MAPLE HEARTS | PBF

Effie westchnęła ciężko, zamykając drzwi za ekipą ghostbusterów i rzucając ostatnie spojrzenie na ich sfatygowanego vana.

Od wizyty łowców duchów w domu Effie nie minęło wiele czasu, ale świadomość, że tajemnicze szurnięcia, przeciągi, odgłosy i drgania miały swoje źródło w gangu szopów i wężu-uciekinierze, a nie w demonicznej obecności Valaka czy innego paranormalnego dziadostwa, działała cuda.

Yonaka nadal milczała. Patrzyła. Szop i boa w jednym domu. Przed chwilą była niemal pewna, że rozwiązali zagadkę. Miała już w głowie prosty ciąg przyczynowo-skutkowy, który pasował do wszystkiego. Teraz ten ciąg właśnie przestał istnieć. Palce jednej ręki zacisnęły się jej na materiale kurtki, ale nawet tego początkowo nie zauważyła. Całą uwagę pochłaniało to, co działo się kilka metrów dalej. Wąż zaczął owijać ciało wokół swojej ofiary. Piski szopa rozdzierały pomieszczenie na drobne. Yonaka przełknęła ślinę, ale coś jej to utrudniało. Zorientowała się, że zaciska drugą dłonią własne gardło. W brzuchu zacisnął się węzeł.
— To jest… — Urwała. Jeszcze raz: — To jest boa. — Powiedziała to niemal bezgłośnie, jakby samo nazwanie zwierzęcia miało sprawić, że sytuacja stanie się odrobinę bardziej logiczna. Nie stała się. Zrobiła pół kroku do tyłu, wpadając na poręcz przy ścianie.

(...)może i w jej domu niedawno pełzał luzem boa dusiciel, a ona zrobiła z siebie debilkę przed seksowną demonolożką i jej równie seksowną asystentką (oraz mniej seksowną ekipą łowców duchów), ale… życie było jednak piękne!