dlatego też po jego komentarzu przewróciła po prostu oczami i wbiła swoje jasnoniebieskie tęczówki w jego kompana, zadając mu pytanie o status związku. Uśmiechnęła się do niego szeroko, z lekka sztucznie, bo ona nie bawiła się w żadne otwarte związki... chciała się czuć, że należy do kogoś, że ktoś jest w stanie o nią zawalczyć, że staje się częścią czyjegoś serca. Otwarte związki? To nie było to. Ale ani William, ani Ian nie musieli o tym wiedzieć. - Może jestem zainteresowana - odparła, poprawiając się na siedzeniu i zgarniając kosmyk włosów za ucho. -Musimy wymienić się numerami, zanim stąd wyjdziemy - rzuciła, uśmiechając się do Billy’ego. W momencie, gdy to zaproponowała, zerknęła tylko na Iana, by zobaczyć jego reakcję. Dobra, trochę przegięła. Trochę za bardzo. Sam fakt, że mu odpyskowała i postawiła na swoim, no i flirtowała z jego kumplem tuż przed nim, nie był dobrym pomysłem. Był kurewsko złym pomysłem, ale nie spodziewała się aż takiego wybuchu złości.

Otworzyła usta w szoku i wpatrywała się, jak wciągnął kreskę tak płynnie, tak naturalnie, jakby to było picie wody. Zmarszczyła brwi, wstała, nazwała go skończonym dupkiem po ukraińsku i poszła do łazienki na moment, gdzie zamknęła klapę od toalety i usiadła na niej, żeby się uspokoić, dając im możliwość porozmawiania o tym drewnie czy whatever. Zastanawiała się, czy wrócić tam i spędzić z nimi resztę wieczoru, czy jednak się ewakuować. Jednak nie mogła dać mu takiej satysfakcji... opierdolił ją, ignorował, a teraz miała zachowywać się posłusznie jak baranek? Wstała, wyszła na zewnątrz w ich kierunku, słysząc, jak książę ciemności dalej udziela się o tym piece of wood, i przewróciła oczami. A miarka przebrała się, gdy popił jej herbatkę. Holloway usiadła na boku fotela Williama i spojrzała na Iana spod zmarszczonych brwi. - Jak już wypiłeś mój napój, mógłbyś mi zrobić następny - rzuciła do niego, po czym zwróciła się do Williama i uśmiechnęła się szeroko, zupełnie nie myśląc i nie mając w planach, co tak naprawdę zrobi. Ale głupota, przeszyta chęcią odegrania się na ksieciuniu, przejęła nad nią kontrolę. - Jestem dorosłą dziewczynką, daj mi spróbować - uklękła przed nim, oparła swoje dłonie na kolanach znajomego ian'a i wysunęła język, oczekując, aż ten rozprowadzi na nim troszkę białego proszku. Tak o... nie dlatego, że musiała, tylko dlatego, że chciała.

Billy
dupek

[William N. Patel]

- Jak mi powiesz teraz swój numer, to zapamiętam, mam matematyczną pamięć, możesz zapytać na koniec imprezy - zapewniam z całkowitą powagą, zerkając na dziewczynę znad książki. Książki, na której wykreśliłem trzy długie, białe węże - dla Iana, dla mnie i na zaś. Ale później to atmosfera robi się jakaś napięta i przez chwilę mam ochotę ściemnić, że zostawiłem żelazko na gazie i się ulotnić, ale był też we mnie ten drugi wilk, który zaś bardzo chciał zajebać strzała. Trochę mi nawet szkoda tej laski, bo niepotrzebnie się na niej wyżywa. Przecież ten wieczór mógł wyglądać tak miło - trochę byśmy poćpali w trójkę, potem może przyniósłby ten kawał drewna i wspólnie byśmy pogłówkowali jak do niego podejść. O, co trzy głowy to nie jedna, szczególnie w stanie, w którym każdy pomysł wydaje się dobry. Patrzę jak Ian ładuje w nozdrza, a Vita ucieka do kibla. Ja jebie, posyłam mu nawet takie spojrzenie w stylu chyba trochę przegiąłeś, stary, ale jakby nigdy nic zaczyna mi nawijać o swoich nowych zajawkach, więc odbieram książkę, na nowo zwijam banknot i zaciągam się kryształowym pyłem aż do odrętwienia zatok. Odkładam ćpanko na stół, po czym rozsiadam się wygodniej w fotelu, a dłonie układam na podłokietnikach, stukając w nie palcami w rytm, który gra chyba tylko w mojej głowie. Nawet się nie raczę wytrzeć, więc pod nosem biały przypał, ale w tym momencie bardziej interesuje mnie to o czym nawija mój kumpel. Przynajmniej dopóki jego kumpelka nie wróci z toalety, bo wtedy to ona zbiera całą uwagę. Zabieram rękę, pozwalając jej usiąść obok, ale jakoś tak mechanicznie moja dłoń ląduje na jej talii, z wolna osuwa się na biodro. Patrzę to na jedno, to na drugie, a gdy mój wzrok powraca do dziewczyny, to ona już przede mną klęczy i opiera mi dłonie na kolanach, jeszcze ta jej mina... Mam dosłownie fleszbeki z jakiś chorych, japońskich pornosów, których naoglądałem się kiedyś po kwasie nie wiem w sumie po chuj. Teraz czasem nawiedzały mnie w takich momentach jak ten. W pierwszej chwili cały się aż spinam - plecy wbite w oparcie fotela, palce w podłokietniki. W ułamku kolejnej połączenia neuronowe szaleją, układając się w kompletnie odklejony plan. Na prawym ramieniu pojawia się mini wersja mnie samego w anielskiej szacie i szepcze mi do ucha - Billy nie rób tego, Ian wyjebie was stąd w trzy sekundy, ale zanim zdąży skończyć swoją myśl na lewym już siedzi wysłannik samego diabła w postaci mini mnie - Zrób to, Billy, nie bądź pizda, najwyżej pójdziecie w tango gdziekolwiek, grunt to bunt. I to chyba przekonuje mnie bardziej, bo posyłam jej krótki, łobuzerski uśmiech. A potem sięgam po książkę i zlizuję z niej długiego szczura robionego na zaś, ale zanim schowam język między wargi, to pochylam się do Vity i łączę go z jej w jakimś dzikim tańcu. Wpycham język do jej ust, przesuwając nim po dziewczęcych dziąsłach, rozsmarowując na nich gorzki, chemiczny posmak prochu. Tu nawet nie chodzi o całowanie, tylko totalnie bezwstydne współćpanie. W końcu była dorosłą dziewczynką i chciała spróbować, a kimże ja byłem, żeby odmówić? Trochę przeciągam moment, w którym nasze wargi pozostają złączone, ale w końcu się odsuwam, na krótko zawieszając spojrzenie na jej oczach. Mój mały przyjaciel z aureolą jednak miał rację - Ian wypierdala nas stąd w trzy sekundy. Ledwie zdążę złapać płaszcz i torebkę z prochami, już jesteśmy na obskurnej, ciemnej klatce schodowej, a w bębenki uszne bije huk zamykanych drzwi, dobrze, że butów nie zdejmowałem, bo chyba nie zdążyłabym ich ubrać. Zerkam na Vitę, w międzyczasie zakładając płaszcz - Dobra, przejdzie mu - odzywam się pierwszy i chociaż mówię to takim tonem, jakby to była najoczywistsza oczywistość, to wcale nie jestem taki pewien - Chodź, zajebiemy wódkę ze stacji benzynowej i pójdziemy w tango - druga opcja to powrót do domu i całonocne walenie konia do filmografii Hot Summer, skoro już byłem z deka porobiony. Ale najpierw zadośćuczynienie - wyjmuję z kieszeni jakąś pomiętą ulotkę, którą wziąłem od małolata na ulicy wyłącznie dlatego, że to jego pierwsza praca i tylko w ten sposób jest w stanie zarobić na swoje drobne przyjemności. Jak widać śmieć miał się jednak przydać. Odsypuję Ianowi trochę kryształu i zawijam w papierek, po czym wsuwam pod drzwi. Teraz był na maksa wkurwiony, ale za godzinę pewnie będzie chciał przyjebać więcej i może dojdzie do wniosku, że nie warto było się tak unosić? Znajdzie na ziemi zawiniątko i ze wzruszeniem uzna, że może jednak nie musiał tak ostro traktować swojego kompana w politoksykomanii, skoro ten pomyślał o nim nawet w tak podbramkowej sytuacji? Prostuję się, znowu wbijając wzrok w Vitę. Resztę furania chowam sobie w gaciach, pod jajami i może nie powinienem tego robić patrząc jej w oczy, ale już chuj - To idziesz? - ostatnie pytanie, ja spadam poszukać szczęścia w okolicy.

vita bennett