[Alexander Hall]

Okej, to była sprawa życia i śmierci. Być albo nie być w tej dzielnicy Toronto. Mieć pełny brzuch albo nie mieć.

Czas na zakupy w sklepie spożywczym.

Tego dnia Alex obiecał odebrać Eryczkę od jakichś tam znajomych i zawieźć ją spokojnie do domu, no i korzystając z okazji - od słowa do słowa - okazało się, że oboje potrzebowali zrobić zakupy spożywcze. Kręcili się po markecie już od kilku minut, po jednej stronie wózka układając artykuły Alexa, a po drugiej - Eryczki, kiedy nagle Alex, prowadzący wózek, zamarł na środku alejki, otworzył szeroko oczy ze zdziwienia i zaczął wpatrywać się w stojącą na palecie piramidę z płatków śniadaniowych. - Erika. Stop. Patrz - powiedział, łapiąc ją przy tym za rękaw i bezceremonialnie ciągnąc w stronę piramidy. Przed nimi stały jakieś limitowane, gigantyczne płatki śniadaniowe, pakowane w dwukilogramowe pudła z wizerunkiem jakiegoś kreskówkowego superbohatera, do których dołączona była PROMOCYJNA, PLASTIKOWA MISKA NA PŁATKI ŚNIADANIOWE ŚWIECĄCA W CIEMNOŚCI!

Alex prawie się zachłysnął z wrażenia. - Widzisz to? Ta miska ŚWIECI W CIEMNOŚCI, rozumiesz? Mógłbym jeść płatki o trzeciej nad ranem przy wyłączonym świetle i nie musiałbym zapalać lampki - rzekł z całkowitą powagą, po czym chwycił jedno z pudełek. Przeniósł wzrok na Lindberg, oczekując od niej… no, nie wiem, zrozumienia czy czegoś? Albo równie mocnej fiksacji, w jaką popadł on. Wrzucił wielkie pudło do wózka. - Też chcesz? - spytał, tuż przed tym, jak potrącił go jakiś nastolatek. - Uważaj jak leziesz, co? - warknął za nim Alex i z tego wszystkiego nawet nie zauważył, że typ miał na głowie rajstopę, lol. Chłopak, niestety, nie odpowiedział i zniknął w kolejnej alejce.

W tym czasie Alex i Eryczka zawitali do działu z drobiazgami do domu. - O kurde, patrz na to - rzucił Hall i tym razem zatrzymał się przy opakowaniu jaskrawych wykałaczek zakończonych rękojeściami mieczy świetlnych. - Wyobraź sobie, że jesz serowe koreczki z takiej wykałaczki - parsknął śmiechem, no i znowu nie zauważył kolejnego skradającego się nastolatka, który przebiegł tuż za jego plecami z rękami wypchanymi batonami i energetykami, niemal potrącając stojący na środku alejki wózek Alexa i Eryczki. - Rany, co ci ludzie dzisiaj tacy nerwowi? Przecież ta promocja na płatki nigdzie nie ucieknie - mruknął Alex, kompletnie ignorując fakt, że gdzieś w tle, przy alejce z alkoholami, właśnie rozległ się brzęk tłuczonego szkła i krzyk jakiejś kasjerki. - Zobacz, Rika. Nabijesz na to oliwkę albo kawałek sera. Zjesz. I jesteś Anakin Skywalker - palnął, obracając pudełkiem wykałaczek w dłoniach.

Kurde, czy na pewno tego potrzebował…? Za tyle dolców...? Hmmm...

Erika

[Erika Lindberg]

Sprawa była niezwykle poważna. Zresztą jak zawsze, gdy tylko zabierała się do czegoś z Hallem. Głównie dlatego, że sami byli niezwykle poważnymi ludźmi w słusznym wieku. Dlatego mogli mieć jedynie bardzo dojrzałe problemy. Takie jak zakupy spożywcze.
Na ogół raczej nie wykorzystywała swoich znajomych do tego, aby wozili jej dupsko po mieście ze względu, że nie miała prywatnego środka transportu, ale Alex sam się zaproponował. Była na drugim końcu Toronto, dojazd do mieszkania był średni, a poza tym mieli spędzić wspólnie czas. Nie mieli ostatnimi czasu okazji, aby się zobaczyć, a na netflixie pojawiła się jakaś durna komedia, którą chciała z nim zobaczyć. Także poza jakże przydatną spożywką do robienia zbalansowanych posiłków mieli też zakupić jakieś przekąski, aby mogli się wygodnie zwinąć razem na kanapie w salonie.
Sumiennie pakowali produkty do wózeczka, który prowadzony był przez Halla, bo to on był prawdziwym męskim mężczyzną od zadań specjalnych, a za punkt rozgraniczający ich zakupy służyły dwa ustawione pionowo pudełka pizzy mrożonej, którą pewnie wspólnie zjedzą. Lindberg była w trakcie dokładania do swojej połowy wózka kilku jogurtów, gdy wtem została pochwycona przez przyjaciela.
- Co tam masz, przystojny kawalerze? - zapytała, dając się pociągnąć w kierunku piramidy z płatków śniadaniowych, przy której się niemal zapowietrzyła. - O Jezusie malutki i dorosły także... Przecież to płatki z KAPITANEM PAZUREM!
Ożyły natychmiast wspomnienia z dzieciństwa. Czy może raczej z wycieczki do muzeum gier, w którym spędziła sporo czasu na tym, aby zagrać w tę przyjemną platformówkę. Wyglądało na to, że wypuszczali limitowaną wersję płatków na zbliżającą się trzydziestą rocznicę gry. Czy to nie było wspaniałe?
- ALEX. Mordo - oświadczyła z całkowitą powagą i spojrzała mu prosto w oczy. - To jest wspaniała miska. Wiesz co jeszcze powinniśmy kupić? Te świecące w ciemności dinozaury... O, albo te kapsułki rozpuszczalne z dinozaurami i je sobie powrzucać do tej miski!
Jedna uwaga, a już uwolniła w Erice niespotykane natężenie ukrytego ADHD i skomplikowany ciąg myślowy prowadzący do coraz to nowszych pomysłów. Obudził też w niej fazę na dinozaury, którą jak każde normalne dziecko przechodziła w wieku kilkuletnim. Właśnie przez to nie zauważyła zupełnie, że coś było nie tak z typem, który potrącił Alexa.
Nie było mowy, aby nie chciała takiej miski. Zapakowali także łącznie cztery kilogramy płatków z Kapitanem Pazurem i świecącą miską do swojego wózka. Dopiero potem będzie mogła wytłumaczyć się Abby z tego dlaczego do ich wspólnego mieszkania kupiła tonę dziwnych rzeczy, do których zachęcił ją Alex... No, ale kto by nie chciał takiej miski?
- Okay. Brzmi zajebiście. A wiesz, co do tego? - zapytała i sięgnęła po zestaw wyjątkowo neonowych i poskręcanych słomek. - Obejrzałbyś ze mną serial o Legalnej Blondynce i wypił do tego kolorowe drineczki z takich słomek?
To była jak najbardziej poważna propozycja. Alex lubił blondynki. Ona lubiła Legalne Blondynki. Wszystko się zgadzało. Mogli sobie łapę podać i zgodzić się na wspólne siedzenie przed telewizorek. Tylko, że w tle zaczynały dziać się coraz dziwniejsze rzeczy, bo nagle rozległ się dziwny huk, a kawałek tynku odpadł z sufitu, gdy coś go przebiło.
- TO JEST, KURWA, NAPAD! Słuchajcie się, a nic wam się nie stanie! - zadudnił jakiś wyjątkowo groźny głos, a Erika jedynie obrzuciła przyjaciela spojrzeniem, które zdawało się zadawać jedno proste pytanie...
Jakim, kurwa, cudem mogliśmy mieć takiego pecha? To był najdziwniejszy random encounter jaki mogła sobie wyobrazić.

Alexander Hall