[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
- Ukrywanie treści: włączone
- Hidebb Message Hidden Description
Michael Graham
-
And I don't want the world to see me 'cause I don't think that they'd understand.
When everything's made to be broken I just want you to know who I am
nieobecnośćniewątki 18+takzaimkiŻeńskietyp narracji3os.czas narracjiprzeszłypostaćautor
.svg "CHRISTMASSY")
-
He has been burned before.
Now he keeps his hands just far enough away to feel the warmth without the pain.
nieobecnośćniewątki 18+takzaimkiona/jejtyp narracjityp narracjiczas narracji-postaćautor
trigger warning
erotykaSpoiler
Tam, brzmiało jak odległa historia, standardowe dawno i nieprawda, coś, lubi powracać w przebłysku pamięci, czy senna mara, nie zaś rzeczywistość, którą chciałoby się rzeczywiście przywołać. Tyle że w przypadku tych dwojga rzeczone tam naprawdę wiązało się ze wszystkim, co najlepsze. Nawet jeśli oboje głęboko byli wtedy zakorzenieni w kłamstwie, które za nic w świecie nie mogło wyjść na światło dzienne, to jednak towarzyszące im szczęście kojarzyło się z większą beztroską niż tutaj.
Wpatrywał się w nią z zadowoleniem, nie chcąc dopuszczać do świadomości istnienia tego, co poza czterema ścianami dyżurki. Bo wszelkie różnice między tam i tu wolał zamienić na zwykłe teraz. Dostrzeżony uśmiech jaśniał w ciemnościach, rozwiewając burzowe chmury, a jednocześnie wzmacniał coś innego, o co dawno się nie posądzał — zgromadzone w brzuchu infantylne motyle. Trzepot skrzydeł rozchodził się ciepłem po całym ciele i jedyne, czego teraz pragnął, to trwać, nie zaś nadawać im jakąkolwiek etykietę.
Tyle mi ze szczęścia zostało, cisnęło się na usta, lecz nie wybrzmiało na głos, bo przez złączone w pocałunkach wargi zdołało wydostać się wyłącznie westchnienie.
— Niezależnie ile czasu zostało, wyspać się nie zdążę — odparł również rozbawiony, bo choć zaszył się na odosobnieniu celem podreperowania utraconej trudem dyżuru energii, to za sprawą gorących ust prędko ożywił się i potrzeba snu odeszła w zapomnienie.
Chciał więcej i mocniej, wrażliwy na każdy, najdrobniejszy nawet dotyk. Zadrżał pod naciskiem dłoni niebezpiecznie sunącej ku dołowi. Wciąż pobudzony i gotów do dalszej zabawy, na którą nie chciał sobie pozwolić — a raczej pragnął jej okrutnie, acz nie mógł w takim stanie wydostać się z pokoju.
— Wiesz, jak problematyczne może być moje następne spotkanie z pacjentem? — sapnął bez zamiaru odsuwania się. Ręka wślizgnęła się na kobiecą talię i dalej na tył, by tym mocniej przyciągnąć ją do siebie. Odwrócił się na plecy, wciągając kochankę na siebie, na poły zmyślnie, by drobna dłoń przestała go drażnić, na poły zaś strzelając sobie w stopę. Nagle każda wypukłość ciał zaczęła ocierać się o siebie wzajemnie, tym bardziej utrudniając proces dojścia do siebie i uspokojenia oddechu. Krew burzyła się w żyłach, a żądza domagała się spełnienia. Cóż, brzmiało to, jak problem dla przyszłego Michaela.
Wpatrywał się w nią z zadowoleniem, nie chcąc dopuszczać do świadomości istnienia tego, co poza czterema ścianami dyżurki. Bo wszelkie różnice między tam i tu wolał zamienić na zwykłe teraz. Dostrzeżony uśmiech jaśniał w ciemnościach, rozwiewając burzowe chmury, a jednocześnie wzmacniał coś innego, o co dawno się nie posądzał — zgromadzone w brzuchu infantylne motyle. Trzepot skrzydeł rozchodził się ciepłem po całym ciele i jedyne, czego teraz pragnął, to trwać, nie zaś nadawać im jakąkolwiek etykietę.
Tyle mi ze szczęścia zostało, cisnęło się na usta, lecz nie wybrzmiało na głos, bo przez złączone w pocałunkach wargi zdołało wydostać się wyłącznie westchnienie.
— Niezależnie ile czasu zostało, wyspać się nie zdążę — odparł również rozbawiony, bo choć zaszył się na odosobnieniu celem podreperowania utraconej trudem dyżuru energii, to za sprawą gorących ust prędko ożywił się i potrzeba snu odeszła w zapomnienie.
Chciał więcej i mocniej, wrażliwy na każdy, najdrobniejszy nawet dotyk. Zadrżał pod naciskiem dłoni niebezpiecznie sunącej ku dołowi. Wciąż pobudzony i gotów do dalszej zabawy, na którą nie chciał sobie pozwolić — a raczej pragnął jej okrutnie, acz nie mógł w takim stanie wydostać się z pokoju.
— Wiesz, jak problematyczne może być moje następne spotkanie z pacjentem? — sapnął bez zamiaru odsuwania się. Ręka wślizgnęła się na kobiecą talię i dalej na tył, by tym mocniej przyciągnąć ją do siebie. Odwrócił się na plecy, wciągając kochankę na siebie, na poły zmyślnie, by drobna dłoń przestała go drażnić, na poły zaś strzelając sobie w stopę. Nagle każda wypukłość ciał zaczęła ocierać się o siebie wzajemnie, tym bardziej utrudniając proces dojścia do siebie i uspokojenia oddechu. Krew burzyła się w żyłach, a żądza domagała się spełnienia. Cóż, brzmiało to, jak problem dla przyszłego Michaela.
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
space cadet
-
And I don't want the world to see me 'cause I don't think that they'd understand.
When everything's made to be broken I just want you to know who I am
nieobecnośćniewątki 18+takzaimkiŻeńskietyp narracji3os.czas narracjiprzeszłypostaćautor