[Madox A. Noriega]

madox

24 nieodebrane połączenia

William kurwa odbierz telefon

Wiadomość...

Madox siedział już w jednym z firmowych, czarnych SUVów, zapiął pas, ale i tak złamał z Ilion przepisów drogowych, z pięć razy przejechał na czerwonym i po drodze potrąciłby na pasach jakąś starą babę z pudlem, chyba tą która mieszkała nad nimi w kamienicy.
- Will... kurwa... - gadał do siebie, kiedy po raz dwudziesty piąty wybierał. numer kumpla, już miał się rozłączyć i zadzwonić do Pilar, ale wtedy Patel wreszcie się odezwał, a Noriega od razu zaczął mu nawijać - Billy... kurwa - Will mógł usłyszeć klakson i to jak Madox przeklinał pod nosem, bo właśnie strąbił jakiegoś gnoja, który prawie wyjechał mu pod samochód na hulajnodze - Gaba... miała wypadek, nie wiem co się stało, ale cholera... Ja pierdole - walnął ręką w kierownicę, a zaraz poprawił telefon, który trzymał ramieniem przy uchu - źle z nią. Właśnie tam jadę i... może też tam przyjedź, zgarnąć cię po drodze? Jestem w centrum, to ten główny szpital i... - i znowu to trąbienie, kiedy Madox zaczął naparzać w klakson - wypierdalaj z przejścia, ile można się ślimaczyć, przecież masz balkonik stara ku... - telefon upadł mu między siedzenia, więc Madox się schylił, żeby go wyłowić - co mówiłeś? - zapytał Patelka, gdy znowu dostawił sobie smartfona do ucha.

William N. Patel

[William N. Patel]

Jestem na sali sądowej, telefon mam wyciszony i schowany głęboko w torbie, żeby mnie nie rozpraszał. Złamana ręka nie przeszkadza mi w potyczkach z prokuraturą, papierologią i tak przecież zajmowała się Thalia. Kończę swoją mowę początkową, a po niej sędzia ogłasza kwadrans przerwy, więc postanawiam skorzystać z okazji i iść zapalić, biorę także telefon, żeby sprawdzić co tam w świecie. No i okazuje się, że Gaba próbowała się do mnie dodzwonić i nawet zostawiła wiadomość, ale myślę, że kontaktuje się w sprawie pozwu, który zdążyłem już wysłać, szybko przyszedł swoją drogą, więc tylko uśmiecham się pod nosem i olewam. Dzwonił też Madox, jakieś dwadzieścia razy, jednak mniemam, że też ze spierdolką o pozew oraz być może prośbą żebym jednak go wycofał. Heh. Mam mu napisać, że jestem w sądzie i odezwę się później, ale dzwoni po raz kolejny więc odbieram - Co tam? - pytam, chociaż już mi nawija, potem słyszę głośny klakson, więc odkładam na moment słuchawkę od ucha, po czym znowu ją zbliżam. A kilka sekund później czuję się tak jakbym dostał czymś ciężkim prosto w pysk, na przykład jakimś młotem, krew odpływa mi z twarzy i robię się blady jak ściana na palarni - Co?! Jaki wypadek?! - wszystkie głowy wokół odwracają się w moją stronę - Kurwa, jestem w sądzie, w trakcie procesu, muszę poprosić o odroczenie - zerkam na zegar, a znajomy adwokat, który stoi obok mnie wyciąga w moją stronę odpalonego papierosa, muszę wyglądać na zdenerwowanego, zresztą czuję przecież, że wszystko mi się trzęsie - Przyjedź po mnie, potrzebuję jakiś piętnastu minut - rzucam, znowu słyszę przeszywający dźwięk klaksonu i jak Noriega jebie babę na pasach, potem jakiś trzask, szum i znowu głos przyjaciela - Mówiłem żebyś przyjechał po mnie do sądu, stań przed wejściem - rozłączam się. Oddaję tamtemu prawnikowi na wpół wypalonego papierosa, po czym wracam na salę. Proszę sędziego o odroczenie rozprawy, bo ktoś bardzo mi bliski właśnie walczy o życie w szpitalu, muszę tam jechać, a w takich okolicznościach nie jestem w stanie dalej reprezentować swojego klienta. Sędzia pyta o zgodę prokuratora i widzę, że ten złamas się waha, bo mnie kurwa nienawidzi, ale nawet on nie jest takim chujem żeby trzymać mnie teraz na sali. Po kolejnych trzech minutach jestem już w samochodzie Madoxa, zatrzaskuję za sobą drzwi i wbijam spojrzenie w przyjaciela. Nie wiem czy kiedykolwiek wcześniej widział w moich oczach to co teraz, może wtedy, podczas napadu na bank, kiedy pochylałem się nad nim myśląc, że oberwał za mnie kulkę - Jak bardzo jest źle?...

Madox A. Noriega

[Madox A. Noriega]

- Jakbym kurwa wiedział jaki... - zaczyna Madox, ale zaraz naparza w klakson i wydziera się na stare baby ignorując to, co mówi William, że jest w sądzie. Madox też porzucił jakieś ważne, mafijne sprawki, żeby jechać do szpitala. No i wiadomo, że są rzeczy ważne i ważniejsze, a jednak kuzynka była dla niego gdzieś na szczycie listy priorytetów, pewnie po Pilar - będę za osiem, wyleź przed sąd - oznajmia Madox, ale zraz mu ten telefon leci z rak, bo taki był zestresowany. Wygrzebał go jednak szybko i znowu przykłada do ucha - przed głównym, na moim miejscu - obaj wiedzieli, że to jego miejsce, to było to dla inwalidów. A Madox potem udawał, że jest jakiś uchynięty, albo jego pasażerowie są.
Udało mu się dotrzeć przed sąd w siedem i pół minuty, ale potem dwie minuty wydzierał się na jakąś starą babę, która parkowała tam smarta, że to jego miejsce. Dzisiaj te stare baby miały z Madoxem krzyż pański. No ale trzeba to chłopu wybaczyć, bo wciąż był w szoku. Nawet kiedy Will wsiadł do auta to Noriega spojrzał na niego wielkimi oczami - nie wiem, powiedzieli, że sytuacja jest krytyczna walczą o jej życie i bla bla bla, że mam szybko przyjechać - nawijał Madox zjeżdżając z krawężnika. Po drodze zahaczył o wózek jakiegoś bezdomnego i mu go skasował - o sorry! - krzyknął przez szybę, a zaraz telefon, który ściskał w dłoni mu się rozdzwonił, zaczęły przychodzić wiadomości - ej stary dzwoń do Pilar, i odpisz im, możemy jeszcze kogoś zgarnąć po drodze - rzucił Willowi swój telefon, a tam wiadomości...

Od Marco - Co? Jaki wypadek?
Dzwoniła do mnie, ale nie mogłem odebrać.

Od Noe - Co?! Jaki kurwa wypadek? Mam tam być czy raczej nie, bo zakładam, że znasz sprawę.

Od Erica - ... co?! Do ktorego szpitala jedziecie?! Zaraz do Was dołączę.

No i kiedy William odpisywał chłopakom, to Madox już wybrał numer Pilar i włączył głośnik - Pilar... Tylko się nie denerwuj, nie możesz w twoim stanie - chodziło mu o to, że ostatnio i tak mieli w chuj stresów. Włączając w to potyczki z latynoską mafią - ale Gaba miała jakiś wypadek, nie wiem kurwa jaki, ale jedziemy z Willem do szpitala - nawijał Noriega do swojej żony - mogę cię zgarnąć po drodze, ale nie wiem czy się zmieścimy wszyscy, ale najwyżej pojedziesz u Willa na kolanach, co? - nawet spojrzał na Patela, który klikał coś tam w telefonie i włączył kamerę, a Pilar mogła zobaczyć zawartość jego nosa od dołu - gdzie jesteś? - Madox wyrwał Patelowi telefon i niechcący wysłał do mamy Patel emotkę bakłażana. Spojrzał na kamerce na Pilar - lekarz powiedział, że jest z nią źle - i szarpnął samochodem hamując gwałtownie na światłach.

William N. Patel Pilar Noriega Marco Moretti Noe Villeneuve-Scott Eric Stones Gabriela R. Blais

[William N. Patel]

Jak słucham co Madox ma do powiedzenia, to aż mi się wszystko podnosi, chyba zaczynam dysocjować, czuję się jakiś odrealniony w tym wszystkim. Moja świadomość nie chce dopuścić do siebie myśli, że to naprawdę się dzieje - Madox, a co jeśli... - reszta zdania nie przejdzie mi przez gardło, bo jeśli powiem to głośno, to wszystko nagle stanie się przerażająco realne. Łapię kilka głębszych oddechów i może i dobrze, że Noriega daje mi swój telefon i każe odpisywać ludziom, bo chyba by mnie pojebało od natłoku czarnych myśli. Boże, nagle sobie przypominam moje ostatnie spotkanie z Gabą, pokazałem jej faka na klatce, jak się mijaliśmy na schodach. Nie, nie może teraz umrzeć, obiecała mi coś innego, że kiedyś zrobimy to razem w wielkim stylu, nie mogła odejść w taki sposób - ...co? Pojebało cię? Nie będziemy teraz robić sobie wycieczki po mieście żeby zgarniać kogoś po drodze, masz jechać prosto do szpitala - rzucam, ale przeglądam wiadomości, które mu przychodzą, a w międzyczasie dzwonimy do Pilar, podłączam się pod samochodowy głośnik, żebyśmy wszystko dobrze słyszeli - Kurwa czemu napisałeś do Marco?! Przecież to jest jakiś jebany gangus, niech się odpierdoli, na pewno nie będziemy go zgarniać po drodze - chociaż odpisał jako pierwszy i może powinien wiedzieć... Noe przecież też mnie wkurwiał, a zdecydowanie powinien tam być. Znowu wciągam mocno powietrze w płuca i klepie w ekran telefonu, słuchając rozmowy Noriegów. Nie możesz się denerwować w twoim stanie? Co to znaczy? Czyżby...? Zerkam z ukosa na Madoxa i posyłam mu telepatycznie pytanie, a w jego oczach widzę, że tak. O Boże, czyli znowu będę wujkiem?... - Co?! Nie ma szans, nie będę wiózł Pilar na kolanach - protestuję, chociaż jak do wyboru był jeszcze Marco, Noe, albo Eric to w sumie Pilar najlepsza - Albo dobra, niech będzie - oddaję mu telefon, bo mi go nagle wyrywa, dobrze, że już zdążyłem podpisywać na wiadomości, ale jako, że teraz nie mam co zrobić z ręką to w stresie zaczynam obgryzać paznokcie. We łbie znowu mam wirówkę zjebanych myśli.

Madox A. Noriega Pilar Noriega Noe Villeneuve-Scott Eric Stones Marco Moretti

[Noe Villeneuve-Scott]

Siedział jeszcze w zakładzie pogrzebowym, ale nie miał bladego pojęcia, co robił przed otrzymaniem tych wiadomości. Chyba coś wypełniał, bo przed nim leżały jakieś dokumenty, ale teraz równie dobrze mógłby je podpalić, bo i tak nie był w stanie przeczytać nawet jednego zdania. Kurwa, przecież to nie może się dziać naprawdę. Gaba miała wypadek? Jest w stanie krytycznym? A co z dzieckiem? Z ich synem? Ja pierdolę, przecież nawet nie zdążył się jeszcze urodzić. Czuł, że zaczynają mu się trząść ręce, więc odłożył telefon na biurko, bo zaraz mu wypadnie. Próbował sobie wmówić, że jeszcze nic nie wiadomo, że może nie jest aż tak źle, ale jakoś kurwa nie potrafił. Przecież nie dzwoniliby do wszystkich, gdyby chodziło o jakieś zwykłe złamanie nogi.
Zgarnął kluczyki od samochodu i kurtkę, nawet nie sprawdzając, czy czegoś nie zostawił. Jeśli Will i Madox zgarną go po drodze, to pojedzie z nimi, a jeśli nie, to sam dotrze do tego pierdolonego szpitala. Chociaż patrząc na to, jak bardzo mu się wszystko trzęsie, zaczynał się zastanawiać, czy w ogóle powinien siadać za kierownicą. Jeszcze tylko brakowało, żeby sam spowodował wypadek, zapierdalając jak pojebany przez pół Toronto. Ale co miał zrobić? Siedzieć tu i grzecznie czekać na wiadomości?!
Kiedy wreszcie udaje im się połączyć na grupowej rozmowie, od razu zaczął gadać, chyba nawet nie sprawdzając, kto już dołączył.
- Dobra, kurwa, niech mi ktoś powie, co się właściwie stało?! Jak do tego doszło? Gaba prowadziła? Dlaczego jechała sama? Gdzie ona w ogóle miała wypadek?! - wyrzucił z siebie, nawet nie dając nikomu dojść do słowa. - Kto wam powiedział, że jest w stanie krytycznym? Lekarz? Ktoś z miejsca wypadku? Wiecie cokolwiek więcej?!
Przetarł twarz dłonią, próbując się jakoś ogarnąć, ale szło mu to chujowo. Jeszcze niedawno był na nią tak wściekły, że najchętniej nie odzywałby się do niej przez najbliższy rok. A teraz? Teraz oddałby naprawdę wiele, żeby tylko móc się z nią znowu pokłócić o jakąś pierdołę.
- I co z... — urwał, bo nagle nie wie, czy w ogóle chciał usłyszeć odpowiedź. - Kurwa, ona jest w ciąży. Ktoś w ogóle wie, co z dzieckiem?! — pyta w końcu, czując, że znowu zaczynają mu się trząść ręce. - Will, dajcie znać, czy mnie zgarniecie, bo zaraz wyjeżdżam. I błagam, niech ktoś mi powie coś konkretnego, bo zaraz mnie tu kurwica strzeli.

Madox A. Noriega Pilar Noriega William N. Patel Eric Stones Marco Moretti

[Madox A. Noriega]

trigger warning

przekleństwa

- No kurwa ciebie zgarniam, to co za różnica... - Madox chyba chciał to przeciągać, a może najbardziej to chciał, żeby Pilar była teraz z nim?
Szkoda tylko, że zaraz się okazało, że on nawijał do automatycznej sekretarki, bo kiedy odezwał się głos Pilar, to on już zaczął gadać, a potem ona dodała - nie mogę teraz odebrać, nagraj wiadomość po sygnale, to pewnie nigdy jej nie odsłucham - i sygnał, no i chuj no i cześć. Noriega aż wywrócił oczami.
- Ja pierdole Pilar zmień wreszcie tą sekretarkę, zawsze się na nią nabieram, a potem nagrywam ci trzysta wiadomości, jak kiedyś umrę, to będziesz ich odsłuchiwać dziesięć lat - nawijał, ale zaraz zerknął na Williama, który cały pobladł i mu się przypomniało, że... - kurwa Pilar, Gaba miała wypadek, jadę z Willem do szpitala, nie wiem co z nią, ale jak będziesz mogła to do mnie oddzwoń... Cześć. Kocham cię. Pa - pożegnał się, a kiedy Will na niego spojrzało wzruszył ramionami, bo nigdy nie wiadomo przecież, czy to nie jego ostatnie słowa na przykład. Życie jest ulotne, a wypadki...
Ja pierdole. Madox nie chciał o tym wcale myśleć. Nie myślał też pisząc do Marco.
- No ale on ją... - urwał i patrzy tak na Williama, ale zaraz skinął głową - no w sumie racja, napisz mu, że ma spierdalać, bo inaczej go połamiemy - tylko szkoda, że William już mu napisał gdzie jadą, a Marco, że spotkają się na miejscu. Na pewno to będzie milutkie spotkanie.
W międzyczasie William odpisał też Ericowi co to za szpital, ale nie trzeba było go zgarniać, tylko też chciał się spotkać na miejscu, z fartem, bo Madox już się wyrwał na drogę do szpitala, ale wtedy napisał... no kolejny z facetów Gaby, jakby Noriega miał ich wszystkich zbierać po mieście, to by pewnie musiał wziąć autobus i pojechaliby tam za tydzień.
No ale skoro Noe chciał się zabrać z nimi, to Madox skręcił pod zakład pogrzebowy - ej dobra stary to teraz po tego Noe, a potem po Alejandro, bo to po drodze i już do szpitala - zdecydował Noriega. Niezła im się tam brygada zbierała. Trzech kochasiów Gabrieli i jej najlepszy na świecie kuzyn - napisz jeszcze do Alejandro... - zaczął Madox, ale wtedy Noe zadzwonił na rozmowę grupową i go odebrali - nic nie wiem, dzwonił lekarz ze szpitala... - Madox nadawał pochylając się nad Willem, który trzymał telefon, ale zaraz znowu musiał strąbić jakąś babę na pasach. A potem to już Madox parkował swojego klubowego SUVa przed zakładem pogrzebowym. Spojrzał na Patela.
- Myślisz, że da nam zniżkę? - zapytał Madox i wskazał szyld, ale jak zaraz zobaczył minę Willa, to stwierdził, że żart był chyba nie na miejscu, no ale taki był Madox w sytuacjach stresowych gadał... dużo i bez sensu. Ale zaraz zobaczył Noe, też całego przejętego - nic nie wiadomo, nic nie powiedzieli o dziecku, kazali tylko szybko przyjechać - wyjaśnił Noriega i podał Noe rękę do tyłu, a potem ruszył z piskiem opon, zanim chłopak dobrze zamknął drzwi - dobra, to jeszcze Alejandro i do szpitala - Madox zerknął na Patelka, żeby mu dał adres chłopaka Gaby... numer trzy. Albo trzydzieści, ale trzy licząc tych w samochodzie.

Pilar Noriega Gabriela R. Blais William N. Patel Marco Moretti Noe Villeneuve-Scott Alejandro Serrano Eric Stones

[William N. Patel]

W tym momencie każde wspomnienie o umieraniu, śmierci i wypadkach sprawia, że krew odpływa mi z twarzy i jeśli wcześniej byłem blady jak ściana, to teraz chyba już jak papier. Nic nie mówię, tylko co rusz rzucam Noriedze kolejne spojrzenia, mniej lub bardziej czytelne - Co?! Ale ja już mu napisałem gdzie jedziemy, poczekaj, może zdążę usunąć - znowu to ja trzymam w łapie telefon Madoxa i może by się nawet udało, ale miałem do dyspozycji tylko jedną rękę, a jedną ręką to się można co najwyżej po dupie podrapać, a nie próbować takich skomplikowanych, telefonicznych manewrów - Kurwa, napisał, że spotkamy się na miejscu - zajebiście. Tego właśnie nam potrzeba, bo przecież dzisiejszy dzień zafundował nam jeszcze za mało wrażeń - Mam pomysł - rzucam po chwili, coś tam klepię w ekran, ale przychodzą kolejne wiadomości. Najpierw od Erica, że jedzie do szpitala, a potem od Noe, żeby po niego przyjechać. Madox mi cały czas napierdala za uchem jeszcze do Alejandro, jeszcze do niego napisz, napisz do Alejandro, a ja już mam dosyć, bo to kolejny człowiek, o którego spotkaniu teraz po prostu marzę. Za mało fagasów Gaby w jednym miejscu, weźmiemy kolejnego, na pewno wytrzymamy - Dobra, poczekaj, nie mogę tak szybko... KURWA - bo się akurat zebrało Noe na rozmowę telefoniczną. Ja zaraz nie wytrzymam. Ale odbieram i włączam chłopaka na głośnik. Od razu atakuje nas gradobiciem pytań, a połowa w tym samym momencie po prostu przelatuje mi przez głowę i cieszę się, że to Madox z nim rozmawia. Pięć minut później parkujemy pod zakładem pogrzebowym i na słowa kumpla posyłam mu krzywe spojrzenie. Oby nie musiał dawać nam żadnych zniżek. Za kolejne trzy Noe jest już w samochodzie. Witam się z nim ruchem głowy. No nasze ostatnie spotkanie nie należało do najprzyjemniejszych, ale to dzisiaj to już była przesada, okoliczności wyjątkowo chujowe. Nawet nie wiem co miałbym mu powiedzieć, więc postanawiam się w ogóle nie odzywać, podaję tylko kierowcy adres kolejnego pasażera. Piszę doktorkowi, że zaraz u niego będziemy, a potem wracam do klepania wiadomości do Marco. Chcę mu napisać, żeby może jednak odłożył wizytę na nigdy, bo pewnie i tak go nie wpuszczą na salę. Tak samo zresztą jak mnie, biorąc pod uwagę fakt, że nie byłem ani spokrewniony ani w żaden sposób spowinowacony z poszkodowaną. Zgarniamy po drodze Alejandro i jak tylko facet ładuje się na tylne siedzenie to od razu się odwracam żeby zmierzyć go wzrokiem od góry do dołu, potem zerkam na Noe, żeby mu posłać porozumiewawcze spojrzenie, takie, które rzucasz innemu eks swojej byłej, kiedy aktualny kochaś pojawia się w okolicy. W geście powitania unoszę lekko rękę i opadam ciężko na oparcie fotela, zupełnie zapominając o Marco i niewysłanej nigdy wiadomości. W zamian w nerwowym geście zaczynam obracać telefon Madoxa w palcach. Milczę przez całą drogę. Jezus kurwa, gdzie ten szpital? Daleko jeszcze?

Madox A. Noriega Noe Villeneuve-Scott Alejandro Serrano Eric Stones Marco Moretti Gabriela R. Blais

[Noe Villeneuve-Scott]

trigger warning

przekleństwa

Nie wiedział, czy kiedykolwiek wcześniej tak bardzo chciał znaleźć się w szpitalu. Zazwyczaj omijał takie miejsca szerokim łukiem, a teraz najchętniej sam wcisnąłby Madoxowi nogę na gaz, chociaż patrząc na to, jak prowadzi, pewnie skończyliby wszyscy na tym samym oddziale. I kurwa, może nawet nie byłoby to takie złe, przynajmniej od razu dowiedziałby się, co z Gabą. Bo na razie wiedział tylko tyle, że miała wypadek, jest z nią źle i nikt nie potrafi powiedzieć niczego więcej. Zajebiście, naprawdę.
Zerknął na Willa, który od momentu wejścia Noego do samochodu praktycznie się nie odzywał. W sumie trudno mu się dziwić, sam nie miał ochoty na pogawędki, chociaż jeszcze kilka dni temu pewnie znaleźliby sobie jakiś powód, żeby skoczyć sobie do gardeł. Teraz jednak miał to głęboko w dupie. Najważniejsze, żeby Gaba z tego wyszła. Ona i dziecko. Kurwa, nawet nie potrafił sobie wyobrazić, co zrobi, jeśli okaże się, że któremuś z nich coś się stało.
- Daleko jeszcze do tego Alejandro? - zapytał, kiedy dotarło do niego, że jednak nie jadą prosto do szpitala. Nie miał pojęcia, po co im kolejny pasażer, ale najwyraźniej Madox postanowił zebrać wszystkich facetów Gabrieli w jednym samochodzie. Jeszcze trochę i będą musieli wynająć autobus. Normalnie pewnie miałby z tego niezły ubaw, ale dzisiaj jakoś go to nie śmieszyło.
Kiedy wreszcie zatrzymali się po Alejandro, przesunął się na siedzeniu, żeby zrobić mu miejsce. Przywitał się krótkim skinieniem głowy, bo co miał mu powiedzieć? Miło cię poznać, szkoda, że w takich okolicznościach? No kurwa, bez przesady. Zauważył za to spojrzenie, które posłał mu Will i uniósł lekko brwi, bo chyba doskonale rozumiał, o co mu chodzi. Niezła się zebrała ekipa. Jeszcze brakuje, żeby zaczęli porównywać, który zna Gabę najlepiej.
- Dobra, teraz już chyba nikogo nie zbieramy, co? - odezwał się, kiedy ponownie ruszyli. - Bo zaraz się okaże, że połowa Toronto musi się z nami zabrać.
Wyciągnął telefon i po raz kolejny sprawdził, czy nie ma żadnej wiadomości. Może ktoś czegoś się dowiedział? Może lekarz znowu zadzwonił? Najchętniej sam wybrałby numer szpitala, ale przecież nawet nie wiedział, o co miałby pytać. A jeśli usłyszę coś, czego nie chce usłyszeć? Kurwa, chyba zaczyna wariować.
- Madox, jak już tam będziemy, to od razu znajdźmy tego lekarza, który do ciebie dzwonił, dobra? - poprosił, chowając telefon do kieszeni. - Muszę wiedzieć, co z dzieckiem. I z Gabą, oczywiście. Kurwa, z nimi obojgiem.
Oparł głowę o zagłówek i przez chwilę patrzył przez szybę. Jeszcze niedawno był przekonany, że największym problemem w jego życiu jest dogadanie się z przyszłą matką ich dziecka. Teraz oddałby wszystko, żeby znowu mogła go opierdolić o jakąś głupotę.
- I możesz trochę przyspieszyć? - rzucił w końcu do Madoxa, ale zaraz przypomniał sobie, jak wyglądała ich dotychczasowa jazda. - Kurwa, nie, dobra, zapomnij, co powiedziałem. Po prostu dowieź nas tam żywych.

Madox A. Noriega William N. Patel Pilar Noriega Eric Stones Alejandro Serrano Marco Todorovski Gabriela R. Blais

[Eric Stones]

Eric nie spodziewał się, że otrzyma wiadomość, która spowoduje, że będzie musiał zmienić plany - znaczy, nie to, żeby miał ustalone coś konkretnego, tylko po powrocie do domu chciał zjeść kolację i spędzić czas ze swoją dziewczyną, bo przecież nie widzieli się praktycznie cały dzień… Tak czy inaczej, po przeczytaniu wiadomości o Gabie, zamrał i bardzo chciał, żeby nadawca sobie żartował, lecz widząc, iż Madox był nadawcą, wiedział, że to nie prank - a jeśli jednak okazałoby się inaczej, to udusiłby Madoxa. Czym prędzej odpisał Madoxowi i zajął miejsce kierowcy w swoim aucie, doskonale wiedząc, dokąd miał jechać. Co byłby z niego za przyjaciel, gdyby olał sprawę? Raczej dupa nie przyjaciel.
Podczas jazdy nagrywał i wysyłał Shereen głosówki, by wiedziała o sytuacji i przypadkiem się nie martwiła jego późniejszym przybyciem do domu, aczkolwiek sam nie wiedział, ile dokładnie czasu będzie siedział w szpitalu, bo nie miał pojęcia, czy Gaba miała mieć jakąś operację, czy już po niej była i leżała pod kroplówką - jasne, mógł zapytać, ale wolał wszystkiego dowiedzieć się na miejscu.
Oczywiście jechał niczym kierowca Formuły 1, przejeżdżając kilka razy na późnym żółtym, ale naprawdę miał to gdzieś - pewnie wkurwiłby się dopiero, gdyby odebrał mandat lub usłyszał za sobą dźwięk syren policyjnych, no ale mniejsza. W pewnym momencie jakiś frajer zajechał mu przed maskę i Eric był wdzięczny, że hamulce mu dobrze działały, ponieważ inaczej, mogłoby dojść do wypadku. Stones, rzecz jasna, zaadresował kilka przekleństw do kierowcy przed sobą i gdyby miał czas, zrobiłby to samo, ale ponieważ bardzo zależało mu na czasie, olał debila.
Zaparkował auto niedaleko wejścia, do którego podbiegł i zapytał najbliższą pielęgniarkę (bo akurat na recepcji nikogo nie było), czy trafiła tu niedawno ruda dziewczyna. Pielęgniarka powiedziała, że nic nie wie i Eric już miał próbować pytać kogo innego, kiedy dostrzegł Madoxa a wraz z nim... kilka innych osób, w tym także Willa.
- Co dokładnie się stało? Jaki wypadek? Gdzie? - zapytał, kiedy już znalazł się odpowiednio blisko Madoxa, Willa, Noego, Alejandro i Marco.

Madox A. Noriega William N. Patel Noe Villeneuve-Scott Alejandro Serrano Marco Moretti