[William N. Patel]

˖ ہ♬⋆.˚𝄞 soundtrack ˚𝄞⋆♬ہ ˖

Niejedna melina znajdowała się na Rexdale, właściwie ilość podobnych spelun na metr kwadratowy była tutaj wyjątkowo duża. A jeśli nawet niektóre mieszkania zaliczały się do tych normalnych, to w sąsiedztwie pewnie stary lał swoją żonę, albo ona jego. Gdzieś zza ściany słychać krzyki, jakaś ostra kłótnia, pewnie gdyby się lepiej przysłuchać, to możnaby usłyszeć o co, ale tutaj nikogo to nie interesuje. Na ten moment jest nas czworo - ja, jakaś obca laska, która siedzi obok mnie na kanapie, scrolluje Instagrama i co jakiś czas rzuca tylko pod nosem coś w stylu pieprzeni Amerykanie albo jebane czarnuchy, moja kumpela Granda i jej nowy chłopak Sid. On siedzi po drugiej stronie stołu, na wielkim, skórzanym fotelu, wyjebany jak król, z głową wspartą na oparciu, gapi się w sufit i nie wiem czego tam szuka, może liczy muchy, które zdążyły już zdechnąć złapane na lep, wygląda to obrzydliwie, w sensie ten lep, jak zwisa z żyrandola. Granda z kolei chodzi w kółko i jara szluga - Kurwa, no gdzie oni są? Już powinni tu być - dosłownie ją nosi, jak tak dalej pójdzie to zaraz nam wszystkim wydrapie oczy. Od jednego papierosa odpala kolejnego, a kiepa wrzuca do pustej szklanki na stole - To była moja szklanka - rzuca Sid, z wolna opuszczając spojrzenie na swoją dziewczynę, a ona marszczy brwi - Co? Chuj mnie to obchodzi, weź sobie inną - macha na niego ręką i podbija do okna, żeby wyjrzeć na podwórze - Nie ma innych czystych - mruczy chłopak - To sobie, kurwa, umyj, ja pierdole, Sid - Granda wywraca oczami, odwracając się na chwilę w naszą stronę. Ja swoje piwo piję prosto z butelki, bo brzydzą mnie te ich naczynia. W ogóle całe to mieszkanie, ale właściwie mam dwie opcje - przyzwyczaić się lub wypierdalać. Więc zaczynam się przyzwyczajać. Pochylam się nieznacznie w kierunku tej nieznajomej laski, żeby zagadać, ale mierzy mnie takim spojrzeniem, że mi się odechciewa i dalej sunie paluchem po ekranie telefonu. Najwidoczniej internet jest ciekawszy niż my. No fakt, towarzystwo specyficzne, ale da się ich polubić. O ile Granda nie ma skręta, tak jak teraz. Znowu tupie nogą, po czym przechadza się po pokoju, a my z Sidem podążamy za nią spojrzeniem. Upijam łyk browara, a później mówię - Zagram wam coś, chcecie? - pytam, na co wszyscy troje kiwają głowami, no kto by się spodziewał takiej zgodności. Łapię za starą, ośrupaną gitarę i naciągam struny, żeby ją dostroić, zajmuje mi to chwilę, a potem zaczynam grać Golden Brown. Granda przysiada na parapecie, wracając do obserwowania podwórza, Sid dołącza do mnie, uderzając dłońmi o stół i nawet tamta dupa na moment odrywa mordę od telefonu, kiedy zaczynam śpiewać. Chyba się podoba chociaż jak kończę to kumpela patrzy na mnie i mocno się krzywi - Bardzo, kurwa, śmieszne, Bill - wywraca ślepiami, na co wzruszam tylko ramionami - No co? Dobra piosenka przecież, mogę coś jeszcze zagrać - proponuję, ale mówi mi, żebym lepiej skręcił blanta. No to ok, odkładam gitarę i biorę się za kulanie skręta, ale zanim zdążę to zrobić to Granda znowu drze japę - O! Idą! - zrywa się z okna i biegnie do drzwi, po drodze wyrzucając na wpół spalonego szluga do szklanki, która jeszcze niedawno należała do Sida. Otwiera wrota na oścież, gdzieś z klatki dochodzą nas dźwięki kroków - Kurwa, co tak długo? Już myślałam, że nas olaliście, albo że was przymknęli - mówi, wpuszczając do środka kolejne dwie osoby. Tych też nie znam, więc patrzę z zaciekawieniem, unosząc do ust jointa, przesuwam językiem po krawędzi bletki, żeby ją skleić i witam przybyłych krótkim cześć.

Joyce Smythe

[Joyce Smythe]

Nie było w tym właściwie nic szczególnie niezwykłego, przynajmniej jak na ostatnie dni, kiedy plany potrafiły pojawiać się i znikać szybciej niż pieniądze, których i tak nie miała. Mikey znalazł ją późnym popołudniem w miejscu, w którym zatrzymała się na dłużej tylko dlatego, że ławka była wolna, a widok na ulicę całkiem przyjemny. Znała go już wcześniej, na tyle, żeby jego obecność nie budziła w niej żadnej szczególnej ostrożności, a kiedy wspomniał, że jedzie na Rexdale załatwić interes i zapytał, czy chce się zabrać, potraktowała propozycję niemal jak zaproszenie na przejażdżkę. Nie musiała wiedzieć, do kogo jedzie ani jak długo zamierza tam zostać, wystarczyło jej, że będzie miała przez jakiś czas zajęcie, a przy okazji znajdzie się bliżej rzeczy, których potrzebowała znacznie bardziej niż kolejnego wieczoru spędzonego na włóczeniu się po mieście. Samochód Mikeya pachniał papierosami, kawą i czymś, czego Joy nie potrafiła rozpoznać, więc przez pierwsze kilka minut siedziała z nosem przy szybie, obserwując kolejne ulice, ludzi wracających z pracy i autobus, który przez trzy przystanki jechał równolegle do nich, co uznała za trochę podejrzane, choć po chwili straciła nim zainteresowanie. Podczas jazdy nie zawracała Mikeyowi głowy, przynajmniej przez większość czasu; raz pokazała mu psa siedzącego na tylnym siedzeniu samochodu stojącego obok, drugi raz zapytała, czy Rexdale zawsze wygląda tak samo, a później zajęła się przeglądaniem kieszeni swojej kurtki, znajdując w jednej paragon sprzed kilku tygodni i mały, zużyty ołówek, który oczywiście musiała zachować, bo nigdy nie wiadomo, kiedy człowiek będzie potrzebował ołówka. Kiedy w końcu wysiedli przed jednym z bloków, Mikey ruszył w stronę wejścia z tą pewnością kogoś, kto doskonale wie, dokąd zmierza, więc Joy bez większego namysłu poszła za nim, poprawiając plecak na ramieniu. Klatka schodowa była obskurna, na jednym z pięter pachniało smażonym mięsem, na innym czymś znacznie mniej przyjemnym, a na ścianie ktoś wydrapał napis, którego nie zdążyła przeczytać, ponieważ jej uwagę przyciągnęła mała, plastikowa figurka dinozaura leżąca pod kaloryferem. Schyliła się, podniosła ją i przez chwilę obracała w palcach, zastanawiając się, czy ktoś ją zgubił, czy zostawił celowo. Ostatecznie odstawiła ją z powrotem, trochę bardziej na bok, żeby nikt przypadkiem jej nie zdeptał, po czym dogoniła Mikeya. Dopiero pod drzwiami zorientowała się, że w środku jest więcej osób, bo zza nich dobiegały głosy, śmiech i jakieś poruszenie, którego nie potrafiła przypisać do konkretnej rozmowy. Zamiast jednak pytać, po prostu poczekała, aż drzwi się otworzą, a kiedy Mikey wszedł do środka, ruszyła za nim, zostając przez moment przy wejściu, jakby chciała najpierw obejrzeć sobie całe pomieszczenie, zanim zdecyduje, gdzie najlepiej postawić nogę. Pierwsze wrażenie nie było złe. Nie było też dobre. Było po prostu jakieś. Na stole stały butelki, gdzieś obok walały się rzeczy, których Joy nie potrafiła od razu nazwać, ktoś siedział w fotelu, ktoś inny na kanapie, a przy jednym z mebli opierała się gitara, która wyglądała tak, jakby przeżyła znacznie więcej niż większość znajdujących się tutaj osób. Właśnie na niej zatrzymał się jej wzrok, zanim przeniósł się na chłopaka trzymającego skręta. Nie znała go, więc przez chwilę tylko mu się przyglądała, próbując przypomnieć sobie, czy jego twarz przewinęła się kiedyś gdzieś wcześniej. Nie przypomniała sobie. W odpowiedzi na krótkie powitanie odruchowo skinęła głową, po czym zrobiła jeszcze kilka kroków do środka, pozostawiając Mikeya przy właściwej części interesu.
W międzyczasie zdążyła obejrzeć sobie resztę pomieszczenia, korzystając z tego, że nikt nie zwracał na nią większej uwagi. Fotel. Stół. Kilka butelek porozstawianych w różnych miejscach. Szklanka pełna petów, na którą spojrzała z wyraźnym zainteresowaniem, przekrzywiając lekko głowę, jakby próbowała ustalić, czy właśnie znalazła popielniczkę, czy też ktoś po prostu w pewnym momencie uznał, że zwykła szklanka będzie wystarczająco dobrą popielniczką, skoro najwyraźniej znajdowała się dokładnie tam, gdzie była potrzebna. Przez chwilę przyglądała się jej w milczeniu, po czym doszła do wniosku, że niezależnie od historii tego naczynia rozwiązanie było całkiem praktyczne. W końcu ktoś tutaj musiał mieć jakiś plan, nawet jeśli z zewnątrz wyglądało to tak, jakby plan polegał głównie na wrzucaniu rzeczy do przypadkowych naczyń. Znów spojrzała na Williama, tym razem już bez większego zastanowienia wypowiadając pierwszą myśl, która przyszła jej do głowy.
— Ta szklanka była wcześniej szklanką czy od początku była popielniczką? — pytanie zabrzmiało całkowicie poważnie, jakby odpowiedź rzeczywiście mogła w jakiś sposób wpłynąć na dalszy przebieg jej wieczoru. Nie zdążyła jednak długo czekać, bo coś poruszyło się za oknem. Głowa obróciła się niemal natychmiast w stronę szyby, a spojrzenie zatrzymało się na przemieszczającym się po parapecie gołębiu. Nos zmarszczył się lekko, oczy zwęziły, a Joy przez kilka sekund obserwowała ptaka z taką podejrzliwością, jakby właśnie przyłapała go na czymś wyjątkowo niepokojącym. Zrobiła nawet niewielki krok w bok, odsuwając się od okna.
— Ten tutaj też wygląda podejrzanie. — wskazała brodą w stronę szyby — Pewnie obserwuje mieszkanie. — wzruszenie ramion miało zakończyć temat, jakby właśnie przekazała wszystkim znajdującym się w pomieszczeniu niezwykle praktyczną informację dotyczącą bezpieczeństwa budynku, po czym uwaga ponownie wróciła do Mikeya. Tym razem już wyraźnie czekała, aż skończy, stojąc trochę z boku i usiłując wyglądać tak, jakby wcale nie zerkała co kilka sekund na torbę, którą ze sobą przyniósł. Wyszło jej to średnio.

William N. Patel

[William N. Patel]

Zbieram wszystkie okruszki z zioła z blatu, który jest poprzecierany w miejscach, gdzie ludzie zwykle kręcą blanty lub szurają kartą, i wsypuję je do rozszerzonej końcówki, a potem kilka razy uderzam ustnikiem o stół, żeby wszystko się ładnie ubiło. Nowy ziomeczek gada przez chwilę z Grandą, opowiadając jej jaki ciężki miał dzień i dlaczego tyle im zeszło, a blondyna wbija we mnie spojrzenie i coś pierdoli o szklankach. Więc też się na nią gapię - To była szklanka Sida, ale Granda w pewnym momencie uznała, że robi mu dzisiaj na obiad zupę z petów i już zaczęła, co nie Sid? - odpowiadam przenosząc spojrzenie na chłopaka, on parska śmiechem, telefoniara też i tylko Granda puszcza mi wzrok, który mógłby zabijać, gdyby dało się zabić samym spojrzeniem. Skręcam końcówkę jointa, po czym umieszczam go sobie w ustach i wyjmuję z kieszeni swoją ciężką, benzynową zapalniczkę z lwem wygrawerowanym na froncie, otwieram ją z głośnym klikiem, przesuwam palcem po krzesiwie i wreszcie odpalam blanta, mocno zaciągając się znajomym dymem. Pachnie bardzo aromatycznie, ciężko, jakby trochę ziemisto, Madox mówił, że ma świetny temat i fakt, już pierwszy buch sprawił, że moje powieki stały się jakieś takie ciężkie, zaś usta same przybrały kształt uśmiechu. Zamykam zapalniczkę z równie głośnym klikiem i od razu chowam ją do kieszeni, żeby mi ktoś przypadkiem nie zakosił, wszyscy wiemy jak to bywa z zapalniczkami. Podaję skręta dalej, do tej typiary z telefonem, a kiedy blondi znowu się odzywa to chyba wszyscy, a przynajmniej ja, Sid oraz dupa z kanapy, najpierw spoglądamy za okno a potem znowu na dziewczynę - Kto? Gołąb? - wpierw się dziwię, ale już za moment pochylam się lekko w przód, wspierając łokcie na kolanach - Słyszałem, że to kamery rządowe - rzucam cicho, tak pół żartem, pół serio. Gapię się na blondi, ale widzę kątem oka, że Sid przewraca oczami, Granda natomiast parska głośno - Tak, kurwa, a ziemia jest płaska, koniec tego pierdolenia, wzielibyście się za robotę - te słowa kieruje głównie do Sida, bo to przed nim ląduje worek z towarem - brązowym, dużym kamieniem, który kruszy się nieznacznie pod wpływem uderzenia - Znajdę sprzęt - dziewczyna kiwa głową i przechodzi do otwartej kuchni, a jej facet z wolna sięga po samarkę. Tymczasem diler zwraca się do swojej towarzyszki - Zostaniemy trochę dłużej, ok, Joy? A właśnie, to jest Joy, a tamta to Granda, to Sid, Bao, a to - przedstawia jej wszystkich po kolei, zawieszając się dopiero na mnie - Jego nie znam, ja jestem Mikey - kiwa głową, zajmując jedno z wolnych krzeseł - Bill - rzucam, a potem wbijam spojrzenie w Joy i przesuwam się na kanapie bliżej, jak się okazało, Bao. Patrzy na mnie ze skrzywioną miną, wzdycha ciężko wywracając oczami, ale przesuwa się kawałek, żebyśmy zrobili więcej miejsca dla tamtej małej blondyneczki - Chcesz tu usiąść? - pytam się jej, bo chyba nie będzie tak stać jak ten kołek, skoro zapowiadało się, że wizyta potrwa trochę dłużej - Dobra, to kto chce? Ile robić? - pyta Sid, przesuwa spojrzeniem po zgromadzeniu. On i Granda to wiadomo, Mikey kiwa głową, Bao też, a wzrok Sida zatrzymuje się w końcu na mnie oraz Joy. Po tej kłótni z Gabą czułem się tak, jakby wraz z nią odeszła też cząstka mnie odpowiedzialna za doświadczanie szczęścia. Pomimo tego, że wciąż umiałem żartować, śmiać się i raczyć innych niewybredną gadką, to w środku odczuwałem po prostu pustkę, zupełnie jakby wyrwała mi serce i wzięła je ze sobą, może pożarła jak jakaś zła królowa z dawnych baśni. W końcu od lat należało tylko do niej. I może właśnie chęć wypełnienia tej pustki czymkolwiek sprawiła, że kiedy Sid zapytał komu strzała, to pomyślałem a chuj, ja chcę. Opiaty nigdy mnie nie kręciły, te wszystkie opiowraki leżące na ulicach przyprawiały mnie o mdłości, nie rozumiałem co ludzie widzą w takim obrzydliwym upodleniu się. Co innego koks, MDMA, psychodeliki, po nich przynajmniej czułeś, że żyjesz, że możesz wszystko. A to? Raz w szpitalu pielęgniarka podała mi tramal i potem przez pół nocy miałem omamy. Ale ból zniknął momentalnie i może po części liczyłem na to, że teraz też zniknie, chociaż tamten fizyczny był dosłownie niczym w porównaniu do tego, jak bardzo cierpiałem w tym momencie z żalu i tęsknoty - Ja też chcę - informuję w końcu, a Granda z hukiem zamyka jedną z kuchennych szafek i patrzy na mnie mocno zdziwiona - Ty? A ty przypadkiem nie mówiłeś, że gardzisz opiowrakami? - śmieje się, na co marszczę nos i od razu sięgam po argumenty nie do obalenia, wyciągam z kieszeni stówę - Dorzucę się - oczy Grandy rozszerzają się, wychyla się w moją stronę, zaciskając szczupłe palce na banknocie, wyrywa mi go z ręki, po czym chowa sobie do stanika - Dobra, to rób dla wszystkich, a ty, Bill, nie boisz się zastrzyku? - tym razem mruży ślepia i posyła mi jakiś taki łobuzerski uśmiech - Myślałem, że będę mógł to wciągnąć albo zapalić? - bo niektóre ćpuny i tak robiły, ale Granda już parska krótkim śmiechem, w międzyczasie odbierając od tamtej z telefonem skręta. Umieszcza go sobie między wargami, ściągając porządnego bucha zanim znowu się odezwie - Nie, bo wtedy marnujesz towar, albo ładujesz w kanał albo zostajesz przy blantach - opada na podłokietnik wielkiego, skórzanego fotela Sida. Wiem, że mnie prowokuje, że może jeszcze liczy na to, że zrezygnuję - No to myślałem, że będziesz dobrą koleżanką i mi pomożesz - mówię, ale Granda kręci głową - Nie ma chuja, ja się boję igieł, mną zajmuje się Sid - cmoka go krótko w skroń. Odwracam się do Bao, ale ona od razu posyła mi spojrzenie w stylu na mnie nie licz, więc nawet nie pytam - To mną też zajmie się Sid, co? - wgapiam się w niego, a on wymienia krótkie, porozumiewawcze spojrzenie z Mikeyem i również kręci łepetyną - Sory stary, lubię cię, ale nie ma szans. Z tym jest trochę jak z masażem stóp, niby nic, ale nie zrobiłbyś drugiemu facetowi - noooo, powiedzmy, że jestem w stanie to zrozumieć. Czyli na drugiego też nie ma co liczyć, a skoro prawie wszyscy już zdążyli odmówić to zostaje mi - To może ty, Joy? Wspomożesz nowicjusza? - pytam, a wszystkie oczy zwracają się w stronę blondynki, nawet tego gołębia z parapetu.

Joyce Smythe

[Joyce Smythe]

Gołębią uwagę Billa wyłapała od razu, bo nie tylko nie brzmiała dla niej jak żart, ale wręcz pasowała do tego, co sama próbowała wszystkim od jakiegoś czasu wytłumaczyć. Spojrzenie uciekło więc ponownie w stronę parapetu, gdzie ptak siedział sobie spokojnie, zupełnie jakby nie miał pojęcia, że właśnie został oskarżony o pracę dla rządu. Joy zmrużyła oczy, przyglądając mu się przez kilka sekund z miną człowieka, który właśnie dostał brakujący element układanki. —Wiedziałam. — rzuciła po chwili, a na jej twarzy pojawił się wyraz niemalże satysfakcji — Nikt wcześniej mi nie wierzył... — palec uniósł się w stronę gołębia, który natychmiast stał się głównym podejrzanym w jej małym, prywatnym śledztwie — Patrz na niego. Za spokojny. Normalny gołąb by już jadł coś z podłogi. Ten siedzi i obserwuje. — nie zamierzała jednak prowadzić przesłuchania ptaka, bo przedstawianie kolejnych osób okazało się chwilowo ważniejsze. Imiona, twarze i głosy układały się jej w głowie dość szybko, szczególnie kiedy mogła przypisać do każdej osoby jakiś drobiazg: Granda kojarzyła jej się z kobietą, która właśnie trzymała pieniądze w staniku, Sid — z facetem od fotela, Bao — z dziewczyną z telefonem, a Bill był Billem, bo właśnie tak się przedstawił, i tego już nie zamierzała komplikować. Propozycję miejsca na kanapie przyjęła bez większych ceregieli, przesuwając się bliżej i podciągając nogę pod siebie, a potem przez chwilę obserwowała rozmowę pozostałych, jakby oglądała dziwnie zorganizowane zebranie, którego nikt nie prowadził, a mimo to wszyscy doskonale wiedzieli, po co się tutaj znaleźli. Pytanie Sida o to, kto chce, nawet nie zdążyło porządnie wybrzmieć, kiedy odpowiedź wyrwała się z niej praktycznie natychmiast. — Ja też chcę. — padło bez zawahania. Dopiero po sekundzie Joy zorientowała się, że chyba znowu powiedziała coś szybciej niż reszta, więc wzruszyła ramionami i poprawiła rękaw bluzy. Dla niej sprawa była prosta: chciała, więc powiedziała, że chce. Całe to czekanie, aż ktoś pierwszy się odezwie, wydawało jej się zwyczajnie bez sensu. Dalej wszystko skupiło się na Billu, jego pieniądzach i tym, że najwyraźniej nie bardzo wiedział, co właściwie powinien zrobić, skoro nikt nie miał zamiaru mu pomóc. Joy słuchała, przyglądając mu się coraz uważniej, aż w końcu sama została wytypowana. Spojrzenia kilku osób naraz skierowały się w jej stronę, co sprawiło, że przez chwilę wyglądała tak, jakby właśnie poproszono ją o rozwiązanie zadania z matematyki, którego nie było w podręczniku.
— Co? — zapytała, chociaż doskonale wiedziała, o co chodzi. Chwilę później zerknęła na Billa, potem na to, co znajdowało się przed nimi, i z powrotem na niego — Mogę. — odpowiedziała w końcu, jakby decyzja wcale nie była szczególnie trudna — Tylko nie rób żadnych gwałtownych ruchów. — drobny uśmiech pojawił się na jej twarzy, kiedy dodała już całkiem serio — I jak coś pójdzie dziwnie, to nie mów, że cię nie ostrzegałam. — nie wyglądała przy tym na kogoś, kto próbuje udawać profesjonalistkę. Wręcz przeciwnie, było w niej coś z człowieka, który ma wystarczająco dużo doświadczenia, żeby nie panikować, ale zdecydowanie za mało rozsądku, żeby uznać, iż to dobry moment na przejmowanie odpowiedzialności za cudze decyzje — Robiłeś to kiedyś? — spytała jeszcze, przechylając głowę — Bo jeśli nie, to trochę dziwne, że akurat mnie wybrałeś. — zastanowiła się sekundę — Chociaż dobra. Rozumiem. Też bym wybrałabym mnie. — własna logika najwyraźniej w zupełności jej wystarczała. Kiedy przygotowania ruszyły, ktoś podał jej niewielkie opakowanie z podstawowym osprzętem, a Joy obejrzała je pobieżnie, sprawdzając wzrokiem, czy wszystko jest na swoim miejscu, po czym przejęła je bez komentarza. W powietrzu nadal wisiał ten charakterystyczny, trochę nerwowy rodzaj oczekiwania, aż w końcu z boku padło hasło, które wywołało u niej krótkie spojrzenie w stronę Billa — Prawiczek pierwszy. — Joy parsknęła cicho pod nosem, bo brzmiało to niemal jak rozpoczęcie jakiegoś idiotycznego konkursu, którego nikt nie powinien był organizować. Spojrzała na mężczyznęi wskazała mu ręką miejsce obok.
— Dobra, Bill. Ręka. — kiedy ją wyciągnął, Joy skupiła się już bardziej, odruchowo marszcząc brwi. Zawiązanie paska potraktowała jak coś oczywistego, choć przez chwilę poprawiała jego ułożenie, wyraźnie chcąc mieć pewność, że nic jej nie przeszkadza.
— Tak. Poczekaj. — mruknęła, skupiając wzrok na tym, co miała przed sobą. Cała jej wcześniejsza gadatliwość na moment przycichła, a palce zacisnęły się mocniej na opakowaniu. — Nie patrz na mnie tak, bo zacznę się stresować. — zerknęła na niego spod zmarszczonych brwi, po czym dodała zupełnie poważnie — Chociaż właściwie możesz patrzeć. Tylko się nie ruszaj.

William N. Patel

[William N. Patel]

˖ ہ♬⋆.˚𝄞 soundtrack ˚𝄞⋆♬ہ ˖

Zerkam na gołębia i wzruszam ramionami, posyłając Joy spojrzenie typu i tak nikt nam nie uwierzy. Ja sam miałem mieszane uczucia, bo im byłem starszy tym więcej teorii spiskowych okazywało się prawdziwych, więc czemu nie gołębie kamery? Istnienie UFO też próbowali zataić. W każdym razie zaczyna robić się poważnie. Wszyscy patrzymy na blondynę, a ja już w szczególności czekam na jej odpowiedź. No i się zgadza. Git - No spoko - mogę się nie ruszać, szczególnie, że zastrzyki w zasadzie nie robiły na mnie wrażenia, regularnie badam krew i ją oddaję, bo nie czarujmy się, jak ktoś prowadzi się tak jak ja, a do tego ma pieniądze, to może sobie na to pozwolić - A co może pójść dziwnie? - to mój pierwszy raz, więc zdaję się na nią - A ty? - odpowiadam od razu, bo w zaistniałej sytuacji, to raczej jej doświadczenie miało większe znaczenie. Trochę wyglądała na taką, co wbiła w życiu niejedną igłę, poza tym skoro wszyscy inni zdążyli już odmówić to do wyboru było nie ćpanie, czyli raczej kiepska opcja. Ale nawet nie muszę się odzywać, bo sama sobie odpowiada. Patrzę jak się przygotowuje, jak ogląda wszystko swoim wprawnym oczkiem. No cóż, jestem prawiczkiem, więc nawet z tym nie dyskutuję, tylko podaję rękę. Patrzę jak wbija igłę w moje przedramię, jak w pompce pojawia się cienka strużka krwi, ale kiedy Joy dociska tłoka to cały ten brudnobrązowawy płyn znika w moim ciele. Potem spojrzenie na moment ucieka mi do jej skupionej twarzy i znowu opada na własne przedramię. Pierwsze efekty uderzają od razu. Otwieram nieco szerzej oczy, chociaż powieki i tak mam skurwione od blantów, za moment robią się zresztą jeszcze cięższe. Dosłownie czuję jak ćpanie rozpływa się ciepłem po całym moim ciele, a wraz z nim odchodzą wszystkie trudne, niespokojne myśli, wszystkie dotychczasowe problemy wydają się strasznie błahe, albo po prostu nieistotne. Wbijam spojrzenie w twarz Joy, czuję jak usta wykrzywiają mi się w rozanielonym uśmiechu. Mieli, kurwa, rację, było w tym coś intymnego, zupełnie jak w masażu stóp. Doświadczenie wręcz orgazmiczne. Tylko ja i ona. I Joy, w którą wciąż się wpatruję. Mocno zawęża mi się pole widzenia, wszystko dookoła wydaje się odległe, niby docierają do mnie jakieś głosy, śmiechy, ale jakby z oddali, albo jakbym znajdował się pod wodą, a oni na powierzchni. Tylko Joy była dziwnie bliska, tuż obok, razem ze mną. Wszystko wokół trochę zwolniło, w tym moje ruchy, bo ciało nagle stało się wyjątkowo ciężkie, za to cały świat dziwnie miękki, po to chyba, żebym mógł spokojnie się w nim zapadać. Zwolnił także umysł, zwykle pracujący na najwyższych obrotach, odłączyło mi niektóre trybiki, inne z kolei leniwie ocierały się o siebie produkując równie niespieszne myśli, płynące i rozlazłe. O czym to ja?... A tak, w życiu bym się nie spodziewał, że to może być takie przyjemne. Chyba zaczynam rozumieć o co chodzi, albo może właśnie bardziej się gubić. Potem pustka, ale nie przerażająca, tylko ostateczna. Osiągam stan jebanej nirwany, nic już nie muszę. Po pierwszej fali euforii następuje totalne odprężenie. Opadam ciężko w tył, wprost na miękkie kolana Bao, w pierwszej chwili wydaje się niezbyt zadowolona takim obrotem spraw, ale po kolejnym powolnym mrugnięciu widzę, że się uśmiecha - Dobra, koniec internetu na dziś, samo gówno - odkłada telefon, po czym sięga ręką do moich włosów, głaszcze mnie po głowie i owija sobie pojedyncze kosmyki wokół palców - Fajnie? - pyta, a ja mruczę tylko przeciągle mmmhhhmmmm. Jakbym wiedział, że to takie zajebiste, to już dawno bym się skusił. Może byłbym już po dwóch odwykach i właśnie szykował się na trzeci. Chuj wie - To leż sobie - kiwa łbem i wysuwa się spode mnie żeby wstać z kanapy, wiadomo, też chce przypierdolić. Przesuwam się kawałek dalej, żeby oprzeć głowę o podłokietnik. I znowu się wgapiam w blondynę, która właśnie zrobiła mi tak dobrze jak jeszcze nigdy nie miałem. Niespiesznie wyciągam się w kierunku stolika, sięgając po nieswoją paczkę cienkich papierosów, jednego umieszczam między wargami, natomiast spojrzeniem sunę po blacie w poszukiwaniu zapalniczki, albo czegokolwiek, chyba widziałem tu wcześniej zapałki, ale przedpotopowo.

Joyce Smythe

[Joyce Smythe]

— No dobra, prawiczek. Dawaj rękę. — kiedy Bill ją podał, Joy skupiła się na tym, co miała zrobić, marszcząc lekko brwi i poprawiając wszystko z przesadną wręcz uwagą. Nie wyglądała na profesjonalistkę, raczej na kogoś, kto ma wystarczająco dużo doświadczenia, by nie panikować, ale nadal woli sprawdzić dwa razy, zanim zrobi coś głupiego — Nie patrz tak na mnie. — mruknęła, czując jego wzrok — Jak się stresuję, to zapominam rzeczy. — po chwili sama chyba uznała, że nie jest to szczególnie uspokajające wyznanie, więc dodała — Chociaż teraz się nie stresuję. Chyba. — po wszystkim obserwowała Billa z rosnącym zaciekawieniem. Zmiana przyszła szybko i była na tyle wyraźna, że Joy przez moment po prostu przyglądała się jego twarzy, jakby oglądała eksperyment, którego wyniku nie była pewna.
— O. — mruknęła. — Działa. — Kiedy zamiast na jej stronę osunął się na kolana Bao, spojrzała najpierw na niego, później na nią, a na końcu na własne kolana. Przez sekundę można było odnieść wrażenie, że właśnie rozważa, czy da się jeszcze jakoś odwrócić ten obrót wydarzeń. — Mógłby leżeć tutaj. — zauważyła w końcu, wskazując swoje kolana, jakby przedstawiała całkiem rozsądną propozycję organizacyjną. Nikt jednak nie miał zamiaru się przesuwać, więc Joy westchnęła cicho i odpuściła. — No dobra. Następnym razem. — przez cały ten czas siedziała trochę bokiem, z podciągniętą nogą i brodą opartą na kolanie, przyglądając się wszystkiemu z tym swoim osobliwym skupieniem, które potrafiło sprawiać wrażenie, jakby analizowała sytuację znacznie dokładniej, niż faktycznie to robiła. Kiedy ktoś kończył, jej wzrok podążał za nim przez kilka sekund, później wracał do stołu, potem do własnych dłoni, a następnie znowu gdzieś uciekał, jakby w międzyczasie w jej głowie pojawiało się siedem innych, zdecydowanie ważniejszych spraw. Nie poganiała nikogo. Czekała grzecznie, niemal wzorowo, co w jej wykonaniu samo w sobie było trochę podejrzane. W pewnym momencie nawet zaczęła liczyć coś na palcach, zgubiła się przy siedmiu, spróbowała od początku, a kiedy ponownie nie wyszło, uznała najwyraźniej, że matematyka jest dziś problemem przyszłej Joy.
Kiedy wreszcie przyszła jej kolej, nie powiedziała niczego szczególnego. Po prostu zdjęła bluzę, zsunęła ją z ramion i rzuciła obok siebie, odsłaniając przedramię, na którym nie trzeba było być lekarzem, żeby zauważyć, iż igła nie jest dla niej nowym doświadczeniem. Drobne ślady po wkłuciach układały się nieregularnie na skórze, jedne niemal niewidoczne, inne zdecydowanie świeższe, tworząc coś, czego Joy nawet nie próbowała ukrywać. Spojrzała na nie tylko przez chwilę, bez wstydu i bez szczególnego zainteresowania, jakby należały do kogoś zupełnie innego. Potem wyciągnęła rękę i pozwoliła, żeby pasek zacisnął się powyżej łokcia. W oczekiwaniu na moment, w którym wszystko zacznie działać, zaczęła bawić się końcówką własnego rękawa. Raz zawinęła materiał, potem rozwinęła go, następnie zrobiła to samo jeszcze dwa razy, aż w końcu najwyraźniej uznała, że rękaw jest już wystarczająco zawinięty.
— Dobra. — mruknęła pod nosem — Tylko bez głupich pomysłów. — nie było do końca jasne, czy mówiła do siebie, do własnego ciała, czy do kogoś, kogo pozostali nie mogli zobaczyć. Przez chwilę patrzyła gdzieś w bok, marszcząc brwi, a potem pokiwała głową, jakby właśnie odbyła krótką, bardzo jednostronną rozmowę.
— Nie, nie będę tego teraz robić. — znów chwila ciszy — Bo powiedziałam, że nie. — kącik ust uniósł jej się nagle w lekkim rozbawieniu — Wiem, że jest śmieszne. Ty zawsze tak mówisz. — dopiero po tych słowach przypomniała sobie, że inni również znajdują się w pokoju, więc rzuciła im krótkie spojrzenie, jakby chciała sprawdzić, czy nikt przypadkiem nie zaczął podsłuchiwać jej prywatnej rozmowy. Najwyraźniej wszystko było w porządku, bo zaraz wróciła wzrokiem do własnej ręki. Samo wkłucie przyjęła bez większej reakcji. Żadnego gwałtownego cofnięcia ręki, żadnego grymasu, jedynie krótkie przymknięcie oczu i głębszy oddech, po którym całe ciało zaczęło powoli tracić napięcie. Joy znała tę chwilę. Znała ciepło pojawiające się pod skórą, tę pierwszą falę, która nie pytała o zgodę i nie potrzebowała przedstawienia, żeby zrobić swoje. Ramiona opadły jej niżej, głowa oparła się o kanapę, a twarz rozluźniła się tak szybko, jakby ktoś nagle wyłączył w niej kilka działających jednocześnie urządzeń. Przez moment wyglądała wręcz na zaskoczoną.
— Ojej. — to było wszystko, co zdołała powiedzieć, zanim parsknęła cichym śmiechem. Nie potrzebowała już niczego więcej. Żadnych wyjaśnień, żadnych rozmów, żadnego zastanawiania się, gdzie będzie spała tej nocy ani skąd jutro weźmie pieniądze. Problemy nadal istniały, tylko nagle znalazły się gdzieś bardzo daleko, po drugiej stronie grubego szkła. Joy przesunęła językiem po dolnej wardze i spojrzała na własne palce, poruszając nimi powoli, jakby pierwszy raz w życiu odkryła, że faktycznie należą do niej.
— Patrzcie. — powiedziała z zachwytem, unosząc dłoń — Mam palce. — przez chwilę była absolutnie poważna — Dziesięć. — zmarszczyła brwi — Chyba. — kolejny cichy śmiech wyrwał się z jej gardła, kiedy nagle zauważyła, że jeden z palców wygląda podejrzanie inaczej od pozostałych — Ten jest za krótki. — przyjrzała mu się jeszcze chwilę —Albo reszta jest za długa.
Ostatecznie wzruszyła ramionami, uznając problem za zbyt skomplikowany, żeby zajmować się nim właśnie teraz. Oparła głowę wygodniej, a jej spojrzenie zaczęło leniwie przesuwać się po pokoju. Twarze mieszały się ze sobą, głosy dochodziły jakby z większej odległości, a wszystko stało się miękkie i trochę zabawne.
— Ej. — odczekała chwilę, jakby musiała przypomnieć sobie, po co właściwie się odezwała. Jej wzrok zatrzymał się na Billu.
— Ej, Bill. — chwila ciszy — Nadal jesteś człowiekiem? — przyglądała mu się jeszcze przez moment, po czym najwyraźniej uznała, że odpowiedź nie jest jej do niczego potrzebna — Dobra. To dobrze. — głowa opadła jej ciężej na oparcie, a oczy przymknęły się ponownie. Po kilku sekundach dodała już niemal sennie:
— Tylko nie mówcie gołębiowi.

William N. Patel

[William N. Patel]

Ze wszystkich słów krążących w powietrzu właściwie dochodziły do mnie tylko te wypowiadane przez Joy, chociaż ich sens docierał w maksymalnie zwolnionym tempie. Przynajmniej przez pierwsze kilka minut? Sekund? Może godzin? Czas również przestał mieć znaczenie, równie dobrze mogliśmy tu siedzieć trzy dni. Przesuwam spojrzeniem po innych i zanim zdążę znowu leniwie przymknąć oraz otworzyć powieki, to dochodzi do mnie, że prawie wszyscy jesteśmy już po. Nawet jeszcze nie zdążyłem odpalić papierosa, co więcej dopiero teraz widzę, że jest złamany gdzieś w połowie, przesuwam go w zębach z jednej strony na drugą. Przez chwilę słychać tylko bzyczenie muchy, która krąży wokół wiszącego lepa, podążam za nią wzrokiem dopóki się nie złapie, wtedy jeszcze bardziej uparcie macha skrzydłami, ale już za późno, po niej. Blondi znowu się odzywa, ciężko stwierdzić do kogo, więc powoli podnoszę się do siadu, wciąż pozostaję odwrócony w jej kierunku - Gadasz do mnie czy do siebie? - pytam wprost, zerkam na jej ręce, naznaczone galaktyką drobnych śladów, ale nie komentuję, jeszcze pół godziny temu uznałbym, że to trochę smutne. Tylko heroina najwidoczniej wcale nie była taka smutna jak mi się wydawało. Przynajmniej przy pierwszym kontakcie. Obserwuję kolejne wkłucie, później jej reakcje, jak ciało nagle się rozluźnia. Podobnie jak ona opieram głowę o oparcie kanapy i jeszcze przez krótką chwilę gapię się na jej rozchylone usta oraz wielkie ślepia, dopiero teraz zauważam, że jest naprawdę bardzo ładna, mrużę nieznacznie oczy, kiedy przesuwa językiem po dolnej wardze, natomiast gdy wylatuje z niej krótkie ojej, to się obruszam, ledwo zauważalnie. Teraz wszyscy patrzymy na Joy, bo zwraca na siebie uwagę, rozprawiając o swoich palcach. Granda prycha pod nosem, ale ona przecież jest wiecznie niezadowolona, po chwili mocniej wtula się w ramiona Sida i leniwie macha nogami przewieszonymi przez podłokietnik wielkiego fotela, który okupują teraz razem, jej chłopak podnosi łeb, jego brwi w wyrazie niemego zdziwienia wędrują gdzieś po czole, Mickey uchyla jedną powiekę, zaszczycając nas tylko krótkim, przelotnym spojrzeniem, a Bao najwidoczniej wymieniła ekran na szybę, bo siedzi na parapecie i uparcie obserwuje podwórze. Między palcami ściska końcówkę skręta, która już dawno przestała się palić, wygląda jakby właśnie rozkminiała całe swoje życie. Tylko ja podejmuję temat, sięgając do bladej dłoni Joy, chwytam ją we własną, przesuwając kciukiem po jej palcach - Ten jest zdecydowanie za krótki - stwierdzam z miną znawcy, a potem wtóruję jej wzruszeniem ramion. Wokół znowu zalega cisza i znowu to ona ją przerywa, tym razem zwracając się bezpośrednio do mnie. Nawet nie wiem w którym dokładnie momencie wyciągnąłem nieodpalonego papierosa z ust i teraz mietosze go w palcach, kompletnie bez sensu, więc odkładam złamanego peta na blat, może przyda się później, do kolejnych blantów, albo kiedy fajki się skończą, a ktoś będzie miał kurewską chcicę na dym - Hm? - pytam, unosząc lekko głowę, ale kiedy ta jej ponownie opada ciężko na oparcie to robię to samo, zupełnie jakbym był jej lustrzanym odbiciem - A ty? Bo wydaje się jakbyś przyleciała tu z innej planety - z planety pełnej dziwaków, jednocześnie pasowała i nie pasowała do tej układanki, jakby była puzzlem z innego kompletu - wykrój niby ten sam, ale nigdzie nie możesz go dopasować. Już wcześniej przyglądałem się jej uważnie, jednak teraz robię to jeszcze bardziej nachalnie - Dziwna jesteś - stwierdzam w końcu, zaś po krótkiej pauzie dodaję - Ciekawe

Joyce Smythe

[Joyce Smythe]

Przez dłuższą chwilę nie potrafiła zdecydować, czy William rzeczywiście coś do niej mówił, czy może jego słowa były tylko kolejnym elementem tego rozlazłego szumu, który wypełniał mieszkanie, odkąd wszystko zaczęło robić się takie przyjemnie nieważne. Głosy pozostałych ludzi zlewały się ze sobą, gdzieś nad ich głowami krążyła mucha, a Joy miała niejasne wrażenie, że powinna się nią zainteresować, bo przecież owady też miały swoje sprawy, obowiązki i prawdopodobnie rodziny, które czekały na nie w jakichś małych, niewidocznych mieszkaniach pod parapetem. Myśl wydała jej się tak absurdalna, że kąciki ust same powędrowały w górę, chociaż kiedy próbowała przypomnieć sobie, co dokładnie ją rozbawiło, w głowie została jej tylko jakaś rozmyta plama. Wzrok wrócił do Billa dopiero wtedy, gdy poczuła jego palce na swojej dłoni. Przez moment przyglądała się temu dotykowi z nieoczekiwaną powagą, jakby obserwowała doświadczenie naukowe, którego wynik mógł zmienić bieg historii, po czym leniwie poruszyła palcami, sprawdzając, czy wszystkie nadal działają. Ten wcześniej uznany za za krótki znów przyciągnął jej uwagę, więc obróciła dłoń wnętrzem do góry i przyłożyła ją do jego ręki, porównując ich rozmiary. Zmarszczyła nos, kiedy różnica stała się dla niej oczywista, i pokiwała głową z zadowoleniem, jakby właśnie potwierdziła własną teorię.
— Masz większe. — oznajmiła, po czym przesunęła kciukiem po jego palcach, najwyraźniej sprawdzając jeszcze jeden szczegół — I cieplejsze. Chociaż może moje są zimne. Nie wiem, czy to działa w obie strony. — urwała, bo odpowiedź na to pytanie nagle przestała być aż tak istotna. Zresztą trudno było utrzymać zainteresowanie czymkolwiek na dłużej, kiedy ciało robiło się coraz cięższe, a myśli płynęły z takim opóźnieniem, jakby musiały przedzierać się przez gęstą watę. Zamiast wrócić do wcześniejszego tematu, Joy uniosła wzrok na jego twarz i przyjrzała mu się z bliska, mrużąc oczy w skupieniu. Dopiero teraz dotarło do niej, że William naprawdę ją obserwował, i zamiast uznać to za niepokojące, najwyraźniej doszła do wniosku, że jest to całkiem interesujące zajęcie. Sama też mogła przecież popatrzeć. Nie było w tym nic złego, prawda?
— Ty mnie oglądasz. — zauważyła, a na jej twarzy rozlał się powolny, rozbawiony uśmiech. — Jakbym była w zoo. — porównanie rozbawiło ją bardziej, niż powinno. Przez chwilę próbowała powstrzymać śmiech, ale ostatecznie wypuściła z siebie kilka cichych parsknięć, zasłaniając usta wolną dłonią.
— Mogę zacząć robić sztuczki, jak chcesz. Umiem rysować gołębie. Bardzo podejrzane gołębie. — nie było to może najbardziej imponujące osiągnięcie, ale Joy mówiła o nim z dumą kogoś, kto właśnie zaproponował publiczności wyjątkowo rzadki pokaz tresury tygrysów. Zaraz jednak jej uwaga odpłynęła, a na twarzy pojawiło się lekkie zamyślenie. Właściwie sama nie była pewna, czy wciąż rozmawiała z Billem, czy już z własnymi myślami, które od czasu do czasu przybierały postać głosów, potrafiących odezwać się w najmniej odpowiednim momencie. Tym razem coś zaszeleściło w głębi jej głowy, kilka słów przemknęło przez świadomość, zbyt znajomych, by mogła je całkiem zignorować. Joy skrzywiła się nieznacznie i zerknęła w stronę pustego fragmentu ściany.
— Nie teraz. — mruknęła pod nosem, po czym dodała nieco głośniej, jakby prowadziła rozmowę z kimś wyjątkowo upartym — Rozmawiam. Możecie poczekać. — dopiero po chwili przypomniała sobie, że nie jest sama, więc spojrzała na Williama z miną kogoś przyłapanego na podjadaniu przed obiadem. — Przepraszam. Oni czasami nie umieją czekać na swoją kolej. — nie wyjaśniła, kim byli „oni”, ani nie wyglądała na szczególnie zainteresowaną tym, czy Bill uzna to za dziwne. Przecież przed chwilą sam powiedział, że jest dziwna, a ona zdążyła już uznać, że to raczej zaleta. Poza tym, gdyby miała przejmować się wszystkim, co inni ludzie uważają za normalne, prawdopodobnie nie miałaby czasu na nic innego. Przesunęła się na kanapie, próbując znaleźć wygodniejszą pozycję, lecz zamiast oprzeć głowę o poduszkę, przysunęła się do Billa i oparła skroń o jego ramię. Zrobiła to bez namysłu, z rozbrajającą swobodą kogoś, kto nigdy nie dostał instrukcji dotyczącej właściwego dystansu między ludźmi, a potem jeszcze poprawiła się, żeby było jej wygodniej.
— Nie ruszaj się. — poprosiła cicho. Po krótkiej chwili dodała, już znacznie łagodniej — Dobrze mi tak. — przymknęła oczy i przez kilka sekund po prostu siedziała, wsłuchując się w odgłosy mieszkania. Z tej pozycji nie widziała już muchy ani lepa, ale mogła za to obserwować własne kolana, na których leżał zmięty rękaw bluzy. Przypomniała sobie nagle, że wcześniej chciała, żeby to Bill usiadł właśnie przy niej, a nie u Bao, i przez jej zamgloną głowę przemknęło spóźnione, trochę dziecinne rozczarowanie. Nie zamierzała jednak robić z tego problemu. Był przecież tutaj teraz, a to wydawało się wystarczająco dobrym rozwiązaniem — Wiesz, myślałam, że będziesz leżał na moich kolanach. — powiedziała, nie odrywając policzka od jego ramienia — Ale Bao była pierwsza. Nie będę się bić o człowieka. To niegrzeczne. — ostatnie słowa wypowiedziała z taką powagą, jakby właśnie wyjaśniała zasady obowiązujące w cywilizowanym społeczeństwie. Zaraz potem uniosła głowę, żeby spojrzeć na niego ponownie, a jej wzrok na moment zatrzymał się na złamanym papierosie, który wcześniej odłożył na blat. Wyciągnęła rękę w jego stronę, ale zabrakło jej niewiele, żeby dosięgnąć krawędzi, więc zamiast próbować dalej, opuściła ją z westchnieniem — Twój papieros umarł. — oznajmiła — Trzeba mu zrobić pogrzeb. Mogę narysować trumnę, ale nie obiecuję, że będzie prosta. — przez moment wyglądała, jakby rzeczywiście zamierzała zorganizować ceremonię, po czym rozproszyła się na widok własnego buta, który wystawał spod kanapy pod dziwnym kątem. Próbowała go poprawić stopą, raz, drugi, trzeci, aż w końcu odpuściła i uznała, że but może sobie tam zostać. Nie wszystko na świecie musiało być przecież na swoim miejscu. Kiedy znów spojrzała na Billa, jej twarz złagodniała, a uśmiech stał się mniej rozbawiony, bardziej senny. Wciąż trzymała jego dłoń, teraz już luźno, z palcami wsuniętymi między jego palce, i zdawała się zupełnie nie zauważać, jak łatwo przekracza granicę, na którą większość ludzi potrzebowałaby znacznie więcej czasu.
— A ty naprawdę jesteś dziwny. — przypomniała mu, tym razem z wyraźną aprobatą — Ale chyba cię lubię. — powiedziała to tak zwyczajnie, jakby informowała go, że na dworze pada deszcz, a potem jej spojrzenie nagle uciekło ku oknu. Za szybą coś przemknęło między zaparkowanymi samochodami, niewielki cień, który mógł być kotem, ptakiem albo po prostu poruszoną gałęzią. Joy zmrużyła oczy i odrobinę się wyprostowała, choć nadal opierała się o Billa. — O nie. — w jej głosie pojawiło się nagłe zaniepokojenie. — Chyba nas znalazł. — przez kilka sekund wpatrywała się w okno, po czym odwróciła głowę w stronę Williama, jakby właśnie przyszło jej do głowy, że może on również powinien zostać poinformowany o niebezpieczeństwie. — Gołąb. Ten sam typ co wcześniej. — nachyliła się ku niemu odrobinę i ściszyła głos do konspiracyjnego szeptu — Jak zacznie stukać w szybę, nie patrz mu prosto w oczy. — zaraz jednak zachichotała, najwyraźniej rozbawiona własnym ostrzeżeniem, i ponownie osunęła się na jego ramię — Żartuję. Chyba. — wygodniej ułożyła głowę, przymknęła oczy, a jej palce lekko zacisnęły się na dłoni Billa, jakby chciała upewnić się, że nadal tam jest. Tym razem jednak nie odpłynęła całkiem. Zostawiła między nimi dość ciszy, by mógł odpowiedzieć, zaprotestować albo podjąć temat gołębia, który według Joy być może właśnie planował przejęcie całego Rexdale.

William N. Patel