[Ricardo Martinez]

Siostra

Dzielimy matke

STATUS: AKTUALNE | 21/0

#amerykanka #latina #oczkowgłowie

Nasza mama pochodziła z Portorico i swego czasu była niezłą wariatką, która miała dzieci z trzyma różnymi ojcami. Mamie niestety zmarło jej się kilka lat temu - panie świeć nad jej duszą. Od tamtego czasu jesteśmy więc tylko my - no i reszta naszego rodzeńswa, ich ojciec i Twój ojciec. Mój ojciec jest gejem na przykład czego dowiedział się tuż po tym jak mnie zrobił. Wbrew pozorom, dziś mamy świeny kontakt, ale brakowało mi go, natomiast wychowywał nas inny gach mamy. Żyliśmy w Nowym Jorku, skąd po osiagnięciu dorosłości wyjechałem do Portorico. Co się działo wtedy z tobą - pozostawiam to Twojej wyobraźni.

Nasza relacja jest trudna. Kiedyś byliśmy nierozłączni, później nie rozmawialiśmy tak często, a teraz rozmawiamy głównie na telefonie. Godzinami. Martwię się o Ciebie i nie chcę pozwolić, żeby stała Ci się krzywda, natomiast ty chciałabyś, żebym był bardziej ambitny. Jest jednak problem. Nie lubisz mojej żony. Kiedy usłyszałaś o tym, że biorę ślub, to byłaś temu absolutnie przeciwna. Powtarzałaś, że zmusiła mnie do tego i że zasługuję na kogoś kto będzie mnie traktował lepiej.

W związku z tym, że niebawem urodzą mi się bliźniaki, postanowiłaś zwalić mi się na chatę i przeprowadzić do Toronto. Pewnie tego nie wiesz, ale przyjeżdża też matka mojej żony (NPC).

✧ wiek jakikolwiek, ale chyba wolałabym młodszą siostrę w karcie mam, że niby Ricz ma 3 starsze, ale to można zmienić
✧ przyjmuje pod warunkiem, że będziemy grać rodzinne wątki. Poza mną jest w rodzinie również Madox A. Noriega oraz Gabriela R. Blais
✧ mile widziane uprzykrzanie życia Riczowi
✧ jeżeli nie znajdzie mi się żona (szukam w innych poszukiwaniach) to uprzedzam, że będziesz ze mną wychowywać bliźniaki :*

[louis rosier]

Last night I lost my head

I found it in some women`s bed

STATUS: AKTUALNE| 23/09

— I już tak zawsze na zawsze? — zapytała, spoglądając z lekkim niedowierzaniem na wyciągniętą dłoń chłopaka. Ten przytaknął ochoczo, po czym złączyli swoje dłonie w przysiędze, która okazała się ich mimowolnym przeznaczeniem, klątwą, przekleństwem - jak zwał, tak zwał.
— Zawsze na zawsze.

Środowisko, w którym się otaczali, jedynie z pozoru było piękne i idealne. W rzeczywistości przesiąknięte było okrutną obłudą i fałszywością, która wręcz raziła po oczach, nawet tych najmłodszych. Louis od początku wiedział, że był w tej całej układance niedopasowanym puzzlem, którego rodzice skutecznie wciskali w swoje miejsce. Wiedział też, że nie było sensu się wobec tego buntować - widział jak inni próbowali i jak kończyli. Nie chciał być jednym z nich.
W podobnej sytuacji była Y - też nie pasowała, a mimo wszystko wytrzymywała te wszystkie bale charytatywne, konferencje, wystawne kolacje, bo wiedziała, że tak wypadało. Nic więc dziwnego, że prędko znaleźli wspólny język i to jeszcze w podstawówce. Byli dla siebie wzajemną opoką w takich sytuacjach przez wiele lat. I ciężko stwierdzić czy między nimi w późniejszym czasie pojawiły się szczere uczucia czy zostały wymuszone poprzez otoczenie, według którego "pięknie razem wyglądali i po prostu do siebie pasowali", jednak w którymś momencie z przyjaciół zostali parą, która w związku dalej jest chociaż sensu tego nie widać, jednak ciężko byłoby się już z tego wycofać, szczególnie, że rodziny powoli zaczynają naciskać na kolejny etap w relacji.

✧ co do wymagań to jedynie, że baba i orientacyjnie w podobnym wieku (chociaż dobrze uzasadnione większe różnice też przejdą)
✧ rzucam tę szukaje w "inne" ponieważ Louis już swoją wybrankę serca znalazł, aczkolwiek nie mogą mieć przecież zbyt prosto i przyjemnie.
✧ NIE UMIEM PISAĆ SZUKAJ OKEJ, ale ogólnie poszukuję dla Louis'a babki, z którą jest już hohoho, jednak nic z tego nie będzie, bo uczucia między nimi nie ma i po prostu przyjdzie im się z czasem rozstać, ale przed tym popisałabym jakieś dramatyczne, smutne, rozżalone wątki (tyle lat zmarnowanych hurr durr)
✧ to jest jeden z pomysłów, równie dobrze mogą znać się ze studiów, a powód, dla którego jeszcze się nie rozstali mógł być bardziej lub mniej dramatyczny (o którym chętnie opowiem na PW, bo w sumie pomysł już też się jakiś pojawił)
✧ no więc zapraszam na PW, lubię wymyślać relki ale nie w takich szablonowych formach

[lora macnair]

Let me whisper in your ear

Where will it lead us from here

STATUS: AKTUALNE| 27/09

#związek #emocje #dylematy
Lora będzie szefem kuchni przed 30. Mimo młodego wieku na na karku dość ciężki bagaż doświadczeń "związakowych" przez co wchodzenie w nowe relacje było dla niej trudne. Mimo wszystko udało Ci się znaleźć miejsce w jej sercu i zostać tam na dłużej.
Szukam mężczyzny, z którym moja postać spotyka się przynajmniej od ostatniego roku. Ich relacja jest już stabilna, ale wciąż delikatna i nabierająca swojego finalnego kształtu. Może są o krok od zaręczyn? Na pewno jest bezpiecznie, a Lora coraz mocniej opuszcza gardę i wpuszcza Twoją postać do środka. Przynajmniej do momentu, w którym na scenie pojawia się człowiek z przeszłości dziewczyny, odpowiedzialny za jej ostrożne podejście do związków i ogólny lęk przed miłością. Chcę zagrać rozteki, dylematy i problemy, związane z tym obrotem spraw i zobaczyć dokąd nas zaprowadzą.

✧ relacja romantyczna, damsko-męska
✧ raczej brak limitu wiekowego, jeśli ogramy to logicznie lorowo
✧ wątek otwarty - nie jest nastawiony odgórnie na żadne zakończenie: ani happy en, ani rozstanie

[Robbie Cole]

The Rookie

Welcome to the Show

STATUS: AKTUALNE | 02/10

#TORONTOBLUEJAYS #MLB #BASEBALL #MENTOR #BROMANCE
Dostać się do Major League Baseball jest trudno. Utrzymać się w niej jeszcze trudniej.

Masz dwadzieścia kilka lat i talent, który zaprowadził cię dalej niż większość ludzi kiedykolwiek dotrze. Być może właśnie zaliczyłeś swój debiut w Toronto Blue Jays. Może wciąż kursujesz pomiędzy pierwszym zespołem a Buffalo Bisons, jego zapleczem w Triple-A, i za każdym razem zastanawiasz się, jak długo tym razem pozwolą ci zostać. Jedno jest pewne — jesteś wystarczająco dobry, żeby znaleźć się tutaj, ale dopiero przekonujesz się, że sam talent nie wystarczy.

Robbie Cole był kiedyś dokładnie w tym miejscu.

Dzisiaj ma czterdzieści jeden lat i stoi po drugiej stronie boiska jako trener, ale doskonale pamięta, jak wygląda życie podporządkowane baseballowi. Pamięta pierwsze wielkie mecze, presję, oczekiwania i moment, w którym własne ciało powiedziało mu, że ma wobec jego kariery inne plany.

Nie wiem jeszcze, dlaczego spośród całego sztabu akurat Robbie stanie się człowiekiem, do którego zaczniesz przychodzić częściej, niż wymaga tego baseball. Może pierwszy dostrzeże w tobie coś, czego inni nie zauważyli. Może porządnie się pokłócicie. Może po prostu któregoś dnia zostaniesz po treningu trochę dłużej.

Na początku chodzi tylko o baseball.

Później prawdopodobnie już nie.

KOGO SZUKAM?

✧ Młodego zawodnika Toronto Blue Jays albo prospecta znajdującego się na granicy MLB. Optymalnie około 21–25 lat.

✧ Pozycja, charakter, pochodzenie, historia i problemy postaci są właściwie całkowicie po Twojej stronie. Chcę, żeby to była Twoja postać, a nie moja postać oddana komuś do prowadzenia.

✧ Robbie ma być dla niego punktem zaczepienia. Mentor, starszy kumpel, zastępczy starszy brat, człowiek do telefonów o trzeciej nad ranem albo najbardziej irytujący trener świata — zobaczymy, co wyjdzie nam w grze.

✧ Nie szukam relacji, w której Robbie od pierwszego posta będzie jego ukochanym mentorem. Tarcia, nieufność, różnica charakterów czy zwyczajne „Cole, odpierdol się ode mnie” są wręcz mile widziane.

✧ Baseball będzie ważnym tłem tej relacji, ale zdecydowanie nie chcę ograniczać gry do treningów i stadionu. Docelowo interesuje mnie przede wszystkim relacja między dwoma ludźmi.

✧ Nie mam zaplanowanego jej finału ani konkretnego scenariusza. Wolę ustalić dobry punkt wyjścia, a potem zobaczyć, dokąd zaprowadzi nas gra.

✧ Zależy mi na graniu, więc jeżeli chcesz mieć tylko wpis w karcie, to bez sensu

✧ Na razie wyniki Blue Jays zależą od tych rzeczywistych, ale myślę, że możemy sobie rozegrać własny perfect season w przyszłym roku

[solie shinawatra]

your tough love

is what I deserve.

STATUS: AKTUALNE | 03.10

#mąż #przyjaciel
Pokochała raz, a człowiekiem, którego obdarzyła miłością nie był jej mąż. Jej mąż był jej przyjacielem. Jednym z tych, z którym umawiasz się, że jeśli nikogo nie znajdziesz, to za niego wyjdziesz. Kiedyś. Odwlekacie tę datę, bo może pewnego dnia pojawi się człowiek, którego w środku pragniesz. Ale ten człowiek nie pojawia się, więc w końcu stajesz przed ołtarzem i jakiś obcy człowiek ogłasza, że jesteście mężem i żoną. Dlatego wyruszacie w podróż, świetnie się bawicie i to jest dla ciebie ważne. By śmiać się i patrzeć jak ważna dla ciebie osoba również się śmieje. Ale potem bierzecie rozwód, bo Care w końcu zrozumiała, że to jej nie wystarczy.

Jej mąż jest naprawdę świetnym facetem, ale nie jest Casperem, którego Care kocha od osiemnastu lat. Jej były mąż jest jej przyjacielem, a właściwie był, kiedy jeszcze byli małżeństwem. Nie wiedziała, że rozwodem i wszystkim tym, o czym wtedy zadecydowała, złamała mu serce. Nie miała pojęcia, że go unieszczęśliwiła, bo przecież zawsze mówił, że właśnie tego chce. Tego, co ona. Była ślepa na wszelkie komunikaty. Tak bardzo zapatrzona w przyjaciela, że nie wiedziała, że stojący obok niej facet naprawdę ją kocha.
Teraz spanikowana Care dzwoni właśnie do niego. Dowiaduje się o złych wynikach badań, a X przecież zawsze miał silny charakter. Wiedział, co robić, jak działać, jak pomóc, jak naprawić. Care zagubiła się po raz pierwszy w życiu i zupełnie nie wie, jak wrócić na dawny tor. I bardzo, bardzo liczy, że jej były mąż jej pomoże.

✧ byli małżeństwem kilka lat, rozstali się, bo care była pewna, że to małżeństwo jest po prostu żartem dwojga uwielbiających się ludzi; reszta historii pana x jest dowolna, choć fajnie byłoby, gdyby powiązany był z medycyną; wiek? w wieku care, bądź starszy, wygląd? obojętnie;
✧ jest to ważna relacja, na której bardzo mi zależy;
✧ generalnie super byłoby grać częściej niż jeden post na tydzień; zapraszam na pw

[Nathaniel Thornton]

Szukam siostry

STATUS: AKTUALNE | 3/10

#BESTRODZEŃSTWO #NIECHCEMYSIĘZAMORDOWAĆ #RAZEMZDOBĘDZIEMYNOBLA
Szukam młodszej siostry Nathaniela, czyli jednej z niewielu osób w rodzinie, która go nie wkurwia i którą, całkiem szczerze lubi. Dogadują się bardzo dobrze, mimo że charakterologicznie są swoimi kompletnymi przeciwieństwami. Ona jest otwarta, towarzyska, lubi ludzi, kocha komedie romantyczne i prawdopodobnie od lat bezskutecznie próbuje udowodnić bratu, że życie poza pracą naprawdę istnieje i że powinien znaleźć sobie kobietę, która wyciągnie jego nieistniejącą osobowość na wierzch. Może mu wejść na głowę, wyciągnąć go z domu i powiedzieć, że jest idiotą, bez ryzyka trwałego usunięcia z kontaktów.

Rodzinnie trzymamy się tradycji zawodów medycznych, więc dobrze, żeby i ona poszła w tę stronę - lekarz, pielęgniarka, farmacja, czy cokolwiek podobnego (choć im bliżej lekarsko tym lepiej, bo matka włazi na łeb, Nath już od 10 lat dostaje joby że jest diagnostą, ona może być tą lepszą córką bo jej się nie chce walczyć z matką xD). Cała reszta do dogadania, zależy mi głównie na bliskiej relacji rodzeństwa i energii golden retrievera clashującej się z jego kij-w-dupie osobowością. Brat generalnie wskoczy za nią w ogień, jak będzie chciała to obejrzy z nią najbardziej żenujący film i jest to typ człowieka, który załatwi przesłuchanie na komisariacie jej każdemu, potencjalnemu partnerowi.

✧ młodsza siostra, o 2-6 lat.
✧ zawód okołomedyczny.
✧ co do wiza zostawiam dowolność, byleby w miarę jakoś byli podobni. Raczej widzę ją jako osobę o takim delikatnym, dziewczęcym wyrazie twarzy.
✧ raczej nie wyobrażam jej sobie, jako osoby która miałaby się wciągnąć w złe towarzystwo.

[Celeste Williams]

zanim staliśmy się sobie obcy

lecz czy kiedykolwiek byliśmy sobie naprawdę bliscy?

STATUS: AKTUALNE | 17/10

#retrospekcje #drogadoprzeszłości #eksmałżonkowie
– Niełatwo się tu dostać – powiedział, poprawiając kołnierzyk marynarki. Celeste spojrzała na niego kątem oka. Nie poprawiał go przez gryzącą metkę, zagięcie materiału czy źle ułożony szew. Chodziło o coś zupełnie innego. Znała go wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że w niezręcznych sytuacjach zawsze poprawiał coś przy karku. Kurtkę. Bluzkę. Koszulę. Marynarkę. Cokolwiek miał na sobie. Jakby uporządkowanie materiału mogło na krótką chwilę uporządkować również to, co działo się w jego głowie. Drobny, niemal niezauważalny odruch, który przez lata małżeństwa nauczyła się rozpoznawać szybciej niż słowa. – Podobno ciężko tu o stolik. Kiedyś próbowałem zarezerwować na roczni… – zawiesił się, łapiąc na niezręczności wynikającej ze wspominania przy byłej żonie o swojej obecnej żonie. Chrząknął i ponownie poprawił kołnierzyk. – …zarezerwować stolik i podali mi termin na za rok.
Celeste obróciła szkło między palcami. Masywna szklanka od szkockiej połyskiwała w przytłumionym świetle lamp, nadając alkoholowi ciepły, bardziej złocisty odcień. Lokal należał do tych miejsc, w których nic nie działo się przypadkiem. Ciężkie zasłony tłumiły rozmowy, stoliki ustawiono w odpowiedniej odległości od siebie, a obsługa poruszała się po sali z dyskrecją ludzi, którzy wiedzą, że najlepszym sposobem na obsługiwanie zamożnych klientów jest udawanie, że ich nie zauważa. W tle sączyła się spokojna muzyka, ledwie obecna ponad szmerem rozmów i brzękiem szkła.
Celeste nie pasowała do tego miejsca ani trochę mniej niż kiedyś. Właściwie pasowała do niego aż nazbyt dobrze.
– Rezerwowałam stolik wczoraj wieczorem – odparła bez cienia zainteresowania, unosząc szkło na wysokość wzroku. Obróciła je jeszcze raz, obserwując, jak światło przesuwa się po powierzchni bursztynowego trunku. – Widocznie mieli wolne.
Uśmiechnął się krótko, choć bardziej z niedowierzania niż rozbawienia. Przez chwilę siedzieli naprzeciwko siebie, oddzieleni szerokością stolika, dwiema szklankami i wszystkim tym, czego przez ostatnie lata nie powiedzieli sobie w odpowiednim momencie. Nie wyglądali jak byli małżonkowie, którzy przypadkiem spotkali się po latach. Wyglądali raczej jak ludzie, którzy kiedyś znali się na pamięć, a teraz musieli na nowo nauczyć się swoich twarzy.
On pierwszy zmienił pozycję na krześle. Celeste nawet nie drgnęła. Nie zaprosiła go tutaj z sentymentu. Przynajmniej tak mogłaby sobie powiedzieć. Był jednak jednym z niewielu ludzi, przy których nie musiała udawać, że pewne rzeczy nigdy się nie wydarzyły. Znał ją sprzed pieniędzy, przedmiotów z metkami, udziałów, nazwisk pojawiających się w gazetach i wszystkich decyzji, które z czasem nauczyła podejmować bez mrugnięcia okiem. Znał również kobietę, której już właściwie nie było.
I być może właśnie dlatego spotkanie po tylu latach wydawało się dziwniejsze niż powinno.
– Nadal pijesz szkocką? – zapytał, wskazując ruchem głowy jej szklankę.
Celeste uniosła brew.
– Nadal poprawiasz kołnierzyk, kiedy się denerwujesz?
Tym razem parsknął cicho śmiechem. Odruchowo dotknął materiału przy szyi, ale zatrzymał dłoń w połowie gestu.
– Czyli jednak pamiętasz.
– Niestety.
Powiedziała to spokojnie, niemal obojętnie, ale przez krótką chwilę na jej ustach pojawił się cień uśmiechu. I właśnie w takich drobiazgach tkwiło to, czego nie dało się łatwo wyjaśnić komuś z zewnątrz. Nie w wielkich wspomnieniach, nie w datach ani w powodach, dla których ich małżeństwo się skończyło. Raczej w tym, że po tylu latach nadal wiedziała, kiedy poprawia kołnierzyk ze stresu. On nadal wiedział, że Celeste nie dosładza kawy. Oboje pamiętali, jak drugie milczy, kiedy jest naprawdę złe. Jak odwraca wzrok, kiedy nie chce czegoś powiedzieć. Jak długo potrafi patrzeć przez okno, zanim zdecyduje się odpowiedzieć.
Pewnych rzeczy czas nie zabierał. Tylko przykrywał je kolejnymi warstwami życia. A ich życie od czasu rozwodu zdążyło się zmienić wystarczająco mocno, by każde z nich mogło przez lata udawać, że tamtego rozdziału już nie ma.
Teraz jednak siedzieli przy jednym stoliku. I pozostawało pytanie, po co właściwie się spotkali. Czy była to zwykła rozmowa po latach? Niedomknięta sprawa? Potrzeba wyjaśnienia czegoś, co nigdy nie zostało wyjaśnione? A może jedno z nich miało powód, o którym drugie jeszcze nie wiedziało? Celeste odstawiła szklankę na blat. Po raz pierwszy od chwili, gdy usiadł naprzeciwko niej, spojrzała mu prosto w oczy.
– Więc – powiedziała spokojnie. – Dlaczego zadzwoniłeś?
– Widziałem w internecie, co pisali na temat Mitchella… Ja… Musiałem sprawdzić, czy wszystko z tobą w porządku.
– Jest wybornie – rzuciła, a w jej głosie zabrzmiała ledwie wyczuwalna nuta goryczy.
Przez dłuższą chwilę milczał. Nie próbował jej pocieszać ani zaprzeczać. Znał ją zbyt dobrze, żeby uwierzyć w to jedno słowo.
– Wiem – powiedział w końcu cicho. – Właśnie dlatego chciałem usłyszeć to od ciebie.

✧ Celeste poznała Tonny'ego (imię przyjęte roboczo) mając dwadzieścia lat. Wtedy jeszcze nic nie wskazywało na to, że kilka lat później będą potrafili zranić się bardziej niż ktokolwiek inny. Początkowo ich historia mogła wyglądać jak jedna z tych, które mają swój bezpieczny ciąg dalszy. Była młodość, ambicje, plany i przekonanie, że skoro dwoje ludzi naprawdę się kocha, to jakoś uda im się przejść przez wszystko. Ich siedmioletnie małżeństwo nie rozpadło się przez jedną wielką katastrofę. Raczej przez setki mniejszych rzeczy, które z czasem zaczęły ważyć więcej niż wszystko, co ich wcześniej łączyło.
✧ Ta historia nie będzie miała szczęśliwego zakończenia. Jej zakończenie znamy od początku, bo wydarzyło się ono już dekadę temu.
✧ Zależy mi na tym, żeby spojrzeć na tę relację retrospektywnie, raczej jako wątek poboczny, który pozwoli obojgu zobaczyć ją z perspektywy czasu. Na to, by po latach spotkali się ponownie przy whiskey jako zupełnie inni ludzie i w pewnym sensie wystawili sobie nawzajem rachunek sumienia.
✧ Szukam więc pana w wieku zbliżonym do Celeste, około 40–45 lat, który dziś może prowadzić życie zupełnie niepasujące do jej świata. Może mieć żonę, dzieci, psa i uroczy domek gdzieś za miastem. Może być wiecznym singlem, który nigdy więcej nie zdecydował się na podobne ryzyko. Może być kimkolwiek zechcesz. Nie zależy mi na konkretnym scenariuszu jego obecnego życia, bo właśnie tę część chciałabym zostawić Tobie. Ważniejsze jest to, kim był wtedy.
✧ Chciałabym, żeby był człowiekiem, który przez lata próbował dotrzeć do Celeste, zanim nauczył się, że nie wszystko da się uratować samą cierpliwością. Człowiekiem, który został przez nią zraniony naprawdę głęboko i być może do dziś nosi w sobie pewien żal. Ale jednocześnie kimś, kto znał Celeste sprzed tego wszystkiego. Dziewczynę, która dopiero próbowała znaleźć swoje miejsce, która potrafiła się śmiać, ufać i kochać bez kalkulowania, ile będzie ją to kosztować.
✧ Więcej szczegółów chętnie przedstawię na PW lub na discordzie: fern_flowerr

[Cobie Takeda]

Us Against the World

My Brother, My Person

STATUS: AKTUALNE | 18/10

#RODZEŃSTWO #TAKEDA #FAMILY #USAGAINSTTHEWORLD
Cobie przez sporą część dzieciństwa była twoim małym, wyjątkowo upierdliwym cieniem.

Kiedy wychodziłeś z kolegami, chciała iść z wami. Kiedy robiliście coś głupiego, ona też musiała spróbować. Nieważne, że była młodsza, mniejsza i nikt jej nie zapraszał. Byłeś jej starszym bratem, więc w jej dziecięcej logice twoi przyjaciele byli również jej przyjaciółmi, twoje przygody były jej przygodami, a wszystko, co potrafiłeś zrobić ty, prędzej czy później musiała spróbować zrobić również ona.

Prawdopodobnie nieraz marzyłeś, żeby po prostu poszła sobie do domu.

Ale byłeś też pierwszą osobą, do której przychodziła, kiedy naprawdę coś się działo.

Dorastaliście w kochającej, choć nieco pokręconej rodzinie Kanadyjczyków japońskiego pochodzenia. Było w niej dużo ciepła i bliskości, ale równie dużo ambicji, wymagań i oczekiwań. Chrześcijańskie wychowanie mieszało się z japońskimi tradycjami, shinto i buddyzmem odziedziczonym po dziadkach. Rodzice kochali was bardzo mocno i równie mocno wiedzieli, jak powinno wyglądać wasze życie.

Każde z was nauczyło się radzić sobie z tym inaczej.

Ty świetnie lawirowałeś pomiędzy zasadami. Wiedziałeś, kiedy powiedzieć „tak”, gdzie można znaleźć furtkę i jak zrobić po swojemu bez rozpętywania rodzinnej wojny.

Cobie najczęściej rozpętywała rodzinną wojnę.

I chyba właśnie dlatego tak bardzo cię potrzebowała.

Byłeś kimś pomiędzy starszym bratem, najlepszym przyjacielem i wspólnikiem. Człowiekiem, który czasami mówił jej, że zachowuje się jak idiotka, ale nigdy nie wymagał, żeby była kimś innym. Mogłeś nie zgadzać się z jej decyzjami, mogłeś próbować wybić jej coś z głowy, ale kiedy przychodziło co do czego, wiedziała, po której stronie staniesz.

Ona zrobiłaby dokładnie to samo dla ciebie.

Wśród twoich przyjaciół był również Harris. Cobie znała go właśnie dlatego, że przez lata włóczyła się za tobą i twoją paczką. Z czasem dziecięce uwielbienie zamieniło się w bardzo nastoletnie zakochanie i istnieje spora szansa, że wiedziałeś o nim dużo wcześniej, niż twoja siostra chciałaby przyznać.

Dzisiaj nie jesteście już dzieciakami. Macie własne życia, kariery, związki i problemy, o których niekoniecznie opowiadacie sobie przy pierwszej kawie.

Ale pewne rzeczy się nie zmieniają.

Możesz doprowadzić ją do szału. Ona może doprowadzić do szału ciebie. Możecie się pokłócić, trzasnąć drzwiami i przez kilka dni do siebie nie odzywać.

Ale jeśli telefon zadzwoni o trzeciej nad ranem, odbierzesz.

Cobie też.

We dwoje przeciwko światu.

KOGO SZUKAM?

✧ Starszego brata Jacoby „Cobie” Takedy. Celowałbym mniej więcej w 37 lat, żeby zachować dotychczasową historię postaci.

✧ Najważniejsza jest dla mnie właśnie ich więź. Nie szukam po prostu „brata do karty”, ale jednej z najbliższych Cobie osób — kogoś, kto zna ją praktycznie przez całe życie i pamięta wersje jej, których nikt poznany w dorosłości już nie zobaczy.

✧ Nie oznacza to idealnego rodzeństwa. Wręcz przeciwnie. Chcę przekomarzania, wkurzania się na siebie, starych rodzinnych historii, kłótni i bezczelnego wykorzystywania wiedzy zdobytej przez trzy dekady znajomości. Pod tym wszystkim ma jednak istnieć absolutna pewność, że kiedy naprawdę będzie źle, drugie przyjdzie.

✧ Poszedłeś w medycynę. To droga zgodna z oczekiwaniami rodziców, ale może to być też Twój wybór po prostu. Traf chciał, że akurat spełniłeś ambicje rodziców. Cobie zdecydowała się zostać policjantką. Wyobrażasz sobie dramat rodzinny, jaki z tego wyniknął?

✧ W dzieciństwie i młodości przyjaźniłeś się z Harrisem. Ta przyjaźń trwa do tej pory. Ale to zostawiam już Wam do dogadania.

✧ Prawdopodobnie wiedziałeś też o nastoletnim zauroczeniu Cobie swoim kumplem. Ile wiedziałeś, co o tym myślałeś i czy kiedykolwiek wykorzystałeś tę wiedzę do dręczenia młodszej siostry — do dogadania.

✧ Poza tym nie chcę pisać Ci postaci. Charakter, związki, problemy i większość dorosłego życia zostawiam Tobie. Dostajesz rodzinę, wspólną historię i siostrę, która bez zastanowienia stanie po twojej stronie. Cała reszta jest Twoja.

✧ Zależy mi na aktywnym graniu tej relacji. Chętnie zagram zarówno teraźniejszość, jak i retrospekcje z różnych etapów ich życia.

[Nathaniel Thornton]

to będzie długa przeprawa

STATUS: REZERWACJA | 6/10

#IloveMakingAwkwardSituations #LetsPlayKtoPierwszyZrezygnuje
Nie będę się rozpisywał. Zostałem zainspirowany, a i tak Zaylee mi ciągle grozi, że mi znajdzie żonę. Wychodzę więc z założenia, że będę krok przed nią i sam sobie znajdę, choć oczywiście będzie to piekło i przeprawa przez mękę. Skończymy jako małżeństwo za 5 do 7 lat. Nie no, żartuję. Wcale nie.

Nathaniel to człowiek, który jak powie, że spotyka się z kimś, to pierwsze pytanie zabrzmi "czy z terapeutą?". W dużym skrócie szukam osoby, która wyjmie mu jego kij z dupy i nie gwarantuję, że to się uda, więc raczej szukam kogoś o charakterze kucyka my little pony i entuzjazmie wyższym niż przeciętny (ewentualnie osoby o podobnym poziomie zrypania emocjonalnego). Najłatwiej byłoby, gdyby była to jakaś współpracowniczka/doktorantka (nie studentka), bo on i tak ciągle siedzi w pracy.

Od siebie oferuję całkiem szybkie odpisywanie, reakcje pt. "jezus, z nim? o-O", umiejętność robienia dziwnych awkward akcji (naprawdę, róbmy mu siarę, on nawet dotyku nie lubi) i doprowadzania do tych emocji które pojawiają się w niektórych momentach filmu kiedy wszyscy robią aww. W gratisie jest Zaylee i jej dobre rady, możliwe że nie tylko ona, ale to in progress.

✧ kobieta, ok. 26-34
✧ współpracowniczka/doktorantka (jak drugie to innego wydziału, bo nas zjedzą władze uczelni)
✧ osobowość kucyka my little pony, dobrze by było też w miarę z wyrazu twarzy xD
✧ jestem otwarty na masę ustaleń

[Kazuha Takeda]

My family loves you

but can you just fuck off?

STATUS: AKTUALNE | 14/10

#arrangedmarriege #ihateyou #agegap
Zuha nigdy tego nie chciała. Zuha wielu rzeczy nie chciała, ale co zrobić jak jesteś wychowywana w rodzinie gdzie słowo rodziców (a szczególnie ojca) jest najważniejsze i to on podejmuje decyzje za Ciebie.
Kazuha wychowywała się i dorastała w Tokyo. Od małego było wiadomo, że jej przyszłość będzie się ściśle wiązała z tym co posiada rodzina Takeda i chociaż miała jakieś tam swoje plany i marzenia to zamiotła je pod dywan by skupić się na rodzinnej firmie. To akurat nie było problemem, bo mimo wszystko wciągnęła się w biznes i radziła sobie całkiem dobrze.
Duży problem pojawił się kiedy ojciec przy niedzielnym obiadku zakomunikował, że w sumie to pora by Kazuha wreszcie się ustatkowała. Co więcej ojciec miał rozmowy z potencjalnymi kandydatami i chyba dobrał jej odpowiedniego przyszłego męża, który wniesie do firmy nowy powiew świeżości i będzie idealnym partnerem dla Zuhy. Tu zaczęła się ostra wymiana zdań, kłótnie, wymachiwanie rękami i cały świat szczerze powiedziawszy legł w gruzach. Kazuha dorobiła się narzeczonego, za którym od samego początku nie przepadała. Z resztą nie przepadałaby za każdym kogo jej ojciec by wybrał. Chyba każdy nie byłby w humorze gdyby narzucono mu drugą połówkę. On w jej życiu istnieje i jest jak taka natrętna mucha, której za cholerę nie potrafisz się pozbyć. Poza tym to kolejna osoba w jej życiu, która zaczyna dyktować jej co ma robić co sprawia, że Zuha staje się mocno zdystansowana do świata. Nawet teraz kiedy przebywa w Kanadzie pan przyszły mąż przylatuje za nią by mocno ją kontrolować co działa na Zuhę jak czerwona płachta na byka. Już pomijamy nawet fakt, że ślubu, który ma się odbyć za rok też nie może sama zaplanować. Robi to za nią ojciec i przyszły mąż skutecznie jej powtarzając, że oni wiedzą najlepiej i że ona to się tam mało zna.

✧ poszukiwany mężczyzna starszy od Kazuhy tak o +/- 10 lat
✧ wygląd mi jest obojętny i ze wszystkim się dogadamy. Fajnie byłoby gdyby miał jakąś wysoką pozycję w społeczeństwie bo z byle komu pan Takeda by Kazuhy nie wcisnął!
✧ widzę go jako mocno kontrolującego faceta, który bardzo chce się przypodobać rodzinie i zrobi wszystko by trzymać Zuhę na krótkiej smyczy. Taka trochę trophy wife. Nie liczymy na end game, ale liczymy na kłótnie i tupanie nóżką ze strony Zuhy. Młoda Takeda po prostu mocno za nim nie przepada, ale może to się zmieni jak wreszcie dziewczyna dopnie swego i zostanie singlem xD

I don't know how to act around you

but it doesn't matter

STATUS: polizane | 09/10

#friends #somethingnew #wlw #usagainsttheworld
Kazuha swoje życie ma poukładane praktycznie od narodzin. Szkoły, zajęcia dodatkowe, studia, praca. Takeda zawsze była posłuszną córką, która zamiatała własne potrzeby pod dywany tylko by rodzice byli dumni. Ojciec to nawet przekroczył wszelkie granice i wybrał jej życiowego partnera, którego Zuha wręcz nie cierpi. Ona nawet własnego ślubu nie może sobie zaplanować, bo wszystko jest jej narzucane.
W ramach odpoczynku (czyt. tymczasowej ucieczki z Tokyo) przeniosła się najpierw do Stanów pod pretekstem firmowych obowiązków. Potem postanowiła jednak przenieść się na trochę do Kanady.
Mamy dwie opcje (albo więcej to zależy od naszych mądrych głów):
1. przyjaciółka z Tokyo, która przyjechała za Kazuhą, bo między nimi iskrzy od lat, ale Zuha jest zbyt posłuszną córeczką by zrobić jakikolwiek pierwszy krok.
2. poznały się tutaj i dziewczyna jest miłą odskocznią od wiecznie poukładanego życia Zuhy. Kimś kto zabiera ją na przypałowe wycieczki i sprawia, że Zuha się bardziej otwiera.

✧ wygląd, wiek, charakter, zajęcie jest mi obojętne. To Tobie ma się dobrze grać postacią!
✧ w przypadku drugiej opcji to jest relacja do odegrania praktycznie od początku. W przypadku pierwszej można więcej zaplanować.
✧ Czy to end game? Maybe. Nie wykluczam tak naprawdę niczego. Najpierw musimy sprawdzić czy faktycznie dobrze nam się będzie grało, bo jeśli nie to nie obrażę się za rezygnację z postacie lepiej w tą stronę niż uciekać. Jestem otwarta na wszystko, więc śmiało. Nie gryzę