[nadir al khansa]

Było coś urokliwego w nakładającym się sprostowaniu Milesa opisującym przestrzeń, na którą wcześniej ukradkiem spoglądał Nadir. Zapewne powinien poczuć ukłucie wstydu po przyłapaniu na wścibskiej wędrówce po cudzej prywatności, lecz myślami pozwolił sobie popłynąć d a l e j. Głębiej korytarzem, by skonfrontować - do własnego zawstydzenia w głębi duszy - pęd poranków naznaczających również inne sfery życia. Czy pozostawiał kołdrę falami skłębioną w nogach łóżka, gdy zrywał się wraz z budzikiem? Czy poduszka - po prawej, a może lewej... ktoś zajmował drugą? - nosiła nadal odciśnięty kształt jego głowy? Były to myśli
natrętne, n i e p o ż ą d a n e i głośne na tyle, by zagłuszyć nimi własne troski. Dlatego unosiły się w jego świadomości bez desperackich prób rozwiania ich zupełnie innymi. Bezsprzecznie bezpieczniejszymi, lecz nie gwarantującymi mu niebycia tym mężczyzną skulonym na chłodnej płycie chodnika. Uciekłby do prywatnej biblioteczki, wzrokiem wyznaczając nowe trasy po mniej lub bardziej znanych tytułach. Czy gdyby odrobina bezczelności uniosłaby wtedy jego dłoń do grubego tomiszcza, by na przypadkowo wybranej stronie między wersami dopuścić się aktu niewyobrażalnie egoistycznemu. Zapisać drobnymi zakrzywieniami liter własne myśli, by kiedyś przypadkowo napotkały te cudze. Wkraść się ponownie w nienależącą do siebie historię, by choćby przez chwilę b y ć. Wyrwać się od wiszącego nad głową fatum niebytu lub zapomnienia, które niebezpiecznie kusiło każdego poranka po powrocie na kanadyjskie ziemie. Z każdą połkniętą tabletką powoli formującą go w utracone ramy rzeczywistości. Desperacko pragnął po prostu być - w myślach innych - być - w cudzej przestrzeni - być - g d z i e k o l w i e k - być!
Z łaskoczącym w kark wietrznym pocałunkiem nadciągającej nocy, zamyślił się na dłuższą chwilę nad zadanym przez Milesa pytaniem. Najłatwiej byłoby podać coś z katalogu banalnych odpowiedzi, by nie iść naprzeciw fali kolejnych trudnych pytań samoistnie cisnących się na usta. Był jednakże c h o l e r n i e ciekawy jak możliwie daleko zarysować mógł własną granicę na tych ziemiach należących do współrozmówcy. I jego decyzji o rabunku, którą zamierzał przehandlować za swą prawdę. Szczątkową, gdyż reszta dusiła się w nim boleśnie gdzieś na wysokości jabłka Adama.
- Spokój... we własnych myślach, głównie od siebie i może kontrolę nad sobą. A Ty nie chciałbyś czegoś skraść?- Z bladym uśmiechem goszczących nieproszenie w kącikach ust, odpowiedział mu najprościej, jak potrafił przy tym zamglonym zmęczeniem umyśle. Pogładził krawędź balustrady opuszkami palców, mimowolnie myśląc o tym, czy z każdego luksusowego apartamentu sięgającego chmur rozciągał się taki widok. Czy on również spoglądał na samo, co teraz Nadir przywłaszczał sobie tak łapczywie? Czy była to jego wieża Babel? Kiedy dosięgnie go więc należyta k a r a? Przekrzywił delikatnie głowę, przenosząc spojrzenie na dłonie mężczyzny, które sięgały właśnie po własnoręcznie skręconego papierosa. Błysnęła mu również na serdecznym palcu ślubna obrączka; coś, co spodziewał się dostrzec od samego początku. Po zderzeniu z tym faktem doznał jednakże dysonansu jakby w dzielonych - dość krótko - chwilach nie potrafił dostrzec zajętego miejsca u boku Milesa.
- Całe moje życie - Z westchnięciem wypuścił spomiędzy warg ciche westchnięcie. Pozorne poczucie anonimowości w obecnej sytuacji wydawało się zbawiennym dla tkania słowami o własnej prywatności. Mógłby opowiedzieć mu dziecięcych przeprawach z tłumaczeniem babci praktycznie każdej lekarskiej wizyty lub nieustannym wypełnianiu koślawym jeszcze pismem jej dokumentów... albo o odejściu ojca, którym przypieczętował na ich rodzinie wieczną walkę o wytchnienie. Zdążyłby dotrzeć w tej opowieści do własnych utraconych marzeniach, nim głos ucichłby w nim z paraliżującego przygnębienia? Wybierz mądrze, Nadirze. - Trudy imigranckiej rodziny.... wyobcowanie, tęsknota i ostatecznie próby wyzbycia się własnej kultury, a potem wstyd za samego siebie i podobne myśli. Myślę, że nie starczy papierosów w paczce, bym zdołał dotrzeć choćby do połowy...
Przyglądał się, jak sylwetkę bruneta otula kotłujący się na wietrze dym. Sięgając potem z wdzięcznością po zaoferowaną mu zapalniczkę, by pójść niezgrabnymi ruchami w jego ślady. Włożył między wargi papierosa, by następnie dopiero z trzecim podejściem pomyślnie go zapalić. Trener zapewne wysłałby teraz ku niemu wiązankę przekleństw... jeśli w ogóle jeszcze pokładał w nim jakiekolwiek nadzieje. - A ile takich dotknięć może znieść człowiek... nie masz dosyć? - Ileż śmierci i cudzych nieszczęść w sobie dźwigasz, nieznajomy? Naiwnie szukał spojrzeniem w nim choćby cienia tych osób, śladów d o t k n i ę ć po ciężarze obcego istnienia. Trudno było uwierzyć Al Khansie, iż płynąca z prysznica woda miała takie niezwykłe właściwości. Najwyraźniej ciało Nadira uodporniło się na nią przy każdym kolejnym epizodzie depresyjnym, gdy skulony na rozgrzanych kafelkach marzył wyłącznie by się w niej zatopić. - ...czyli przeszkodziłem Ci w rutynie?
Ucieczka; tańczyło na końcu języka Nadira, lecz w porę powstrzymał się przed zdradzeniem własnej słabości. Porady, która przynieść mogła drugiemu mężczyźnie złudne poczucie wolności od dręczących demonów. A przecież... nie chciał ściągać własnego przekleństwa również na niego.
- Gdybym znał... nie byłbym pewnie w takim stanie - W tym miejscu?[/i] Ze wzrokiem błądzącym mimowolnie ku przepaści, jakby jego ciało w wyuczonym odruchu miało po prostu s p a d a ć. Niefortunnie, kiedy ze wspomnień przywołało się obraz nie tak dawnej Olimpiady i ikarowego lotu przy ostatniej łyżwiarskiej figurze.


Miles Howard

[Miles Howard]

— A Ty nie chciałbyś czegoś skraść?
Odpowiedź, ta oczywista, pierwotna – wibrująca w ciele impulsem ciepła i samozaskoczenia – nie nadeszła. Przynajmniej nie wprost. Zamiast tego wraz z zawieszoną między nimi nutą pytania, wzrok Milesa nasunął się na cudze wargi, wzniesione w kącikach ust w magnetyzmie niewymuszonego gestu. Bladość uśmiechu i pogłos towarzyszących temu emocji nieoczekiwanie szybko zaszedł mu pod skórę.
Kusiło go – naprawdę i wbrew rozsądkowi – by z gliny cudzej opieszałości uformować coś zgoła innego; dłońmi lub dotykiem własnych warg nadać temu kształt i większą intensywność; zagrzać wyrywek nadirowego uśmiechu i zakuć go, jeśli nie w ramie rzeczywistości, to przynajmniej we własnej pamięci.
Och życie, jak bardzo potrafiło w nim namieszać, gdy w uparcie wyrażanym zewnętrznie transie spokoju, znajdowało dyskretną drogę do truchlejącego z czasem serca.
Jeszcze wczoraj przypadkowość obecności Al Khansy nie zrobiłaby na nim większego wrażenia. Dziś zmęczenie pisało własną historię – niechcianą, ale konieczną, stanowiącą ostatni bastion prawdy o nim. Bo prawda, zakurzona, niemal przez niego zapomniana, mówiła o jego samotności (z roku na rok coraz bardziej przepastnej), o pustce pomieszczeń rozległego apartamentowca, którego nie używał w pełni i o obrączce bez pary, którą, gdy tylko sobie o niej przypominał, chyba z samej tylko przyzwoitości odkładał przed spaniem na szafce nocnej, by przynajmniej przez sen pozostawać samemu dla siebie najprawdziwszą wersją siebie.
Tą bezbronną, uparcie milczącą na świat i otaczających ją ludzi...
(bo nigdy nie potrafił zaufać,
że jeśli zdecyduje się pokazać więcej siebie,
ktoś obok nie zniknie)
...znajdującą przyjemność w rutynie prysznica i w cichych porankach.

Usta. Skradłbym Twoje usta.

Głoski niewypowiedzianej myśli, choć nawet nie sięgnęły jeszcze do języka, paliły intymnością. Coś niespodziewanie wiarygodnego czaiło się w kątach jego świadomości, gdy z obwarowanego muru powściągliwości, intensywność cudzej obecności wyrwała z niego jedną, samotną cegiełkę. Tworzyła w ten sposób przestrzał dla nowej emocji. Tej samej, dla której nie potrafił (i nie powinien) znaleźć miejsca.
(To... NIE JEST randka.
On NIE JEST tobą zainteresowany.
NIE JEST z Twojej ligi.)
Ręka zacisnęła się szczelnie wokół balustrady, gdy odrywał wzrok od źródła jego wewnętrznego zamieszania – od cudzych ust, cudzej opieszałości i cudzej, niewypowiedzianej zdolności chwytania uwagi Milesa w każdej, niemożliwie niejednoznacznej formie.
Zaciągnął się papierosem, zamykając w tym geście moment nadchodzącej ciszy i jednocześnie moment zawahania. Potrzebował kilku kolejnych sekund, by wyrwać się z wiru własnych myśli i z własnych słabości.
— Może trochę czasu. Skradłbym dodatkowe dwie godziny wieczoru i przeznaczył je na dłuższy sen — ...które miałbyś, gdybyś zasypiał spokojnie.
Popiół z papierosa opadł w przepaść pięter wraz z przemilczaną świadomie kwestią, a on nawet nie zareagował. Wzrok podążył za tym, co go opuściło (za resztką papierosa), nie wyrażał jednak troski o siebie samego. Nie wyrażał nic, poza samą chęcią słuchania swojego dzisiejszego gościa. Znów się przy tym zaciągnął, pozwalając, by w mglistej, tytoniowej zasłonie gubiły się emocje, te niepożądane, diabelsko niewygodne.
— Przykro mi... — równie dobrze mógłby mówić do siebie, spojrzenie jednoznacznie obiegło jednak cudzą sylwetkę, skupiając uwagę na przygnębieniu cudzego korpusu.
— ...że tak czujesz. Nikt nie powinien czuć się wyobcowany, a jednak w jakiś sposób jest to dziecinnie proste, i o ironio, właśnie w tak dużym mieście najprostsze.
Miał ochotę pomóc mu i zapalić za niego, albo wyciągnąć ku niemu dłoń, by osłonić drżący płomyk ognia przed drugą i trzecią próbą odpalenia papierosa. Palce drgnęły nawet w niemej potrzebie. Ostatecznie jednak zatrzymał wodze pomocy w sobie, uśmiechając się lekko, przekornie wobec ciężkości, z jaką jego gość zwracał się do niego.
— A ile takich dotknięć może znieść człowiek... nie masz dosyć?
— Sporo, Nadir... znacznie więcej, niż przypuszczasz, że można.
Na tyle, na ile zdążył go poznać na podstawie wypowiedzianych dotąd słów, domyślał się, że dosyć dla nich obu leżało w zupełnie innym miejscu.
Dosyć u niego czaiło się w przedsionku głowy i zawsze, gdy wydawało mu się, że zaraz go dopadnie przy ogonie; że wrażenie to jak nieproszony gość wpakuje mu się w przestrzeń głowy, atakując go eliminującym dotknięciem, dosyć ledwie opierało się w progu, machało do niego, stojąc jednak w miejscu.
Wiedział, że gdzieś musiała leżeć granica.
(Nie chciał jedynie myśleć o tym, gdzie dokładnie).
— Przeszkodziłeś...? Raczej pomogłeś zakotwiczyć się w rzeczywistości... rutyna, chociaż przyjemna, bywa machinalna — zmienił kontekst widzenia, uśmiechając się do niego i prostując, by zaciągnąć się ostatni raz dymem. Odrzucił tym samym peta do popielniczki leżącej w kącie tarasu, bliżej Nadira, niż niego. Musiał przy tym wcisnąć się za plecy gościa, by zza jego ramienia docisnąć pustą już betkę do szkiełka, gasząc ją sprawnie.
— Seks ponoć też pomaga na napięcia, nie wiem tylko jak w tym kontekście myśleć o dotknięciach — rzucił nagle wciąż zza jego pleców, choć trudno było doszukiwać się w tym prowokacji. Głos brzmiał neutralnie, jakby właśnie dzielił się z nim oczywistym faktem, który Nadir mógł przyjąć za pewnik lub odrzucić w negacji. Wrażenie niewinności, mimo treści, potęgowały kolejne słowa, dodane tym samym, niezobowiązującym tonem:
— Zrobię nam tej obiecanej herbaty, a jak skończysz palić, możemy wrócić do tego, jak się czujesz... jeśli będziesz chciał.
Jedna z obecności, jego własna, właśnie zniknęła za drzwiami tarasu, gdy schował się do wnętrza apartamentu, kierując się w stronę kuchni.

nadir al khansa

[nadir al khansa]

Przykro mi...
Połaskotało jego uszy wpierw czymś dobrze znanym; troską przywdziewaną przez innych ze zwyczajnej uprzejmości. Przywdzianą w niezrozumienie kryjących się trudności w odczuwanym wyobcowaniu. Wszak prawda niejednokrotnie uwierała napotykanych na jego drodze ludzi do tego stopnia, iż w końcu zwinnie zaczął kluczyć słowami wokół swych uczuć. Nie zapraszać nikogo w granice własnej kultury, dziedzictwa nierozlewanie z nim związanego. Bo... po prostu bał się - w sposób niekiedy wychodzący poza jego rozumienie - dopuścić kogokolwiek spoza swego kręgu do kołaczących się w jego duszy bolączek życia w diasporze. Dlatego kiwał z podobną serdecznością głową lub ostrożnie pchał rozmowę na bezpieczniejsze tory. Jednak... jemu chciał teraz - nagle, już, już j u ż - powiedzieć w i ę c e j. Tego wieczoru wywlec z zakątków własnej duszy prawie to wyblakłe wspomnienia, by obnażyć się w końcu przed kimś w ten najprostszy sposób. Wypowiedzieć słowa porzucone w przeszłości, z pragnieniem na pozostawienie ich wybrzmiewających na wieki w tym mieszkaniu... w cudzym umyśle. W jakiejś egoistycznej a może wręcz desperackiej potrzebie znajdowania się w cudzych myślach. Gdyby myśli Nadira nie pędziły tak chaotycznie, zapewne sam w wyuczonej do niektórych sytuacji powściągliwości oburzyłby się własnymi oczekiwaniami. Teraz jednakże próbował rozszyfrować M i l e s a, choć pozyskiwane ukradkiem informacje tylko mocniej mąciły mu w umyśle. Może dość naiwnie, ale w kolejnym rozrachunku uwierzyłby słowom mężczyzny - jakiż miał interes w uprzejmościach, gdy zdążył już zaprosić go do własnego domu?
Wsłuchując się z uwagą w brzmienie jego głosu, układające się w kolejne odpowiedzi, kiełkowała w nim potrzeba dowiedzenia się więcej.
O dotykach.
O rozkradanym śnie - przez co?
O tym jakie myśli błądziły wraz z jego spojrzeniem.

Po minionym epizodzie maniakalnym ciało Nadira zdawało się znajdować nad przepaścią, gdy on sam z przerażeniem łapał się wszystkiego, co zapełniłoby pustkę po hormonalnym szczęściu. Dlatego w swych myślach przesuwał dzielącą ich granicę uporczywie coraz dalej, dalej i dalej. Nieświadomie testując tym, w którym momencie natrafi na właściwy dla normalnych osób opór.
Tym razem ciało młodego łyżwiarza nie zareagowało unikiem czy odrętwieniem na świadomość bliskości drugiego, choć słowa wypowiedziane przez Milesa mrowieniem układały się zawijasami na jego karku. Odwrócił się tuż po tym, gdy gospodarz skierował się w głąb mieszkania. Oparty jeszcze niedbale o balustradę, pozwolił sobie na śledzenie go spojrzeniem przez oszkloną ścianę i wypuszczanie kolejnych obłoków papierosowego dymu. Gdyby tylko wierzył w jakąkolwiek formę piekielnych odmętów, to sam uznałby, że tym spotkaniem przypieczętowałby własną przynależność do któregoś z dantejskich kręgów. Z własnym chaosem wkradał się do cudzego - w oczach Nadira - poukładanego życia lekarza o ładnym mieszkaniu... i może z ładną małżonką? Gasząc resztkę pozostałą po papierosie, odpędzał wizję, w której mąci sobą spokojną scenerię.
Od razu po ponownym przekroczeniu progu mieszkania, zrzucił z siebie kurtkę, niedbale pozostawiając ją następnie na jednym ze stołków przy kuchennej wysepce. Oparł się o nią tyłem, kierując się naturalnie ciałem w kierunku rozmówcy.
- Mógłbym jakoś Ci pomóc? - Wypowiadając te słowa, ledwo powstrzymał się od zmniejszenia dzielonego ich dystansu, by zajrzeć mu w akcie czystej ciekawości przez ramię. Obserwować pracę dłoni w tej prostej czynności, gdy palce delikatnie tańczyły od marmurowego blatu do stojących na nim kubków. Sam Nadir nie miał też na myśli samego parzenia herbaty, gdyż niewątpliwie nie potrzebował w tym zadaniu jego wsparcia. Przekrzywił głowę, starając się uchwycić spojrzeniem choćby skrawek poczynań Howarda zza jego sylwetki skierowanej do prawie niego tyłem.
- Seks to niebezpieczna ucieczka - Powrócił do poprzedniej rozmowy, nim zdążyli podążyć razem za innym tematem. Niemniej słowa Nadira nie zabrzmiały w żadnym wypadku pouczająco, bo musiałby w tym wypadku zakpić też sobie samemu w twarz za świadomą hipokryzję. - Łatwo też nią zranić innych... jak i siebie - Z westchnięciem wypłynęło z ust Al Khansy to połowiczne wyznanie. W tych pewnych okresach, gdy tracił władzę nad własnym umysłem, szło również niekiedy w parze z tym panowanie na swym ciałem
w ten
l u b inny sposób. Wdzierający się pod jego skórę wstydem, gdy odkrywał w sobie porozdzierane przez niepamięć wspomnienia. Prawie tak samo bolesne było uświadamianie sobie, iż w swym życiu czasami robił to dość świadomie, w poszukiwaniu tłumiącej uczucia bliskości.
- Ponoć - Dodał na sam koniec z uśmiechem błąkającym się po ustach, bawiąc się tym fałszywym pozorem, jakoby wcale mogło go to wcale nie dotyczyć.


Miles Howard

[Miles Howard]

Ostrożny ruch po wychłodzonych panelach czystego mieszkania dał mu chwilę ulgi. Moment otrzeźwienia, o którym bał się mówić wprost nawet przed sobą. Odetchnął przy tym głęboko, dochodząc do kuchni, by z wiszących szafek wyciągnąć dwa porcelanowe kubki równej wielkości. Wciąż czuł na plecach cudzy wzrok, sprawnie jednak ten fakt ignorował, gdy po zalaniu elektrycznego czajnika dłonie Milesa oparły się o blat kuchenny, w cierpliwym oczekiwaniu na gotującą się wodę.
Nie był ignorantem, ale dzisiejszego wieczoru wolał pewne rzeczy przemilczeć, a pewne odesłać w zapomnienie. W napięciu wcześniejszej atmosfery i w aurze Nadira czaiło się bowiem coś niebezpiecznego, nienaturalnie wręcz przyciągającego. Coś, co mógł określić mianem „magnetyzmu”, ale równie dobrze mianem „naglącej potrzeby”, bijącej od chłopaka, którą on, jako ludzki nośnik empatii, instynktownie próbował spełnić. Wykalkulowany przez Howarda dystans wobec drugiego, zbyt interesującego go ciała (a przede wszystkim: zbyt interesującego go umysłu) trzymał go więc nie tylko w ryzach bezpieczeństwa, ale także w zamkniętym obwodzie kontroli.
Raz zerwany ze smyczy, nie zawsze potrafił znaleźć drogę powrotną.
Dlatego tak istotne było, by nie dać się wchłonąć przez lotność zbyt silnych emocji.
Ani nieznacznie przyspieszone serce, ani tętnice żył, choć wrzące pod skórą, nie wyszły zza wąwozu powściągliwych reakcji Milesa. Po prawdzie, również dlatego, że przy towarzyszącej im obu melancholii i obopólnej neutralności, nie potrafił znaleźć sposobu na wyrażenie siebie w pełni. Było w ich kontakcie coś intymnego i szczerego, ale było również coś, co sprawiało, że ani przez moment nie czuł się przez Nadira adorowany. Już samo myślenie o tym spotkaniu w ten sposób wywoływało w nim uczucie absurdu. Bo przecież sam zaprosił go z poczucia troski, nie z pożądania. A chłopak ani przez chwilę nie dał mu sygnału, że przyjęcie zaproszenia mogło być czymś więcej, niż zaakceptowaniem drobnej pomocy.
Ta druga, bardziej intymna i mniej stonowana strona osobowości Milesa, wciąż pozostawała więc w zamknięciu, a on w cugach rozsądku dryfował na płyciznach tego, co było mu wolno:
Wolno było mu mówić o seksie
(nie wolno mu było go chcieć z Nim)
Wolno mu było mówić o życiu
(nie wolno mu było mówić o sobie za dużo).
I choć to, co wolno, i to, co nie wolno, przede wszystkim ograniczało się do tego, na co sam sobie w ich spotkaniu pozwalał, wszystko sprowadzało się do prostego faktu: był tu dziś dla tego chłopca jego mieszkanie było tu dziś dla Nadira jako schronienie, a on nie oczekiwał niczego w zamian. Nie wchodził więc wgłąb siebie, a tym bardziej nie wchodził głęboko myślami we własne pragnienia, które rozbujane w osierdziu serca, nagminnie odkąd pamiętał, chciały łatać samotność.
Pytanie Nadira tymczasem zawisło napiętą pauzą między nimi...
Ale nie,
Nadir nie mógł mu w żaden sposób pomóc.
— Myślałem, że to ja pomagam dziś Tobie — pod pozorem grzeczności, skrył upomnienie, gdy słysząc dźwięk klikającego automatu czajnika, ściągnął go z podstawki, zalewając kubki gorącym naparem.
— Słodzisz? — dopytał, odwracając się do niego przodem. Jeden z kubków powędrował na marmurową wysepkę obok biodra Nadira, drugi pozostawił w dłoni.
Nie zawsze bywał jak przy Nadirze, tak uprzejmie wręcz zdystansowany, niemal przy tym chłodny, czasem spokój przybierał u niego formę ciepłego głosu z grzejącym oparem oddechu, oddawanym rozmówcy. Potrafił wieńczyć przestrzeń subtelną nutą własnej obecności...
i jednego był akurat pewien: nie chciał robić tego dziś. Nie wobec niego.
Może chodziło o potrzebę otoczenia chłopaka troską.
Może o różnicę wieku, która tworzyła niepisaną przepaść.
Może o szacunek.
Każdy z tych powodów brzmiał logicznie, gdy liźnięty cudzym spojrzeniem i smagnięty przez dwuznaczne westchnięcie, zastanawiał się, czy podążyć za na nowo otwartym tematem. Uniósł jednocześnie przy tym kąciki ust instynktownie w odpowiedzi na cudzy uśmiech, gdy karmiony własną bronią (słysząc hipotetyczne założenie, ale nie mając pewności, czy dotyczy ono jego rozmówcy), mógł poczuć się jak Nadir wcześniej, niespełniony przez niejednoznaczność odpowiedzi.
— Seks jest jedyną ucieczką, jaką toleruję — wyznał ostatecznie, pchany przez przedziwną moc dzisiejszej aury spotkania.

nadir al khansa

[nadir al khansa]

Nadir przez lata swojego życia przywykł do obijania się o pnące się ku niebu mury stawianego przez innych dystansu. W dzieciństwie potrafił karmić się rzucanymi mu ochłapami ojcowskich uczuć, wyrabiając sobie zapewne już od tego czasu te niezdrowe wzorce i poczucie bycia nieustannie niewystarczającym. Kimś będącym jedynie przerywnikiem w cudzym życiu, który miał odgórnie określony termin swojej przydatności.
P r z y w y k ł; dziecięcy smutek zamieniając na nieustające ucieczki, jakby ta łapana zachłannie złudna wolność zagwarantować mu mogła uwolnienie się od tego ciężaru. Nawet matczyna miłość niosła w sobie brzmienie jego choroby, więc odtrącał od siebie to jedno pragnienie wślizgujące się niekiedy do jego serca.
Patrząc teraz na Milesa, nie pojmował jego zachowania na wielu płaszczyznach, przy tym nie oczekując od obcego mężczyzny nawet najmniejszej uprzejmości. Wszak zapewne nikt o zdrowych myślach nie zaprosiłby do siebie nieznajomego nieszczęśnika bez względu na to, co mogłyby pomyśleć o tym osoby postronne. Nadal przecież czuł na sobie pełne zainteresowania spojrzenie mężczyzny z recepcji, gdy podążał u boku mężczyzny w kierunku windy.
Gdy dotarła do uszu Nadira odpowiedź na pytanie, własne zakłopotanie prędko spróbował zamaskować odwróceniem spojrzenia, które dotąd tak intensywnie błądziło po każdej krzywiźnie twarzy Howarda.
Skłam.
- Aż tak po mnie widać, że potrzebuję pomocy? - Przywołanie na usta lekkiego uśmiechy, gdy jeszcze sylaby wypowiadanych słów nadal tańczyły na jego warach, przyszło mu to z niesłychaną trudnością. Mógł tylko żywić gorącą nadzieję, że zmyli Milesa tym sztucznie wybrzmiewającym żartobliwym tonem. W niezrozumiały dla siebie sposób nie chciał, by odebrał go tak żałośnie... jak najpewniej zaprezentował się, siedząc na tamtym chodniku w deszczu. Kontrast między nimi aż delikatnie wręcz szczypał go zażenowaniem własną osobą w różowiejące od tego policzki.
Z wytchnieniem przeniósł uciekające spojrzenie na kubek z parującym napojem, szukając w sobie odpowiedzi. Coś głęboko w nim pragnęło zalać mężczyznę bezsensownym monologiem o sposobie picia herbaty w jego rodzinnych stronach i o tym, jak dla niektórych niewyobrażalnie słodka się wydawała. Zaplątać wokół niego słowa własnej historii z nadzieją, że któreś z nich nie zostanie tak po prostu zapomniane niczym p r z e r y w n i k.
- Od dłuższego czasu nie słodzę, dziękuję - Odparł po krótkiej chwili zastanowienia, starając się nie poświęcać starym nawykom zbyt wiele czasu i nie wpaść w pułapkę własnego zbyt natarczywego przekraczania granic międzyludzkich. Sięgnął po kubek, a kiedy palce spotkały się z powierzchnią naczynia, poczuł na skórze przyjemne szczypanie od docierającego do niej gorąca.
Al Khansa pozwolił sobie w końcu na skierowanie ciemnych oczu ku rozmówcy, który obrócił się przodem w jego kierunku. Powoli - oraz dość bezmyślnie - przystawił usta do krawędzi kubka, parząc się w nie momentalnie gorącą herbatą. Dlatego chwilę po tym z ledwo dostrzegalnym grymasem odstawił z powrotem na blat nieopodal siebie naczynie, po raz kolejny dając przykład własnej niecierpliwości.
- Często musisz uciekać? - Pytanie wymknęło się między rozchylonymi wargami, nim zdążył sam się nad nim zastanowić. Zanim rozważył to, o co właściwie właśnie zapytał z taką niebywałą lekkością. Pchnięty jednak podjętą przez rozmówcę kontynuacją tematu, pozwolił sobie niebezpiecznie prowadzić się kiełkującą ciekawością w zupełnie nieznane rejony własnych myśli o Milesie, które tak desperacko wyrywały się teraz z duszy otępionej po ostatniej odysei.
Z kim... ...miał obrączkę. Kiedy zamierzasz u c i e c, Milesie?

[Miles Howard]

Dzisiejszego wieczoru uwaga Milesa i sama chęć do bycia obecnym w ich rozmowie była tak silna, że aż gorąca od żaru tej potrzeby. Palce dłoni objęły luźno parujący kubek, unikając kontaktu ze zbyt wrzącą ścianką naczynia, największe smagnięcie ciepła docierało do niego jednak nie od herbaty, a pod postacią ich splecionych spojrzeń. Gdy tylko zgaszona kometa młodzieńczych oczu minęła go niespodziewanie, ocierając się ledwie o ramię i odrywając ogon wzroku od jego twarzy, momentalnie poczuł więc nieznaczne ochłodzenie. Rodzący się dystans lub . u c i e c z k ę, której nie zrozumiał.
Brwi lekarza ściągnęły się nieznacznie, okalając twarz płytką linią zmarszczek na czole i nawet uśmiech, zroszony piękną parabolą na ładnie wykrojonych ustach rozmówcy, nie zmył z Milesa czającego się w głowie pytania:
Czujesz się zakłopotany, NADIR?
Emocja nieznanego źródła tliła się skromnie u chłopaka, jak przygaszona między nimi pochodnia. Rzucała cień na twarz Nadira, ale nie wskazywała na jej powód. Miles przygryzł wargę, pozwalając ustom na chwilową deformację. Dopiero wypuszczona spod zębów tkanka, minimalnie zaczerwieniona, otwarła dla niego drogę do dalszej rozmowy. Usta odnalazły wtedy drogę do zagubionych przez moment głosek i choć były to ledwie sekundy, w głowie Howarda rozciągały się do nieprzyjemnej wieczności.
— Myślę, że każdy, kogo deszcz złapał nagle z dala od domu, potrzebuje pomocy — usprawiedliwił go, podświadomie chłonąc z powietrza napięcie. Ramiona spięły się nie tylko pod ciężarem wzniesionego właśnie przez niego kubka, ale również za sprawą tego, co wciąż pozostawało dla niego drażniąco niezrozumiałe.

Nadir był sprzecznością.
Pozostawał blisko, kiedy na poziomie samego istnienia wydawał mu się nieobecny, niepełny. Jakby wciąż trzymał w dłoni Puszkę Pandory, której bał się otworzyć; jakby nie mówił wszystkiego, lub to Miles nie potrafił słuchać, na większych wybojach ich rozmów zwyczajnie tracąc skupienie. Nie wiedział bowiem, jakie pytanie mu zadać, by uzyskać satysfakcjonującą go odpowiedź (a zdarzało mu się to niezwykle rzadko), dzięki której pozna go lepiej. W efekcie wrażenie niedopowiedzenia niemal bezustannie oblepiało jego ciało, kleiło się do niego jak wilgotny plaster miodu, i choć chciał oczyścić ciało z tego uczucia, nie było to proste.
Daj temu czas.
Dmuchając krótko w krawędź kubka upił pierwszy, drobny łyk naparu. Pozwolił, by intensywnie liściasty smak herbaty, rozmyty na języku, ściągnął z niego kolejne słowa – jak choćby chęć zadania mu pytania, o czym teraz myśli... ...i przed czym Nadir ucieka, odwracając wzrok. A potem, niespodziewanie, sam dostał podobne pytanie, też o ucieczkę.
Zaśmiał się krótko, pozwalając, by dźwięk ten wyciągnął z krtani nie tylko dzwonki śmiechu, ale również towarzyszące mu napięcie, które nagle zelżało. Bo na to pytanie nie musiał szukać długo odpowiedzi.
— Często chcę — zdecydował się na drobną korektę, jednocześnie nadając wypowiedzi jednoznaczny kierunek — Seks jest łatwy, przyjemny, i tak... czasem rani innych. Ale tylko, jeśli któraś ze stron obwaruje tę bliskość balastem uczuć, które potem okazują się za mocne. Nie zrozum mnie źle... każda osoba, z którą się kocham, jest dla mnie na tamten moment najważniejsza... — monolog wciąż trwał, opuścił jednak w międzyczasie kubek niżej, na wysokość piersi, czekając aż napój nieco wystygnie — ...ale to nie znaczy, że jest to coś, czego się będę kurczowo trzymać, kiedy relacja się wypali.
Korzystając z zakończonej kwestii, przed rozpoczęciem kolejnej odsunął się od blatu, wraz ze swoją herbatą udając się do części salonowej, w której dawno już powinien się znaleźć, jeśli chciał porozmawiać w wygodnej pozycji,

(i nie chciał pozostać pod presją tego, że Nadir zaraz wyjdzie,
uznając, że nie ma nic zobowiązującego w staniu w kuchni).
zajmując tym samym miejsce na kanapie. Płytki materac siedziska ustąpił pod jego ciężarem z mozolną powinnością, a on sam oparł się w nim głębiej, odstawiając jedynie chwilę wcześniej kubek na ławę. Było coś osobliwie kojącego w tym krótkim momencie bezruchu, świat nie zawsze oczekiwał od niego kolejnych decyzji na już i to była właśnie ta chwila, moment ciszy i odprężenia, na który świadomie sobie pozwolił, czując się w tym miejscu na tyle swobodnie, by odpiąć guzik koszuli, uwalniając fragment szyi.
— Jeśli seks jest dla Ciebie ucieczką, to co uznałbyś w takim razie za przyjemność?

nadir al khansa

[nadir al khansa]

Nadir niejednokrotnie wpadał w ciąg sytuacji, które były katalizatorem do jego czasami wręcz nieświadomego skrywania tej prawdziwej części siebie. Przesiąkniętej egipskim słońcem oraz zapachem intensywnych przypraw, gdy usta opuszczały emocjonalne monologi składane z niekiedy niezgrabnie stawianego akcentu w angielskich wyrazach. W t e d y, kiedy jego pasja nie trafiała w kajdany utkane przez obawy imigranckiego życia. Lat prób odnalezienia tutaj własnego domu, choć jego korzenie nadal pamiętały jeszcze starą ziemię. J e g o ziemię. Pomimo zawstydzenia własnym stanem, naprawdę coś w nim chciało nie budować cegiełka po cegiełce zburzonego po epizodzie muru. Pozwolić własnym emocjom zmyć przybierany kamuflaż, więc mimowolnie na ustach Al Khansy pojawiło się coś na kształt uśmiechu pełnego wdzięczności tuż po słowach Milesa. Wcale nie musiał przecież tak łagodnie w słowa ubierać tego, co w nim dostrzegł na tym nieszczęsnym chodniku.
Gdy ponownie obracał w dłoniach kubek z gorącym naparem, rozważał przeróżne opcje na okazanie podziękowania za ten drobny gest. Jak i również odbicia piłeczki, by domagać się uporczywie prawdy, choćby mogłaby okazać się dość bolesna. Czy zamierzał pozwolić, by jego własne demony wyciągnęły swe szpony też po Howarda? Pochłaniały go jeszcze bardziej z każdym wyrzucanym przez Nadira wyznaniem? Pchnięcie tych wrót od więżącej ich klatki wydawało się niezmiernie okrutne, gdy nie było się pewnym granic wyrysowanych przez rozmówcę.
Mógłby po niego sięgnąć.
Egipcjanin zmarszczył delikatnie nos wraz z niekontrolowanym uśmiechem w reakcji na dźwięczny śmiech bruneta, powoli wypełniający przestrzeń między nimi. Ciepłymi dźwiękami rozganiający zadręczające umysł Nadira wątpliwości. Przekrzywił lekko głowę, wsłuchując się z uwagą w otrzymywaną odpowiedź. Czy takiej spodziewał się po lekarzu z obrączką na palcu? Na końcu języka tańczyły mu przeróżne pytania, które pozwoliłby mu naprostować każde błędne założenie, lecz...
- A teraz chciałbyś uciec? - Przyozdobione intensywnością spojrzenia ciemnych oczu, błądzących po twarzy drugiego mężczyzny, jakby same mogłyby odszukać na to odpowiedź. Przepadł jednakże w nieznanej sobie mimice twarzy, czekając bez nawet najmniejszych pozostałości po poprzednim zawstydzeniu. Sam wprawdzie do końca nie rozumiał, co zamierzał osiągnąć otrzymaniem informacji na to potencjalnie dość prywatne pytanie. Wyzbycia i porzucenia się oporów przed zatarciem granic w nieznajomości? Czymkolwiek to było, to mocno kotłowało się w nim pod warstwą skóry.
Pozwolił sobie przez moment obserwować, jak Miles oddala się w kierunku kanapy, przy tym wyszukując w sobie odpowiednich słów idealnie opisujących jego przyjemności. Dopiero potem powoli jak leniwie przechadzający się kot, podążył za nim, zajmując miejsce obok mężczyzny w wygodnym dla rozmowy dystansie. Odchylił się delikatnie do tyłu, aż jego plecy nie dotknęły oparcia mebla.
- Najłatwiej byłoby opowiedzieć Ci o łyżwiarstwie - Zaczął z westchnięciem, w którym mógłby skryć lata swego poświęcone lodowisku. Nie zamierzał jednak uciekać się do łatwych odpowiedzi, jakby nadal próbując poddać testowi swego rozmówcę i wyczuć, w którym momencie dostrzeże w nim znajome emocje... oznaczające kapitulację. - Życie jest przyjemnością... kiedy jest moje. Kiedy mogę tworzyć nieidealne rzeczy, zapisywać twarze nieznajomych węglem na kartce lub szukać odpowiednich dla swoich emocji dźwięków. A może też znikać gdzieś w świecie?
Urwał po oskarżeniu rzuconym samemu sobie, ponieważ nigdy tak naprawdę nie ubierał w słowa tego, co naprawdę sprawiało mu radość. Tak wiele rzeczy zdawało się powstawać cholernie ulotnymi, że poniekąd obawiał się nadawać im większego znaczenia. - I to nie tak... że uważam seks za ucieczkę, po prostu... najczęściej taki się wydawał.


Miles Howard

[Miles Howard]

A teraz chciałbyś uciec?
Enigmatyczny uśmiech objął szczękę Milesa w chwilowym podrygu emocji. Pomimo wszelkich sprzeczności, jakie targały jego wnętrzem, nie dał się jednak wciągnąć w wir wątpliwości, ani zmiażdżyć potencjału tej relacji pod presją własnych, skrytych w nim potrzeb. Utrzymywał uprzejmy ton tego gestu uparcie i cierpliwie – nie zmienił przy tym intensywności własnego uroku, czającego się w szczeblach odkrytych zębów. Nawet pod ciężarem palącego spojrzenia Nadira potrafił pozostawić twarz otwartą na rozmowę, ale bezwzględnie niewzruszoną. Dyplomatycznie cichy i dyskretnie asertywny chwilę przed odejściem do salonu stał przed nim, gdy zamiast powiedzieć „tak” lub „nie” wybrał bardziej złożoną opcję: pozostawienie go w niewiedzy. Ani zachowanie, ani słowa nie zdradziły przy tym źródła tego, co czaiło się w korytarzach jego myśli. Ostatnia kładka, łącząca sprawny język Howarda z jego własną głową, zamknęła się niemożliwie szybko, niemożliwie spokojnie oddalając się także od odpowiedzi na zadane mu przez chłopaka pytanie.
Milczał —
pozwalając cudzej obecności wetrzeć się w przestrzeń apartamentu.

Milczał —
nawet wtedy, gdy ów obecność zdawała się ocierać o jego myśli.
Kroki, dystansujące go od kuchni, miały tym samym przypadkiem odciąć go od pytań w niej zadanych. Bo przecież nie szedł do salonu z myślą o ucieczce przed pytaniem, a jednak tak właśnie to wyglądało, gdy docierał do kanapy; kiedy bowiem na niej siedział, wpatrzony we front kubka, znak zapytania w głosie Nadira zatarł się niepostrzeżenie, zniknął w dłużyźnie ciszy. Między nimi pozostawały jedynie ciężkie, niesklasyfikowane nigdzie emocje i szelest ubrania gościa, gdy młodzieniec ruszał powoli ku niemu. Smukłe palce i kończyny chłopaka, poruszające się z gracją, ostatecznie osadziły się niespiesznie w poduszkach miękkiej kanapy.
— Jeździsz na łyżwach...? Hobbystycznie, czy zawodowo? — dopytał o jedyną rzecz, którą udało mu się wychwycić z monologu. W Kanadzie wiele osób jeździło profesjonalnie na łyżwach, czy to grając w hokeja, czy jeżdżąc figurowo, więc pytanie to formowało się niemal samoistnie. Całą resztę uznawał za fascynujące dopełnienie osobliwości wypowiedzi Egipcjanina. W ciągu trwającej rozmowy z nim nie zawsze potrafił wychwycić, co dokładnie miał na myśli Nadir, niezmiennie od początku pragnął jednak odkrywać niuanse jego myśli wątek za wątkiem. Wyrywał z jego słów drobnicę prawd i wyznań, by na koniec próbować z nich zlepić coś, co mogłoby nabrać kształtu. Choć jedyny kształt, jaki się formował na tę chwilę, to stosunek Howarda do niego. To, w jaki sposób Miles zaczynał o nim myśleć:
jak o kimś, na kogo warto poświęcić czas.
— Nie do końca rozumiem, jak mógłbyś zniknąć ze swoim wzrostem — zażartował — ale byłoby szkoda. Dobrze się z Tobą rozmawia... i chętnie kiedyś zobaczyłbym te portrety rysowane węglem.
Szczególnie interesujące wydały mu się ostatnie jego słowa, choć mogło wydawać się inaczej, gdy zamiast patrzeć na niego podczas końcowej wypowiedzi, sięgnął po kubek, upijając nieco zawartości herbaty. Ciepło rozlało się wpierw po języku, następnie po przełyku i żołądku, gdy odłożył ceramikę z powrotem na ławę.
— Nadir... — zaczął, okręcając się w jego kierunku.
Jedno z kolan wciągnął na poduszki kanapy, by móc usiąść przodem do niego, z ręką asekuracyjnie przerzuconą przez oparcie, by zyskać większą wygodę. Odległość między nimi skurczyła się tym samym przy poziomie poduszek. Wystarczająco, by ciemne tęczówki Milesa wchłonęły w swoją obręcz widok interesującego go gościa, a dłoń zacisnęła się nieznacznie na mięknącym pod palcami meblu w gorącym napięciu, choć przewlekle sączącym się w powietrzu. Miał wrażenie, że przestrzeń nasyca się ciepłem herbaty i bliskością siedzącego obok niego gościa, ale również zagadką milesowych odczuć i instynktów – pulsujących w nim i zasadzonych w bijącym nieznacznie szybciej sercu – które potrzebował odkryć. Albo przynajmniej uzewnętrznić w części, by nie zostać z myślami w wiążącej go pułapce ciągłych analiz i grzmiących pod kopułą czaszki pytań:
O Nadira i źródło jego intensywnego spojrzenia;
o powód ciągnącej się między nimi uprzejmości.
— Chciałbym — zaryzykował krótką prowokacją.
Treść głosek opadła w przestrzeń, gdy przyglądał mu się z bliska.

nadir al khansa